മഹാഭാരതം · അധ്യായം 3.42
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.42.1
गतेषु लोकपालेषु पार्थः शत्रुनिबर्हणः ।
चिन्तयामास राजेन्द्र देवराजरथागमम् ॥ ३.४२.१ ॥
രാജേന്ദ്രാ, ലോകപാലകന്മാർ പോയപ്പോൾ ശത്രുനിഗ്രഹകനായ പാർത്ഥൻ ദേവരാജന്റെ (ഇന്ദ്രന്റെ) രഥത്തിന്റെ വരവിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചു.
3.42.2
तस्य चिन्तयमानस्य गुडाकेशस्य धीमतः ।
रथो मातलिसंयुक्त आजगाम महाप्रभः ॥ ३.४२.२ ॥
ബുദ്ധിമാനായ ഗുഡാകേശൻ (അർജ്ജുനൻ) ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ, മാതലിയോടുകൂടിയ മഹാപ്രഭയുള്ള രഥം വന്നെത്തി.
3.42.3
नभो वितिमिरं कुर्वञ्जलदान्पाटयन्निव ।
दिशः संपूरयन्नादैर्महामेघरवोपमैः। ॥ ३.४२.३ ॥
ആകാശത്തെ ഇരുളില്ലാത്തതാക്കി, മേഘങ്ങളെ പിളർക്കുന്നതുപോലെ, മഹാമേഘഗർജ്ജനത്തിനു തുല്യമായ ശബ്ദങ്ങളാൽ ദിക്കുകളെ നിറച്ചുകൊണ്ട്.
3.42.4
असयः शक्तयो भीमा गदाश्चोग्रप्रदर्शनाः ।
दिव्यप्रभावाः प्रासाश्च विद्युतश्च महाप्रभाः ॥ ३.४२.४ ॥
ഭയങ്കരമായ വാളുകളും ശക്തികളും ഗദകളും—ഉഗ്രരൂപമുള്ളവ; ദിവ്യപ്രഭാവമുള്ള കുന്തങ്ങളും മഹാപ്രഭയുള്ള മിന്നലുകളും.
3.42.5
तथैवाशनयश्चैव चक्रयुक्तास्तुलागुडाः ।
वायुस्फोटाः सनिर्घाताः शङ्खमेघस्वनास्तथा ॥ ३.४२.५ ॥
അതുപോലെ ചക്രങ്ങളോടുകൂടിയ ഇടികളും, ത്രാസ് പോലുള്ള ഉരുളകളും; കാറ്റിന്റെ സ്ഫോടനങ്ങളും ഘോരമായ ഇടിനാദങ്ങളും, ശംഖ-മേഘ ശബ്ദങ്ങളും.
3.42.6
तत्रनागा महाकाया ज्वलितास्याः सुदारुणाः ।
सिताभ्रकूटप्रतिमाः संहताश्च यथोपलाः ॥ ३.४२.६ ॥
അവിടെ വലിയ ശരീരമുള്ള, ജ്വലിക്കുന്ന വായകളുള്ള, അതിഭീകരരായ നാഗങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു—വെൺമേഘക്കൂട്ടങ്ങൾപോലെയും കല്ലുകൾ പോലെ ഒന്നിച്ചുചേർന്നവയുമായി.
3.42.7
दशवाजिसहस्राणि हरीणां वातरंहसाम् ।
वहन्ति यं नेत्रमुषं दिव्यं मायामयं रथम् ॥ ३.४२.७ ॥
കാറ്റിന്റെ വേഗമുള്ള പതിനായിരം ഹരി കുതിരകൾ കണ്ണഞ്ചിപ്പിക്കുന്ന ആ ദിവ്യവും മായാമയവുമായ രഥം വഹിച്ചിരുന്നു.
3.42.8
तत्रापश्यन्महानीलं वैजयन्तं महाप्रभम् ।
ध्वजमिन्दीवरश्यामं वंशं कनकभूषणम् ॥ ३.४२.८ ॥
അവിടെ അവൻ അത്യന്തം നീലവും മഹാപ്രഭയുള്ളതുമായ വൈജയന്ത ധ്വജം കണ്ടു; നീലത്താമര പോലെ കറുത്തതും സ്വർണാഭരണങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച ദണ്ഡമുള്ളതുമായിരുന്നു അത്.
