Mahābhārata · Adhyāya 3.42
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.42.1
गतेषु लोकपालेषु पार्थः शत्रुनिबर्हणः ।
चिन्तयामास राजेन्द्र देवराजरथागमम् ॥ ३.४२.१ ॥
Ó senhor dos reis, quando os guardiões do mundo partiram, Pārtha, destruidor dos inimigos, refletiu sobre a chegada do carro de Indra.
3.42.2
तस्य चिन्तयमानस्य गुडाकेशस्य धीमतः ।
रथो मातलिसंयुक्त आजगाम महाप्रभः ॥ ३.४२.२ ॥
Enquanto o sábio Guḍākeśa (Arjuna) pensava, chegou o carro de grande esplendor, atrelado com Mātali.
3.42.3
नभो वितिमिरं कुर्वञ्जलदान्पाटयन्निव ।
दिशः संपूरयन्नादैर्महामेघरवोपमैः। ॥ ३.४२.३ ॥
Tornando o céu livre de trevas, como se rasgasse as nuvens, enchendo as direções com sons semelhantes ao rugido de grandes nuvens de tempestade.
3.42.4
असयः शक्तयो भीमा गदाश्चोग्रप्रदर्शनाः ।
दिव्यप्रभावाः प्रासाश्च विद्युतश्च महाप्रभाः ॥ ३.४२.४ ॥
Espadas terríveis, lanças e maças de aspecto feroz; lanças de poder divino e relâmpagos de grande brilho.
3.42.5
तथैवाशनयश्चैव चक्रयुक्तास्तुलागुडाः ।
वायुस्फोटाः सनिर्घाताः शङ्खमेघस्वनास्तथा ॥ ३.४२.५ ॥
Igualmente, raios providos de discos e esferas semelhantes a pesos de balança; rajadas de vento e golpes estrondosos, com sons de conchas e nuvens.
3.42.6
तत्रनागा महाकाया ज्वलितास्याः सुदारुणाः ।
सिताभ्रकूटप्रतिमाः संहताश्च यथोपलाः ॥ ३.४२.६ ॥
Ali havia serpentes de corpos enormes, de bocas flamejantes, terríveis ao extremo, semelhantes a picos de nuvens brancas, reunidas como rochas.
3.42.7
दशवाजिसहस्राणि हरीणां वातरंहसाम् ।
वहन्ति यं नेत्रमुषं दिव्यं मायामयं रथम् ॥ ३.४२.७ ॥
Dez mil cavalos hari, velozes como o vento, conduziam aquele carro divino feito de māyā, que ofuscava os olhos.
3.42.8
तत्रापश्यन्महानीलं वैजयन्तं महाप्रभम् ।
ध्वजमिन्दीवरश्यामं वंशं कनकभूषणम् ॥ ३.४२.८ ॥
Ali viu o estandarte Vaijayanta, muito azul-escuro e de grande brilho, escuro como lótus azul, com a haste adornada de ouro.
3.42.9
तस्मिन्रथे स्थितं सूतं तप्तहेमविभूषितम् ।
दृष्ट्वा पार्थो महाबाहुर्देवराजमतर्कयत् ॥ ३.४२.९ ॥
Ao ver o auriga em pé naquele carro, adornado de ouro refinado, o Pārtha de braços poderosos conjecturou que era o rei dos deuses.
3.42.10
तथा तर्कयतस्तस्य फल्गुनस्याथ मातलिः ।
सन्नतः प्रस्थितो भूत्वा वाक्यमर्जुनमब्रवीत् ॥ ३.४२.१० ॥
Enquanto Phalguna (Arjuna) assim conjecturava, Mātali, curvando-se, adiantou-se e disse estas palavras a Arjuna.
3.42.11
भोभो शक्रात्मज श्रीमञ्शक्रस्त्वां द्रष्टुमिच्छति ।
आरोहतु भवाञ्शीघ्रं रथमिन्द्रस्य संभतम् ॥ ३.४२.११ ॥
Ó filho de Śakra, glorioso! Śakra deseja ver-te. Sobe depressa ao carro de Indra, que foi preparado.
