மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 3.42
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.42.1
गतेषु लोकपालेषु पार्थः शत्रुनिबर्हणः ।
चिन्तयामास राजेन्द्र देवराजरथागमम् ॥ ३.४२.१ ॥
அரசர்களின் அரசே, உலகக் காவலர்கள் சென்றபின், எதிரிகளை அழிப்பவனான பார்த்தன் தேவராஜனின் (இந்திரனின்) தேர் வருவதைப் பற்றி சிந்தித்தான்.
3.42.2
तस्य चिन्तयमानस्य गुडाकेशस्य धीमतः ।
रथो मातलिसंयुक्त आजगाम महाप्रभः ॥ ३.४२.२ ॥
அறிவுள்ள குடாகேசன் (அர்ஜுனன்) சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தபோது, மாதலியால் செலுத்தப்பட்ட பேரொளி கொண்ட தேர் வந்து சேர்ந்தது.
3.42.3
नभो वितिमिरं कुर्वञ्जलदान्पाटयन्निव ।
दिशः संपूरयन्नादैर्महामेघरवोपमैः। ॥ ३.४२.३ ॥
வானை இருளற்றதாக்கி, மேகங்களைப் பிளப்பது போல, பெரு மேகங்களின் முழக்கம் போன்ற ஒலிகளால் திசைகளை நிரப்பியபடி (தேர் வந்தது).
3.42.4
असयः शक्तयो भीमा गदाश्चोग्रप्रदर्शनाः ।
दिव्यप्रभावाः प्रासाश्च विद्युतश्च महाप्रभाः ॥ ३.४२.४ ॥
பயங்கரமான வாள்கள், சக்திகள், கதைகள்—உக்கிர தோற்றமுள்ளவை; தெய்வீக ஆற்றல் கொண்ட ஈட்டிகள், பேரொளி கொண்ட மின்னல்கள்.
3.42.5
तथैवाशनयश्चैव चक्रयुक्तास्तुलागुडाः ।
वायुस्फोटाः सनिर्घाताः शङ्खमेघस्वनास्तथा ॥ ३.४२.५ ॥
அதேபோல் சக்கரங்களுடன் கூடிய இடிகளும், தராசு போன்ற உருண்டைகளும்; காற்றின் வெடிப்புகளும் கடும் மோதல்களும், சங்கு மற்றும் மேகங்களின் முழக்கம் போன்ற ஒலிகளும்.
3.42.6
तत्रनागा महाकाया ज्वलितास्याः सुदारुणाः ।
सिताभ्रकूटप्रतिमाः संहताश्च यथोपलाः ॥ ३.४२.६ ॥
அங்கே பெரிய உடல் கொண்ட, எரியும் வாய்களுடைய, மிகக் கொடிய நாகங்கள் இருந்தன—வெண்மேகக் குன்றுகள் போலவும், கற்குவியல்கள் போல் ஒன்றாகத் திரண்டும்.
3.42.7
दशवाजिसहस्राणि हरीणां वातरंहसाम् ।
वहन्ति यं नेत्रमुषं दिव्यं मायामयं रथम् ॥ ३.४२.७ ॥
காற்றின் வேகம் கொண்ட பத்தாயிரம் ஹரி குதிரைகள் கண்களைப் பறிக்கும் அந்த தெய்வீக, மாயையால் ஆன தேரை இழுத்துச் சென்றன.
3.42.8
तत्रापश्यन्महानीलं वैजयन्तं महाप्रभम् ।
ध्वजमिन्दीवरश्यामं वंशं कनकभूषणम् ॥ ३.४२.८ ॥
அங்கே அவன் மிகவும் நீலமும், பேரொளி கொண்டதுமான வைஜயந்த கொடியைக் கண்டான்; அது நீலத்தாமரை போல் கருநிறமாகவும், பொன் அணிகலன்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட கொம்பையும் கொண்டிருந்தது.
3.42.9
तस्मिन्रथे स्थितं सूतं तप्तहेमविभूषितम् ।
दृष्ट्वा पार्थो महाबाहुर्देवराजमतर्कयत् ॥ ३.४२.९ ॥
அந்தத் தேரில் நின்ற, தீட்டிய பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட சாரதியைக் கண்ட மகாபாகு பார்த்தன் தேவராஜனை ஊகித்தான்.