3.42.9
तस्मिन्रथे स्थितं सूतं तप्तहेमविभूषितम् ।
दृष्ट्वा पार्थो महाबाहुर्देवराजमतर्कयत् ॥ ३.४२.९ ॥
ആ രഥത്തിൽ നിന്നിരുന്ന, തപ്തസ്വർണ്ണാഭരണങ്ങളണിഞ്ഞ സാരഥിയെ കണ്ട മഹാബാഹുവായ പാർത്ഥൻ ദേവരാജനെ ഊഹിച്ചു.
3.42.10
तथा तर्कयतस्तस्य फल्गुनस्याथ मातलिः ।
सन्नतः प्रस्थितो भूत्वा वाक्यमर्जुनमब्रवीत् ॥ ३.४२.१० ॥
ഫൽഗുനൻ (അർജുനൻ) ഇങ്ങനെ ഊഹിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ, മാതലി വണങ്ങി മുന്നോട്ടുവന്ന് അർജുനനോട് ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
3.42.11
भोभो शक्रात्मज श्रीमञ्शक्रस्त्वां द्रष्टुमिच्छति ।
आरोहतु भवाञ्शीघ्रं रथमिन्द्रस्य संभतम् ॥ ३.४२.११ ॥
ഹേ ശക്രപുത്രാ, ശ്രീമാനേ! ശക്രൻ നിന്നെ കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. നീ വേഗം ഇന്ദ്രന്റെ ഒരുക്കിയ രഥത്തിൽ കയറുക.
3.42.12
आह माममरश्रेष्ठः पिता तव शतक्रतुः ।
कुन्तीसुतमिह प्राप्तं पश्यन्तु त्रिदशालयाः ॥ ३.४२.१२ ॥
ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ നിന്റെ പിതാവ് ശതക്രതു എന്നോട് പറഞ്ഞു: കുന്തിയുടെ പുത്രൻ ഇവിടെ എത്തിയിരിക്കുന്നു, സ്വർഗവാസികൾ അവനെ കാണട്ടെ.
3.42.13
एष शक्रः परिवृतो देवैर्ऋषिगणैस्तथा ।
गन्धर्वैरप्सरोभिश्च त्वां दिदृक्षुः प्रतीक्षते ॥ ३.४२.१३ ॥
ഇതാ ഇന്ദ്രൻ ദേവന്മാർ, ഋഷിഗണങ്ങൾ, ഗന്ധർവന്മാർ, അപ്സരസ്സുകൾ എന്നിവരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട് നിന്നെ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ച് കാത്തുനിൽക്കുന്നു.
3.42.14
अस्माल्लोकाद्देवलोकं पाकशासनशासनात् ।
मारोह त्वं मया सार्धं लब्धास्त्रः पुनरेष्यसि ॥ ३.४२.१४ ॥
ഈ ലോകത്തിൽനിന്ന്, പാകശാസനനായ ഇന്ദ്രന്റെ കല്പനയാൽ, എന്നോടൊപ്പം ദേവലോകത്തേക്ക് കയറുക; അസ്ത്രങ്ങൾ നേടി നീ വീണ്ടും മടങ്ങിവരും.
3.42.15
मातले गच्छ शीघ्रं त्वमारोहस्व रथोत्तमम् ।
राजसूयाश्वमेधानां शतैरपि सुदुर्लभम् ॥ ३.४२.१५ ॥
മാതലീ, വേഗം പോകൂ; രാജസൂയ, അശ്വമേധ യാഗങ്ങൾ നൂറെണ്ണം ചെയ്താലും ലഭിക്കാൻ പ്രയാസമുള്ള ആ ഉത്തമരഥത്തിൽ കയറൂ.
3.42.16
पार्थिवैः सुमहाभागैर्यज्वभिर्भूरिदक्षिणैः ।
दैवतैर्वा दुरारोहं दानवैर्वा रथोत्तमम् ॥ ३.४२.१६ ॥
മഹാഭാഗ്യവാന്മാരും യാഗം ചെയ്ത് ധാരാളം ദക്ഷിണ നൽകിയവരുമായ രാജാക്കന്മാർക്കും, ദേവന്മാർക്കും, ദാനവന്മാർക്കും ആ ഉത്തമരഥം കയറാൻ പ്രയാസമാണ്.
3.42.17
नातप्ततपसा शक्य एष दिव्यो महारथः ।
द्रष्टुं वाऽप्यथवा स्प्रष्टुमारोढुं कुत एव च ॥ ३.४२.१७ ॥
തപസ്സു ചെയ്യാത്തവനു ഈ ദിവ്യമഹാരഥം കാണാനോ തൊടാനോ കയറാനോ സാധ്യമല്ല; പിന്നെ എങ്ങനെ?
