ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 3.42
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.42.1
गतेषु लोकपालेषु पार्थः शत्रुनिबर्हणः ।
चिन्तयामास राजेन्द्र देवराजरथागमम् ॥ ३.४२.१ ॥
ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ଲୋକପାଳମାନେ ଚାଲିଯିବା ପରେ ଶତ୍ରୁନିହନ୍ତା ପାର୍ଥ ଦେବରାଜଙ୍କ (ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ) ରଥର ଆଗମନ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କଲେ।
3.42.2
तस्य चिन्तयमानस्य गुडाकेशस्य धीमतः ।
रथो मातलिसंयुक्त आजगाम महाप्रभः ॥ ३.४२.२ ॥
ସେହି ବୁଦ୍ଧିମାନ ଗୁଡାକେଶ (ଅର୍ଜୁନ) ଚିନ୍ତା କରୁଥିବା ସମୟରେ, ମାତଲିଙ୍କ ସହିତ ଯୁକ୍ତ ମହାପ୍ରଭ ରଥ ଆସିଲା।
3.42.3
नभो वितिमिरं कुर्वञ्जलदान्पाटयन्निव ।
दिशः संपूरयन्नादैर्महामेघरवोपमैः। ॥ ३.४२.३ ॥
ଆକାଶକୁ ଅନ୍ଧକାରରହିତ କରି, ଯେମିତି ମେଘମାନଙ୍କୁ ଚିରି, ମହାମେଘର ଗର୍ଜନ ପରି ଶବ୍ଦରେ ଦିଗମାନଙ୍କୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି।
3.42.4
असयः शक्तयो भीमा गदाश्चोग्रप्रदर्शनाः ।
दिव्यप्रभावाः प्रासाश्च विद्युतश्च महाप्रभाः ॥ ३.४२.४ ॥
ଭୟଙ୍କର ଖଡ୍ଗ, ଶକ୍ତି ଓ ଗଦା—ଉଗ୍ର ରୂପର; ଦିବ୍ୟ ପ୍ରଭାବର ପ୍ରାସ ଏବଂ ମହାପ୍ରଭ ବିଦ୍ୟୁତ୍।
3.42.5
तथैवाशनयश्चैव चक्रयुक्तास्तुलागुडाः ।
वायुस्फोटाः सनिर्घाताः शङ्खमेघस्वनास्तथा ॥ ३.४२.५ ॥
ସେହିପରି ଚକ୍ରଯୁକ୍ତ ବଜ୍ର ଓ ତୁଳା ପରି ଗୋଲା; ବାୟୁର ସ୍ଫୋଟ ଓ ଭୀଷଣ ଆଘାତ, ଶଙ୍ଖ ଓ ମେଘ ପରି ଶବ୍ଦ।
3.42.6
तत्रनागा महाकाया ज्वलितास्याः सुदारुणाः ।
सिताभ्रकूटप्रतिमाः संहताश्च यथोपलाः ॥ ३.४२.६ ॥
ସେଠାରେ ବିଶାଳ ଶରୀରର, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ମୁଖର, ଅତିଭୟଙ୍କର ନାଗମାନେ ଥିଲେ—ଧଳା ମେଘଶିଖର ପରି, ପଥର ପରି ଏକତ୍ର ହୋଇଥିବା।
3.42.7
दशवाजिसहस्राणि हरीणां वातरंहसाम् ।
वहन्ति यं नेत्रमुषं दिव्यं मायामयं रथम् ॥ ३.४२.७ ॥
ପବନ ପରି ବେଗବାନ ଦଶ ହଜାର ହରି ଅଶ୍ୱ ସେହି ଦିବ୍ୟ, ମାୟାମୟ, ଚକ୍ଷୁ-ଝଲସାଇଦେଉଥିବା ରଥକୁ ବହୁଥିଲେ।
3.42.8
तत्रापश्यन्महानीलं वैजयन्तं महाप्रभम् ।
ध्वजमिन्दीवरश्यामं वंशं कनकभूषणम् ॥ ३.४२.८ ॥
ସେଠାରେ ସେ ଅତି ନୀଳ, ମହାପ୍ରଭା ଥିବା ବୈଜୟନ୍ତ ଧ୍ୱଜ ଦେଖିଲେ; ନୀଳପଦ୍ମ ପରି ଶ୍ୟାମ ଏବଂ ସୁନାର ଅଳଙ୍କାରରେ ସଜ୍ଜିତ ଦଣ୍ଡଯୁକ୍ତ।
3.42.9
तस्मिन्रथे स्थितं सूतं तप्तहेमविभूषितम् ।
दृष्ट्वा पार्थो महाबाहुर्देवराजमतर्कयत् ॥ ३.४२.९ ॥
ସେହି ରଥରେ ଠିଆ ହୋଇଥିବା, ତପ୍ତ ସୁନାରେ ସଜ୍ଜିତ ସାରଥିକୁ ଦେଖି ମହାବାହୁ ପାର୍ଥ ଦେବରାଜଙ୍କୁ ଅନୁମାନ କଲେ।
3.42.10
तथा तर्कयतस्तस्य फल्गुनस्याथ मातलिः ।
