Mahābhārata · Adhyāya 3.42
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.42.1
गतेषु लोकपालेषु पार्थः शत्रुनिबर्हणः ।
चिन्तयामास राजेन्द्र देवराजरथागमम् ॥ ३.४२.१ ॥
O Herr der Könige, als die Weltenhüter gegangen waren, dachte Pārtha, der Vernichter der Feinde, über die Ankunft von Indras Wagen nach.
3.42.2
तस्य चिन्तयमानस्य गुडाकेशस्य धीमतः ।
रथो मातलिसंयुक्त आजगाम महाप्रभः ॥ ३.४२.२ ॥
Während der weise Guḍākeśa (Arjuna) nachdachte, kam der Wagen von großem Glanz, mit Mātali angespannt.
3.42.3
नभो वितिमिरं कुर्वञ्जलदान्पाटयन्निव ।
दिशः संपूरयन्नादैर्महामेघरवोपमैः। ॥ ३.४२.३ ॥
Den Himmel von Finsternis befreiend, als würde es die Wolken zerreißen, die Richtungen mit Lauten füllend, gleich dem Donner gewaltiger Gewitterwolken.
3.42.4
असयः शक्तयो भीमा गदाश्चोग्रप्रदर्शनाः ।
दिव्यप्रभावाः प्रासाश्च विद्युतश्च महाप्रभाः ॥ ३.४२.४ ॥
Schreckliche Schwerter, Speere und Keulen von wildem Aussehen; Lanzen von göttlicher Kraft und Blitze von großem Glanz.
3.42.5
तथैवाशनयश्चैव चक्रयुक्तास्तुलागुडाः ।
वायुस्फोटाः सनिर्घाताः शङ्खमेघस्वनास्तथा ॥ ३.४२.५ ॥
Ebenso Blitze mit Scheiben versehen und kugelförmige Gewichte wie Waagschalen; Windstöße und krachende Schläge, mit Klängen wie Muscheln und Wolken.
3.42.6
तत्रनागा महाकाया ज्वलितास्याः सुदारुणाः ।
सिताभ्रकूटप्रतिमाः संहताश्च यथोपलाः ॥ ३.४२.६ ॥
Dort waren Schlangen von gewaltigen Leibern, mit brennenden Mäulern, überaus furchtbar, Weißen Wolkengipfeln gleich, zusammengedrängt wie Felsen.
3.42.7
दशवाजिसहस्राणि हरीणां वातरंहसाम् ।
वहन्ति यं नेत्रमुषं दिव्यं मायामयं रथम् ॥ ३.४२.७ ॥
Zehntausend Hari-Rosse, schnell wie der Wind, zogen jenen göttlichen, aus Māyā gebildeten Wagen, der die Augen blendete.
3.42.8
तत्रापश्यन्महानीलं वैजयन्तं महाप्रभम् ।
ध्वजमिन्दीवरश्यामं वंशं कनकभूषणम् ॥ ३.४२.८ ॥
Dort sah er das Vaijayanta-Banner, sehr dunkelblau und von großem Glanz, dunkel wie eine blaue Lotusblüte, sein Schaft mit Gold geschmückt.
3.42.9
तस्मिन्रथे स्थितं सूतं तप्तहेमविभूषितम् ।
दृष्ट्वा पार्थो महाबाहुर्देवराजमतर्कयत् ॥ ३.४२.९ ॥
Als er den auf jenem Wagen stehenden, mit geläutertem Gold geschmückten Wagenlenker sah, vermutete der starkarmige Pārtha, es sei der König der Götter.
3.42.10
तथा तर्कयतस्तस्य फल्गुनस्याथ मातलिः ।
सन्नतः प्रस्थितो भूत्वा वाक्यमर्जुनमब्रवीत् ॥ ३.४२.१० ॥
Während Phalguna (Arjuna) so vermutete, trat Mātali ehrerbietig vor und sprach diese Worte zu Arjuna.
3.42.11
भोभो शक्रात्मज श्रीमञ्शक्रस्त्वां द्रष्टुमिच्छति ।
आरोहतु भवाञ्शीघ्रं रथमिन्द्रस्य संभतम् ॥ ३.४२.११ ॥
O Sohn Śakras, Glorreicher! Śakra wünscht, dich zu sehen. Steige sogleich auf den bereitgestellten Wagen Indras.