3.42.18
त्वयि मतिष्ठिते साधो रथस्थे स्थिरवाजिनि ।
पश्चादहमथारोक्ष्ये मुकृती सत्पथं यथा ॥ ३.४२.१८ ॥
സാധോ, നീ സ്ഥിരമായ കുതിരകളോടെ രഥത്തിൽ നിലകൊണ്ട് മനസ്സുറപ്പിക്കുക; പിന്നെ പുണ്യവാൻ സത്പഥത്തിൽ കയറുന്നതുപോലെ ഞാനും കയറും.
3.42.19
तस्यतद्वचनं श्रुत्वा मातलिः शक्रसारथिः ।
आरुरोह रथं शीघ्रं हयाञ्जग्राह रश्मिभिः ॥ ३.४२.१९ ॥
അവന്റെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ട്, ഇന്ദ്രന്റെ സാരഥിയായ മാതലി വേഗത്തിൽ രഥത്തിൽ കയറി കടിഞ്ഞാണുകൾ കൊണ്ട് കുതിരകളെ പിടിച്ചു.
3.42.20
ततोऽर्जुनो हृष्टमना गङ्गायामाप्लुतः शुचिः ।
जजाप जप्यं कौन्तेयो विधिवत्कुरुनन्दनः ॥ ३.४२.२० ॥
അപ്പോൾ സന്തോഷിച്ച മനസ്സോടെ കുരുനന്ദനനായ കൗന്തേയൻ അർജ്ജുനൻ ഗംഗയിൽ മുങ്ങി ശുദ്ധനായി, വിധിപ്രകാരം ജപിക്കേണ്ട മന്ത്രം ജപിച്ചു.
3.42.21
ततः पितृन्यथान्यायं तर्पयित्वा यथाविधि ।
मन्दरं शैलराजं तमाप्रष्टुमुपचक्रमे ॥ ३.४२.२१ ॥
പിന്നെ വിധിപ്രകാരം പിതൃക്കൾക്ക് യഥോചിതം തർപ്പണം ചെയ്ത്, പർവതരാജനായ മന്ദരത്തോട് യാത്ര ചോദിക്കാൻ അവൻ ഒരുങ്ങി.
3.42.22
साधूनां पुण्यशीलानां मुनीनां पुण्यकर्मणाम् ।
त्वं सदा संश्रयः शैल स्वर्गमार्गाभिकाङ्क्षिणाम् ॥ ३.४२.२२ ॥
മലയേ, നീ എപ്പോഴും സജ്ജനങ്ങൾക്കും പുണ്യശീലരായ മുനിമാർക്കും പുണ്യകർമ്മികൾക്കും സ്വർഗമാർഗം ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്കും അഭയമാണ്.
3.42.23
त्वत्प्रसादात्सदा शैल ब्राह्मणाः क्षत्रिया विशः ।
स्वर्गं प्राप्ताश्चरन्ति स्म देवैः सह गतव्यथाः ॥ ३.४२.२३ ॥
മലയേ, നിന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ ബ്രാഹ്മണരും ക്ഷത്രിയരും വൈശ്യരും എപ്പോഴും സ്വർഗം പ്രാപിച്ച്, ദേവന്മാരോടൊപ്പം ദുഃഖമില്ലാതെ വിഹരിക്കുന്നു.
3.42.24
अद्रिराज महाशैल मुनिसंश्रय तीर्थवन् ।
गच्छाम्यामन्त्रयित्वा त्वां सुखमस्म्युषितस्त्वयि ॥ ३.४२.२४ ॥
പർവതരാജാവേ, മഹാശൈലമേ, മുനിമാരുടെ അഭയമേ, തീർത്ഥങ്ങൾ നിറഞ്ഞവനേ, നിന്നോട് യാത്ര പറഞ്ഞ് ഞാൻ പോകുന്നു; നിന്നിൽ ഞാൻ സുഖമായി വസിച്ചു.
3.42.25
तव सानूनि कुञ्जाश्च नद्यः प्रस्रवणानि च ।
तीर्थानि च सुपुण्यानि मया दृष्टान्यनेकशः ॥ ३.४२.२५ ॥
നിന്റെ ശിഖരങ്ങളും കുഞ്ജങ്ങളും നദികളും ഉറവുകളും അതിപുണ്യമായ തീർഥങ്ങളും ഞാൻ പലവട്ടം കണ്ടിട്ടുണ്ട്.