3.42.10
तथा तर्कयतस्तस्य फल्गुनस्याथ मातलिः ।
सन्नतः प्रस्थितो भूत्वा वाक्यमर्जुनमब्रवीत् ॥ ३.४२.१० ॥
பல்குனன் (அர்ஜுனன்) இவ்வாறு ஊகித்துக் கொண்டிருக்கையில், மாதலி வணங்கி முன்வந்து அர்ஜுனனிடம் இந்தச் சொற்களைச் சொன்னான்.
3.42.11
भोभो शक्रात्मज श्रीमञ्शक्रस्त्वां द्रष्टुमिच्छति ।
आरोहतु भवाञ्शीघ्रं रथमिन्द्रस्य संभतम् ॥ ३.४२.११ ॥
ஓ, சக்ரனின் மகனே, ஸ்ரீமானே! சக்ரன் உன்னைக் காண விரும்புகிறார். நீ விரைவில் இந்திரனுக்காக அமைக்கப்பட்ட தேரில் ஏறுவாயாக.
3.42.12
आह माममरश्रेष्ठः पिता तव शतक्रतुः ।
कुन्तीसुतमिह प्राप्तं पश्यन्तु त्रिदशालयाः ॥ ३.४२.१२ ॥
தேவர்களில் சிறந்தவனான உன் தந்தை சதக்ரது என்னிடம் சொன்னார்: குந்தியின் மகன் இங்கு வந்துள்ளான், தேவலோகவாசிகள் அவனைக் காணட்டும்.
3.42.13
एष शक्रः परिवृतो देवैर्ऋषिगणैस्तथा ।
गन्धर्वैरप्सरोभिश्च त्वां दिदृक्षुः प्रतीक्षते ॥ ३.४२.१३ ॥
இதோ இந்திரன், தேவர்கள், ரிஷிக் கூட்டங்கள், கந்தர்வர்கள், அப்சரஸ்கள் சூழ, உன்னைக் காண விரும்பி காத்திருக்கிறார்.
3.42.14
अस्माल्लोकाद्देवलोकं पाकशासनशासनात् ।
मारोह त्वं मया सार्धं लब्धास्त्रः पुनरेष्यसि ॥ ३.४२.१४ ॥
இவ்வுலகிலிருந்து, பாகசாசனனான இந்திரனின் கட்டளைப்படி, என்னுடன் தேவலோகத்திற்கு ஏறு; தெய்வ அஸ்திரங்களைப் பெற்று நீ மீண்டும் வருவாய்.
3.42.15
मातले गच्छ शीघ्रं त्वमारोहस्व रथोत्तमम् ।
राजसूयाश्वमेधानां शतैरपि सुदुर्लभम् ॥ ३.४२.१५ ॥
மாதலியே, விரைவில் செல்; ராஜசூய, அஸ்வமேத யாகங்கள் நூறு செய்தாலும் அடைவதற்கரிய அந்த உயர்ந்த தேரில் ஏறு.
3.42.16
पार्थिवैः सुमहाभागैर्यज्वभिर्भूरिदक्षिणैः ।
दैवतैर्वा दुरारोहं दानवैर्वा रथोत्तमम् ॥ ३.४२.१६ ॥
மிக்க பாக்கியமுடைய, யாகம் செய்து மிகுந்த தக்ஷிணை அளித்த அரசர்களுக்கும், தேவர்களுக்கும் அல்லது தானவர்களுக்கும் அந்த உயர்ந்த தேரில் ஏறுவது கடினம்.
3.42.17
नातप्ततपसा शक्य एष दिव्यो महारथः ।
द्रष्टुं वाऽप्यथवा स्प्रष्टुमारोढुं कुत एव च ॥ ३.४२.१७ ॥
தவம் செய்யாதவனால் இந்த தெய்வீக மகாரதத்தைக் காணவோ, தொடவோ, ஏறவோ முடியாது; அப்படியிருக்க எப்படி?