सन्नतः प्रस्थितो भूत्वा वाक्यमर्जुनमब्रवीत् ॥ ३.४२.१० ॥
ଫାଲ୍ଗୁନ (ଅର୍ଜୁନ) ଏହିପରି ଅନୁମାନ କରୁଥିବା ସମୟରେ ମାତଲି ପ୍ରଣାମ କରି ଆଗକୁ ଆସି ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଏହି ବାକ୍ୟ କହିଲେ।
3.42.11
भोभो शक्रात्मज श्रीमञ्शक्रस्त्वां द्रष्टुमिच्छति ।
आरोहतु भवाञ्शीघ्रं रथमिन्द्रस्य संभतम् ॥ ३.४२.११ ॥
ହେ ଶକ୍ରପୁତ୍ର, ଶ୍ରୀମାନ୍! ଶକ୍ର ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି। ଆପଣ ଶୀଘ୍ର ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସଜ୍ଜିତ ରଥରେ ଆରୋହଣ କରନ୍ତୁ।
3.42.12
आह माममरश्रेष्ठः पिता तव शतक्रतुः ।
कुन्तीसुतमिह प्राप्तं पश्यन्तु त्रिदशालयाः ॥ ३.४२.१२ ॥
ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆପଣଙ୍କ ପିତା ଶତକ୍ରତୁ ମୋତେ କହିଲେ: କୁନ୍ତୀ ପୁତ୍ର ଏଠାକୁ ଆସିଛନ୍ତି, ସ୍ୱର୍ଗବାସୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତୁ।
3.42.13
एष शक्रः परिवृतो देवैर्ऋषिगणैस्तथा ।
गन्धर्वैरप्सरोभिश्च त्वां दिदृक्षुः प्रतीक्षते ॥ ३.४२.१३ ॥
ଏହି ଇନ୍ଦ୍ର ଦେବତା, ଋଷିଗଣ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଘେରି ତୁମକୁ ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି ଅପେକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି।
3.42.14
अस्माल्लोकाद्देवलोकं पाकशासनशासनात् ।
मारोह त्वं मया सार्धं लब्धास्त्रः पुनरेष्यसि ॥ ३.४२.१४ ॥
ଏହି ଲୋକରୁ, ପାକଶାସନ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ମୋ ସହିତ ଦେବଲୋକକୁ ଆରୋହଣ କର; ଅସ୍ତ୍ର ପାଇ ତୁମେ ପୁଣି ଫେରିବ।
3.42.15
मातले गच्छ शीघ्रं त्वमारोहस्व रथोत्तमम् ।
राजसूयाश्वमेधानां शतैरपि सुदुर्लभम् ॥ ३.४२.१५ ॥
ମାତଳି, ଶୀଘ୍ର ଯାଅ; ରାଜସୂୟ ଓ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ ଶହେ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ ସେହି ଉତ୍ତମ ରଥରେ ଆରୋହଣ କର।
3.42.16
पार्थिवैः सुमहाभागैर्यज्वभिर्भूरिदक्षिणैः ।
दैवतैर्वा दुरारोहं दानवैर्वा रथोत्तमम् ॥ ३.४२.१६ ॥
ମହାଭାଗ୍ୟବାନ, ଯଜ୍ଞକାରୀ ଓ ପ୍ରଚୁର ଦକ୍ଷିଣା ଦେଇଥିବା ରାଜାମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ଦେବତା କିମ୍ବା ଦାନବମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ସେହି ଉତ୍ତମ ରଥରେ ଆରୋହଣ କଷ୍ଟକର।
3.42.17
नातप्ततपसा शक्य एष दिव्यो महारथः ।
द्रष्टुं वाऽप्यथवा स्प्रष्टुमारोढुं कुत एव च ॥ ३.४२.१७ ॥
ଯିଏ ତପସ୍ୟା କରିନାହିଁ, ତାହା ପାଇଁ ଏହି ଦିବ୍ୟ ମହାରଥକୁ ଦେଖିବା, ଛୁଇଁବା କିମ୍ବା ଆରୋହଣ କରିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ; ତେବେ କେମିତି?
