Mahābhārata · Adhyāya 3.6
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.6.1
गते तु विदुरे राजन्नाश्रमं पाण्डवान्प्रति ।
धृतराष्ट्रो महाप्राज्ञः पर्यतप्यत दुर्मनाः ॥ ३.६.१ ॥
Oh rey, cuando Vidura se marchó hacia el ermitaño de los Pāṇḍavas, el muy sabio Dhṛtarāṣṭra, con el ánimo turbado, se atormentó profundamente.
3.6.2
विदुरस्य प्रभावं च सन्धिविग्रहकारितम् ।
विवृद्धिं च परां मत्वा पाण्डवानां भविष्यति ॥ ३.६.२ ॥
Considerando la influencia de Vidura, capaz de provocar la paz o la guerra, y el supremo crecimiento que estaba destinado a alcanzar los Pāṇḍavas,
3.6.3
स सभाद्वारमागम्य विदुरस्मारमोहितः ।
समक्षं पार्थिवेनद्राणां विसंज्ञः प्रापतद्भुवि ॥ ३.६.३ ॥
Al llegar a la puerta de la sala de la asamblea, aturdido por el recuerdo de Vidura, cayó sin sentido al suelo ante los señores de la tierra.
3.6.4
स तु लब्ध्वा चिरात्संज्ञां समुत्थाय महीतलात् ।
समीपोपस्थितं राजा संजयं वाक्यमब्रवीत् ॥ ३.६.४ ॥
Tras mucho tiempo, recobrando el sentido y levantándose del suelo, el rey dijo estas palabras a Sañjaya, que estaba cerca de él.
3.6.5
भ्राता मम सुहृच्चैव साक्षाद्धर्म इवापरः ।
तस्य स्मृत्याऽद्य सुभृशं हृदयं दीर्यतीवमे ॥ ३.६.५ ॥
Mi hermano y amigo es, en verdad, como otro Dharma en persona; al recordarlo hoy mi corazón se parte profundamente.
3.6.6
तमानय स्वधर्मज्ञं मम भ्रातरमाशु वै ।
इति ब्रुवन्स नृपतिः कृपणं पर्यदेवयत् ॥ ३.६.६ ॥
Diciendo: «Traed pronto a mi hermano, que conoce su propio Dharma», el rey se lamentó con desconsuelo.
3.6.7
पश्चात्तापाभिसंतप्तो विदुरस्मारमोहितः ।
भ्रातृश्नेहादिदं राजा संजयं वाक्यमब्रवीत् ॥ ३.६.७ ॥
Atormentado por el remordimiento y confundido por el recuerdo de Vidura, el rey, por afecto fraterno, dijo estas palabras a Sañjaya.
3.6.8
गच्छ संजय जानीहि भ्रातरं विदुरं मम ।
यदि जीवति रोषेण मया पापेन निर्धुतः ॥ ३.६.८ ॥
Ve, Sañjaya, y averigua si mi hermano Vidura vive, a quien yo, pecador, eché en la ira.
3.6.9
न हि तेन मम भ्रात्रा सुसूक्ष्ममपि किंचन ।
व्यलीकं कृतपूर्वं वै प्राज्ञेनामितबुद्धिना ॥ ३.६.९ ॥
Aquel hermano mío, sabio y de intelecto sin límites, jamás me había cometido la menor ofensa.
3.6.10
स व्यलीकं कथं प्राप्तो मत्तः परमबुद्धिमान् ।
न जह्माज्जीवितं प्राज्ञ तं गच्छानय संजय ॥ ३.६.१० ॥
¿Cómo podría aquel sumamente sabio haber recibido de mí una ofensa? Oh sabio, él no abandonaría su vida. Ve, Sañjaya, y tráelo.
3.6.11
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा राज्ञस्तमनुमान्य च ।
संजयो बाढमित्युक्त्वा प्राद्रवत्काम्यकं प्रति ॥ ३.६.११ ॥
Habiendo oído las palabras del rey y obtenido su consentimiento, Sañjaya dijo: «Muy bien», y se apresuró hacia el bosque de Kāmyaka.
3.6.12
सोऽचिरेण समासाद्य तद्वनं यत्र पाण्डवाः ।
रौरवाजिनसंवीतं ददर्शाथ युधिष्ठिरम् ॥ ३.६.१२ ॥
Llegó pronto a aquel bosque donde estaban los Pāṇḍavas y allí vio a Yudhiṣṭhira vestido con piel de ciervo ruru.
3.6.13
विदुरेण सहासीनं ब्राह्मणैश्च सहस्रशः ।
भ्रातृभिश्चाभिसंगुप्तं देवैरिव पुरंदरम् ॥ ३.६.१३ ॥
Sentado junto a Vidura, rodeado de miles de brahmanes y de sus hermanos, como Puraṃdara (Indra) rodeado de los dioses.
