Mahābhārata · Adhyāya 3.51
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.51.1
दमयन्ती तु तच्छ्रुत्वा वचो हंसस्य भारत ।
तदा प्रभृति न स्वस्था नलं प्रति बभूव सा ॥ ३.५१.१ ॥
Damayantī aber, als sie die Worte des Schwans hörte, o Bhārata, war von da an nicht mehr gefasst in Bezug auf Nala.
3.51.2
ततश्चिन्तापरा दीना विवर्णवदना कृशा ।
बभूवदमयन्ती तु निःश्वासपरमा तदा ॥ ३.५१.२ ॥
Da war Damayantī, in Sorgen versunken, elend, mit blassem Gesicht und abgemagert, ganz dem Seufzen hingegeben.
3.51.3
ऊर्ध्वदृष्टिर्ध्यानपरा बभूवोन्मत्तदर्शना ।
पाण्डुवर्णा क्षणेनाथ हृच्छयाविष्टचेतना ॥ ३.५१.३ ॥
Mit aufwärts gerichtetem Blick, in Versenkung, wie von Sinnen erscheinend, wurde sie im Nu bleich; ihr Bewusstsein war vom Liebesgott ergriffen, der in ihrem Herzen ruhte.
3.51.4
न शय्यासनभोगेषु रतिं विन्दति कर्हिचित् ।
न नक्तं न दिवा शेते हाहेति रुदती मुहुः ॥ ३.५१.४ ॥
Im Bett, auf dem Sitz und bei den Genüssen fand sie nie Freude; weder bei Nacht noch bei Tag schlief sie, sondern weinte immer wieder und rief: "Wehe!"
3.51.5
तामस्वस्थां तदाकारां सख्यस्ता जज्ञिरिङ्गितैः ॥ ३.५१.५ ॥
Als ihre Gefährtinnen sie unruhig und in solchem Zustand sahen, erkannten sie es an ihren Zeichen und Gebärden.
3.51.6
ततो विदर्भपतये दमयन्त्याः सखीजनः ।
न्यवेदयत्तामस्वस्थां दमयन्तीं नरेश्वरः ॥ ३.५१.६ ॥
Da berichteten die Gefährtinnen Damayantīs dem Herrscher von Vidarbha, dass Damayantī nicht gefasst sei.
3.51.7
तच्छ्रुत्वा नृपतिर्भीमो दमयन्तीसखीगणात् ।
किमर्थं दुहिता मेऽद्यनातिस्वस्थेव लक्ष्यते ॥ ३.५१.७ ॥
Als König Bhīma dies von Damayantīs Gefährtinnen hörte, fragte er: "Warum wirkt meine Tochter heute so unwohl?"
3.51.8
स समीक्ष्य महीपालः स्वां सुतां प्राप्तयौवनाम् ।
अपश्यदात्मना कार्यं दमयन्त्याः स्वयंवरम् ॥ ३.५१.८ ॥
Als er seine zur Frau gereifte Tochter sah, erkannte der Beschützer der Erde selbst, dass es seine Pflicht sei, Damayantīs Svayaṃvara abzuhalten.
3.51.9
स सन्निपातयामास महीपालान्विशांपतिः ।
एषोऽनुभूयतां चीराः स्वयंवर इति प्रभो ॥ ३.५१.९ ॥
Der Herr der Völker ließ die Könige zusammenrufen und sprach: "Wisset, ihr Herren, ihr Langlebigen, dies ist ein Svayaṃvara."
3.51.10
श्रुत्वा तु पार्थिवाः सर्वे दमयन्त्याः स्वयंवरम् ।
अभिजग्मुस्ततो वीरा राजानो भीमशासनात् ॥ ३.५१.१० ॥
Als alle Könige und Helden von Damayantīs Svayaṃvara hörten, zogen sie auf Bhīmas Befehl dorthin.