3.42.12
आह माममरश्रेष्ठः पिता तव शतक्रतुः ।
कुन्तीसुतमिह प्राप्तं पश्यन्तु त्रिदशालयाः ॥ ३.४२.१२ ॥
Teu pai, o melhor dos imortais, Śatakratu, disse-me: 'O filho de Kuntī chegou aqui; que os moradores do céu o contemplem.'
3.42.13
एष शक्रः परिवृतो देवैर्ऋषिगणैस्तथा ।
गन्धर्वैरप्सरोभिश्च त्वां दिदृक्षुः प्रतीक्षते ॥ ३.४२.१३ ॥
Eis Indra, cercado pelos deuses, pelas multidões de sábios, pelos Gandharvas e pelas Apsaras, aguardando ansioso para ver-te.
3.42.14
अस्माल्लोकाद्देवलोकं पाकशासनशासनात् ।
मारोह त्वं मया सार्धं लब्धास्त्रः पुनरेष्यसि ॥ ३.४२.१४ ॥
Deste mundo, por ordem de Indra, o castigador de Pāka, sobe comigo ao mundo dos deuses; tendo obtido as armas, retornarás.
3.42.15
मातले गच्छ शीघ्रं त्वमारोहस्व रथोत्तमम् ।
राजसूयाश्वमेधानां शतैरपि सुदुर्लभम् ॥ ३.४२.१५ ॥
Mātali, vai depressa; sobe naquele excelente carro, dificílimo de obter mesmo com centenas de sacrifícios rājasūya e aśvamedha.
3.42.16
पार्थिवैः सुमहाभागैर्यज्वभिर्भूरिदक्षिणैः ।
दैवतैर्वा दुरारोहं दानवैर्वा रथोत्तमम् ॥ ३.४२.१६ ॥
Para reis de grande fortuna que realizaram sacrifícios e deram abundantes oferendas, para os deuses ou para os dānavas, esse excelente carro é difícil de subir.
3.42.17
नातप्ततपसा शक्य एष दिव्यो महारथः ।
द्रष्टुं वाऽप्यथवा स्प्रष्टुमारोढुं कुत एव च ॥ ३.४२.१७ ॥
Para quem não praticou austeridade, este divino grande carro não pode ser visto, tocado nem subido; como, então, seria possível?
3.42.18
त्वयि मतिष्ठिते साधो रथस्थे स्थिरवाजिनि ।
पश्चादहमथारोक्ष्ये मुकृती सत्पथं यथा ॥ ३.४२.१८ ॥
Ó bom, quando a tua mente estiver firme e estiveres de pé no carro de cavalos firmes, subirei depois, como o homem virtuoso sobe pelo bom caminho.
3.42.19
तस्यतद्वचनं श्रुत्वा मातलिः शक्रसारथिः ।
आरुरोह रथं शीघ्रं हयाञ्जग्राह रश्मिभिः ॥ ३.४२.१९ ॥
Ao ouvir as suas palavras, Mātali, o cocheiro de Śakra, subiu rapidamente ao carro e segurou os cavalos pelas rédeas.
3.42.20
ततोऽर्जुनो हृष्टमना गङ्गायामाप्लुतः शुचिः ।
जजाप जप्यं कौन्तेयो विधिवत्कुरुनन्दनः ॥ ३.४२.२० ॥
Então Arjuna, filho de Kuntī, alegria dos Kurus, de coração alegre, banhou-se no Ganges, purificou-se e recitou o mantra devido segundo a regra.
3.42.21
ततः पितृन्यथान्यायं तर्पयित्वा यथाविधि ।
मन्दरं शैलराजं तमाप्रष्टुमुपचक्रमे ॥ ३.४२.२१ ॥
Depois, tendo oferecido libações aos antepassados segundo a regra, pôs-se a despedir-se do monte Mandara, rei das montanhas.