3.42.18
त्वयि मतिष्ठिते साधो रथस्थे स्थिरवाजिनि ।
पश्चादहमथारोक्ष्ये मुकृती सत्पथं यथा ॥ ३.४२.१८ ॥
நல்லவனே, நீ தேரில் நிலைபெற்று, நிலையான குதிரைகளுடன் மனம் உறுதி கொள், பின்னர் நற்பாதையில் புண்ணியவான் ஏறுவது போல் நானும் ஏறுவேன்.
3.42.19
तस्यतद्वचनं श्रुत्वा मातलिः शक्रसारथिः ।
आरुरोह रथं शीघ्रं हयाञ्जग्राह रश्मिभिः ॥ ३.४२.१९ ॥
அவனுடைய அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, இந்திரனின் தேரோட்டியான மாதலி விரைவாக தேரில் ஏறி, கடிவாளங்களால் குதிரைகளைப் பிடித்தான்.
3.42.20
ततोऽर्जुनो हृष्टमना गङ्गायामाप्लुतः शुचिः ।
जजाप जप्यं कौन्तेयो विधिवत्कुरुनन्दनः ॥ ३.४२.२० ॥
பின்னர், மகிழ்ந்த மனத்துடன் கங்கையில் நீராடி தூய்மையடைந்த குருக்களின் மகிழ்ச்சியான கௌந்தேயன் அர்ஜுனன், சட்டப்படி ஜபிக்கத்தக்க மந்திரத்தை ஜபித்தான்.
3.42.21
ततः पितृन्यथान्यायं तर्पयित्वा यथाविधि ।
मन्दरं शैलराजं तमाप्रष्टुमुपचक्रमे ॥ ३.४२.२१ ॥
பின்னர் முறைப்படி பிதிரர்களுக்கு முறையாகத் தர்ப்பணம் செய்து, மலைகளின் அரசனான அந்த மந்தரத்திடம் விடைபெற ஆரம்பித்தான்.
3.42.22
साधूनां पुण्यशीलानां मुनीनां पुण्यकर्मणाम् ।
त्वं सदा संश्रयः शैल स्वर्गमार्गाभिकाङ्क्षिणाम् ॥ ३.४२.२२ ॥
மலையே, நீ எப்போதும் நல்லோர், புண்ணிய குணமுடைய முனிவர்கள், புண்ணிய செயல் செய்பவர்கள் ஆகியோருக்கும், சொர்க்க வழியை விரும்புபவர்களுக்கும் அடைக்கலமாக இருக்கிறாய்.
3.42.23
त्वत्प्रसादात्सदा शैल ब्राह्मणाः क्षत्रिया विशः ।
स्वर्गं प्राप्ताश्चरन्ति स्म देवैः सह गतव्यथाः ॥ ३.४२.२३ ॥
மலையே, உன் அருளால் பிராமணர்களும், க்ஷத்திரியர்களும், வைசியர்களும் எப்போதும் சொர்க்கத்தை அடைந்து, தேவர்களுடன் துன்பமின்றி உலாவுகிறார்கள்.
3.42.24
अद्रिराज महाशैल मुनिसंश्रय तीर्थवन् ।
गच्छाम्यामन्त्रयित्वा त्वां सुखमस्म्युषितस्त्वयि ॥ ३.४२.२४ ॥
மலைகளின் அரசே, மகா மலையே, முனிவர்களின் அடைக்கலமே, தீர்த்தங்கள் நிறைந்தவனே, உன்னிடம் விடைபெற்றுச் செல்கிறேன்; உன்னிடத்தில் நான் இன்பமாக வாழ்ந்தேன்.
3.42.25
तव सानूनि कुञ्जाश्च नद्यः प्रस्रवणानि च ।
तीर्थानि च सुपुण्यानि मया दृष्टान्यनेकशः ॥ ३.४२.२५ ॥
உன் சிகரங்களையும், சோலைகளையும், ஆறுகளையும், அருவிகளையும், மிகப் புனிதமான தீர்த்தங்களையும் நான் பலமுறை கண்டிருக்கிறேன்.
