மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 3.51
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.51.1
दमयन्ती तु तच्छ्रुत्वा वचो हंसस्य भारत ।
तदा प्रभृति न स्वस्था नलं प्रति बभूव सा ॥ ३.५१.१ ॥
பாரதா, அன்னத்தின் சொற்களைக் கேட்ட தமயந்தி அந்த நேரம் முதல் நளனைப் பற்றி அமைதியற்றவளானாள்.
3.51.2
ततश्चिन्तापरा दीना विवर्णवदना कृशा ।
बभूवदमयन्ती तु निःश्वासपरमा तदा ॥ ३.५१.२ ॥
அப்போது கவலையில் ஆழ்ந்து, துயருற்று, முகம் வெளுத்து, மெலிந்த தமயந்தி அப்போது பெருமூச்சு விட்டுக்கொண்டிருந்தாள்.
3.51.3
ऊर्ध्वदृष्टिर्ध्यानपरा बभूवोन्मत्तदर्शना ।
पाण्डुवर्णा क्षणेनाथ हृच्छयाविष्टचेतना ॥ ३.५१.३ ॥
மேலே நோக்கி, தியானத்தில் ஆழ்ந்து, பைத்தியம் பிடித்தவள் போல் தோன்றி, ஒரு கணத்தில் வெளுத்த நிறமாகி, இதயத்தில் குடியிருக்கும் காமனால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட மனத்துடன் இருந்தாள்.
3.51.4
न शय्यासनभोगेषु रतिं विन्दति कर्हिचित् ।
न नक्तं न दिवा शेते हाहेति रुदती मुहुः ॥ ३.५१.४ ॥
படுக்கையிலும் இருக்கையிலும் இன்பங்களிலும் அவள் ஒருபோதும் மகிழ்ச்சி காணவில்லை; இரவிலும் பகலிலும் உறங்கவில்லை, 'ஐயோ!' என்று மீண்டும் மீண்டும் அழுதாள்.
3.51.5
तामस्वस्थां तदाकारां सख्यस्ता जज्ञिरिङ्गितैः ॥ ३.५१.५ ॥
அவளை அமைதியற்றவளாகவும் அத்தகைய தோற்றத்திலும் கண்ட அவள் தோழியர் அவளது குறிப்புகளால் அறிந்துகொண்டனர்.
3.51.6
ततो विदर्भपतये दमयन्त्याः सखीजनः ।
न्यवेदयत्तामस्वस्थां दमयन्तीं नरेश्वरः ॥ ३.५१.६ ॥
பின்னர் தமயந்தியின் தோழியர் விதர்ப்ப அரசனிடம் தமயந்தி அமைதியற்று இருப்பதைத் தெரிவித்தனர்.
3.51.7
तच्छ्रुत्वा नृपतिर्भीमो दमयन्तीसखीगणात् ।
किमर्थं दुहिता मेऽद्यनातिस्वस्थेव लक्ष्यते ॥ ३.५१.७ ॥
தமயந்தியின் தோழியர் கூட்டத்திலிருந்து அதைக் கேட்ட மன்னன் பீமன், "என் மகள் இன்று ஏன் நலமில்லாதவள் போலத் தோன்றுகிறாள்?" என்றான்.
3.51.8
स समीक्ष्य महीपालः स्वां सुतां प्राप्तयौवनाम् ।
अपश्यदात्मना कार्यं दमयन्त्याः स्वयंवरम् ॥ ३.५१.८ ॥
நிலத்தைக் காக்கும் அந்த மன்னன் பருவமடைந்த தன் மகளைப் பார்த்து, தமயந்திக்கு சுயம்வரம் நடத்துவதே தன் கடமை என்று தானே கண்டான்.
3.51.9
स सन्निपातयामास महीपालान्विशांपतिः ।
एषोऽनुभूयतां चीराः स्वयंवर इति प्रभो ॥ ३.५१.९ ॥
மக்களின் தலைவனான அந்த மன்னன் அரசர்களை ஒன்று கூட்டி, "ஓ தலைவர்களே, ஓ நீண்ட ஆயுளுடையோரே, இது சுயம்வரம் என்று அறியுங்கள்" என்றான்.
3.51.10
श्रुत्वा तु पार्थिवाः सर्वे दमयन्त्याः स्वयंवरम् ।
अभिजग्मुस्ततो वीरा राजानो भीमशासनात् ॥ ३.५१.१० ॥
தமயந்தியின் சுயம்வரம் பற்றி கேட்டதும், பீமனின் கட்டளையால் அனைத்து அரசர்களும், வீரர்களும் அங்கு வந்து சேர்ந்தனர்.
