Mahābhārata · Adhyāya 3.59
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.59.1
इत्युक्तः स तदा देव्या नलो वचनमब्रवीत् ।
यथा राज्यंतव पितुस्तथा मम नसंशयः।
न तु तत्र गमिष्यामि विषमस्थः कथंचन ॥ ३.५९.१ ॥
So angesprochen, sprach Nala damals diese Worte: "Wie das Reich deines Vaters, so ist auch meines, ohne Zweifel. Doch ich werde keineswegs dorthin gehen, da ich im Unglück bin."
3.59.2
कथं समृद्धो गत्वाऽहं तव हर्षविवर्धनः ।
परिद्यूनो गमिष्यामि तव शोकविवर्धनः ॥ ३.५९.२ ॥
"Wie könnte ich wohlhabend gehen und deine Freude mehren? Und ging ich verarmt, würde ich deinen Kummer mehren."
3.59.3
इति ब्रुवन्नलो राजा दमयन्तीं पुनः पुनः ।
सान्खयामास कल्याणीं वाससोर्धेन संवृताम् ॥ ३.५९.३ ॥
So sprechend tröstete König Nala Damayantī immer wieder, die Glückverheißende, die mit der Hälfte seines Gewandes bedeckt war.
3.59.4
तावेकवस्त्रसंवीतावटमानावितस्ततः ।
क्षुत्पिपासापरिश्रान्तौ सभां कांचिदुपेयतुः ॥ ३.५९.४ ॥
In ein einziges Gewand gehüllt, umherirrend, von Hunger und Durst erschöpft, gelangten die beiden zu einer gewissen Versammlungshalle.
3.59.5
तां सभामुपसंप्राप्य तदा स निषधाधिपः ।
वैदर्भ्या सहितो राजा निषसाद महीतले ॥ ३.५९.५ ॥
Als er jene Versammlungshalle erreicht hatte, setzte sich König Nala, Herr der Niṣadhas, zusammen mit der Prinzessin von Vidarbha auf den Boden.
3.59.6
स वै विवस्त्रो मलिनो विवर्णः पांसुगुण्ठितः ।
दमयन्त्या सह श्रान्तः सुष्वाप धरणीतले ॥ ३.५९.६ ॥
Er, unbekleidet, beschmutzt, verblasst und mit Staub bedeckt, erschöpft zusammen mit Damayantī, schlief auf der Erde.
3.59.7
ततः स्ववसनस्यान्तं दमयन्ती विशांपते ।
भूमावास्तीर्य सुष्वाप पतिमालिङ्ग्य शोभना ॥ ३.५९.७ ॥
Dann breitete Damayantī, o Herr der Völker, den Saum ihres eigenen Gewandes auf dem Boden aus, umarmte ihren Gatten und schlief ein, die Strahlende.
3.59.8
दमयनत्यपि कल्याणी निद्रयाऽपहृता ततः ।
सहसा दुःखमासाद्य सुकुमारी तपस्विनी ॥ ३.५९.८ ॥
Auch Damayantī, die Glückverheißende, wurde vom Schlaf überwältigt; plötzlich vom Leid getroffen, schlief die zarte, asketische Frau ein.
3.59.9
सुप्तायां दमयन्त्यां तु नलो राजा विशांपते ।
शोकोन्मथितचित्तः सन्न स्म शेते यथा पुरा ॥ ३.५९.९ ॥
Als Damayantī schlief, o Herr der Völker, legte sich König Nala, dessen Geist vom Kummer aufgewühlt war, nicht zum Schlaf nieder, wie er es einst getan hatte.
3.59.10
स तद्राज्यापहरणं सुहृत्त्यागं च सर्वशः ।
वने च तं परिध्वंसं प्रेक्ष्य चिन्तामुपेयिवान् ॥ ३.५९.१० ॥
Als er den Raub seines Königreichs, die völlige Verlassenheit durch seine Freunde und seinen Sturz im Wald sah, verfiel er in sorgenvolles Nachdenken.