3.42.18
त्वयि मतिष्ठिते साधो रथस्थे स्थिरवाजिनि ।
पश्चादहमथारोक्ष्ये मुकृती सत्पथं यथा ॥ ३.४२.१८ ॥
ହେ ସାଧୁ, ତୁମେ ସ୍ଥିର ଅଶ୍ୱ ସହିତ ରଥରେ ସ୍ଥିର ହୋଇ ମନ ସ୍ଥିର କର; ପରେ ପୁଣ୍ୟବାନ ଯେପରି ସତ୍ପଥରେ ଆରୋହଣ କରେ, ମୁଁ ସେମିତି ଆରୋହଣ କରିବି।
3.42.19
तस्यतद्वचनं श्रुत्वा मातलिः शक्रसारथिः ।
आरुरोह रथं शीघ्रं हयाञ्जग्राह रश्मिभिः ॥ ३.४२.१९ ॥
ତାଙ୍କର ସେହି କଥା ଶୁଣି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସାରଥି ମାତଲି ଶୀଘ୍ର ରଥରେ ଚଢ଼ିଲେ ଏବଂ ରଶ୍ମି ଦ୍ୱାରା ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କୁ ଧରିଲେ।
3.42.20
ततोऽर्जुनो हृष्टमना गङ्गायामाप्लुतः शुचिः ।
जजाप जप्यं कौन्तेयो विधिवत्कुरुनन्दनः ॥ ३.४२.२० ॥
ଏପରେ ହୃଷ୍ଟମନା କୁରୁନନ୍ଦନ କୌନ୍ତେୟ ଅର୍ଜୁନ ଗଙ୍ଗାରେ ସ୍ନାନ କରି ଶୁଚି ହୋଇ ବିଧି ଅନୁସାରେ ଜପ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କଲେ।
3.42.21
ततः पितृन्यथान्यायं तर्पयित्वा यथाविधि ।
मन्दरं शैलराजं तमाप्रष्टुमुपचक्रमे ॥ ३.४२.२१ ॥
ତାପରେ ବିଧି ଅନୁସାରେ ପିତୃମାନଙ୍କୁ ଯଥାନ୍ୟାୟ ତର୍ପଣ କରି ସେ ପର୍ବତରାଜ ମନ୍ଦରଙ୍କଠାରୁ ବିଦାୟ ନେବାକୁ ଉଦ୍ୟମ କଲେ।
3.42.22
साधूनां पुण्यशीलानां मुनीनां पुण्यकर्मणाम् ।
त्वं सदा संश्रयः शैल स्वर्गमार्गाभिकाङ्क्षिणाम् ॥ ३.४२.२२ ॥
ହେ ଶୈଳ, ତୁମେ ସର୍ବଦା ସାଧୁ, ପୁଣ୍ୟଶୀଳ ମୁନି, ପୁଣ୍ୟକର୍ମୀ ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗମାର୍ଗାଭିଳାଷୀଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ।
3.42.23
त्वत्प्रसादात्सदा शैल ब्राह्मणाः क्षत्रिया विशः ।
स्वर्गं प्राप्ताश्चरन्ति स्म देवैः सह गतव्यथाः ॥ ३.४२.२३ ॥
ହେ ଶୈଳ, ତୁମ ଅନୁଗ୍ରହରୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ ଓ ବୈଶ୍ୟମାନେ ସର୍ବଦା ସ୍ୱର୍ଗ ପାଇ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହିତ ଦୁଃଖରହିତ ହୋଇ ବିଚରଣ କରନ୍ତି।
3.42.24
अद्रिराज महाशैल मुनिसंश्रय तीर्थवन् ।
गच्छाम्यामन्त्रयित्वा त्वां सुखमस्म्युषितस्त्वयि ॥ ३.४२.२४ ॥
ହେ ପର୍ବତରାଜ, ହେ ମହାଶୈଳ, ମୁନିମାନଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ, ତୀର୍ଥରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ମୁଁ ତୁମଠାରୁ ବିଦାୟ ନେଇ ଯାଉଛି; ତୁମ ଭିତରେ ମୁଁ ସୁଖରେ ରହିଲି।
3.42.25
तव सानूनि कुञ्जाश्च नद्यः प्रस्रवणानि च ।
तीर्थानि च सुपुण्यानि मया दृष्टान्यनेकशः ॥ ३.४२.२५ ॥
ତୁମ ଶିଖର, କୁଞ୍ଜ, ନଦୀ, ଝରଣା ଓ ଅତି ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥସବୁ ମୁଁ ଅନେକ ଥର ଦେଖିଛି।
3.42.26
