மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 3.6
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.6.1
गते तु विदुरे राजन्नाश्रमं पाण्डवान्प्रति ।
धृतराष्ट्रो महाप्राज्ञः पर्यतप्यत दुर्मनाः ॥ ३.६.१ ॥
அரசனே, விதுரர் பாண்டவர்களின் ஆசிரமத்தை நோக்கிச் சென்றபின், மகாப்ராஜ்ஞரான திருதராஷ்டிரர் மனம் கலங்கி மிகவும் வருந்தினார்.
3.6.2
विदुरस्य प्रभावं च सन्धिविग्रहकारितम् ।
विवृद्धिं च परां मत्वा पाण्डवानां भविष्यति ॥ ३.६.२ ॥
விதுரரின் செல்வாக்கையும், சமாதானமும் போரும் நடத்துவிக்கும் அவரின் ஆற்றலையும், பாண்டவர்களின் மேலான எழுச்சி வரவிருப்பதையும் எண்ணி—
3.6.3
स सभाद्वारमागम्य विदुरस्मारमोहितः ।
समक्षं पार्थिवेनद्राणां विसंज्ञः प्रापतद्भुवि ॥ ३.६.३ ॥
அவர் சபையின் வாசலுக்கு வந்து விதுரரை நினைத்த நினைப்பால் மயங்கி, அரசர்கள் முன்னிலையிலேயே உணர்விழந்து நிலத்தில் வீழ்ந்தார்.
3.6.4
स तु लब्ध्वा चिरात्संज्ञां समुत्थाय महीतलात् ।
समीपोपस्थितं राजा संजयं वाक्यमब्रवीत् ॥ ३.६.४ ॥
நீண்ட நேரத்திற்குப் பிறகு அவர் உணர்வு பெற்று நிலத்திலிருந்து எழுந்து, அருகில் நின்ற சஞ்சயனை நோக்கி அரசன் இவ்வாறு சொன்னார்.
3.6.5
भ्राता मम सुहृच्चैव साक्षाद्धर्म इवापरः ।
तस्य स्मृत्याऽद्य सुभृशं हृदयं दीर्यतीवमे ॥ ३.६.५ ॥
என் சகோதரனும் நண்பனும், நேரில் மற்றொரு தர்மம் போன்றவன்; அவனை நினைத்ததால் இன்று என் இதயம் மிகவும் பிளந்து போவது போல் உள்ளது.
3.6.6
तमानय स्वधर्मज्ञं मम भ्रातरमाशु वै ।
इति ब्रुवन्स नृपतिः कृपणं पर्यदेवयत् ॥ ३.६.६ ॥
'தன் தர்மத்தை அறிந்த என் சகோதரனை உடனே அழைத்து வா' என்று சொல்லி அந்த அரசன் பரிதாபமாகப் புலம்பினார்.
3.6.7
पश्चात्तापाभिसंतप्तो विदुरस्मारमोहितः ।
भ्रातृश्नेहादिदं राजा संजयं वाक्यमब्रवीत् ॥ ३.६.७ ॥
பின்னர் வருந்தி வருந்தி, விதுரனின் நினைவால் மயங்கிய அரசன் சகோதரப் பாசத்தால் சஞ்சயனிடம் இவ்வார்த்தையைச் சொன்னான்.
3.6.8
गच्छ संजय जानीहि भ्रातरं विदुरं मम ।
यदि जीवति रोषेण मया पापेन निर्धुतः ॥ ३.६.८ ॥
சஞ்சயா, செல். என் சகோதரன் விதுரன் உயிருடன் இருக்கிறானா என்று அறிந்துவா. பாவியாகிய நான் கோபத்தால் அவனைத் துரத்திவிட்டேன்.
3.6.9
न हि तेन मम भ्रात्रा सुसूक्ष्ममपि किंचन ।
व्यलीकं कृतपूर्वं वै प्राज्ञेनामितबुद्धिना ॥ ३.६.९ ॥
என் சகோதரன், ஞானி, அளவிட முடியாத அறிவுடையவன், எனக்கு எப்போதும் சிறிய தவறும் செய்ததில்லை.