3.51.11
हस्त्यश्वरथघोषेण नादयन्तो वसुंधराम् ।
विचित्रमाल्याभरणैर्बलैर्दृश्यैः स्वलंकृतैः ॥ ३.५१.११ ॥
யானைகள், குதிரைகள், தேர்களின் ஒலியால் பூமியை முழங்கச் செய்தபடி, விசித்திர மாலைகளும் ஆபரணங்களும் அணிந்த, கண்கவரும், நன்கு அலங்கரிக்கப்பட்ட படைகளுடன் அவர்கள் வந்தனர்.
3.51.12
तेषां भीमो महाबाहुः पार्थिवानां महात्मनाम् ।
यथार्हमकरोत्पूजां तेऽवसंस्तत्र पूजिताः ॥ ३.५१.१२ ॥
மகாபாகுவான பீமன் அந்த மகாத்மாவான அரசர்களுக்குத் தகுந்த மரியாதை செய்தான்; அவர்கள் அங்கே மதிக்கப்பட்டவர்களாகத் தங்கினர்.
3.51.13
एतस्मिन्नेव काले तु सुराणामृषिसत्तमौ ।
अटमानौ महात्मानाविन्द्रलोकमितो गतौ ॥ ३.५१.१३ ॥
அதே காலத்தில் தேவர்களின் இரு சிறந்த முனிவர்கள், மகாத்மாக்கள், அலைந்து திரிந்தவர்களாக இங்கிருந்து இந்திரலோகம் சென்றனர்.
3.51.14
नारदः पर्वतश्चैव महाप्राज्ञौ महाव्रतौ ।
देवराजस् भवनं विविशाते सुपूजितौ ॥ ३.५१.१४ ॥
நாரதரும் பர்வதரும், பெரும் ஞானிகளும் பெரும் விரதம் கொண்டோரும், நன்கு மதிக்கப்பட்டவர்களாய் தேவராஜனின் இல்லத்தில் நுழைந்தனர்.
3.51.15
तावर्चयित्वा मघवा ततः कुशलमव्ययम् ।
पप्रच्छानामयं चापि तयोः सर्वगतं विभुः ॥ ३.५१.१५ ॥
அவர்களை வணங்கிய பின் மகவான் பின்னர் அழியாத நலத்தையும் உடல்நலத்தையும் அவர்களிடம் கேட்டார், அந்த விபு, எங்கும் நிறைந்தவர்.
3.51.16
आवयोः कशलं देव सर्वत्रगतमीश्वर ।
लोके च मघवन्कृत्स्नो नृपाः कुशलिनो विभो ॥ ३.५१.१६ ॥
தேவனே, ஈஸ்வரனே, எங்கும் நிறைந்த எங்கள் நலம் நன்று. மகவனே, விபுவே, உலகில் அனைத்து அரசர்களும் நலமாக உள்ளனர்.
3.51.17
नारदस्य वचः श्रुत्वा पप्रच्छ बलवृत्रहा ।
धर्मज्ञाः पृथिवीपालास्त्यक्तजीवितयोधिनः ॥ ३.५१.१७ ॥
நாரதரின் சொல்லைக் கேட்ட பலவிருத்ரனைக் கொன்றவர் கேட்டார், தர்மம் அறிந்த, பூமியைக் காக்கும், உயிரைத் துறந்து போரிடும் வீரர்களைப் பற்றி.
3.51.18
शस्त्रेण निधनं काले ये गच्छन्त्यपराड्युखाः ।
अयं लोकोऽक्षयस्तेषां यथैव मम कामधुक् ॥ ३.५१.१८ ॥
காலம் வரும்போது ஆயுதத்தால் மரணமடைந்து, முதுகு காட்டாமல் போகிறவர்களுக்கு இந்த உலகம் அழியாதது, என் காமதேனுவைப் போல.
3.51.19
क्वनु ते क्षत्रियाः शूरा नहि पश्यामि तानहम् ।
आगच्छतो महीपालान्दयितामनिथीन्मम ॥ ३.५१.१९ ॥
அந்த வீர்ய க்ஷத்திரியர்கள் எங்கே? வருகின்ற மன்னர்களில் அவர்களை நான் காணவில்லை, என் அன்புக்குரியவர்களும் அல்லாதவர்களும்.
3.51.20
एवमुक्तस्तु शक्रेण नारदः प्रत्यभाषत ।
शृणु मे मघवन्येन न दृश्यन्ते महीक्षितः ॥ ३.५१.२० ॥
இந்திரனால் இவ்வாறு கேட்கப்பட்ட நாரதர் பதிலளித்தார்: கேள், மகவன், ஏன் அந்த மன்னர்கள் காணப்படவில்லை என்பதை.
3.51.21
विदर्भराज्ञो दुहिता दमयन्तीति विश्रुता ।
रूपेण समतिक्रान्ता पृथिव्यां सर्वयोषितः ॥ ३.५१.२१ ॥
விதர்ப்ப மன்னனின் மகள் தமயந்தி என்று புகழ்பெற்றவள்; அழகில் பூமியின் எல்லாப் பெண்களையும் விஞ்சியவள்.
