مهابهاراتا · أدهيايا 3.6
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.6.1
गते तु विदुरे राजन्नाश्रमं पाण्डवान्प्रति ।
धृतराष्ट्रो महाप्राज्ञः पर्यतप्यत दुर्मनाः ॥ ३.६.१ ॥
أيها الملك، بعد أن ذهب فيدورا إلى ناسك البانداڤا، تألم دهريتاراشترا الحكيم جدا وقد اضطرب قلبه.
3.6.2
विदुरस्य प्रभावं च सन्धिविग्रहकारितम् ।
विवृद्धिं च परां मत्वा पाण्डवानां भविष्यति ॥ ३.६.२ ॥
وإذ تأمل نفوذ فيدورا الذي يستطيع إحداث الصلح أو الحرب، والنمو الأعظم الذي سيبلغه البانداڤا،
3.6.3
स सभाद्वारमागम्य विदुरस्मारमोहितः ।
समक्षं पार्थिवेनद्राणां विसंज्ञः प्रापतद्भुवि ॥ ३.६.३ ॥
لما وصل إلى باب قاعة المجلس، وقد أذهلته ذكرى فيدورا، سقط مغشيا عليه على الأرض أمام ملوك الأرض.
3.6.4
स तु लब्ध्वा चिरात्संज्ञां समुत्थाय महीतलात् ।
समीपोपस्थितं राजा संजयं वाक्यमब्रवीत् ॥ ३.६.४ ॥
بعد زمن طويل، استعاد وعيه ونهض من الأرض، فقال الملك هذه الكلمات لسنجاي الواقف قريبا منه.
3.6.5
भ्राता मम सुहृच्चैव साक्षाद्धर्म इवापरः ।
तस्य स्मृत्याऽद्य सुभृशं हृदयं दीर्यतीवमे ॥ ३.६.५ ॥
أخي وصديقي هو حقا كأنه الدهرما بعينه؛ واليوم بتذكره يتصدع قلبي كثيرا.
3.6.6
तमानय स्वधर्मज्ञं मम भ्रातरमाशु वै ।
इति ब्रुवन्स नृपतिः कृपणं पर्यदेवयत् ॥ ३.६.६ ॥
وقال: «أحضروا لي سريعا أخي، الذي يعرف دهرمه»، ثم ندب الملك بتضرع.
3.6.7
पश्चात्तापाभिसंतप्तो विदुरस्मारमोहितः ।
भ्रातृश्नेहादिदं राजा संजयं वाक्यमब्रवीत् ॥ ३.६.७ ॥
عذّبه الندم وأذهله تذكّر فيدورا، فقال الملك بدافع من محبة الأخوّة هذه الكلمات لسانجايا.
3.6.8
गच्छ संजय जानीहि भ्रातरं विदुरं मम ।
यदि जीवति रोषेण मया पापेन निर्धुतः ॥ ३.६.८ ॥
اذهب يا سانجايا واستعلم هل أخي فيدورا حيّ، ذلك الذي طردتُه أنا الآثم في غضبي.
3.6.9
न हि तेन मम भ्रात्रा सुसूक्ष्ममपि किंचन ।
व्यलीकं कृतपूर्वं वै प्राज्ञेनामितबुद्धिना ॥ ३.६.९ ॥
ذلك الأخ لي، الحكيم ذو العقل الذي لا يُحدّ، لم يرتكب في حقي قط ولو أدنى إساءة.
3.6.10
स व्यलीकं कथं प्राप्तो मत्तः परमबुद्धिमान् ।
न जह्माज्जीवितं प्राज्ञ तं गच्छानय संजय ॥ ३.६.१० ॥
كيف يكون ذلك الحكيم الأعظم قد لقي مني إساءة؟ أيها الحكيم، لن يتخلى عن حياته. اذهب يا سانجايا وأتِ به.
3.6.11
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा राज्ञस्तमनुमान्य च ।
संजयो बाढमित्युक्त्वा प्राद्रवत्काम्यकं प्रति ॥ ३.६.११ ॥
ولما سمع سانجايا كلام الملك ونال موافقته، قال: «حسنًا»، وأسرع نحو غابة كامياكا.
3.6.12
सोऽचिरेण समासाद्य तद्वनं यत्र पाण्डवाः ।
रौरवाजिनसंवीतं ददर्शाथ युधिष्ठिरम् ॥ ३.६.१२ ॥
ووصل سريعًا إلى تلك الغابة حيث كان الباندافا، فرأى يودهيشتيرا مرتديًا جلد غزال الرورو.
3.6.13
विदुरेण सहासीनं ब्राह्मणैश्च सहस्रशः ।
भ्रातृभिश्चाभिसंगुप्तं देवैरिव पुरंदरम् ॥ ३.६.१३ ॥
جالسًا مع فيدورا، محاطًا بآلاف البراهمة وإخوته، كأنه بوراندارا (إندرا) محاطًا بالآلهة.
