Mahābhārata · Adhyāya 3.59
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.59.1
इत्युक्तः स तदा देव्या नलो वचनमब्रवीत् ।
यथा राज्यंतव पितुस्तथा मम नसंशयः।
न तु तत्र गमिष्यामि विषमस्थः कथंचन ॥ ३.५९.१ ॥
Así interpelado por la reina, Nala entonces pronunció estas palabras: "Como el reino de tu padre, así es el mío, sin duda. Pero yo no iré allí de ningún modo, estando en la desgracia."
3.59.2
कथं समृद्धो गत्वाऽहं तव हर्षविवर्धनः ।
परिद्यूनो गमिष्यामि तव शोकविवर्धनः ॥ ३.५९.२ ॥
"¿Cómo iría yo próspero, aumentando tu alegría? Y si fuera abatido, aumentaría tu pesar."
3.59.3
इति ब्रुवन्नलो राजा दमयन्तीं पुनः पुनः ।
सान्खयामास कल्याणीं वाससोर्धेन संवृताम् ॥ ३.५९.३ ॥
Diciendo esto, el rey Nala consoló una y otra vez a Damayantī, la auspiciosa, que estaba cubierta con la mitad de su vestido.
3.59.4
तावेकवस्त्रसंवीतावटमानावितस्ततः ।
क्षुत्पिपासापरिश्रान्तौ सभां कांचिदुपेयतुः ॥ ३.५९.४ ॥
Vestidos con una sola prenda, errando de aquí para allá, agotados por el hambre y la sed, los dos llegaron a cierta sala de asamblea.
3.59.5
तां सभामुपसंप्राप्य तदा स निषधाधिपः ।
वैदर्भ्या सहितो राजा निषसाद महीतले ॥ ३.५९.५ ॥
Habiendo llegado a aquella sala, el rey Nala, señor de los Niṣadha, junto con la princesa de Vidarbha, se sentó en el suelo.
3.59.6
स वै विवस्त्रो मलिनो विवर्णः पांसुगुण्ठितः ।
दमयन्त्या सह श्रान्तः सुष्वाप धरणीतले ॥ ३.५९.६ ॥
Él, desnudo, sucio, descolorido y cubierto de polvo, agotado junto a Damayantī, durmió sobre la tierra.
3.59.7
ततः स्ववसनस्यान्तं दमयन्ती विशांपते ।
भूमावास्तीर्य सुष्वाप पतिमालिङ्ग्य शोभना ॥ ३.५९.७ ॥
Entonces, oh señor del pueblo, Damayantī extendió el borde de su propio vestido sobre el suelo y, abrazando a su esposo, se durmió, radiante.
3.59.8
दमयनत्यपि कल्याणी निद्रयाऽपहृता ततः ।
सहसा दुःखमासाद्य सुकुमारी तपस्विनी ॥ ३.५९.८ ॥
Y también Damayantī, la venturosa, fue vencida por el sueño; de pronto alcanzada por el dolor, la tierna y austera mujer se durmió.
3.59.9
सुप्तायां दमयन्त्यां तु नलो राजा विशांपते ।
शोकोन्मथितचित्तः सन्न स्म शेते यथा पुरा ॥ ३.५९.९ ॥
Mientras Damayantī dormía, oh señor del pueblo, el rey Nala, con la mente agitada por el dolor, no se acostó a dormir como solía antes.
3.59.10
स तद्राज्यापहरणं सुहृत्त्यागं च सर्वशः ।
वने च तं परिध्वंसं प्रेक्ष्य चिन्तामुपेयिवान् ॥ ३.५९.१० ॥
Al ver la pérdida de su reino, el abandono total de sus amigos y su ruina en el bosque, cayó en una angustiosa reflexión.
3.59.11
किं नु मे स्यादिदं कृत्वा किंनु मे स्यादकुर्वतः ।
किंनु मे मरणं श्रेयः परित्यागो जनस्य वा ॥ ३.५९.११ ॥
¿Qué me sucedería si hiciera esto, y qué me sucedería si no lo hiciera? ¿Es mejor para mí la muerte, o el abandono de una persona?
3.59.12
मामियं ह्यनुरक्तैवं दुःखमाप्नोति मत्कृते ।
मद्विहीना त्वियं गच्छेत्कदाचित्स्वजनं प्रति ॥ ३.५९.१२ ॥
Ella, tan devota a mí, sufre esta pena por mi causa; pero privada de mí, podría algún día volver con su propia gente.
3.59.13
मया निःसंशयं दुखमियं प्राप्स्यत्यनुव्रता ।
उत्सर्गेसंशयः स्यात्तु विन्देतापि सुखं क्वचित् ॥ ३.५९.१३ ॥
Por mi causa, esta devota sin duda sufrirá dolor. Si la abandono, hay duda; pero quizá encuentre alguna vez la felicidad.
3.59.14
स विनिश्चित्य बहुधा विचार्य च पुनःपुनः ।
उत्सर्गेऽमन्यत श्रेयो दमयन्त्या नराधिप ॥ ३.५९.१४ ॥
Tras decidir considerando de muchas maneras una y otra vez, Nala, oh señor de los hombres, juzgó que abandonar a Damayantī era lo mejor.
3.59.15
न चैषा तेजसा शक्या कैश्चिद्धर्षयितुं पथि ।
यशस्विनी महाभागा मद्भक्तेयं पतिव्रता ॥ ३.५९.१५ ॥
Ni en el camino podrá nadie humillarla con su poder. Ella es gloriosa, muy afortunada, devota de mí, una esposa fiel.