3.6.14
युधिष्ठिरमुपागम्य पूजयामास संजयः ।
भीमार्जुनयमाश्चापि तद्युक्तं प्रतिपेदिरे ॥ ३.६.१४ ॥
Sañjaya se acercó a Yudhiṣṭhira y le rindió honores; Bhīma, Arjuna y los gemelos Yamas también le honraron como correspondía.
3.6.15
राज्ञा पृष्टः स कुशलं सुखासीनश्च संजयः ।
शशंसागमने हेतुमिदं चैवाब्रवीद्वचः ॥ ३.६.१५ ॥
Preguntado por el rey sobre su bienestar, Sañjaya, sentado cómodamente, explicó el motivo de su venida y pronunció estas palabras.
3.6.16
राजा स्मरति ते क्षत्तर्धृतराष्ट्रोऽम्बिकासुतः ।
तं पश्य गत्वा त्वं क्षिप्रं संजीवय च पार्थिवम् ॥ ३.६.१६ ॥
Oh Kṣattṛ, el rey Dhṛtarāṣṭra, hijo de Ambikā, te recuerda. Ve pronto a ver a ese rey y reanímalo.
3.6.17
सोऽनुमान्य नरश्रेष्ठान्पाण्डवान्कुरुनन्दनान् ।
नियोगाद्राजसिंहस्य गन्तुमर्हसि सत्तम् ॥ ३.६.१७ ॥
Oh el mejor de los buenos, habiendo pedido permiso a los Pāṇḍavas, los mejores de los hombres, deleites de los Kurus, debes partir por orden del león entre los reyes.
3.6.18
एवमुक्तस्तु विदुरो धीमान्स्वजनवत्सलः ।
युधिष्ठिरस्यानुमते पुनरायाद्गजाह्वयम् ॥ ३.६.१८ ॥
Así dicho, el sabio Vidura, afectuoso con sus parientes, con el consentimiento de Yudhiṣṭhira regresó de nuevo a Gajāhvaya (Hāstinapura).
3.6.19
तमब्रवीन्महातेजा धृतराष्ट्रोऽम्बिकासुतः ।
दिष्ट्या प्राप्तोसि धर्मज्ञ दिष्ट्या स्मरसि मेऽनघ ॥ ३.६.१९ ॥
Dhṛtarāṣṭra, el hijo de Ambikā, de gran esplendor, le dijo: '¡Por fortuna has llegado, conocedor del dharma! Por fortuna, sin mancha, me recuerdas.'
3.6.20
अद्य चाहं दिवारात्रौ त्वत्कृते भरतर्षभ ।
प्रजागरे प्रपश्यामि विचित्रं देहमात्मनः ॥ ३.६.२० ॥
Y hoy, toro de los Bharatas, por causa tuya veo mi propio cuerpo de forma extraña, día y noche, en vela.
3.6.21
सोङ्कमानीय विदुरं मूर्धन्याघ्राय चैव ह ।
क्षम्यतामिति चोवाचयदुक्तोसि मयाऽनघ ॥ ३.६.२१ ॥
Tomando a Vidura en su regazo y oliéndole la cabeza, dijo: 'Perdona lo que te dije, sin mancha.'
3.6.22
क्षान्तमेव मया राजन्गुरुर्मे परमो भवान् ।
तथाऽहमागतः शीघ्रं त्वद्दर्शनपरायणः ॥ ३.६.२२ ॥
Oh rey, ya te he perdonado; tú eres mi maestro supremo. Y así he venido pronto, deseoso de verte.
3.6.23
भवन्ति हि नरव्याघ्र पुरुषा धर्मचेतनाः ।
दीनानुकम्पिनो राजन्नात्र कार्या विचारणा ॥ ३.६.२३ ॥
Hay hombres, tigre entre los hombres, cuya mente está puesta en el dharma y que se compadecen de los desdichados. Oh rey, en este asunto no hay que deliberar.
3.6.24
पाण्डोः पुत्रा यादृशास्ते तादृशा मे सुतास्तव ।
दीना इतीव मे बुद्धिरभिपन्नाऽद्य तान्प्रति ॥ ३.६.२४ ॥
Tal como son los hijos de Pāṇḍu, así son mis hijos y los tuyos. Hoy mi mente se ha inclinado a pensar que son desdichados.
3.6.25
अन्योन्यमनुनीयैवं भ्रातरौ द्वौ महाद्युती ।
विदुरो धृतराष्ट्रश्च लेभाते परमां मुदम् ॥ ३.६.२५ ॥
Así, tras apaciguarse mutuamente, los dos hermanos de gran esplendor, Vidura y Dhṛtarāṣṭra, alcanzaron una suprema alegría.