3.42.12
आह माममरश्रेष्ठः पिता तव शतक्रतुः ।
कुन्तीसुतमिह प्राप्तं पश्यन्तु त्रिदशालयाः ॥ ३.४२.१२ ॥
Dein Vater, der Beste der Unsterblichen, Śatakratu, sprach zu mir: 'Der Sohn Kuntīs ist hierher gekommen; mögen die Bewohner des Himmels ihn erblicken.'
3.42.13
एष शक्रः परिवृतो देवैर्ऋषिगणैस्तथा ।
गन्धर्वैरप्सरोभिश्च त्वां दिदृक्षुः प्रतीक्षते ॥ ३.४२.१३ ॥
Hier wartet Indra, umringt von den Göttern, den Scharen der Weisen, den Gandharven und den Apsarasen, begierig, dich zu sehen.
3.42.14
अस्माल्लोकाद्देवलोकं पाकशासनशासनात् ।
मारोह त्वं मया सार्धं लब्धास्त्रः पुनरेष्यसि ॥ ३.४२.१४ ॥
Aus dieser Welt steige, auf Geheiß Indras, des Bestrafers Pākas, mit mir in die Welt der Götter empor; hast du die Waffen erlangt, wirst du wiederkehren.
3.42.15
मातले गच्छ शीघ्रं त्वमारोहस्व रथोत्तमम् ।
राजसूयाश्वमेधानां शतैरपि सुदुर्लभम् ॥ ३.४२.१५ ॥
Mātali, geh schnell; besteige jenen vortrefflichen Wagen, der selbst durch hunderte Rājasūya- und Aśvamedha-Opfer kaum zu erlangen ist.
3.42.16
पार्थिवैः सुमहाभागैर्यज्वभिर्भूरिदक्षिणैः ।
दैवतैर्वा दुरारोहं दानवैर्वा रथोत्तमम् ॥ ३.४२.१६ ॥
Für Könige von großem Glück, die Opfer dargebracht und reichliche Gaben gegeben haben, für Götter oder Dānavas ist jener vortreffliche Wagen schwer zu besteigen.
3.42.17
नातप्ततपसा शक्य एष दिव्यो महारथः ।
द्रष्टुं वाऽप्यथवा स्प्रष्टुमारोढुं कुत एव च ॥ ३.४२.१७ ॥
Wer keine Askese geübt hat, kann diesen göttlichen großen Wagen weder sehen noch berühren noch besteigen; wie dann sonst?
3.42.18
त्वयि मतिष्ठिते साधो रथस्थे स्थिरवाजिनि ।
पश्चादहमथारोक्ष्ये मुकृती सत्पथं यथा ॥ ३.४२.१८ ॥
O Guter, wenn dein Sinn gefasst ist und du auf dem Wagen mit festen Pferden stehst, werde ich danach aufsteigen, wie ein Verdienstvoller den guten Pfad betritt.
3.42.19
तस्यतद्वचनं श्रुत्वा मातलिः शक्रसारथिः ।
आरुरोह रथं शीघ्रं हयाञ्जग्राह रश्मिभिः ॥ ३.४२.१९ ॥
Als Mātali, der Wagenlenker Śakras, diese Worte hörte, bestieg er rasch den Wagen und ergriff die Pferde an den Zügeln.
3.42.20
ततोऽर्जुनो हृष्टमना गङ्गायामाप्लुतः शुचिः ।
जजाप जप्यं कौन्तेयो विधिवत्कुरुनन्दनः ॥ ३.४२.२० ॥
Dann badete Arjuna, Sohn der Kuntī, Freude der Kurus, mit frohem Herzen im Ganges, reinigte sich und rezitierte den vorgeschriebenen Mantra nach der Regel.
3.42.21
ततः पितृन्यथान्यायं तर्पयित्वा यथाविधि ।
मन्दरं शैलराजं तमाप्रष्टुमुपचक्रमे ॥ ३.४२.२१ ॥
Dann, nachdem er den Ahnen nach Vorschrift und Ordnung Spenden dargebracht hatte, machte er sich daran, sich vom Berg Mandara, dem König der Berge, zu verabschieden.
