Mahābhārata · Adhyāya 3.6
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.6.1
गते तु विदुरे राजन्नाश्रमं पाण्डवान्प्रति ।
धृतराष्ट्रो महाप्राज्ञः पर्यतप्यत दुर्मनाः ॥ ३.६.१ ॥
O König, nachdem Vidura zur Einsiedelei der Pāṇḍavas aufgebrochen war, litt der überaus weise Dhṛtarāṣṭra, im Gemüt betrübt, sehr.
3.6.2
विदुरस्य प्रभावं च सन्धिविग्रहकारितम् ।
विवृद्धिं च परां मत्वा पाण्डवानां भविष्यति ॥ ३.६.२ ॥
In Erwägung des Einflusses Viduras, der Frieden oder Krieg herbeiführen konnte, und des höchsten Wachstums, das den Pāṇḍavas bevorstand,
3.6.3
स सभाद्वारमागम्य विदुरस्मारमोहितः ।
समक्षं पार्थिवेनद्राणां विसंज्ञः प्रापतद्भुवि ॥ ३.६.३ ॥
Als er an die Tür der Versammlungshalle kam, von der Erinnerung an Vidura verwirrt, fiel er bewusstlos zu Boden vor den Herren der Erde.
3.6.4
स तु लब्ध्वा चिरात्संज्ञां समुत्थाय महीतलात् ।
समीपोपस्थितं राजा संजयं वाक्यमब्रवीत् ॥ ३.६.४ ॥
Nach langer Zeit kam er wieder zu Bewusstsein, erhob sich vom Boden und sprach zu Sañjaya, der in der Nähe stand, diese Worte.
3.6.5
भ्राता मम सुहृच्चैव साक्षाद्धर्म इवापरः ।
तस्य स्मृत्याऽद्य सुभृशं हृदयं दीर्यतीवमे ॥ ३.६.५ ॥
Mein Bruder und Freund ist wahrhaftig wie ein anderer Dharma selbst; in der Erinnerung an ihn zerspringt mir heute das Herz.
3.6.6
तमानय स्वधर्मज्ञं मम भ्रातरमाशु वै ।
इति ब्रुवन्स नृपतिः कृपणं पर्यदेवयत् ॥ ३.६.६ ॥
Indem er sprach: »Bringt schnell meinen Bruder herbei, der seine eigene Dharma kennt«, klagte der König jämmerlich.
3.6.7
पश्चात्तापाभिसंतप्तो विदुरस्मारमोहितः ।
भ्रातृश्नेहादिदं राजा संजयं वाक्यमब्रवीत् ॥ ३.६.७ ॥
Von Reue gequält und vom Gedenken an Vidura verwirrt, sprach der König aus brüderlicher Zuneigung diese Worte zu Sañjaya.
3.6.8
गच्छ संजय जानीहि भ्रातरं विदुरं मम ।
यदि जीवति रोषेण मया पापेन निर्धुतः ॥ ३.६.८ ॥
Geh, Sañjaya, und erfahre, ob mein Bruder Vidura lebt, den ich, der Sünder, im Zorn vertrieben habe.
3.6.9
न हि तेन मम भ्रात्रा सुसूक्ष्ममपि किंचन ।
व्यलीकं कृतपूर्वं वै प्राज्ञेनामितबुद्धिना ॥ ३.६.९ ॥
Dieser mein Bruder, weise und von unermesslichem Verstand, hatte mir nie auch nur das geringste Unrecht getan.
3.6.10
स व्यलीकं कथं प्राप्तो मत्तः परमबुद्धिमान् ।
न जह्माज्जीवितं प्राज्ञ तं गच्छानय संजय ॥ ३.६.१० ॥
Wie hätte jener höchst Weise von mir ein Unrecht erlitten? O Weiser, er würde sein Leben nicht aufgeben. Geh, Sañjaya, und bring ihn zurück.
3.6.11
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा राज्ञस्तमनुमान्य च ।
संजयो बाढमित्युक्त्वा प्राद्रवत्काम्यकं प्रति ॥ ३.६.११ ॥
Nachdem Sañjaya die Worte des Königs gehört und dessen Zustimmung erhalten hatte, sagte er: »Sehr wohl« und eilte zum Kāmyaka-Wald.
3.6.12
सोऽचिरेण समासाद्य तद्वनं यत्र पाण्डवाः ।
रौरवाजिनसंवीतं ददर्शाथ युधिष्ठिरम् ॥ ३.६.१२ ॥
Bald erreichte er jenen Wald, wo die Pāṇḍavas waren, und dort sah er Yudhiṣṭhira, gekleidet in das Fell eines Ruru-Hirsches.
3.6.13
विदुरेण सहासीनं ब्राह्मणैश्च सहस्रशः ।
भ्रातृभिश्चाभिसंगुप्तं देवैरिव पुरंदरम् ॥ ३.६.१३ ॥
Mit Vidura zusammen sitzend, von Tausenden Brahmanen und seinen Brüdern umgeben, wie Puraṃdara (Indra) umgeben von den Göttern.