3.42.26
सुसुगन्धाश्च वैर्योघास्त्वच्छरीरविनिःसृताः ।
अमृतास्वादसृशाः पीताः प्रस्रवणोदकाः ॥ ३.४२.२६ ॥
നിന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നൊഴുകിയ അതിസുഗന്ധമുള്ള വൈഡൂര്യ സമാനമായ ജലധാരകൾ; അമൃതിന്റെ രുചിയുള്ള ഉറവവെള്ളം ഞാൻ കുടിച്ചിട്ടുണ്ട്.
3.42.27
शिशुर्यथा पितुश्चाङ्के सुखं शेते तटे तथा ।
मया तवाङ्के ललितं शैलराज महाप्रभो ॥ ३.४२.२७ ॥
കുഞ്ഞ് അച്ഛന്റെ മടിയിലോ തീരത്തോ സുഖമായി ഉറങ്ങുന്നതുപോലെ, പർവതരാജാവേ, മഹാപ്രഭുവേ, ഞാൻ നിന്റെ മടിയിൽ സുഖമായി കിടന്നു.
3.42.28
अप्सरोगणसंकीर्णए ब्रह्मघोषानुनादिते ।
सुखमस्म्युषितः शैल तव सानुषु नित्यदा ॥ ३.४२.२८ ॥
അപ്സരസ്സുകളുടെ സംഘങ്ങൾ നിറഞ്ഞും വേദമന്ത്രങ്ങളുടെ ഘോഷത്താൽ പ്രതിധ്വനിച്ചും നിൽക്കുന്ന പർവതമേ, നിന്റെ ചരിവുകളിൽ ഞാൻ എന്നും സുഖമായി വസിച്ചു.
3.42.29
एवमुक्त्वार्जुनः शैलमामन्त्र्य परवीरहा ।
आरुरोह रथं दिव्यं द्योतयन्निव भास्करः ॥ ३.४२.२९ ॥
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ശത്രുവീരന്മാരെ വധിക്കുന്ന അർജുനൻ പർവതത്തോട് യാത്ര ചോദിച്ച്, സൂര്യൻ പ്രകാശിക്കുന്നതുപോലെ ദിവ്യരഥത്തിൽ കയറി.
3.42.30
स तेनादित्यरूपेण दिव्येनाद्भुतकर्मणा ।
ऊर्ध्वमाचक्रमे धीमान्प्रहृष्टः कुरुनन्दनः ॥ ३.४२.३० ॥
ആ ബുദ്ധിമാനായ കുരുനന്ദനൻ സന്തോഷത്തോടെ, സൂര്യരൂപവും അദ്ഭുതകർമ്മവുമുള്ള ആ ദിവ്യരഥത്തോടൊപ്പം ഉയർന്നു.
3.42.31
सोऽदर्शनपथं यातो मर्त्यानां धर्मचारिणाम् ।
ददर्शाद्भुतरूपाणि विमानानि सहस्रशः ॥ ३.४२.३१ ॥
അവൻ ധർമ്മം അനുഷ്ഠിക്കുന്ന മർത്യരുടെ ദൃഷ്ടിപഥത്തിനപ്പുറം പോയി; അദ്ഭുതരൂപങ്ങളായ ആയിരക്കണക്കിന് വിമാനങ്ങൾ കണ്ടു.
3.42.32
न तत्र सूर्यः सोमो वा द्योतते न च पावकः ।
स्वयैव प्रभया तत्र द्योतन्ते पुण्यलब्धया ॥ ३.४२.३२ ॥
അവിടെ സൂര്യനോ ചന്ദ്രനോ അഗ്നിയോ പ്രകാശിക്കുന്നില്ല; പുണ്യത്താൽ നേടിയ സ്വന്തം പ്രഭയാൽ അവർ അവിടെ പ്രകാശിക്കുന്നു.
3.42.33
तारारूपाणि यानीह दृश्यन्ते द्युतिमन्ति वै ।
आकाशे विप्रकृष्टत्वात्तनूनि सुमहान्त्यपि ॥ ३.४२.३३ ॥
ഇവിടെനിന്ന് നക്ഷത്രരൂപങ്ങളായി പ്രകാശിക്കുന്നവ കാണുന്നു; ആകാശത്ത് വളരെ അകലെയായതിനാൽ അവ ചെറുതായി തോന്നുന്നു, എങ്കിലും അവ അതിമഹത്തുക്കളാണ്.