3.59.11
किं नु मे स्यादिदं कृत्वा किंनु मे स्यादकुर्वतः ।
किंनु मे मरणं श्रेयः परित्यागो जनस्य वा ॥ ३.५९.११ ॥
Was würde mir geschehen, wenn ich dies täte, und was würde mir geschehen, wenn ich es nicht täte? Ist für mich der Tod besser oder die Verlassung eines Menschen?
3.59.12
मामियं ह्यनुरक्तैवं दुःखमाप्नोति मत्कृते ।
मद्विहीना त्वियं गच्छेत्कदाचित्स्वजनं प्रति ॥ ३.५९.१२ ॥
Sie, so sehr mir ergeben, leidet diesen Kummer um meinetwillen; doch ohne mich könnte sie eines Tages zu den Ihren zurückkehren.
3.59.13
मया निःसंशयं दुखमियं प्राप्स्यत्यनुव्रता ।
उत्सर्गेसंशयः स्यात्तु विन्देतापि सुखं क्वचित् ॥ ३.५९.१३ ॥
Meinetwegen wird diese Ergebene ohne Zweifel Leid erfahren. Wenn ich sie verlasse, gibt es Zweifel; doch sie könnte irgendwo einmal Glück finden.
3.59.14
स विनिश्चित्य बहुधा विचार्य च पुनःपुनः ।
उत्सर्गेऽमन्यत श्रेयो दमयन्त्या नराधिप ॥ ३.५९.१४ ॥
Nachdem er vielfach und immer wieder überlegt hatte, entschied er, o Herr der Menschen, dass das Verlassen Damayantīs das bessere sei.
3.59.15
न चैषा तेजसा शक्या कैश्चिद्धर्षयितुं पथि ।
यशस्विनी महाभागा मद्भक्तेयं पतिव्रता ॥ ३.५९.१५ ॥
Auch auf dem Weg kann niemand sie mit seiner Macht bedrängen. Sie ist ruhmreich, überaus glückbringend, mir ergeben, eine treue Gattin.
3.59.16
एवं तस् तदा बुद्धिर्दमयन्त्यां न्यवर्तत ।
कलिना दुष्टभावेन दमयन्त्या विसर्जने ॥ ३.५९.१६ ॥
So wandte sich damals sein Entschluss von der Verlassung Damayantīs ab, unter dem Einfluss Kalis mit seiner bösen Gesinnung, bei ihrer Verlassung.
3.59.17
सोऽवस्त्रतामात्मनश्च तस्याश्चाप्येकवस्त्रताम् ।
चिन्तयित्वाऽध्यगाद्राजा वस्त्रार्धस्यावकर्तनम् ॥ ३.५९.१७ ॥
Der König, nachdem er bedacht hatte, dass er und sie nur ein einziges Gewand hatten, kam darauf, die Hälfte des Tuches abzuschneiden.
3.59.18
कथं वासो विकर्तेयं न च बुद्ध्येत मे प्रिया ।
विचिन्त्यैवं नलो राजा सभां पर्यचरत्तदा ॥ ३.५९.१८ ॥
»Wie soll ich dieses Gewand zerschneiden, ohne dass meine Geliebte erwacht?« So denkend ging König Nala damals in der Halle umher.
3.59.19
परिधावन्नथ नल इतश्चेतश्च भारत ।
आससाद सभोद्देशे विकोशं स्वङ्गमुत्तमम् ॥ ३.५९.१९ ॥
O Bhārata, da lief Nala hierhin und dorthin und gelangte in einen Teil der Versammlungshalle, wo er ein ausgezeichnetes, aus der Scheide gezogenes Schwert fand.
3.59.20
तेनार्धं वाससश्छित्त्वा निवस् च परंतपः ।
सुप्तामुत्सृज्य वैदर्भीं प्राद्रवद्गतचेतनाम् ॥ ३.५९.२० ॥
Damit schnitt er die Hälfte des Gewandes ab, hüllte sich darin ein und verließ, der Feindverbrenner, die schlafende, bewusstlose Vaidarbhī und floh.