3.6.14
युधिष्ठिरमुपागम्य पूजयामास संजयः ।
भीमार्जुनयमाश्चापि तद्युक्तं प्रतिपेदिरे ॥ ३.६.१४ ॥
Sañjaya trat zu Yudhiṣṭhira und erwies ihm Ehre; Bhīma, Arjuna und die Zwillinge Yamas ehrten ihn ebenfalls in angemessener Weise.
3.6.15
राज्ञा पृष्टः स कुशलं सुखासीनश्च संजयः ।
शशंसागमने हेतुमिदं चैवाब्रवीद्वचः ॥ ३.६.१५ ॥
Vom König nach seinem Wohlergehen gefragt, berichtete Sañjaya, bequem sitzend, den Grund seines Kommens und sprach diese Worte.
3.6.16
राजा स्मरति ते क्षत्तर्धृतराष्ट्रोऽम्बिकासुतः ।
तं पश्य गत्वा त्वं क्षिप्रं संजीवय च पार्थिवम् ॥ ३.६.१६ ॥
O Kṣattṛ, der König Dhṛtarāṣṭra, Sohn der Ambikā, gedenkt deiner. Geh schnell, sieh diesen König und belebe ihn wieder.
3.6.17
सोऽनुमान्य नरश्रेष्ठान्पाण्डवान्कुरुनन्दनान् ।
नियोगाद्राजसिंहस्य गन्तुमर्हसि सत्तम् ॥ ३.६.१७ ॥
O Bester der Guten, nachdem du dich von den Pāṇḍavas, den besten der Männer, den Freuden der Kurus, verabschiedet hast, solltest du auf Befehl des Löwen unter den Königen gehen.
3.6.18
एवमुक्तस्तु विदुरो धीमान्स्वजनवत्सलः ।
युधिष्ठिरस्यानुमते पुनरायाद्गजाह्वयम् ॥ ३.६.१८ ॥
So angesprochen, kehrte der weise Vidura, seinen Verwandten zugetan, mit Yudhiṣṭhiras Zustimmung wieder nach Gajāhvaya (Hāstinapura) zurück.
3.6.19
तमब्रवीन्महातेजा धृतराष्ट्रोऽम्बिकासुतः ।
दिष्ट्या प्राप्तोसि धर्मज्ञ दिष्ट्या स्मरसि मेऽनघ ॥ ३.६.१९ ॥
Dhṛtarāṣṭra, der Sohn der Ambikā, von großem Glanz, sprach zu ihm: 'Glücklicherweise bist du gekommen, Kenner des Dharma! Glücklicherweise, Makelloser, erinnerst du dich an mich.'
3.6.20
अद्य चाहं दिवारात्रौ त्वत्कृते भरतर्षभ ।
प्रजागरे प्रपश्यामि विचित्रं देहमात्मनः ॥ ३.६.२० ॥
Und heute, Stier der Bharatas, sehe ich um deinetwillen meinen eigenen Körper seltsam, Tag und Nacht, in schlafloser Wache.
3.6.21
सोङ्कमानीय विदुरं मूर्धन्याघ्राय चैव ह ।
क्षम्यतामिति चोवाचयदुक्तोसि मयाऽनघ ॥ ३.६.२१ ॥
Er nahm Vidura auf den Schoß, roch an seinem Haupt und sprach: 'Verzeih, was ich zu dir gesagt habe, Makelloser.'
3.6.22
क्षान्तमेव मया राजन्गुरुर्मे परमो भवान् ।
तथाऽहमागतः शीघ्रं त्वद्दर्शनपरायणः ॥ ३.६.२२ ॥
O König, ich habe bereits verziehen; du bist mein höchster Lehrer. So bin ich schnell gekommen, bestrebt, dich zu sehen.
3.6.23
भवन्ति हि नरव्याघ्र पुरुषा धर्मचेतनाः ।
दीनानुकम्पिनो राजन्नात्र कार्या विचारणा ॥ ३.६.२३ ॥
Es gibt Männer, Tiger unter den Menschen, deren Sinn auf das Dharma gerichtet ist und die sich der Elenden erbarmen. O König, hierüber ist nicht zu überlegen.
3.6.24
पाण्डोः पुत्रा यादृशास्ते तादृशा मे सुतास्तव ।
दीना इतीव मे बुद्धिरभिपन्नाऽद्य तान्प्रति ॥ ३.६.२४ ॥
So wie die Söhne Pāṇḍus sind, so sind meine Söhne und deine Söhne. Heute hat sich mein Sinn auf den Gedanken festgelegt, dass sie elend sind.
3.6.25
अन्योन्यमनुनीयैवं भ्रातरौ द्वौ महाद्युती ।
विदुरो धृतराष्ट्रश्च लेभाते परमां मुदम् ॥ ३.६.२५ ॥
So besänftigten sich die beiden strahlenden Brüder, Vidura und Dhṛtarāṣṭra, gegenseitig und erlangten höchste Freude.