மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 3.59
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.59.1
इत्युक्तः स तदा देव्या नलो वचनमब्रवीत् ।
यथा राज्यंतव पितुस्तथा मम नसंशयः।
न तु तत्र गमिष्यामि विषमस्थः कथंचन ॥ ३.५९.१ ॥
தேவி இவ்வாறு கூறியபோது நளன் அப்போது இவ்வார்த்தையைச் சொன்னான்: "உன் தந்தையின் அரசு எப்படியோ அப்படியே என்னுடையதும்; இதில் ஐயமில்லை. ஆனால் துன்பத்தில் இருக்கும் நான் எந்த வகையிலும் அங்கே செல்லமாட்டேன்."
3.59.2
कथं समृद्धो गत्वाऽहं तव हर्षविवर्धनः ।
परिद्यूनो गमिष्यामि तव शोकविवर्धनः ॥ ३.५९.२ ॥
"நான் செல்வத்துடன் சென்றால் எப்படி? அது உனக்கு மகிழ்ச்சியைப் பெருக்கும். வறுமையில் சிதைந்து சென்றால் உன் துயரைப் பெருக்குவேன்."
3.59.3
इति ब्रुवन्नलो राजा दमयन्तीं पुनः पुनः ।
सान्खयामास कल्याणीं वाससोर्धेन संवृताम् ॥ ३.५९.३ ॥
இவ்வாறு பேசிய அரசன் நளன் மீண்டும் மீண்டும் தமயந்தியைத் தேற்றினான்; அந்த கல்யாணியை, தன் பாதி ஆடையால் மூடப்பட்டிருந்தவளை.
3.59.4
तावेकवस्त्रसंवीतावटमानावितस्ततः ।
क्षुत्पिपासापरिश्रान्तौ सभां कांचिदुपेयतुः ॥ ३.५९.४ ॥
ஒரே ஆடையால் சுற்றப்பட்டவர்களாய், இங்கும் அங்குமாக அலைந்து, பசியும் தாகமும் களைத்த அவர்கள் இருவரும் ஒரு சபையை அடைந்தனர்.
3.59.5
तां सभामुपसंप्राप्य तदा स निषधाधिपः ।
वैदर्भ्या सहितो राजा निषसाद महीतले ॥ ३.५९.५ ॥
அந்த சபையை அடைந்து, அப்போது நிடதர்களின் தலைவனான அரசன் நளன் விதர்ப்ப இளவரசியுடன் தரையில் அமர்ந்தான்.
3.59.6
स वै विवस्त्रो मलिनो विवर्णः पांसुगुण्ठितः ।
दमयन्त्या सह श्रान्तः सुष्वाप धरणीतले ॥ ३.५९.६ ॥
அவன், ஆடையின்றி, அழுக்கடைந்து, நிறம் மங்கி, தூசியால் மூடப்பட்டு, தமயந்தியுடன் களைத்தவனாய் தரையில் உறங்கினான்.
3.59.7
ततः स्ववसनस्यान्तं दमयन्ती विशांपते ।
भूमावास्तीर्य सुष्वाप पतिमालिङ्ग्य शोभना ॥ ३.५९.७ ॥
அப்போது, மக்களின் தலைவனே, தமயந்தி தன் ஆடையின் ஓரத்தை நிலத்தில் விரித்து, கணவனை அணைத்தபடி உறங்கினாள்.
3.59.8
दमयनत्यपि कल्याणी निद्रयाऽपहृता ततः ।
सहसा दुःखमासाद्य सुकुमारी तपस्विनी ॥ ३.५९.८ ॥
மங்களமான தமயந்தியும் தூக்கத்தால் வசப்பட்டாள்; திடீரென துயரை அடைந்த அந்த மென்மையான, தவம் செய்யும் பெண் உறங்கினாள்.
3.59.9
सुप्तायां दमयन्त्यां तु नलो राजा विशांपते ।
शोकोन्मथितचित्तः सन्न स्म शेते यथा पुरा ॥ ३.५९.९ ॥
மக்களின் தலைவனே, தமயந்தி உறங்கியபோது, துயரால் கலங்கிய மனத்துடன் இருந்த மன்னன் நளன் முன்பு போல் உறங்கவில்லை.
3.59.10
स तद्राज्यापहरणं सुहृत्त्यागं च सर्वशः ।
वने च तं परिध्वंसं प्रेक्ष्य चिन्तामुपेयिवान् ॥ ३.५९.१० ॥
அவன் அரசு கவர்ந்ததையும், நண்பர்கள் முழுவதுமாகக் கைவிட்டதையும், காட்டில் அந்த வீழ்ச்சியையும் கண்டு, கவலையில் ஆழ்ந்தான்.
