Mahābhārata · Adhyāya 3.51
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.51.1
दमयन्ती तु तच्छ्रुत्वा वचो हंसस्य भारत ।
तदा प्रभृति न स्वस्था नलं प्रति बभूव सा ॥ ३.५१.१ ॥
Damayantī, tendo ouvido as palavras do cisne, ó Bhārata, desde então não esteve mais serena em relação a Nala.
3.51.2
ततश्चिन्तापरा दीना विवर्णवदना कृशा ।
बभूवदमयन्ती तु निःश्वासपरमा तदा ॥ ३.५१.२ ॥
Então Damayantī, absorta em pensamentos angustiados, desolada, com o rosto pálido e emagrecida, entregava-se a profundos suspiros.
3.51.3
ऊर्ध्वदृष्टिर्ध्यानपरा बभूवोन्मत्तदर्शना ।
पाण्डुवर्णा क्षणेनाथ हृच्छयाविष्टचेतना ॥ ३.५१.३ ॥
Com o olhar voltado para cima, absorta na meditação, parecendo alucinada, em um instante ficou pálida, sua consciência tomada pelo deus do amor que jazia em seu coração.
3.51.4
न शय्यासनभोगेषु रतिं विन्दति कर्हिचित् ।
न नक्तं न दिवा शेते हाहेति रुदती मुहुः ॥ ३.५१.४ ॥
Na cama, no assento e nos prazeres ela nunca encontrava alegria; nem de noite nem de dia dormia, mas, chorando, repetia sem cessar: "Ai de mim!"
3.51.5
तामस्वस्थां तदाकारां सख्यस्ता जज्ञिरिङ्गितैः ॥ ३.५१.५ ॥
Vendo-a inquieta e naquele estado, as suas companheiras perceberam-no pelos seus sinais e gestos.
3.51.6
ततो विदर्भपतये दमयन्त्याः सखीजनः ।
न्यवेदयत्तामस्वस्थां दमयन्तीं नरेश्वरः ॥ ३.५१.६ ॥
Então o grupo das companheiras de Damayantī informou o senhor de Vidarbha de que Damayantī não estava serena.
3.51.7
तच्छ्रुत्वा नृपतिर्भीमो दमयन्तीसखीगणात् ।
किमर्थं दुहिता मेऽद्यनातिस्वस्थेव लक्ष्यते ॥ ३.५१.७ ॥
Ao ouvir isto das companheiras de Damayantī, o rei Bhīma perguntou: "Por que minha filha parece tão indisposta hoje?"
3.51.8
स समीक्ष्य महीपालः स्वां सुतां प्राप्तयौवनाम् ।
अपश्यदात्मना कार्यं दमयन्त्याः स्वयंवरम् ॥ ३.५१.८ ॥
Ao ver sua filha em idade de casar, o protetor da terra considerou por si mesmo que seu dever era realizar o svayaṃvara de Damayantī.
3.51.9
स सन्निपातयामास महीपालान्विशांपतिः ।
एषोऽनुभूयतां चीराः स्वयंवर इति प्रभो ॥ ३.५१.९ ॥
O senhor dos povos reuniu os reis e disse: "Saibam, ó senhores, ó longevos, que este é um svayaṃvara."
3.51.10
श्रुत्वा तु पार्थिवाः सर्वे दमयन्त्याः स्वयंवरम् ।
अभिजग्मुस्ततो वीरा राजानो भीमशासनात् ॥ ३.५१.१० ॥
Ao ouvirem do svayaṃvara de Damayantī, todos os reis e heróis partiram para lá por ordem de Bhīma.
3.51.11
हस्त्यश्वरथघोषेण नादयन्तो वसुंधराम् ।
विचित्रमाल्याभरणैर्बलैर्दृश्यैः स्वलंकृतैः ॥ ३.५१.११ ॥
Fazendo ressoar a terra com o estrondo de elefantes, cavalos e carros, chegaram com exércitos esplendidamente adornados, com guirlandas e adornos maravilhosos, um espetáculo.
3.51.12
तेषां भीमो महाबाहुः पार्थिवानां महात्मनाम् ।
यथार्हमकरोत्पूजां तेऽवसंस्तत्र पूजिताः ॥ ३.५१.१२ ॥
Bhīma, de braços poderosos, honrou aqueles reis magnânimos como convinha, e, assim honrados, permaneceram ali.
3.51.13
एतस्मिन्नेव काले तु सुराणामृषिसत्तमौ ।
अटमानौ महात्मानाविन्द्रलोकमितो गतौ ॥ ३.५१.१३ ॥
Naquele mesmo tempo, os dois melhores dos sábios entre os deuses, de grande alma, errantes, partiram daqui para o mundo de Indra.
3.51.14
नारदः पर्वतश्चैव महाप्राज्ञौ महाव्रतौ ।
देवराजस् भवनं विविशाते सुपूजितौ ॥ ३.५१.१४ ॥
Nārada e Parvata, de grande sabedoria e grandes votos, muito honrados, entraram na morada do rei dos deuses.
3.51.15
तावर्चयित्वा मघवा ततः कुशलमव्ययम् ।
पप्रच्छानामयं चापि तयोः सर्वगतं विभुः ॥ ३.५१.१५ ॥
Tendo-os honrado, Maghavān, o poderoso onipresente, então perguntou sobre o seu bem-estar imperecível e a sua saúde.
3.51.16
आवयोः कशलं देव सर्वत्रगतमीश्वर ।
लोके च मघवन्कृत्स्नो नृपाः कुशलिनो विभो ॥ ३.५१.१६ ॥
Ó deus, ó senhor que tudo penetra, o nosso bem-estar é bom. Ó Maghavan, ó poderoso, todos os reis do mundo também estão bem.
