Mahābhārata · Adhyāya 3.59
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.59.1
इत्युक्तः स तदा देव्या नलो वचनमब्रवीत् ।
यथा राज्यंतव पितुस्तथा मम नसंशयः।
न तु तत्र गमिष्यामि विषमस्थः कथंचन ॥ ३.५९.१ ॥
Assim interpelado pela rainha, Nala então proferiu estas palavras: "Como o reino de teu pai, assim é o meu, sem dúvida. Mas eu não irei para lá de modo algum, estando em desgraça."
3.59.2
कथं समृद्धो गत्वाऽहं तव हर्षविवर्धनः ।
परिद्यूनो गमिष्यामि तव शोकविवर्धनः ॥ ३.५९.२ ॥
"Como iria eu próspero, aumentando a tua alegria? E se fosse arruinado, aumentaria a tua dor."
3.59.3
इति ब्रुवन्नलो राजा दमयन्तीं पुनः पुनः ।
सान्खयामास कल्याणीं वाससोर्धेन संवृताम् ॥ ३.५९.३ ॥
Falando assim, o rei Nala consolou repetidas vezes Damayantī, a auspiciosa, que estava coberta com metade de sua veste.
3.59.4
तावेकवस्त्रसंवीतावटमानावितस्ततः ।
क्षुत्पिपासापरिश्रान्तौ सभां कांचिदुपेयतुः ॥ ३.५९.४ ॥
Vestidos com uma única peça, errando de um lado a outro, exaustos de fome e sede, os dois chegaram a certo salão de assembleia.
3.59.5
तां सभामुपसंप्राप्य तदा स निषधाधिपः ।
वैदर्भ्या सहितो राजा निषसाद महीतले ॥ ३.५९.५ ॥
Tendo chegado àquele salão, o rei Nala, senhor dos Niṣadha, com a princesa de Vidarbha, sentou-se no chão.
3.59.6
स वै विवस्त्रो मलिनो विवर्णः पांसुगुण्ठितः ।
दमयन्त्या सह श्रान्तः सुष्वाप धरणीतले ॥ ३.५९.६ ॥
Ele, despido, sujo, descorado e coberto de pó, exausto junto com Damayantī, dormiu sobre a terra.
3.59.7
ततः स्ववसनस्यान्तं दमयन्ती विशांपते ।
भूमावास्तीर्य सुष्वाप पतिमालिङ्ग्य शोभना ॥ ३.५९.७ ॥
Então, ó senhor do povo, Damayantī estendeu a orla de sua própria veste no chão e, abraçando o esposo, adormeceu, radiante.
3.59.8
दमयनत्यपि कल्याणी निद्रयाऽपहृता ततः ।
सहसा दुःखमासाद्य सुकुमारी तपस्विनी ॥ ३.५९.८ ॥
Também Damayantī, a auspiciosa, foi vencida pelo sono; subitamente atingida pela dor, a delicada e austera mulher adormeceu.
3.59.9
सुप्तायां दमयन्त्यां तु नलो राजा विशांपते ।
शोकोन्मथितचित्तः सन्न स्म शेते यथा पुरा ॥ ३.५९.९ ॥
Enquanto Damayantī dormia, ó senhor do povo, o rei Nala, com a mente agitada pela dor, não se deitou para dormir como antes.
3.59.10
स तद्राज्यापहरणं सुहृत्त्यागं च सर्वशः ।
वने च तं परिध्वंसं प्रेक्ष्य चिन्तामुपेयिवान् ॥ ३.५९.१० ॥
Ao ver a perda do seu reino, o abandono total dos amigos e a sua ruína na floresta, caiu em pensamento angustiado.
3.59.11
किं नु मे स्यादिदं कृत्वा किंनु मे स्यादकुर्वतः ।
किंनु मे मरणं श्रेयः परित्यागो जनस्य वा ॥ ३.५९.११ ॥
O que me aconteceria se eu fizesse isto, e o que me aconteceria se não o fizesse? Para mim, é melhor a morte ou o abandono de uma pessoa?
3.59.12
मामियं ह्यनुरक्तैवं दुःखमाप्नोति मत्कृते ।
मद्विहीना त्वियं गच्छेत्कदाचित्स्वजनं प्रति ॥ ३.५९.१२ ॥
Ela, tão devotada a mim, sofre esta dor por minha causa; mas privada de mim, poderia um dia voltar para os seus.
3.59.13
मया निःसंशयं दुखमियं प्राप्स्यत्यनुव्रता ।
उत्सर्गेसंशयः स्यात्तु विन्देतापि सुखं क्वचित् ॥ ३.५९.१३ ॥
Por minha causa, esta devotada sem dúvida sofrerá. Se eu a abandonar, há dúvida; mas ela pode encontrar felicidade em algum lugar.
3.59.14
स विनिश्चित्य बहुधा विचार्य च पुनःपुनः ।
उत्सर्गेऽमन्यत श्रेयो दमयन्त्या नराधिप ॥ ३.५९.१४ ॥
Tendo decidido após considerar de muitas maneiras, repetidas vezes, Nala julgou, ó senhor dos homens, que abandonar Damayantī era o melhor.
3.59.15
न चैषा तेजसा शक्या कैश्चिद्धर्षयितुं पथि ।
यशस्विनी महाभागा मद्भक्तेयं पतिव्रता ॥ ३.५९.१५ ॥
Nem no caminho alguém poderá, com seu poder, desonrá-la. Ela é gloriosa, muito afortunada, devota a mim, uma esposa fiel.