सुसुगन्धाश्च वैर्योघास्त्वच्छरीरविनिःसृताः ।
अमृतास्वादसृशाः पीताः प्रस्रवणोदकाः ॥ ३.४२.२६ ॥
ତୁମ ଶରୀରରୁ ପ୍ରବାହିତ ଅତି ସୁଗନ୍ଧ ବୈଦୂର୍ଯ୍ୟ ସଦୃଶ ଜଳଧାରା; ଅମୃତ ସ୍ୱାଦ ପରି ଝରଣାର ଜଳ ମୁଁ ପାନ କରିଛି।
3.42.27
शिशुर्यथा पितुश्चाङ्के सुखं शेते तटे तथा ।
मया तवाङ्के ललितं शैलराज महाप्रभो ॥ ३.४२.२७ ॥
ଶିଶୁ ଯେପରି ପିତାଙ୍କ କୋଳରେ ବା କୂଳରେ ସୁଖରେ ଶୋଏ, ସେପରି ହେ ପର୍ବତରାଜ, ହେ ମହାପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ତୁମ କୋଳରେ ଆନନ୍ଦରେ ଶୋଇଥିଲି।
3.42.28
अप्सरोगणसंकीर्णए ब्रह्मघोषानुनादिते ।
सुखमस्म्युषितः शैल तव सानुषु नित्यदा ॥ ३.४२.२८ ॥
ଅପ୍ସରା ଗଣରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ବ୍ରହ୍ମଘୋଷରେ ପ୍ରତିଧ୍ୱନିତ ହେ ଶୈଳ, ତୁମ ଢାଳରେ ମୁଁ ସର୍ବଦା ସୁଖରେ ବାସ କରିଛି।
3.42.29
एवमुक्त्वार्जुनः शैलमामन्त्र्य परवीरहा ।
आरुरोह रथं दिव्यं द्योतयन्निव भास्करः ॥ ३.४२.२९ ॥
ଏପରି କହି, ଶତ୍ରୁବୀରଙ୍କ ସଂହାରକ ଅର୍ଜୁନ ପର୍ବତଙ୍କଠାରୁ ବିଦାୟ ନେଇ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଆଲୋକିତ କରି ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଆରୋହଣ କଲେ।
3.42.30
स तेनादित्यरूपेण दिव्येनाद्भुतकर्मणा ।
ऊर्ध्वमाचक्रमे धीमान्प्रहृष्टः कुरुनन्दनः ॥ ३.४२.३० ॥
ସେହି ବୁଦ୍ଧିମାନ କୁରୁନନ୍ଦନ ଆନନ୍ଦରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟରୂପୀ ଓ ଅଦ୍ଭୁତ କର୍ମା ସେହି ଦିବ୍ୟ ରଥ ସହିତ ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱକୁ ଉଠିଲେ।
3.42.31
सोऽदर्शनपथं यातो मर्त्यानां धर्मचारिणाम् ।
ददर्शाद्भुतरूपाणि विमानानि सहस्रशः ॥ ३.४२.३१ ॥
ସେ ଧର୍ମାଚାରୀ ମର୍ତ୍ୟମାନଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିପଥର ବାହାରକୁ ଗଲେ ଏବଂ ଅଦ୍ଭୁତ ରୂପର ସହସ୍ର ସହସ୍ର ବିମାନ ଦେଖିଲେ।
3.42.32
न तत्र सूर्यः सोमो वा द्योतते न च पावकः ।
स्वयैव प्रभया तत्र द्योतन्ते पुण्यलब्धया ॥ ३.४२.३२ ॥
ସେଠାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର କିମ୍ବା ଅଗ୍ନି ଜଳନ୍ତି ନାହିଁ; ପୁଣ୍ୟରୁ ଲବ୍ଧ ନିଜ ପ୍ରଭାରେ ସେମାନେ ସେଠାରେ ଦୀପ୍ତି ପାଆନ୍ତି।
3.42.33
तारारूपाणि यानीह दृश्यन्ते द्युतिमन्ति वै ।
आकाशे विप्रकृष्टत्वात्तनूनि सुमहान्त्यपि ॥ ३.४२.३३ ॥
ଏଠାରୁ ଯେଉଁ ତାରାରୂପୀ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ବସ୍ତୁ ଦେଖାଯାଏ, ଆକାଶରେ ବହୁତ ଦୂରରେ ଥିବାରୁ ସେମାନେ ଛୋଟ ଦେଖାଯାନ୍ତି, ଯଦିଓ ସେମାନେ ଅତି ବିଶାଳ।
3.42.34
तानि तत्र प्रभास्वन्ति रूपवन्ति च पाण्डवः ।
ददर्श स्वेषु धिष्ण्येषु दीप्तिमन्ति स्वयाऽर्चिषा ॥ ३.४२.३४ ॥