3.6.14
युधिष्ठिरमुपागम्य पूजयामास संजयः ।
भीमार्जुनयमाश्चापि तद्युक्तं प्रतिपेदिरे ॥ ३.६.१४ ॥
اقترب سانجايا من يودهيشتيرا وأكرمه؛ وأكرمه بهيما وأرجونا والتوأمان ياما على الوجه اللائق.
3.6.15
राज्ञा पृष्टः स कुशलं सुखासीनश्च संजयः ।
शशंसागमने हेतुमिदं चैवाब्रवीद्वचः ॥ ३.६.१५ ॥
لما سأله الملك عن حاله، جلس سانجايا مرتاحًا وبيّن سبب مجيئه، وقال هذه الكلمات.
3.6.16
राजा स्मरति ते क्षत्तर्धृतराष्ट्रोऽम्बिकासुतः ।
तं पश्य गत्वा त्वं क्षिप्रं संजीवय च पार्थिवम् ॥ ३.६.१६ ॥
يا كشَتّا، إن الملك دهريتاراشترا ابن أمبيكا يتذكرك. اذهب مسرعًا وانظر إلى ذلك الملك وأحيِه.
3.6.17
सोऽनुमान्य नरश्रेष्ठान्पाण्डवान्कुरुनन्दनान् ।
नियोगाद्राजसिंहस्य गन्तुमर्हसि सत्तम् ॥ ३.६.१७ ॥
يا خير الأخيار، ينبغي لك أن تستأذن البانداڤا، خيرة الرجال، بهجة الكورو، ثم تنطلق بأمر أسد الملوك.
3.6.18
एवमुक्तस्तु विदुरो धीमान्स्वजनवत्सलः ।
युधिष्ठिरस्यानुमते पुनरायाद्गजाह्वयम् ॥ ३.६.१८ ॥
فلما قيل له ذلك، عاد فيدورا الحكيم المحب لذويه، بموافقة يودهيشتيرا، مرة أخرى إلى غاجاهفايا (هاستيناپورا).
3.6.19
तमब्रवीन्महातेजा धृतराष्ट्रोऽम्बिकासुतः ।
दिष्ट्या प्राप्तोसि धर्मज्ञ दिष्ट्या स्मरसि मेऽनघ ॥ ३.६.१९ ॥
قال له دهريتاراشترا، ابن أمبيكا، عظيم البهاء: «لقد جئت بحسن الحظ، يا عارف الدهرما! وبحسن الحظ، يا من لا عيب فيه، تتذكرني.»
3.6.20
अद्य चाहं दिवारात्रौ त्वत्कृते भरतर्षभ ।
प्रजागरे प्रपश्यामि विचित्रं देहमात्मनः ॥ ३.६.२० ॥
واليوم، يا ثور البهاراتا، بسببك أرى جسدي في حالة غريبة، ليلاً ونهاراً، في سهر.
3.6.21
सोङ्कमानीय विदुरं मूर्धन्याघ्राय चैव ह ।
क्षम्यतामिति चोवाचयदुक्तोसि मयाऽनघ ॥ ३.६.२१ ॥
أجلس فيدورا في حجره، وشمّ رأسه، وقال: «اغفر لي ما قلتُه لك، يا من لا عيب فيه.»
3.6.22
क्षान्तमेव मया राजन्गुरुर्मे परमो भवान् ।
तथाऽहमागतः शीघ्रं त्वद्दर्शनपरायणः ॥ ३.६.२२ ॥
أيها الملك، لقد غفرتُ بالفعل؛ أنت معلّمي الأعلى. ولهذا أتيتُ سريعاً، راغباً في رؤيتك.
3.6.23
भवन्ति हि नरव्याघ्र पुरुषा धर्मचेतनाः ।
दीनानुकम्पिनो राजन्नात्र कार्या विचारणा ॥ ३.६.२३ ॥
يا نمر الرجال، ثمة رجال تتجه قلوبهم إلى الدهرما ويرحمون المساكين. أيها الملك، لا حاجة إلى التردد في هذا الأمر.
3.6.24
पाण्डोः पुत्रा यादृशास्ते तादृशा मे सुतास्तव ।
दीना इतीव मे बुद्धिरभिपन्नाऽद्य तान्प्रति ॥ ३.६.२४ ॥
كما أن أبناء بانِدو هم، فكذلك أبنائي وأبناؤك. واليوم استقر فكري على أنهم في بؤس.
3.6.25
अन्योन्यमनुनीयैवं भ्रातरौ द्वौ महाद्युती ।
विदुरो धृतराष्ट्रश्च लेभाते परमां मुदम् ॥ ३.६.२५ ॥
وهكذا، بعد أن أرضى كلٌّ منهما الآخر، نال الأخوان العظيمان البهاء، فيدورا ودهريتاراشترا، أسمى الفرح.