Mahābhārata · Adhyāya 3.51
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.51.1
दमयन्ती तु तच्छ्रुत्वा वचो हंसस्य भारत ।
तदा प्रभृति न स्वस्था नलं प्रति बभूव सा ॥ ३.५१.१ ॥
Damayantī, habiendo oído las palabras del cisne, oh Bhārata, desde entonces ya no estuvo serena en lo tocante a Nala.
3.51.2
ततश्चिन्तापरा दीना विवर्णवदना कृशा ।
बभूवदमयन्ती तु निःश्वासपरमा तदा ॥ ३.५१.२ ॥
Entonces Damayantī, absorta en la preocupación, afligida, con el rostro pálido y consumida, se dedicaba a dar profundos suspiros.
3.51.3
ऊर्ध्वदृष्टिर्ध्यानपरा बभूवोन्मत्तदर्शना ।
पाण्डुवर्णा क्षणेनाथ हृच्छयाविष्टचेतना ॥ ३.५१.३ ॥
Con la mirada alzada y absorta en la meditación, pareciendo trastornada, en un instante palideció, y su conciencia quedó poseída por el dios del amor que yacía en su corazón.
3.51.4
न शय्यासनभोगेषु रतिं विन्दति कर्हिचित् ।
न नक्तं न दिवा शेते हाहेति रुदती मुहुः ॥ ३.५१.४ ॥
En el lecho, el asiento y los placeres nunca hallaba deleite; ni de noche ni de día dormía, sino que, llorando, repetía una y otra vez «¡ay!».
3.51.5
तामस्वस्थां तदाकारां सख्यस्ता जज्ञिरिङ्गितैः ॥ ३.५१.५ ॥
Viendo que estaba inquieta y en tal estado, sus compañeras lo percibieron por sus señales y gestos.
3.51.6
ततो विदर्भपतये दमयन्त्याः सखीजनः ।
न्यवेदयत्तामस्वस्थां दमयन्तीं नरेश्वरः ॥ ३.५१.६ ॥
Entonces el grupo de compañeras de Damayantī informó al señor de Vidarbha de que Damayantī no estaba serena.
3.51.7
तच्छ्रुत्वा नृपतिर्भीमो दमयन्तीसखीगणात् ।
किमर्थं दुहिता मेऽद्यनातिस्वस्थेव लक्ष्यते ॥ ३.५१.७ ॥
Al oír esto de las compañeras de Damayantī, el rey Bhīma preguntó: «¿Por qué mi hija parece tan indispuesta hoy?»
3.51.8
स समीक्ष्य महीपालः स्वां सुतां प्राप्तयौवनाम् ।
अपश्यदात्मना कार्यं दमयन्त्याः स्वयंवरम् ॥ ३.५१.८ ॥
Al ver a su hija llegada a la edad núbil, el protector de la tierra juzgó por sí mismo que era su deber celebrar el svayaṃvara de Damayantī.
3.51.9
स सन्निपातयामास महीपालान्विशांपतिः ।
एषोऽनुभूयतां चीराः स्वयंवर इति प्रभो ॥ ३.५१.९ ॥
El señor del pueblo hizo reunir a los reyes y dijo: «Sabed, oh señores, oh longevos, que este es un svayaṃvara.»
3.51.10
श्रुत्वा तु पार्थिवाः सर्वे दमयन्त्याः स्वयंवरम् ।
अभिजग्मुस्ततो वीरा राजानो भीमशासनात् ॥ ३.५१.१० ॥
Al oír del svayaṃvara de Damayantī, todos los reyes y héroes acudieron allí por orden de Bhīma.
3.51.11
हस्त्यश्वरथघोषेण नादयन्तो वसुंधराम् ।
विचित्रमाल्याभरणैर्बलैर्दृश्यैः स्वलंकृतैः ॥ ३.५१.११ ॥
Resonando la tierra con el estruendo de elefantes, caballos y carros, llegaron con ejércitos admirablemente adornados, con guirnaldas y ornamentos maravillosos, un espectáculo.
3.51.12
तेषां भीमो महाबाहुः पार्थिवानां महात्मनाम् ।
यथार्हमकरोत्पूजां तेऽवसंस्तत्र पूजिताः ॥ ३.५१.१२ ॥
El de grandes brazos, Bhīma, honró a aquellos reyes magnánimos según correspondía, y, honrados así, se quedaron allí.
3.51.13
एतस्मिन्नेव काले तु सुराणामृषिसत्तमौ ।
अटमानौ महात्मानाविन्द्रलोकमितो गतौ ॥ ३.५१.१३ ॥
En ese mismo tiempo, los dos mejores de los sabios entre los dioses, de gran alma, vagando, fueron desde aquí al mundo de Indra.
3.51.14
नारदः पर्वतश्चैव महाप्राज्ञौ महाव्रतौ ।
देवराजस् भवनं विविशाते सुपूजितौ ॥ ३.५१.१४ ॥
Nārada y Parvata, de gran sabiduría y grandes votos, muy honrados, entraron en la morada del rey de los dioses.
3.51.15
तावर्चयित्वा मघवा ततः कुशलमव्ययम् ।
पप्रच्छानामयं चापि तयोः सर्वगतं विभुः ॥ ३.५१.१५ ॥
Tras honrarlos, Maghavān, el poderoso omnipresente, les preguntó por su bienestar imperecedero y su salud.
3.51.16
आवयोः कशलं देव सर्वत्रगतमीश्वर ।
लोके च मघवन्कृत्स्नो नृपाः कुशलिनो विभो ॥ ३.५१.१६ ॥
Oh dios, oh señor que todo lo penetras, nuestro bienestar es bueno. Oh Maghavan, oh poderoso, todos los reyes del mundo también están bien.