3.6.10
स व्यलीकं कथं प्राप्तो मत्तः परमबुद्धिमान् ।
न जह्माज्जीवितं प्राज्ञ तं गच्छानय संजय ॥ ३.६.१० ॥
அந்த மிகுந்த அறிவாளி என்னிடமிருந்து எப்படித் தவறைப் பெற்றிருப்பான்? அவன் உயிரைத் துறக்க மாட்டான். சஞ்சயா, செல்; அவனை அழைத்து வா.
3.6.11
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा राज्ञस्तमनुमान्य च ।
संजयो बाढमित्युक्त्वा प्राद्रवत्काम्यकं प्रति ॥ ३.६.११ ॥
அரசனின் அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டு, அவனுக்கு இணங்கி, 'சரி' என்று சொல்லி சஞ்சயன் காம்யக வனத்தை நோக்கி விரைந்தான்.
3.6.12
सोऽचिरेण समासाद्य तद्वनं यत्र पाण्डवाः ।
रौरवाजिनसंवीतं ददर्शाथ युधिष्ठिरम् ॥ ३.६.१२ ॥
அவன் விரைவில் பாண்டவர்கள் இருந்த அந்தக் காட்டை அடைந்து, ருரு மான் தோல் அணிந்த யுதிஷ்டிரனைக் கண்டான்.
3.6.13
विदुरेण सहासीनं ब्राह्मणैश्च सहस्रशः ।
भ्रातृभिश्चाभिसंगुप्तं देवैरिव पुरंदरम् ॥ ३.६.१३ ॥
விதுரருடனும் ஆயிரக்கணக்கான பிராமணர்களுடனும் அமர்ந்திருந்தவர், சகோதரர்களால் சூழப்பட்டவர், தேவர்களால் சூழப்பட்ட புரந்தரன் (இந்திரன்) போல் இருந்தார்.
3.6.14
युधिष्ठिरमुपागम्य पूजयामास संजयः ।
भीमार्जुनयमाश्चापि तद्युक्तं प्रतिपेदिरे ॥ ३.६.१४ ॥
சஞ்சயன் யுதிஷ்டிரரிடம் சென்று அவரை மதித்தான்; பீமன், அர்ஜுனன், இரட்டையர் ஆகியோரும் உரிய முறையில் அவரை மதித்தனர்.
3.6.15
राज्ञा पृष्टः स कुशलं सुखासीनश्च संजयः ।
शशंसागमने हेतुमिदं चैवाब्रवीद्वचः ॥ ३.६.१५ ॥
அரசனால் நலம் விசாரிக்கப்பட்டபோது, சுகமாக அமர்ந்திருந்த சஞ்சயன் தன் வருகைக்கான காரணத்தைக் கூறி இந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.
3.6.16
राजा स्मरति ते क्षत्तर्धृतराष्ट्रोऽम्बिकासुतः ।
तं पश्य गत्वा त्वं क्षिप्रं संजीवय च पार्थिवम् ॥ ३.६.१६ ॥
ஓ க்ஷத்தா, அம்பிகையின் மகன் அரசன் த்ருதராஷ்டிரன் உன்னை நினைவுகூர்கிறான். விரைந்து சென்று அவரைப் பார்த்து அந்த அரசனை மீண்டும் உயிர்ப்பிப்பாயாக.
3.6.17
सोऽनुमान्य नरश्रेष्ठान्पाण्डवान्कुरुनन्दनान् ।
नियोगाद्राजसिंहस्य गन्तुमर्हसि सत्तम् ॥ ३.६.१७ ॥
ஓ சத்தமா, நீ அந்த மனிதரில் சிறந்த பாண்டவர்களிடம், குருக்களின் மகிழ்ச்சிகளிடம் விடைபெற்று, அரசசிம்மத்தின் (யுதிஷ்டிரரின்) கட்டளையால் செல்லத் தகுந்தவன்.