3.59.11
किं नु मे स्यादिदं कृत्वा किंनु मे स्यादकुर्वतः ।
किंनु मे मरणं श्रेयः परित्यागो जनस्य वा ॥ ३.५९.११ ॥
இதைச் செய்தால் எனக்கு என்ன ஆகும், செய்யாவிட்டால் எனக்கு என்ன ஆகும்? எனக்கு மரணம் நன்றா, அல்லது ஒருவரைக் கைவிடுவது நன்றா?
3.59.12
मामियं ह्यनुरक्तैवं दुःखमाप्नोति मत्कृते ।
मद्विहीना त्वियं गच्छेत्कदाचित्स्वजनं प्रति ॥ ३.५९.१२ ॥
இவள் என்மீது இவ்வளவு பற்றுடையவளாக இருப்பதால் என் காரணமாக துயரை அடைகிறாள்; என்னைப் பிரிந்து இவள் ஒருநாள் தன் சுற்றத்தாரிடம் போகக்கூடும்.
3.59.13
मया निःसंशयं दुखमियं प्राप्स्यत्यनुव्रता ।
उत्सर्गेसंशयः स्यात्तु विन्देतापि सुखं क्वचित् ॥ ३.५९.१३ ॥
என்னால் இவள், அன்பு கொண்ட இவள், சந்தேகமின்றி துன்பத்தை அடைவாள். விட்டுவிட்டால் ஐயம் உண்டு; ஆனால் அவள் எங்காவது சுகத்தையும் அடையக்கூடும்.
3.59.14
स विनिश्चित्य बहुधा विचार्य च पुनःपुनः ।
उत्सर्गेऽमन्यत श्रेयो दमयन्त्या नराधिप ॥ ३.५९.१४ ॥
அவன் பலவாறு பலமுறை ஆராய்ந்து முடிவு செய்தான்; மன்னா, தமயந்தியை விட்டுவிடுவதே அவளுக்கு நன்மை என்று நினைத்தான்.
3.59.15
न चैषा तेजसा शक्या कैश्चिद्धर्षयितुं पथि ।
यशस्विनी महाभागा मद्भक्तेयं पतिव्रता ॥ ३.५९.१५ ॥
இவளை வழியில் எவராலும் தன் வலிமையால் அவமதிக்க இயலாது. இவள் புகழுடையவள், மிகுந்த பாக்கியம் உடையவள், என்னை பக்தி செய்பவள், கற்புடைய மனைவி.
3.59.16
एवं तस् तदा बुद्धिर्दमयन्त्यां न्यवर्तत ।
कलिना दुष्टभावेन दमयन्त्या विसर्जने ॥ ३.५९.१६ ॥
இவ்வாறு அப்போது அவன் மனம் தமயந்தியை விட்டுவிடுவதிலிருந்து திரும்பியது; தீய எண்ணமுடைய கலியின் செல்வாக்கால் தமயந்தியை விடுவதில்.
3.59.17
सोऽवस्त्रतामात्मनश्च तस्याश्चाप्येकवस्त्रताम् ।
चिन्तयित्वाऽध्यगाद्राजा वस्त्रार्धस्यावकर्तनम् ॥ ३.५९.१७ ॥
அந்த அரசன் தனக்கும் அவளுக்கும் ஒரே ஆடையே இருப்பதை எண்ணி, ஆடையின் பாதியை வெட்டிக்கொள்வதை அடைந்தான்.
3.59.18
कथं वासो विकर्तेयं न च बुद्ध्येत मे प्रिया ।
विचिन्त्यैवं नलो राजा सभां पर्यचरत्तदा ॥ ३.५९.१८ ॥
"எப்படி இந்த ஆடையை வெட்டுவது, என் அன்பு இவள் விழிக்காமல்?" என்று எண்ணி, அப்போது அரசன் நளன் அரங்கில் உலவினான்.
3.59.19
परिधावन्नथ नल इतश्चेतश्च भारत ।
आससाद सभोद्देशे विकोशं स्वङ्गमुत्तमम् ॥ ३.५९.१९ ॥
பாரதா! அப்போது நளன் அங்குமிங்கும் ஓடிக்கொண்டிருக்கையில், சபையின் ஒரு பகுதியில் உறையிலிருந்து உருவப்பட்ட ஓர் உயர்ந்த வாளைக் கண்டான்.
3.59.20
तेनार्धं वाससश्छित्त्वा निवस् च परंतपः ।
सुप्तामुत्सृज्य वैदर्भीं प्राद्रवद्गतचेतनाम् ॥ ३.५९.२० ॥
அதைக் கொண்டு ஆடையின் பாதியை வெட்டி, அதை உடுத்திக்கொண்டான்; எதிரிகளை எரிப்பவனான அவன், உறங்கிக் கொண்டிருந்த, உணர்வற்ற விதர்ப்ப இளவரசியை விட்டுவிட்டு ஓடினான்.