3.51.17
नारदस्य वचः श्रुत्वा पप्रच्छ बलवृत्रहा ।
धर्मज्ञाः पृथिवीपालास्त्यक्तजीवितयोधिनः ॥ ३.५१.१७ ॥
Habiendo oído las palabras de Nārada, el matador del poderoso Vṛtra preguntó sobre los reyes, conocedores del dharma, protectores de la tierra, guerreros que luchan abandonando sus vidas.
3.51.18
शस्त्रेण निधनं काले ये गच्छन्त्यपराड्युखाः ।
अयं लोकोऽक्षयस्तेषां यथैव मम कामधुक् ॥ ३.५१.१८ ॥
Quienes encuentran la muerte por arma a su debido tiempo, sin volver la espalda, su mundo es imperecedero, como lo es mi vaca de los deseos.
3.51.19
क्वनु ते क्षत्रियाः शूरा नहि पश्यामि तानहम् ।
आगच्छतो महीपालान्दयितामनिथीन्मम ॥ ३.५१.१९ ॥
¿Dónde están entonces aquellos valientes kṣatriyas? No los veo entre los reyes que vienen.
3.51.20
एवमुक्तस्तु शक्रेण नारदः प्रत्यभाषत ।
शृणु मे मघवन्येन न दृश्यन्ते महीक्षितः ॥ ३.५१.२० ॥
Así interpelado por Śakra, Nārada respondió: Escucha, oh Maghavan, la razón por la que no se ven esos reyes.
3.51.21
विदर्भराज्ञो दुहिता दमयन्तीति विश्रुता ।
रूपेण समतिक्रान्ता पृथिव्यां सर्वयोषितः ॥ ३.५१.२१ ॥
La hija del rey de Vidarbha, renombrada como Damayantī, supera en belleza a todas las mujeres de la tierra.
3.51.22
तस्याः स्वयंवरः शक्र भविता नचिरादिव ।
तत्र गच्छन्ति राजानो राजपुत्राश्च सर्वशः ॥ ३.५१.२२ ॥
Su svayaṃvara, oh Śakra, tendrá lugar muy pronto; allí van todos los reyes y príncipes.
3.51.23
तां रत्नभूतां लोकस्य प्रार्थयन्तो महीक्षितः ।
काङ्क्षन्ति स्म विशेषेण बलवृत्रनिषूदन ॥ ३.५१.२३ ॥
Los reyes que la pretenden, joya del mundo, la anhelan especialmente, oh destructor del poder de Vṛtra.
3.51.24
एतस्मिन्कथ्यमाने तु लोकपालाश्च साग्निकाः ।
आजग्मुर्देवराजस्य समीपममरोत्तमाः ॥ ३.५१.२४ ॥
Mientras esto se contaba, los guardianes de los mundos junto con Agni y los mejores de los inmortales se acercaron al rey de los dioses.
3.51.25
ततस्ते शुश्रुवुः सर्वे नारदस्य वचो महत् ।
श्रुत्वैव चाब्रुवन्हृष्टा गच्छामो वयमप्युत ॥ ३.५१.२५ ॥
Entonces todos ellos oyeron la gran palabra de Nārada; y al oírla dijeron alegres: «También nosotros iremos».
3.51.26
ततः सर्वे महाराज सगणाः सहवाहनाः ।
विदर्भानभिजग्मुस्ते यतः सर्वे महीक्षितः ॥ ३.५१.२६ ॥
Entonces, oh gran rey, todos ellos, con sus séquitos y vehículos, se dirigieron a Vidarbha, adonde iban todos los reyes.
3.51.27
नलोपि राजा कौन्तेय श्रुत्वा राज्ञां समागमम् ।
अभ्यगच्छददीनात्मा दमयन्तीमनुव्रतः ॥ ३.५१.२७ ॥
También el rey Nala, oh hijo de Kuntī, al oír de la reunión de reyes, fue hacia allí con ánimo firme, devoto de Damayantī.
3.51.28
अथ देवाः पथि नलं ददृशुर्भूतले स्तितम् ।
साक्षादिव स्थितं मूर्त्या मन्मथं रूपसंपदा ॥ ३.५१.२८ ॥
Entonces los dioses vieron a Nala de pie en la tierra, en el camino, como si el propio Manmatha estuviera allí en forma corporal, en la riqueza de la belleza.
3.51.29
तं दृष्ट्वा लोकपालास्ते भ्राजमानं यथा रविम् ।
तस्थुर्विगतसंकल्पा विस्मिता रूपसंपदा ॥ ३.५१.२९ ॥
Al verlo brillar como el sol, los guardianes del mundo se quedaron allí, con su resolución perdida, asombrados por la riqueza de su belleza.
3.51.30
ततोऽन्तरिक्षे विष्टभ्य विमानानि दिवौकसः ।
अब्रुवन्नैषधं राजन्नवतीर्य नभस्तलात् ॥ ३.५१.३० ॥
Entonces los moradores del cielo, deteniendo sus carros celestes en el cielo y descendiendo de la bóveda celeste, hablaron al hijo de Niṣadha, oh rey.
3.51.31
भोभो निषधराजेन्द्र नल सत्यव्रतो भवात् ।
अस्माकं कुरु साहाय्यं दूतो भव नरोत्तम ॥ ३.५१.३१ ॥
¡Oh, señor de los reyes, Nala de los Niṣadhas, tú guardas tu voto de verdad! Haznos un favor: sé nuestro mensajero, el mejor de los hombres.