3.42.22
साधूनां पुण्यशीलानां मुनीनां पुण्यकर्मणाम् ।
त्वं सदा संश्रयः शैल स्वर्गमार्गाभिकाङ्क्षिणाम् ॥ ३.४२.२२ ॥
Ó montanha, és sempre o refúgio dos virtuosos, dos sábios de conduta piedosa e de ações meritórias, e dos que desejam o caminho do céu.
3.42.23
त्वत्प्रसादात्सदा शैल ब्राह्मणाः क्षत्रिया विशः ।
स्वर्गं प्राप्ताश्चरन्ति स्म देवैः सह गतव्यथाः ॥ ३.४२.२३ ॥
Ó montanha, pela tua graça, brâmanes, kṣatriyas e vaiśyas, tendo sempre alcançado o céu, andam livres de aflição junto com os deuses.
3.42.24
अद्रिराज महाशैल मुनिसंश्रय तीर्थवन् ।
गच्छाम्यामन्त्रयित्वा त्वां सुखमस्म्युषितस्त्वयि ॥ ३.४२.२४ ॥
Ó rei das montanhas, grande montanha, refúgio dos sábios, rica em lugares sagrados, vou-me embora, tendo-me despedido de ti; em ti vivi felizmente.
3.42.25
तव सानूनि कुञ्जाश्च नद्यः प्रस्रवणानि च ।
तीर्थानि च सुपुण्यानि मया दृष्टान्यनेकशः ॥ ३.४२.२५ ॥
Muitas vezes vi os teus cumes, bosques, rios, nascentes e os lugares de peregrinação santíssimos.
3.42.26
सुसुगन्धाश्च वैर्योघास्त्वच्छरीरविनिःसृताः ।
अमृतास्वादसृशाः पीताः प्रस्रवणोदकाः ॥ ३.४२.२६ ॥
Correntes muito perfumadas, semelhantes ao lápis-lazúli, que brotam do teu corpo; a água das tuas nascentes, de sabor semelhante ao néctar, eu bebi.
3.42.27
शिशुर्यथा पितुश्चाङ्के सुखं शेते तटे तथा ।
मया तवाङ्के ललितं शैलराज महाप्रभो ॥ ३.४२.२७ ॥
Como uma criança dorme feliz no colo do pai ou na margem, assim descansei à vontade no teu colo, ó rei das montanhas, ó grande senhor.
3.42.28
अप्सरोगणसंकीर्णए ब्रह्मघोषानुनादिते ।
सुखमस्म्युषितः शैल तव सानुषु नित्यदा ॥ ३.४२.२८ ॥
Repleto de bandos de ninfas celestiais e ressoando com o canto dos hinos sagrados, ó montanha, sempre habitei felizmente nas tuas encostas.
3.42.29
एवमुक्त्वार्जुनः शैलमामन्त्र्य परवीरहा ।
आरुरोह रथं दिव्यं द्योतयन्निव भास्करः ॥ ३.४२.२९ ॥
Tendo falado assim, Arjuna, o matador de heróis inimigos, despediu-se da montanha e subiu ao carro divino, iluminando-o como o sol.
3.42.30
स तेनादित्यरूपेण दिव्येनाद्भुतकर्मणा ।
ऊर्ध्वमाचक्रमे धीमान्प्रहृष्टः कुरुनन्दनः ॥ ३.४२.३० ॥
Com aquele carro divino, de forma solar e feitos maravilhosos, o sábio alegria dos Kuru ergueu-se para o alto, cheio de contentamento.
3.42.31
सोऽदर्शनपथं यातो मर्त्यानां धर्मचारिणाम् ।
ददर्शाद्भुतरूपाणि विमानानि सहस्रशः ॥ ३.४२.३१ ॥
Ele seguiu para além da vista dos mortais que seguem o dharma e viu milhares de carros celestiais de formas maravilhosas.