3.42.22
साधूनां पुण्यशीलानां मुनीनां पुण्यकर्मणाम् ।
त्वं सदा संश्रयः शैल स्वर्गमार्गाभिकाङ्क्षिणाम् ॥ ३.४२.२२ ॥
O Berg, du bist stets die Zuflucht der Tugendhaften, der Weisen von frommem Wandel und verdienstvollen Taten und derer, die den Weg zum Himmel begehren.
3.42.23
त्वत्प्रसादात्सदा शैल ब्राह्मणाः क्षत्रिया विशः ।
स्वर्गं प्राप्ताश्चरन्ति स्म देवैः सह गतव्यथाः ॥ ३.४२.२३ ॥
O Berg, durch deine Gnade gelangen Brahmanen, Kṣatriyas und Vaiśyas stets in den Himmel und wandeln sorgenfrei mit den Göttern.
3.42.24
अद्रिराज महाशैल मुनिसंश्रय तीर्थवन् ।
गच्छाम्यामन्त्रयित्वा त्वां सुखमस्म्युषितस्त्वयि ॥ ३.४२.२४ ॥
O König der Berge, großer Berg, Zuflucht der Weisen, reich an heiligen Stätten, ich gehe, nachdem ich mich von dir verabschiedet habe; in dir habe ich glücklich gewohnt.
3.42.25
तव सानूनि कुञ्जाश्च नद्यः प्रस्रवणानि च ।
तीर्थानि च सुपुण्यानि मया दृष्टान्यनेकशः ॥ ३.४२.२५ ॥
Deine Gipfel, Haine, Flüsse, Quellen und die höchst heiligen Pilgerstätten habe ich viele Male gesehen.
3.42.26
सुसुगन्धाश्च वैर्योघास्त्वच्छरीरविनिःसृताः ।
अमृतास्वादसृशाः पीताः प्रस्रवणोदकाः ॥ ३.४२.२६ ॥
Sehr duftende, lasurähnliche Ströme, die aus deinem Körper hervorfließen; das Wasser deiner Quellen, dem Geschmack des Nektars gleich, habe ich getrunken.
3.42.27
शिशुर्यथा पितुश्चाङ्के सुखं शेते तटे तथा ।
मया तवाङ्के ललितं शैलराज महाप्रभो ॥ ३.४२.२७ ॥
Wie ein Kind glücklich im Schoß des Vaters oder am Ufer schläft, so lag ich in deinem Schoß, o König der Berge, o großer Herr, unbeschwert.
3.42.28
अप्सरोगणसंकीर्णए ब्रह्मघोषानुनादिते ।
सुखमस्म्युषितः शैल तव सानुषु नित्यदा ॥ ३.४२.२८ ॥
Erfüllt von Scharen himmlischer Nymphen und widerhallend vom Gesang der heiligen Hymnen, o Berg, habe ich stets glücklich an deinen Hängen gewohnt.
3.42.29
एवमुक्त्वार्जुनः शैलमामन्त्र्य परवीरहा ।
आरुरोह रथं दिव्यं द्योतयन्निव भास्करः ॥ ३.४२.२९ ॥
So gesprochen, verabschiedete sich Arjuna, der Töter feindlicher Helden, vom Berg und bestieg den göttlichen Wagen, der strahlte wie die Sonne.
3.42.30
स तेनादित्यरूपेण दिव्येनाद्भुतकर्मणा ।
ऊर्ध्वमाचक्रमे धीमान्प्रहृष्टः कुरुनन्दनः ॥ ३.४२.३० ॥
Mit jenem göttlichen Wagen, sonnengleich an Gestalt und von wunderbaren Taten, erhob sich der weise Stolz der Kuru freudig nach oben.
3.42.31
सोऽदर्शनपथं यातो मर्त्यानां धर्मचारिणाम् ।
ददर्शाद्भुतरूपाणि विमानानि सहस्रशः ॥ ३.४२.३१ ॥
Er ging über den Blick der sterblichen Menschen hinaus, die dem Dharma folgen, und sah Tausende wunderbar gestalteter himmlischer Wagen.