3.51.22
तस्याः स्वयंवरः शक्र भविता नचिरादिव ।
तत्र गच्छन्ति राजानो राजपुत्राश्च सर्वशः ॥ ३.५१.२२ ॥
அவளுடைய சுயம்வரம், ஓ சக்ரா, விரைவில் நடைபெறவிருக்கிறது. அங்கு எல்லா மன்னர்களும் இளவரசர்களும் செல்கின்றனர்.
3.51.23
तां रत्नभूतां लोकस्य प्रार्थयन्तो महीक्षितः ।
काङ्क्षन्ति स्म विशेषेण बलवृत्रनिषूदन ॥ ३.५१.२३ ॥
உலகின் ரத்தினமான அவளை விரும்பி மன்னர்கள் குறிப்பாக ஆசைப்படுகின்றனர், ஓ பலவிருத்ரனைக் கொன்றவனே.
3.51.24
एतस्मिन्कथ्यमाने तु लोकपालाश्च साग्निकाः ।
आजग्मुर्देवराजस्य समीपममरोत्तमाः ॥ ३.५१.२४ ॥
இது சொல்லப்பட்டுக் கொண்டிருந்த போது, அக்னியுடன் கூடிய லோகபாலர்களும் சிறந்த தேவர்களும் தேவராஜனின் அருகில் வந்தனர்.
3.51.25
ततस्ते शुश्रुवुः सर्वे नारदस्य वचो महत् ।
श्रुत्वैव चाब्रुवन्हृष्टा गच्छामो वयमप्युत ॥ ३.५१.२५ ॥
அப்போது அவர்கள் அனைவரும் நாரதரின் பெரிய சொல்லைக் கேட்டனர். கேட்டதுமே மகிழ்ச்சியுடன் அவர்கள், 'நாமும் செல்வோம்' என்றனர்.
3.51.26
ततः सर्वे महाराज सगणाः सहवाहनाः ।
विदर्भानभिजग्मुस्ते यतः सर्वे महीक्षितः ॥ ३.५१.२६ ॥
அப்போது, மகாராஜனே, அனைவரும் தங்கள் பரிவாரங்களோடும் வாகனங்களோடும் விதர்பத்தை நோக்கிச் சென்றனர்; அங்கே எல்லா அரசர்களும் சென்று கொண்டிருந்தனர்.
3.51.27
नलोपि राजा कौन्तेय श्रुत्वा राज्ञां समागमम् ।
अभ्यगच्छददीनात्मा दमयन्तीमनुव्रतः ॥ ३.५१.२७ ॥
குந்தியின் மகனே, அரசன் நளனும் அரசர்களின் கூட்டத்தைக் கேட்டு, உறுதியான மனத்தோடு, தமயந்தியின் மீது பக்தியுடன் அங்கே சென்றான்.
3.51.28
अथ देवाः पथि नलं ददृशुर्भूतले स्तितम् ।
साक्षादिव स्थितं मूर्त्या मन्मथं रूपसंपदा ॥ ३.५१.२८ ॥
அப்போது தேவர்கள் வழியில் பூமியில் நின்றிருந்த நளனைக் கண்டனர்; அழகுச் செல்வத்தில் உருவம் கொண்டு நிற்கும் மன்மதனைப் போல அவன் நின்றான்.
3.51.29
तं दृष्ट्वा लोकपालास्ते भ्राजमानं यथा रविम् ।
तस्थुर्विगतसंकल्पा विस्मिता रूपसंपदा ॥ ३.५१.२९ ॥
சூரியனைப் போல் ஒளிரும் அவனைக் கண்டு, அந்த லோகபாலர்கள் தங்கள் எண்ணத்தை இழந்தவர்களாய், அழகுச் செல்வத்தால் வியப்புற்று நின்றனர்.
3.51.30
ततोऽन्तरिक्षे विष्टभ्य विमानानि दिवौकसः ।
अब्रुवन्नैषधं राजन्नवतीर्य नभस्तलात् ॥ ३.५१.३० ॥
அப்போது விண்ணுலகவாசிகள் வானில் தங்கள் விமானங்களை நிறுத்தி, அரசே, ஆகாயத்திலிருந்து இறங்கி நைஷதனிடம் பேசினர்.
3.51.31
भोभो निषधराजेन्द्र नल सत्यव्रतो भवात् ।
अस्माकं कुरु साहाय्यं दूतो भव नरोत्तम ॥ ३.५१.३१ ॥
ஓ நிடதர்களின் அரசர்களுக்கு மன்னனே, நள, நீ சத்தியவிரதன். எங்களுக்கு உதவி செய்; ஓ நரர்களில் சிறந்தவனே, தூதனாக ஆகு.