3.59.16
एवं तस् तदा बुद्धिर्दमयन्त्यां न्यवर्तत ।
कलिना दुष्टभावेन दमयन्त्या विसर्जने ॥ ३.५९.१६ ॥
Assim, então, sua resolução se voltou da ideia de abandonar Damayantī, sob a influência de Kali, de disposição perversa, quanto à sua separação.
3.59.17
सोऽवस्त्रतामात्मनश्च तस्याश्चाप्येकवस्त्रताम् ।
चिन्तयित्वाऽध्यगाद्राजा वस्त्रार्धस्यावकर्तनम् ॥ ३.५९.१७ ॥
O rei, tendo refletido sobre sua nudez e a dela, com uma só veste, chegou a decidir cortar metade do tecido.
3.59.18
कथं वासो विकर्तेयं न च बुद्ध्येत मे प्रिया ।
विचिन्त्यैवं नलो राजा सभां पर्यचरत्तदा ॥ ३.५९.१८ ॥
"Como cortarei esta veste sem que minha amada acorde?" Pensando assim, o rei Nala então andou de um lado para o outro no salão.
3.59.19
परिधावन्नथ नल इतश्चेतश्च भारत ।
आससाद सभोद्देशे विकोशं स्वङ्गमुत्तमम् ॥ ३.५९.१९ ॥
Ó Bhārata, então Nala, correndo de um lado para outro, chegou a uma parte do salão de assembleias e encontrou uma excelente espada, desembainhada.
3.59.20
तेनार्धं वाससश्छित्त्वा निवस् च परंतपः ।
सुप्तामुत्सृज्य वैदर्भीं प्राद्रवद्गतचेतनाम् ॥ ३.५९.२० ॥
Com ela cortou metade da veste e a enrolou em si; o queimador de inimigos abandonou a Vaidarbhī adormecida e inconsciente e fugiu.
3.59.21
ततो निबद्धहृदयः पुनरागम् तां सभाम् ।
दमयन्तीं तदा दृष्ट्वा रुरोद निषधाधिपः ॥ ३.५९.२१ ॥
Então o senhor dos Niṣadha, com o coração preso, voltou de novo àquele salão; ao ver Damayantī, chorou.
3.59.22
यां न वायुर्न चादित्यः पुरा पश्यति मे प्रियाम् ।
सेयमद्य सभामध्ये शेते भूमावनाथवत् ॥ ३.५९.२२ ॥
Ela, a quem outrora nem o vento nem o sol viam, minha amada, jaz hoje no chão, no meio da assembleia, como uma desamparada.
3.59.23
इयं वस्त्रावकर्तेन संवीता चारुहासिनी ।
उन्मत्तेव मया हीना कथं बुद्ध्वा भविष्यति ॥ ३.५९.२३ ॥
Esta de sorriso encantador, coberta com uma veste cortada, privada de mim, está como louca; como estará ao acordar?
3.59.24
कथमेका सती भमी मया विरहिता शुभा ।
चरिष्यति वने घोरे मृगव्यालनिषेविते ॥ ३.५९.२४ ॥
Como andará sozinha Damayantī, auspiciosa e fiel, separada de mim, pela terrível floresta frequentada por veados e feras?
3.59.25
आदित्या वसवो रुद्रा अश्विनौ समरुद्गणौ ।
रक्षन्तु त्वां महाभागे धर्मेणासि समावृता ॥ ३.५९.२५ ॥
Que os Ādityas, os Vasus, os Rudras e os dois Aśvins, junto com a hoste dos Marutas, te protejam; ó tu, de grande fortuna, estás envolta pelo dharma.
3.59.26
एवमुक्त्वा प्रियां भार्यां रूपेणाप्रतिमां भुषि ।
कलिनाऽपहृतज्ञानो नलः प्रातिपष्ठदुद्यतः ॥ ३.५९.२६ ॥
Tendo dito isto à sua amada esposa, incomparável em beleza na terra, Nala, cujo entendimento fora roubado por Kali, dispôs-se a partir.
3.59.27
गत्वागत्वा नलो राजा पुनरेति सभां मुहुः ।
आकृष्यमाणः कलिना सौहृदेनावकृष्यते ॥ ३.५९.२७ ॥
O rei Nala vai embora uma e outra vez, mas volta de novo ao salão da assembleia; arrastado por Kali, é puxado de volta pela aparência de amizade.
3.59.28
द्विधेव हृदयं तस्य दुःखितस्याभवत्तदा ।
दोलेव मुहुरायाति याति चैव मुहुर्मुहुः ॥ ३.५९.२८ ॥
Então o coração daquele aflito ficou como que dividido em dois; como um balanço, vem e vai uma e outra vez.
3.59.29
अवकृष्टस्तु कलिना मोहितः प्राद्रवन्नलः ।
सुप्तामुत्सृज्य तां भार्यां विलप्य करुणं बहु ॥ ३.५९.२९ ॥
Arrastado e iludido por Kali, Nala fugiu, abandonando a esposa que dormia, lamentando-se com piedade e por muito tempo.
3.59.30
नष्टात्मा कलिनाऽऽविष्टस्तत्तद्विगणयन्मुहुः ।
जगामैकां वने शून्ये भार्यामुत्सृज्य मोहितः ॥ ३.५९.३० ॥
Tendo perdido a própria consciência, possuído por Kali, Nala, ponderando repetidamente isto e aquilo, iludido, abandonou sua esposa e foi sozinho para a floresta deserta.