3.42.32
न तत्र सूर्यः सोमो वा द्योतते न च पावकः ।
स्वयैव प्रभया तत्र द्योतन्ते पुण्यलब्धया ॥ ३.४२.३२ ॥
Dort leuchten weder Sonne noch Mond noch Feuer; durch ihren eigenen, durch Verdienst gewonnenen Glanz leuchten sie dort.
3.42.33
तारारूपाणि यानीह दृश्यन्ते द्युतिमन्ति वै ।
आकाशे विप्रकृष्टत्वात्तनूनि सुमहान्त्यपि ॥ ३.४२.३३ ॥
Die leuchtenden, sternartigen Gestalten, die man von hier sieht, erscheinen nur wegen ihrer großen Entfernung am Himmel klein, obwohl sie in Wahrheit sehr ausgedehnt sind.
3.42.34
तानि तत्र प्रभास्वन्ति रूपवन्ति च पाण्डवः ।
ददर्श स्वेषु धिष्ण्येषु दीप्तिमन्ति स्वयाऽर्चिषा ॥ ३.४२.३४ ॥
Dort sah der Pāṇḍava jene strahlenden, schönen Wohnstätten, die je an ihrem Ort mit eigener Flamme leuchteten.
3.42.35
तत्र राजर्षयः सिद्धा वीराश्च निहता युधि ।
तपसा च जितं स्वर्गं संपेतुः शतसङ्घशः ॥ ३.४२.३५ ॥
Dort versammelten sich königliche Weise, vollendete Wesen und im Kampf gefallene Helden, die den Himmel durch Askese gewonnen hatten, in hunderten Scharen.
3.42.36
गन्धर्वाणां सहस्राणि मूर्यज्वलिततेजसाम् ।
गुह्यकारनामृषीणां च तथैवाप्सरसां गणान् ॥ ३.४२.३६ ॥
Dort waren Tausende von Gandharvas, deren Glanz wie die Sonne loderte, ebenso Scharen von Guhyakas, Weisen und Apsaras.
3.42.37
लोकानात्मप्रभान्पश्यन्फल्गुनो विस्मयान्वितः ।
पप्रच्छ मातलिं प्रीत्या स चाप्येनमुवाच ह ॥ ३.४२.३७ ॥
Als Phālguna die Welten sah, die aus eigenem Licht strahlten, fragte er, voller Staunen, freundlich Mātali; und auch jener sprach zu ihm.
3.42.38
एते सुकृतिनः पार्थ स्वेषु धिष्ण्येष्ववस्थिताः ।
तान्दृष्टवानसि विभो तारारूपाणि भूतले ॥ ३.४२.३८ ॥
Diese Männer guter Taten, Sohn der Pṛthā, wohnen in ihren eigenen Wohnstätten; o Mächtiger, du hast sie auf der Erde in Gestalt von Sternen gesehen.
3.42.39
ततोऽपश्यत्स्थितं द्वारि मत्तं विजयिनं गजम् ।
ऐरावतं चतुर्दन्तं कैलासमिव शृङ्गिणम् ॥ ३.४२.३९ ॥
Da sah er am Tor den brünstigen, siegreichen Elefanten stehen, Airāvata mit vier Stoßzähnen, gleich dem Kailāsa mit seinen Gipfeln.
3.42.40
स सिद्धमार्गमाक्रम्य कुरुपाण्डवसत्तमः ।
व्यरोचत यथापूर्वं मान्धाता पार्थिवोत्तमः ॥ ३.४२.४० ॥
Nachdem er den Pfad der Vollendeten durchschritten hatte, strahlte er, der Beste der Kurus und Pāṇḍavas, wie zuvor, gleich Māndhātā, dem besten der Könige.
3.42.41
अभिचक्राम लोकान्स राज्ञां राजीवलोचनः ॥ ३.४२.४१ ॥
Der Lotusäugige zog durch die Welten der Könige.
3.42.42
एवं स संक्रमंस्तत्र स्वर्गलोके महायशाः ।
ततो ददर्श शक्रस्य पुरीं ताममरावतीम् ॥ ३.४२.४२ ॥
So wanderte der Ruhmreiche durch die Himmelswelt und erblickte dann die Stadt Indras, Amarāvatī.