ସେଠାରେ ପାଣ୍ଡବ ସେହି ପ୍ରଭାଯୁକ୍ତ ଓ ରୂପବନ୍ତ ଧାମମାନ ଦେଖିଲେ; ସେଗୁଡ଼ିକ ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ନିଜ ଶିଖାରେ ଦୀପ୍ତ ଥିଲା।
3.42.35
तत्र राजर्षयः सिद्धा वीराश्च निहता युधि ।
तपसा च जितं स्वर्गं संपेतुः शतसङ्घशः ॥ ३.४२.३५ ॥
ସେଠାରେ ରାଜର୍ଷି, ସିଦ୍ଧ ଓ ଯୁଦ୍ଧରେ ନିହତ ବୀରମାନେ ତପସ୍ୟାରେ ଜିତା ସ୍ୱର୍ଗରେ ଶହ ଶହ ଦଳରେ ଏକତ୍ର ହୋଇଥିଲେ।
3.42.36
गन्धर्वाणां सहस्राणि मूर्यज्वलिततेजसाम् ।
गुह्यकारनामृषीणां च तथैवाप्सरसां गणान् ॥ ३.४२.३६ ॥
ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ତେଜବିଶିଷ୍ଟ ସହସ୍ର ଗନ୍ଧର୍ବ, ଗୁହ୍ୟକ ଓ ଋଷି, ଏବଂ ଅପ୍ସରାଙ୍କ ଗଣମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ଥିଲେ।
3.42.37
लोकानात्मप्रभान्पश्यन्फल्गुनो विस्मयान्वितः ।
पप्रच्छ मातलिं प्रीत्या स चाप्येनमुवाच ह ॥ ३.४२.३७ ॥
ନିଜ ପ୍ରଭାରେ ଝଲମଲ କରୁଥିବା ସେହି ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ବିସ୍ମୟରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଫଲ୍ଗୁନ ପ୍ରୀତିରେ ମାତଲିଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ; ସେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
3.42.38
एते सुकृतिनः पार्थ स्वेषु धिष्ण्येष्ववस्थिताः ।
तान्दृष्टवानसि विभो तारारूपाणि भूतले ॥ ३.४२.३८ ॥
ହେ ପାର୍ଥ, ଏମାନେ ପୁଣ୍ୟବାନ; ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ଅବସ୍ଥିତ। ହେ ବିଭୋ, ତୁମେ ପୃଥିବୀରେ ଏମାନଙ୍କୁ ନକ୍ଷତ୍ରରୂପରେ ଦେଖିଛ।
3.42.39
ततोऽपश्यत्स्थितं द्वारि मत्तं विजयिनं गजम् ।
ऐरावतं चतुर्दन्तं कैलासमिव शृङ्गिणम् ॥ ३.४२.३९ ॥
ତା'ପରେ ସେ ଦ୍ୱାରରେ ଠିଆ ହୋଇଥିବା, ମତ୍ତ ଓ ବିଜୟୀ ହାତୀକୁ ଦେଖିଲେ — ଚାରି ଦନ୍ତ ବିଶିଷ୍ଟ ଐରାବତ, ଶିଖରବିଶିଷ୍ଟ କୈଳାସ ପରି।
3.42.40
स सिद्धमार्गमाक्रम्य कुरुपाण्डवसत्तमः ।
व्यरोचत यथापूर्वं मान्धाता पार्थिवोत्तमः ॥ ३.४२.४० ॥
ସିଦ୍ଧମାନଙ୍କ ପଥ ଅତିକ୍ରମ କରି କୁରୁ-ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସେ ପୂର୍ବ ପରି ଝଲସିଲେ; ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମାନ୍ଧାତା ପରି।
3.42.41
अभिचक्राम लोकान्स राज्ञां राजीवलोचनः ॥ ३.४२.४१ ॥
କମଳନୟନ ସେ ରାଜାମାନଙ୍କ ଲୋକ ମଧ୍ୟଦେଇ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।
3.42.42
एवं स संक्रमंस्तत्र स्वर्गलोके महायशाः ।
ततो ददर्श शक्रस्य पुरीं ताममरावतीम् ॥ ३.४२.४२ ॥
ଏହିପରି ସେ ମହାଯଶସ୍ୱୀ ସ୍ୱର୍ଗଲୋକରେ ଅଗ୍ରସର ହେଲାବେଳେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସେହି ଅମରାବତୀ ନଗରୀ ଦେଖିଲେ।