3.6.18
एवमुक्तस्तु विदुरो धीमान्स्वजनवत्सलः ।
युधिष्ठिरस्यानुमते पुनरायाद्गजाह्वयम् ॥ ३.६.१८ ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட அறிவுள்ள விதுரர், தம் உறவினர்களிடம் அன்புள்ளவராய், யுதிஷ்டிரரின் சம்மதத்துடன் மீண்டும் கஜாஹ்வயத்திற்கு (ஹஸ்தினாபுரத்திற்கு) திரும்பினார்.
3.6.19
तमब्रवीन्महातेजा धृतराष्ट्रोऽम्बिकासुतः ।
दिष्ट्या प्राप्तोसि धर्मज्ञ दिष्ट्या स्मरसि मेऽनघ ॥ ३.६.१९ ॥
மகாதேஜஸ் கொண்ட அம்பிகையின் மகன் திருதராஷ்டிரன் அவனிடம் கூறினான்: 'நல்லதிர்ஷ்டத்தால் வந்தாய், தர்மம் அறிந்தவனே! நல்லதிர்ஷ்டத்தால் நீ என்னை நினைவுகூர்கிறாய், குற்றமற்றவனே.'
3.6.20
अद्य चाहं दिवारात्रौ त्वत्कृते भरतर्षभ ।
प्रजागरे प्रपश्यामि विचित्रं देहमात्मनः ॥ ३.६.२० ॥
பரதர்களில் சிறந்தவனே, இன்று நான் உன்னால் இரவும் பகலும் விழித்திருந்து என் உடலை விசித்திரமாகக் காண்கிறேன்.
3.6.21
सोङ्कमानीय विदुरं मूर्धन्याघ्राय चैव ह ।
क्षम्यतामिति चोवाचयदुक्तोसि मयाऽनघ ॥ ३.६.२१ ॥
அவன் விதுரனைத் தன் மடியில் எடுத்து, தலையை முகர்ந்து, 'நான் உன்னிடம் சொன்னதை மன்னித்துவிடு, குற்றமற்றவனே' என்றான்.
3.6.22
क्षान्तमेव मया राजन्गुरुर्मे परमो भवान् ।
तथाऽहमागतः शीघ्रं त्वद्दर्शनपरायणः ॥ ३.६.२२ ॥
அரசே, நான் ஏற்கெனவே மன்னித்துவிட்டேன்; நீங்கள் என் மிகச் சிறந்த குரு. ஆகவே உங்களைக் காணும் நோக்குடன் விரைவாக வந்தேன்.
3.6.23
भवन्ति हि नरव्याघ्र पुरुषा धर्मचेतनाः ।
दीनानुकम्पिनो राजन्नात्र कार्या विचारणा ॥ ३.६.२३ ॥
மனிதர்களில் புலி போன்றவனே, தர்மத்தில் மனம் கொண்டவர்களும், துன்பப்படுவோர்மேல் இரக்கம் கொண்டவர்களும் உள்ளனர். அரசே, இதில் ஆராய்ச்சி தேவையில்லை.
3.6.24
पाण्डोः पुत्रा यादृशास्ते तादृशा मे सुतास्तव ।
दीना इतीव मे बुद्धिरभिपन्नाऽद्य तान्प्रति ॥ ३.६.२४ ॥
பாண்டுவின் மகன்கள் எப்படியோ, அப்படியே என் மகன்களும் உன் மகன்களும் ஆவர். இன்று என் மனம் அவர்களைப் பற்றி, அவர்கள் துன்பத்தில் இருக்கிறார்கள் என்றே நினைக்கிறது.
3.6.25
अन्योन्यमनुनीयैवं भ्रातरौ द्वौ महाद्युती ।
विदुरो धृतराष्ट्रश्च लेभाते परमां मुदम् ॥ ३.६.२५ ॥
இவ்வாறு ஒருவரை ஒருவர் சமாதானப்படுத்தி, அந்த இரு மகாதேஜஸ்வி சகோதரர்களான விதுரரும் திருதராஷ்டிரரும் பேரானந்தம் அடைந்தனர்.