3.59.16
एवं तस् तदा बुद्धिर्दमयन्त्यां न्यवर्तत ।
कलिना दुष्टभावेन दमयन्त्या विसर्जने ॥ ३.५९.१६ ॥
Así, entonces, su resolución se apartó de abandonar a Damayantī, por influencia de Kali de malvado ánimo, en el abandono de ella.
3.59.17
सोऽवस्त्रतामात्मनश्च तस्याश्चाप्येकवस्त्रताम् ।
चिन्तयित्वाऽध्यगाद्राजा वस्त्रार्धस्यावकर्तनम् ॥ ३.५९.१७ ॥
El rey, considerando que él y ella tenían una sola prenda, llegó a la idea de cortar la mitad de la tela.
3.59.18
कथं वासो विकर्तेयं न च बुद्ध्येत मे प्रिया ।
विचिन्त्यैवं नलो राजा सभां पर्यचरत्तदा ॥ ३.५९.१८ ॥
«¿Cómo cortaré esta prenda sin que mi amada despierte?». Pensando así, el rey Nala entonces anduvo de un lado a otro por la sala.
3.59.19
परिधावन्नथ नल इतश्चेतश्च भारत ।
आससाद सभोद्देशे विकोशं स्वङ्गमुत्तमम् ॥ ३.५९.१९ ॥
Oh Bhārata, entonces Nala, corriendo de un lado a otro, llegó a una parte de la sala de asambleas y encontró una espada excelente, sacada de su vaina.
3.59.20
तेनार्धं वाससश्छित्त्वा निवस् च परंतपः ।
सुप्तामुत्सृज्य वैदर्भीं प्राद्रवद्गतचेतनाम् ॥ ३.५९.२० ॥
Con ella cortó la mitad de la prenda y se la puso encima; el abrasador de enemigos abandonó a la Vaidarbhī dormida e inconsciente y huyó.
3.59.21
ततो निबद्धहृदयः पुनरागम् तां सभाम् ।
दमयन्तीं तदा दृष्ट्वा रुरोद निषधाधिपः ॥ ३.५९.२१ ॥
Entonces el señor de los Niṣadha, con el corazón atado, regresó de nuevo a aquella sala; al ver a Damayantī, lloró.
3.59.22
यां न वायुर्न चादित्यः पुरा पश्यति मे प्रियाम् ।
सेयमद्य सभामध्ये शेते भूमावनाथवत् ॥ ३.५९.२२ ॥
Ella, a quien antes ni el viento ni el sol veían, mi amada, yace hoy en el suelo en medio de la asamblea como una desamparada.
3.59.23
इयं वस्त्रावकर्तेन संवीता चारुहासिनी ।
उन्मत्तेव मया हीना कथं बुद्ध्वा भविष्यति ॥ ३.५९.२३ ॥
Esta de dulce sonrisa, cubierta con una prenda cortada, privada de mí, parece loca; ¿cómo estará cuando despierte?
3.59.24
कथमेका सती भमी मया विरहिता शुभा ।
चरिष्यति वने घोरे मृगव्यालनिषेविते ॥ ३.५९.२४ ॥
¿Cómo andará sola la auspiciosa y fiel Damayantī, separada de mí, por el terrible bosque frecuentado por ciervos y fieras?
3.59.25
आदित्या वसवो रुद्रा अश्विनौ समरुद्गणौ ।
रक्षन्तु त्वां महाभागे धर्मेणासि समावृता ॥ ३.५९.२५ ॥
Que los Ādityas, los Vasus, los Rudras y los dos Aśvins junto con la hueste de los Marutas te protejan; oh, mujer de gran fortuna, estás envuelta por el dharma.
3.59.26
एवमुक्त्वा प्रियां भार्यां रूपेणाप्रतिमां भुषि ।
कलिनाऽपहृतज्ञानो नलः प्रातिपष्ठदुद्यतः ॥ ३.५९.२६ ॥
Habiendo dicho esto a su amada esposa, sin igual en belleza sobre la tierra, Nala, cuyo entendimiento había sido arrebatado por Kali, se dispuso a partir.
3.59.27
गत्वागत्वा नलो राजा पुनरेति सभां मुहुः ।
आकृष्यमाणः कलिना सौहृदेनावकृष्यते ॥ ३.५९.२७ ॥
El rey Nala se aleja una y otra vez, pero de nuevo regresa a la sala de asamblea; arrastrado por Kali, es jalado otra vez por la apariencia de amistad.
3.59.28
द्विधेव हृदयं तस्य दुःखितस्याभवत्तदा ।
दोलेव मुहुरायाति याति चैव मुहुर्मुहुः ॥ ३.५९.२८ ॥
Entonces el corazón de aquel afligido quedó como partido en dos; como un columpio, viene una y otra vez, y va una y otra vez.
3.59.29
अवकृष्टस्तु कलिना मोहितः प्राद्रवन्नलः ।
सुप्तामुत्सृज्य तां भार्यां विलप्य करुणं बहु ॥ ३.५९.२९ ॥
Arrastrado y engañado por Kali, Nala huyó, abandonando a su esposa mientras dormía, lamentándose piadosamente y por mucho tiempo.
3.59.30
नष्टात्मा कलिनाऽऽविष्टस्तत्तद्विगणयन्मुहुः ।
जगामैकां वने शून्ये भार्यामुत्सृज्य मोहितः ॥ ३.५९.३० ॥
Con el yo perdido, poseído por Kali, Nala, reflexionando una y otra vez sobre esto y aquello, cegado, abandonó a su esposa y se fue solo al bosque desolado.