3.59.21
ततो निबद्धहृदयः पुनरागम् तां सभाम् ।
दमयन्तीं तदा दृष्ट्वा रुरोद निषधाधिपः ॥ ३.५९.२१ ॥
பின்னர் துயரத்தால் பிணைக்கப்பட்ட மனத்துடன் நிஷதர் மன்னன் மீண்டும் அந்த சபைக்குத் திரும்பி வந்தான்; அப்போது தமயந்தியைக் கண்டு அழுதான்.
3.59.22
यां न वायुर्न चादित्यः पुरा पश्यति मे प्रियाम् ।
सेयमद्य सभामध्ये शेते भूमावनाथवत् ॥ ३.५९.२२ ॥
முன்பு காற்றும் சூரியனும் கூடப் பார்க்காத என் அன்பு மனைவி, இன்று சபையின் நடுவே தரையில் அனாதை போல் கிடக்கிறாள்.
3.59.23
इयं वस्त्रावकर्तेन संवीता चारुहासिनी ।
उन्मत्तेव मया हीना कथं बुद्ध्वा भविष्यति ॥ ३.५९.२३ ॥
இந்த அழகிய புன்னகை கொண்டவள், வெட்டப்பட்ட ஆடையால் மூடப்பட்டவள், என்னை இழந்தவளாய் பித்துப் பிடித்தவள் போல் இருக்கிறாள்; விழித்தெழுந்ததும் இவள் எப்படி ஆவாள்?
3.59.24
कथमेका सती भमी मया विरहिता शुभा ।
चरिष्यति वने घोरे मृगव्यालनिषेविते ॥ ३.५९.२४ ॥
என்னைப் பிரிந்த, மங்கலமான கற்புடைய தமயந்தி, மான்களும் கொடிய மிருகங்களும் வசிக்கும் பயங்கரக் காட்டில் தனியாக எப்படி அலைவாள்?
3.59.25
आदित्या वसवो रुद्रा अश्विनौ समरुद्गणौ ।
रक्षन्तु त्वां महाभागे धर्मेणासि समावृता ॥ ३.५९.२५ ॥
ஆதித்யர்களும், வசுக்களும், ருத்திரர்களும், மருத் கணங்களுடன் கூடிய இரு அஸ்வினி தேவர்களும் உன்னைக் காக்கட்டும், ஓ மகாபாகியே; நீ தர்மத்தால் சூழப்பட்டிருக்கிறாய்.
3.59.26
एवमुक्त्वा प्रियां भार्यां रूपेणाप्रतिमां भुषि ।
कलिनाऽपहृतज्ञानो नलः प्रातिपष्ठदुद्यतः ॥ ३.५९.२६ ॥
பூமியில் ஒப்பற்ற அழகுடைய தம் அன்பு மனைவியிடம் இவ்வாறு கூறிவிட்டு, கலியால் அறிவு அபகரிக்கப்பட்ட நளன் புறப்பட முனைந்தான்.
3.59.27
गत्वागत्वा नलो राजा पुनरेति सभां मुहुः ।
आकृष्यमाणः कलिना सौहृदेनावकृष्यते ॥ ३.५९.२७ ॥
மன்னன் நளன் பலமுறை சென்றும் மீண்டும் சபைக்கே திரும்பி வருகிறான்; கலியால் இழுக்கப்படும் அவன், நட்பின் போர்வையில் மீண்டும் இழுக்கப்படுகிறான்.
3.59.28
द्विधेव हृदयं तस्य दुःखितस्याभवत्तदा ।
दोलेव मुहुरायाति याति चैव मुहुर्मुहुः ॥ ३.५९.२८ ॥
அப்போது துயருற்ற அவனுடைய இதயம் இரண்டாகப் பிளந்தது போல் ஆனது; ஊஞ்சல் போல் அவன் மீண்டும் மீண்டும் வந்து போகிறான்.
3.59.29
अवकृष्टस्तु कलिना मोहितः प्राद्रवन्नलः ।
सुप्तामुत्सृज्य तां भार्यां विलप्य करुणं बहु ॥ ३.५९.२९ ॥
கலியால் இழுக்கப்பட்டு மயக்கமுற்ற நளன், உறங்கிக்கொண்டிருந்த அந்த மனைவியை விட்டுவிட்டு ஓடினான்; மிகவும் உருக்கமாகப் புலம்பிக்கொண்டே.
3.59.30
नष्टात्मा कलिनाऽऽविष्टस्तत्तद्विगणयन्मुहुः ।
जगामैकां वने शून्ये भार्यामुत्सृज्य मोहितः ॥ ३.५९.३० ॥
தன்னுணர்வை இழந்து கலியால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட நளன், இதையும் அதையும் மீண்டும் மீண்டும் எண்ணியவாறு, மயங்கி, மனைவியை விட்டுவிட்டு தனியாக வெறிச்சோடிய காட்டுக்குள் சென்றான்.