3.51.11
हस्त्यश्वरथघोषेण नादयन्तो वसुंधराम् ।
विचित्रमाल्याभरणैर्बलैर्दृश्यैः स्वलंकृतैः ॥ ३.५१.११ ॥
Mit dem Getöse von Elefanten, Pferden und Streitwagen die Erde erfüllend, kamen sie mit prächtig geschmückten Heeren, in wundersamen Girlanden und Schmuck, ein Anblick zum Staunen.
3.51.12
तेषां भीमो महाबाहुः पार्थिवानां महात्मनाम् ।
यथार्हमकरोत्पूजां तेऽवसंस्तत्र पूजिताः ॥ ३.५१.१२ ॥
Der mächtigarmige Bhīma erwies jenen hochherzigen Königen die gebührende Ehre, und so geehrt blieben sie dort.
3.51.13
एतस्मिन्नेव काले तु सुराणामृषिसत्तमौ ।
अटमानौ महात्मानाविन्द्रलोकमितो गतौ ॥ ३.५१.१३ ॥
Zu eben jener Zeit gingen die beiden besten unter den Weisen der Götter, großherzig und umherziehend, von hier in die Welt Indras.
3.51.14
नारदः पर्वतश्चैव महाप्राज्ञौ महाव्रतौ ।
देवराजस् भवनं विविशाते सुपूजितौ ॥ ३.५१.१४ ॥
Nārada und Parvata, von großer Weisheit und großen Gelübden, hoch geehrt, betraten die Wohnung des Götterkönigs.
3.51.15
तावर्चयित्वा मघवा ततः कुशलमव्ययम् ।
पप्रच्छानामयं चापि तयोः सर्वगतं विभुः ॥ ३.५१.१५ ॥
Nachdem er sie geehrt hatte, fragte Maghavān, der allgegenwärtige Mächtige, dann nach ihrem unvergänglichen Wohlergehen und ihrer Gesundheit.
3.51.16
आवयोः कशलं देव सर्वत्रगतमीश्वर ।
लोके च मघवन्कृत्स्नो नृपाः कुशलिनो विभो ॥ ३.५१.१६ ॥
O Gott, o Herr, der alles durchdringt, unser Wohlergehen ist gut. O Maghavan, o Mächtiger, alle Könige der Welt sind ebenfalls wohlauf.
3.51.17
नारदस्य वचः श्रुत्वा पप्रच्छ बलवृत्रहा ।
धर्मज्ञाः पृथिवीपालास्त्यक्तजीवितयोधिनः ॥ ३.५१.१७ ॥
Nachdem er Nāradas Worte gehört hatte, fragte der Töter des starken Vṛtra nach den Kriegern, den Kennern des Dharma, den Beschützern der Erde, die ihr Leben hingebend kämpfen.
3.51.18
शस्त्रेण निधनं काले ये गच्छन्त्यपराड्युखाः ।
अयं लोकोऽक्षयस्तेषां यथैव मम कामधुक् ॥ ३.५१.१८ ॥
Wer zur rechten Zeit durch die Waffe stirbt und nicht den Rücken kehrt, dessen Welt ist unvergänglich, wie meine Wunschkuh.
3.51.19
क्वनु ते क्षत्रियाः शूरा नहि पश्यामि तानहम् ।
आगच्छतो महीपालान्दयितामनिथीन्मम ॥ ३.५१.१९ ॥
Wo sind denn jene tapferen Kṣatriyas? Ich sehe sie nicht unter den herannahenden Königen.
3.51.20
एवमुक्तस्तु शक्रेण नारदः प्रत्यभाषत ।
शृणु मे मघवन्येन न दृश्यन्ते महीक्षितः ॥ ३.५१.२० ॥
So angesprochen von Śakra, antwortete Nārada: Höre mich, o Maghavan, warum jene Könige nicht zu sehen sind.
3.51.21
विदर्भराज्ञो दुहिता दमयन्तीति विश्रुता ।
रूपेण समतिक्रान्ता पृथिव्यां सर्वयोषितः ॥ ३.५१.२१ ॥
Die Tochter des Königs von Vidarbha, berühmt als Damayantī, übertrifft an Schönheit alle Frauen auf der Erde.