3.42.26
सुसुगन्धाश्च वैर्योघास्त्वच्छरीरविनिःसृताः ।
अमृतास्वादसृशाः पीताः प्रस्रवणोदकाः ॥ ३.४२.२६ ॥
உன் உடலிலிருந்து பாய்ந்த, மிகவும் நறுமணமுள்ள, வைடூரியம் போன்ற நீரோட்டங்கள்; அமிழ்தச் சுவை போன்ற அருவி நீரை நான் பருகியிருக்கிறேன்.
3.42.27
शिशुर्यथा पितुश्चाङ्के सुखं शेते तटे तथा ।
मया तवाङ्के ललितं शैलराज महाप्रभो ॥ ३.४२.२७ ॥
குழந்தை தந்தையின் மடியில் அல்லது கரையில் இன்பமாகத் துயில்வது போல, மலையரசே, மகாபிரபுவே, நான் உன் மடியில் இனிதாகக் கிடந்தேன்.
3.42.28
अप्सरोगणसंकीर्णए ब्रह्मघोषानुनादिते ।
सुखमस्म्युषितः शैल तव सानुषु नित्यदा ॥ ३.४२.२८ ॥
அப்சரஸ் கூட்டங்கள் நிறைந்தும், வேதமந்திர ஒலியால் எதிரொலித்தும் இருக்கும் மலையே, உன் சரிவுகளில் நான் எப்போதும் இன்பமாக வாழ்ந்தேன்.
3.42.29
एवमुक्त्वार्जुनः शैलमामन्त्र्य परवीरहा ।
आरुरोह रथं दिव्यं द्योतयन्निव भास्करः ॥ ३.४२.२९ ॥
இவ்வாறு கூறி, பகைவீரர்களை அழிப்பவனான அர்ஜுனன் மலையிடம் விடைபெற்று, சூரியன் ஒளிர்வது போல் தெய்வீகத் தேரில் ஏறினான்.
3.42.30
स तेनादित्यरूपेण दिव्येनाद्भुतकर्मणा ।
ऊर्ध्वमाचक्रमे धीमान्प्रहृष्टः कुरुनन्दनः ॥ ३.४२.३० ॥
அந்த ஞானமுள்ள குருநந்தனன் மகிழ்ச்சியுடன், சூரிய வடிவினதும் அற்புதச் செயல் புரிவதுமான அந்தத் தெய்வீகத் தேரில் மேலெழுந்தான்.
3.42.31
सोऽदर्शनपथं यातो मर्त्यानां धर्मचारिणाम् ।
ददर्शाद्भुतरूपाणि विमानानि सहस्रशः ॥ ३.४२.३१ ॥
அவர் தர்மத்தைப் பின்பற்றும் மனிதர்களின் பார்வைக்கு அப்பால் சென்றார்; அங்கே அற்புத வடிவங்கொண்ட ஆயிரக்கணக்கான விமானங்களைக் கண்டார்.
3.42.32
न तत्र सूर्यः सोमो वा द्योतते न च पावकः ।
स्वयैव प्रभया तत्र द्योतन्ते पुण्यलब्धया ॥ ३.४२.३२ ॥
அங்கே சூரியனும் சந்திரனும் அக்னியும் ஒளிர்வதில்லை; புண்ணியத்தால் பெற்ற தங்கள் சொந்த ஒளியால் அவர்களே அங்கே ஒளிர்கின்றனர்.
3.42.33
तारारूपाणि यानीह दृश्यन्ते द्युतिमन्ति वै ।
आकाशे विप्रकृष्टत्वात्तनूनि सुमहान्त्यपि ॥ ३.४२.३३ ॥
இங்கிருந்து நட்சத்திரங்களைப் போல் தெரியும் ஒளிரும் வடிவங்கள், வானில் வெகு தூரத்தில் இருப்பதால் சிறியவையாகத் தோன்றுகின்றன; ஆனாலும் அவை மிகப் பெரியவை.