3.42.32
न तत्र सूर्यः सोमो वा द्योतते न च पावकः ।
स्वयैव प्रभया तत्र द्योतन्ते पुण्यलब्धया ॥ ३.४२.३२ ॥
Ali não brilham o sol, a lua nem o fogo; pelo seu próprio esplendor, conquistado pelo mérito, eles ali resplandecem.
3.42.33
तारारूपाणि यानीह दृश्यन्ते द्युतिमन्ति वै ।
आकाशे विप्रकृष्टत्वात्तनूनि सुमहान्त्यपि ॥ ३.४२.३३ ॥
As formas radiantes semelhantes a estrelas vistas daqui parecem pequenas apenas por causa da grande distância no céu, embora sejam, na verdade, muito vastas.
3.42.34
तानि तत्र प्रभास्वन्ति रूपवन्ति च पाण्डवः ।
ददर्श स्वेषु धिष्ण्येषु दीप्तिमन्ति स्वयाऽर्चिषा ॥ ३.४२.३४ ॥
Ali o Pāṇḍava viu aquelas moradas radiantes e belas, cada uma brilhando em seu próprio lugar com sua própria chama.
3.42.35
तत्र राजर्षयः सिद्धा वीराश्च निहता युधि ।
तपसा च जितं स्वर्गं संपेतुः शतसङ्घशः ॥ ३.४२.३५ ॥
Ali reis-sábios, seres perfeitos e heróis caídos em batalha, que haviam conquistado o céu pela austeridade, reuniam-se em centenas de grupos.
3.42.36
गन्धर्वाणां सहस्राणि मूर्यज्वलिततेजसाम् ।
गुह्यकारनामृषीणां च तथैवाप्सरसां गणान् ॥ ३.४२.३६ ॥
Havia milhares de Gandharvas cujo esplendor ardia como o sol, e também hostes de Guhyakas, sábios e Apsarases.
3.42.37
लोकानात्मप्रभान्पश्यन्फल्गुनो विस्मयान्वितः ।
पप्रच्छ मातलिं प्रीत्या स चाप्येनमुवाच ह ॥ ३.४२.३७ ॥
Vendo os mundos que brilhavam com a própria luz, Phālguna, cheio de espanto, perguntou com carinho a Mātali, e ele também lhe falou.
3.42.38
एते सुकृतिनः पार्थ स्वेषु धिष्ण्येष्ववस्थिताः ।
तान्दृष्टवानसि विभो तारारूपाणि भूतले ॥ ३.४२.३८ ॥
Estes homens de boas obras, filho de Pṛthā, habitam suas próprias moradas; ó poderoso, tu os viste na terra sob a forma de estrelas.
3.42.39
ततोऽपश्यत्स्थितं द्वारि मत्तं विजयिनं गजम् ।
ऐरावतं चतुर्दन्तं कैलासमिव शृङ्गिणम् ॥ ३.४२.३९ ॥
Então viu, de pé à porta, o elefante vitorioso e em cio, Airāvata de quatro presas, como o Kailāsa com seus picos.
3.42.40
स सिद्धमार्गमाक्रम्य कुरुपाण्डवसत्तमः ।
व्यरोचत यथापूर्वं मान्धाता पार्थिवोत्तमः ॥ ३.४२.४० ॥
Tendo percorrido o caminho dos perfeitos, ele, o melhor dos kurus e pāṇḍavas, brilhou como antes, como Māndhātā, o melhor dos reis.
3.42.41
अभिचक्राम लोकान्स राज्ञां राजीवलोचनः ॥ ३.४२.४१ ॥
O de olhos de lótus atravessou os mundos dos reis.
3.42.42
एवं स संक्रमंस्तत्र स्वर्गलोके महायशाः ।
ततो ददर्श शक्रस्य पुरीं ताममरावतीम् ॥ ३.४२.४२ ॥
Assim, atravessando o mundo celestial, o de grande fama viu então a cidade de Indra, Amarāvatī.