3.51.22
तस्याः स्वयंवरः शक्र भविता नचिरादिव ।
तत्र गच्छन्ति राजानो राजपुत्राश्च सर्वशः ॥ ३.५१.२२ ॥
Ihr Svayaṃvara, o Śakra, wird sehr bald stattfinden; dorthin gehen alle Könige und Prinzen.
3.51.23
तां रत्नभूतां लोकस्य प्रार्थयन्तो महीक्षितः ।
काङ्क्षन्ति स्म विशेषेण बलवृत्रनिषूदन ॥ ३.५१.२३ ॥
Die Könige, die um sie werben, das Juwel der Welt, sehnen sich besonders nach ihr, o Vernichter der Kraft Vṛtras.
3.51.24
एतस्मिन्कथ्यमाने तु लोकपालाश्च साग्निकाः ।
आजग्मुर्देवराजस्य समीपममरोत्तमाः ॥ ३.५१.२४ ॥
Während dies erzählt wurde, kamen die Weltenhüter mit Agni und die besten der Unsterblichen zum König der Götter.
3.51.25
ततस्ते शुश्रुवुः सर्वे नारदस्य वचो महत् ।
श्रुत्वैव चाब्रुवन्हृष्टा गच्छामो वयमप्युत ॥ ३.५१.२५ ॥
Da hörten sie alle das große Wort Nāradas, und kaum gehört, sprachen sie freudig: »Auch wir werden gehen.«
3.51.26
ततः सर्वे महाराज सगणाः सहवाहनाः ।
विदर्भानभिजग्मुस्ते यतः सर्वे महीक्षितः ॥ ३.५१.२६ ॥
Dann, o großer König, zogen sie alle mit ihrem Gefolge und ihren Fahrzeugen nach Vidarbha, wohin alle Könige zogen.
3.51.27
नलोपि राजा कौन्तेय श्रुत्वा राज्ञां समागमम् ।
अभ्यगच्छददीनात्मा दमयन्तीमनुव्रतः ॥ ३.५१.२७ ॥
Auch König Nala, o Sohn der Kuntī, ging, als er von der Versammlung der Könige hörte, mit unerschrockenem Gemüt und Damayantī ergeben dorthin.
3.51.28
अथ देवाः पथि नलं ददृशुर्भूतले स्तितम् ।
साक्षादिव स्थितं मूर्त्या मन्मथं रूपसंपदा ॥ ३.५१.२८ ॥
Da sahen die Götter Nala auf der Erde am Weg stehen, gleichsam als stände Manmatha selbst dort in leiblicher Gestalt, in der Fülle der Schönheit.
3.51.29
तं दृष्ट्वा लोकपालास्ते भ्राजमानं यथा रविम् ।
तस्थुर्विगतसंकल्पा विस्मिता रूपसंपदा ॥ ३.५१.२९ ॥
Als sie ihn wie die Sonne leuchten sahen, blieben die Weltenhüter stehen, ihres Vorsatzes beraubt, verwundert über die Fülle seiner Schönheit.
3.51.30
ततोऽन्तरिक्षे विष्टभ्य विमानानि दिवौकसः ।
अब्रुवन्नैषधं राजन्नवतीर्य नभस्तलात् ॥ ३.५१.३० ॥
Da hielten die Himmelsbewohner ihre himmlischen Wagen in der Luft an, stiegen aus dem Himmelsgewölbe herab und sprachen, o König, zu dem Sohn des Niṣadha.
3.51.31
भोभो निषधराजेन्द्र नल सत्यव्रतो भवात् ।
अस्माकं कुरु साहाय्यं दूतो भव नरोत्तम ॥ ३.५१.३१ ॥
O Herr der Könige, Nala der Niṣadhas, du hältst dein Gelübde der Wahrheit. Hilf uns; werde unser Bote, bester der Menschen.