3.42.34
तानि तत्र प्रभास्वन्ति रूपवन्ति च पाण्डवः ।
ददर्श स्वेषु धिष्ण्येषु दीप्तिमन्ति स्वयाऽर्चिषा ॥ ३.४२.३४ ॥
அங்கே பாண்டவர் அந்த ஒளிமிக்க, அழகான உலகங்களைக் கண்டார்; அவை தங்கள் தங்கள் இடங்களில் தங்களுடைய சொந்த சுடரால் ஒளிர்ந்தன.
3.42.35
तत्र राजर्षयः सिद्धा वीराश्च निहता युधि ।
तपसा च जितं स्वर्गं संपेतुः शतसङ्घशः ॥ ३.४२.३५ ॥
அங்கே ராஜரிஷிகளும் சித்தர்களும் போரில் கொல்லப்பட்ட வீரர்களும் தவத்தால் வென்ற சுவர்க்கத்தில் நூற்றுக்கணக்கான கூட்டங்களாகக் கூடியிருந்தனர்.
3.42.36
गन्धर्वाणां सहस्राणि मूर्यज्वलिततेजसाम् ।
गुह्यकारनामृषीणां च तथैवाप्सरसां गणान् ॥ ३.४२.३६ ॥
சூரியனைப் போல் ஒளிரும் தேஜஸ் கொண்ட ஆயிரக்கணக்கான கந்தர்வர்களும், குஹ்யகர்களும், ரிஷிகளும், அப்சரஸ்களின் கூட்டங்களும் அங்கே இருந்தனர்.
3.42.37
लोकानात्मप्रभान्पश्यन्फल्गुनो विस्मयान्वितः ।
पप्रच्छ मातलिं प्रीत्या स चाप्येनमुवाच ह ॥ ३.४२.३७ ॥
தங்களுடைய சொந்த ஒளியால் பிரகாசிக்கும் அந்த உலகங்களைக் கண்டு வியப்பில் நிறைந்த பால்குனன் அன்புடன் மாதலியிடம் கேட்டான்; அவனும் அவனிடம் பேசினான்.
3.42.38
एते सुकृतिनः पार्थ स्वेषु धिष्ण्येष्ववस्थिताः ।
तान्दृष्टवानसि विभो तारारूपाणि भूतले ॥ ३.४२.३८ ॥
பிருதையின் மகனே, இவர்கள் புண்ணியவான்கள்; தத்தம் இடங்களில் நிலைத்திருக்கிறார்கள். வல்லவனே, பூமியில் இவர்களை நட்சத்திர வடிவில் நீ கண்டிருக்கிறாய்.
3.42.39
ततोऽपश्यत्स्थितं द्वारि मत्तं विजयिनं गजम् ।
ऐरावतं चतुर्दन्तं कैलासमिव शृङ्गिणम् ॥ ३.४२.३९ ॥
பின்னர் வாசலில் நின்றிருந்த, மதம் கொண்ட வெற்றியுள்ள யானையைக் கண்டான் — நான்கு தந்தங்களுடைய ஐராவதம், சிகரங்களுடைய கைலாசம் போல.
3.42.40
स सिद्धमार्गमाक्रम्य कुरुपाण्डवसत्तमः ।
व्यरोचत यथापूर्वं मान्धाता पार्थिवोत्तमः ॥ ३.४२.४० ॥
சித்தர்களின் வழியைக் கடந்து, குருக்களிலும் பாண்டவர்களிலும் சிறந்தவன் முன்போலவே ஒளிர்ந்தான்; அரசர்களில் சிறந்த மாந்தாதாவைப் போல.
3.42.41
अभिचक्राम लोकान्स राज्ञां राजीवलोचनः ॥ ३.४२.४१ ॥
தாமரைக் கண்ணன் அவன் அரசர்களின் உலகங்கள் வழியாகக் கடந்து சென்றான்.
3.42.42
एवं स संक्रमंस्तत्र स्वर्गलोके महायशाः ।
ततो ददर्श शक्रस्य पुरीं ताममरावतीम् ॥ ३.४२.४२ ॥
இவ்வாறு அந்த மகாயசஸ்வி சுவர்க்கலோகத்தில் கடந்து சென்றபோது, பின்னர் இந்திரனின் அந்த அமராவதி நகரத்தைக் கண்டான்.