3.59.21
ततो निबद्धहृदयः पुनरागम् तां सभाम् ।
दमयन्तीं तदा दृष्ट्वा रुरोद निषधाधिपः ॥ ३.५९.२१ ॥
Da kehrte der Herr der Niṣadhas, das Herz gebunden, wieder in jene Versammlungshalle zurück; als er Damayantī sah, weinte er.
3.59.22
यां न वायुर्न चादित्यः पुरा पश्यति मे प्रियाम् ।
सेयमद्य सभामध्ये शेते भूमावनाथवत् ॥ ३.५९.२२ ॥
Sie, die einst weder der Wind noch die Sonne erblickten, meine Geliebte, liegt heute mitten in der Versammlung auf dem Boden, wie eine Schutzlose.
3.59.23
इयं वस्त्रावकर्तेन संवीता चारुहासिनी ।
उन्मत्तेव मया हीना कथं बुद्ध्वा भविष्यति ॥ ३.५९.२३ ॥
Diese Lieblich-Lächelnde, mit einem zerschnittenen Gewand bedeckt, von mir getrennt, ist wie von Sinnen; wie wird sie sein, wenn sie erwacht?
3.59.24
कथमेका सती भमी मया विरहिता शुभा ।
चरिष्यति वने घोरे मृगव्यालनिषेविते ॥ ३.५९.२४ ॥
Wie wird Damayantī, glückverheißend und treu, von mir getrennt und allein, im schrecklichen Wald umherirren, den Hirsche und wilde Tiere bevölkern?
3.59.25
आदित्या वसवो रुद्रा अश्विनौ समरुद्गणौ ।
रक्षन्तु त्वां महाभागे धर्मेणासि समावृता ॥ ३.५९.२५ ॥
Mögen die Ādityas, die Vasus, die Rudras und die beiden Aśvins mit der Schar der Maruts dich beschützen; o du Hochbegnadete, du bist vom Dharma umhüllt.
3.59.26
एवमुक्त्वा प्रियां भार्यां रूपेणाप्रतिमां भुषि ।
कलिनाऽपहृतज्ञानो नलः प्रातिपष्ठदुद्यतः ॥ ३.५९.२६ ॥
So zu seiner geliebten Gattin gesprochen, die auf der Erde an Schönheit ohnegleichen war, machte sich Nala, dessen Verstand Kali geraubt hatte, zum Aufbruch bereit.
3.59.27
गत्वागत्वा नलो राजा पुनरेति सभां मुहुः ।
आकृष्यमाणः कलिना सौहृदेनावकृष्यते ॥ ३.५९.२७ ॥
König Nala geht immer wieder fort und kehrt doch immer wieder in die Versammlungshalle zurück; von Kali gezogen, wird er durch den Schein der Freundschaft erneut zurückgezogen.
3.59.28
द्विधेव हृदयं तस्य दुःखितस्याभवत्तदा ।
दोलेव मुहुरायाति याति चैव मुहुर्मुहुः ॥ ३.५९.२८ ॥
Da war das Herz dieses Betrübten gleichsam in zwei Teile zerrissen; wie eine Schaukel kommt er immer wieder und geht immer wieder.
3.59.29
अवकृष्टस्तु कलिना मोहितः प्राद्रवन्नलः ।
सुप्तामुत्सृज्य तां भार्यां विलप्य करुणं बहु ॥ ३.५९.२९ ॥
Von Kali fortgezogen und verwirrt, floh Nala, seine schlafende Gattin verlassend, und klagte dabei lange und jämmerlich.
3.59.30
नष्टात्मा कलिनाऽऽविष्टस्तत्तद्विगणयन्मुहुः ।
जगामैकां वने शून्ये भार्यामुत्सृज्य मोहितः ॥ ३.५९.३० ॥
Des Selbst verlustig, von Kali besessen, grübelte Nala immer wieder über dies und jenes; verwirrt verließ er seine Gattin und ging allein in den öden Wald.