3.51.17
नारदस्य वचः श्रुत्वा पप्रच्छ बलवृत्रहा ।
धर्मज्ञाः पृथिवीपालास्त्यक्तजीवितयोधिनः ॥ ३.५१.१७ ॥
Tendo ouvido as palavras de Nārada, o matador do poderoso Vṛtra perguntou sobre os reis, conhecedores do dharma, protetores da terra, que lutam abandonando as suas vidas.
3.51.18
शस्त्रेण निधनं काले ये गच्छन्त्यपराड्युखाः ।
अयं लोकोऽक्षयस्तेषां यथैव मम कामधुक् ॥ ३.५१.१८ ॥
Aqueles que encontram a morte pela arma no seu tempo, sem voltar as costas, o seu mundo é imperecível, assim como a minha vaca dos desejos.
3.51.19
क्वनु ते क्षत्रियाः शूरा नहि पश्यामि तानहम् ।
आगच्छतो महीपालान्दयितामनिथीन्मम ॥ ३.५१.१९ ॥
Onde estão então aqueles valentes kṣatriyas? Não os vejo entre os reis que chegam.
3.51.20
एवमुक्तस्तु शक्रेण नारदः प्रत्यभाषत ।
शृणु मे मघवन्येन न दृश्यन्ते महीक्षितः ॥ ३.५१.२० ॥
Assim interpelado por Śakra, Nārada respondeu: Ouve-me, ó Maghavan, a razão pela qual aqueles reis não são vistos.
3.51.21
विदर्भराज्ञो दुहिता दमयन्तीति विश्रुता ।
रूपेण समतिक्रान्ता पृथिव्यां सर्वयोषितः ॥ ३.५१.२१ ॥
A filha do rei de Vidarbha, conhecida como Damayantī, supera em beleza todas as mulheres da terra.
3.51.22
तस्याः स्वयंवरः शक्र भविता नचिरादिव ।
तत्र गच्छन्ति राजानो राजपुत्राश्च सर्वशः ॥ ३.५१.२२ ॥
O seu svayaṃvara, ó Śakra, acontecerá em breve; para lá vão todos os reis e príncipes.
3.51.23
तां रत्नभूतां लोकस्य प्रार्थयन्तो महीक्षितः ।
काङ्क्षन्ति स्म विशेषेण बलवृत्रनिषूदन ॥ ३.५१.२३ ॥
Os reis que a cortejam, joia do mundo, a desejam especialmente, ó destruidor do poder de Vṛtra.
3.51.24
एतस्मिन्कथ्यमाने तु लोकपालाश्च साग्निकाः ।
आजग्मुर्देवराजस्य समीपममरोत्तमाः ॥ ३.५१.२४ ॥
Enquanto isto era narrado, os guardiões dos mundos, juntamente com Agni e os melhores dos imortais, aproximaram-se do rei dos deuses.
3.51.25
ततस्ते शुश्रुवुः सर्वे नारदस्य वचो महत् ।
श्रुत्वैव चाब्रुवन्हृष्टा गच्छामो वयमप्युत ॥ ३.५१.२५ ॥
Então todos ouviram a grande palavra de Nārada; e, ao ouvi-la, disseram alegres: «Nós também iremos.»
3.51.26
ततः सर्वे महाराज सगणाः सहवाहनाः ।
विदर्भानभिजग्मुस्ते यतः सर्वे महीक्षितः ॥ ३.५१.२६ ॥
Então, ó grande rei, todos eles, com seus séquitos e veículos, partiram em direção a Vidarbha, para onde iam todos os reis.
3.51.27
नलोपि राजा कौन्तेय श्रुत्वा राज्ञां समागमम् ।
अभ्यगच्छददीनात्मा दमयन्तीमनुव्रतः ॥ ३.५१.२७ ॥
Também o rei Nala, ó filho de Kuntī, ao ouvir da assembleia dos reis, foi para lá de ânimo firme, devotado a Damayantī.
3.51.28
अथ देवाः पथि नलं ददृशुर्भूतले स्तितम् ।
साक्षादिव स्थितं मूर्त्या मन्मथं रूपसंपदा ॥ ३.५१.२८ ॥
Então os deuses viram Nala de pé na terra, no caminho, como se o próprio Manmatha ali estivesse em forma corporal, na riqueza da beleza.
3.51.29
तं दृष्ट्वा लोकपालास्ते भ्राजमानं यथा रविम् ।
तस्थुर्विगतसंकल्पा विस्मिता रूपसंपदा ॥ ३.५१.२९ ॥
Ao vê-lo brilhar como o sol, os guardiões do mundo ficaram ali, com a resolução perdida, atônitos diante da riqueza de sua beleza.
3.51.30
ततोऽन्तरिक्षे विष्टभ्य विमानानि दिवौकसः ।
अब्रुवन्नैषधं राजन्नवतीर्य नभस्तलात् ॥ ३.५१.३० ॥
Então os habitantes do céu, detendo seus carros celestes no ar e descendo da abóbada celeste, falaram ao filho de Niṣadha, ó rei.
3.51.31
भोभो निषधराजेन्द्र नल सत्यव्रतो भवात् ।
अस्माकं कुरु साहाय्यं दूतो भव नरोत्तम ॥ ३.५१.३१ ॥
Ó senhor dos reis, Nala dos Niṣadhas, tu guardas o teu voto de verdade. Ajuda-nos; torna-te nosso mensageiro, o melhor dos homens.