3.42.34
तानि तत्र प्रभास्वन्ति रूपवन्ति च पाण्डवः ।
ददर्श स्वेषु धिष्ण्येषु दीप्तिमन्ति स्वयाऽर्चिषा ॥ ३.४२.३४ ॥
അവിടെ പാണ്ഡവൻ ആ പ്രഭയുള്ളതും രൂപവത്തുമായ ധാമങ്ങളെ കണ്ടു; അവ തങ്ങളുടെ സ്വന്തം സ്ഥാനങ്ങളിൽ സ്വന്തം ജ്വാലയാൽ ദീപ്തമായിരുന്നു.
3.42.35
तत्र राजर्षयः सिद्धा वीराश्च निहता युधि ।
तपसा च जितं स्वर्गं संपेतुः शतसङ्घशः ॥ ३.४२.३५ ॥
അവിടെ രാജർഷികളും സിദ്ധരും യുദ്ധത്തിൽ വീണ വീരന്മാരും തപസ്സിനാൽ നേടിയ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നൂറുകണക്കിന് സംഘങ്ങളായി ഒത്തുകൂടിയിരുന്നു.
3.42.36
गन्धर्वाणां सहस्राणि मूर्यज्वलिततेजसाम् ।
गुह्यकारनामृषीणां च तथैवाप्सरसां गणान् ॥ ३.४२.३६ ॥
സൂര്യനെപ്പോലെ ജ്വലിക്കുന്ന തേജസ്സുള്ള ആയിരക്കണക്കിന് ഗന്ധർവന്മാരും, ഗുഹ്യകരും, ഋഷിമാരും, അപ്സരസ്സുകളുടെ ഗണങ്ങളും അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു.
3.42.37
लोकानात्मप्रभान्पश्यन्फल्गुनो विस्मयान्वितः ।
पप्रच्छ मातलिं प्रीत्या स चाप्येनमुवाच ह ॥ ३.४२.३७ ॥
സ്വന്തം പ്രഭയാൽ തിളങ്ങുന്ന ആ ലോകങ്ങളെ കണ്ട് വിസ്മയത്തിൽ നിറഞ്ഞ ഫല്ഗുനൻ സ്നേഹപൂർവ്വം മാതലിയോട് ചോദിച്ചു; അവനും അവനോട് സംസാരിച്ചു.
3.42.38
एते सुकृतिनः पार्थ स्वेषु धिष्ण्येष्ववस्थिताः ।
तान्दृष्टवानसि विभो तारारूपाणि भूतले ॥ ३.४२.३८ ॥
പാർത്ഥാ, ഇവർ പുണ്യവാന്മാരാണ്; സ്വന്തം സ്ഥാനങ്ങളിൽ നിലകൊള്ളുന്നവരാണ്. വിഭോ, ഭൂമിയിൽ നീ ഇവരെ നക്ഷത്രരൂപത്തിൽ കണ്ടിട്ടുണ്ട്.
3.42.39
ततोऽपश्यत्स्थितं द्वारि मत्तं विजयिनं गजम् ।
ऐरावतं चतुर्दन्तं कैलासमिव शृङ्गिणम् ॥ ३.४२.३९ ॥
അപ്പോൾ അവൻ വാതിൽക്കൽ നിൽക്കുന്ന, മദിച്ച വിജയിയായ ആനയെ കണ്ടു — നാല് കൊമ്പുകളുള്ള ഐരാവതം, ശിഖരങ്ങളുള്ള കൈലാസം പോലെ.
3.42.40
स सिद्धमार्गमाक्रम्य कुरुपाण्डवसत्तमः ।
व्यरोचत यथापूर्वं मान्धाता पार्थिवोत्तमः ॥ ३.४२.४० ॥
സിദ്ധന്മാരുടെ മാർഗം കടന്ന്, കുരു-പാണ്ഡവരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവൻ മുമ്പത്തെപ്പോലെ തിളങ്ങി; രാജാക്കന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ മാന്ധാതാവിനെപ്പോലെ.
3.42.41
अभिचक्राम लोकान्स राज्ञां राजीवलोचनः ॥ ३.४२.४१ ॥
താമരക്കണ്ണനായ അവൻ രാജാക്കന്മാരുടെ ലോകങ്ങളിലൂടെ മുന്നോട്ടു നീങ്ങി.
3.42.42
एवं स संक्रमंस्तत्र स्वर्गलोके महायशाः ।
ततो ददर्श शक्रस्य पुरीं ताममरावतीम् ॥ ३.४२.४२ ॥
ഇങ്ങനെ മഹായശസ്വിയായ അവൻ സ്വർഗലോകത്തിലൂടെ കടന്നുപോകുമ്പോൾ, ഇന്ദ്രന്റെ അമരാവതി നഗരം കണ്ടു.