Mahābhārata · Adhyāya 3.6
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.6.1
गते तु विदुरे राजन्नाश्रमं पाण्डवान्प्रति ।
धृतराष्ट्रो महाप्राज्ञः पर्यतप्यत दुर्मनाः ॥ ३.६.१ ॥
Ó rei, depois que Vidura partiu para o eremitério dos Pāṇḍavas, o muito sábio Dhṛtarāṣṭra, de espírito perturbado, atormentou-se profundamente.
3.6.2
विदुरस्य प्रभावं च सन्धिविग्रहकारितम् ।
विवृद्धिं च परां मत्वा पाण्डवानां भविष्यति ॥ ३.६.२ ॥
Considerando a influência de Vidura, capaz de provocar a paz ou a guerra, e o crescimento supremo que os Pāṇḍavas viriam a alcançar,
3.6.3
स सभाद्वारमागम्य विदुरस्मारमोहितः ।
समक्षं पार्थिवेनद्राणां विसंज्ञः प्रापतद्भुवि ॥ ३.६.३ ॥
Ao chegar à porta do salão da assembleia, perturbado pela lembrança de Vidura, caiu sem sentidos ao chão diante dos senhores da terra.
3.6.4
स तु लब्ध्वा चिरात्संज्ञां समुत्थाय महीतलात् ।
समीपोपस्थितं राजा संजयं वाक्यमब्रवीत् ॥ ३.६.४ ॥
Após muito tempo, recobrando os sentidos e levantando-se do chão, o rei disse estas palavras a Sañjaya, que estava perto dele.
3.6.5
भ्राता मम सुहृच्चैव साक्षाद्धर्म इवापरः ।
तस्य स्मृत्याऽद्य सुभृशं हृदयं दीर्यतीवमे ॥ ३.६.५ ॥
Meu irmão e amigo é, de fato, como outro Dharma em pessoa; ao lembrar-me dele hoje, meu coração se despedaça profundamente.
3.6.6
तमानय स्वधर्मज्ञं मम भ्रातरमाशु वै ।
इति ब्रुवन्स नृपतिः कृपणं पर्यदेवयत् ॥ ३.६.६ ॥
Dizendo: «Trazei depressa meu irmão, que conhece o seu próprio Dharma», o rei lamentou-se piedosamente.
3.6.7
पश्चात्तापाभिसंतप्तो विदुरस्मारमोहितः ।
भ्रातृश्नेहादिदं राजा संजयं वाक्यमब्रवीत् ॥ ३.६.७ ॥
Atormentado pelo remorso e confundido pela lembrança de Vidura, o rei, por afeição fraterna, disse estas palavras a Sañjaya.
3.6.8
गच्छ संजय जानीहि भ्रातरं विदुरं मम ।
यदि जीवति रोषेण मया पापेन निर्धुतः ॥ ३.६.८ ॥
Vai, Sañjaya, e descobre se meu irmão Vidura está vivo, eu, pecador, que o expulsei na ira.
3.6.9
न हि तेन मम भ्रात्रा सुसूक्ष्ममपि किंचन ।
व्यलीकं कृतपूर्वं वै प्राज्ञेनामितबुद्धिना ॥ ३.६.९ ॥
Aquele meu irmão, sábio e de inteligência sem limites, jamais me fizera a menor ofensa.
3.6.10
स व्यलीकं कथं प्राप्तो मत्तः परमबुद्धिमान् ।
न जह्माज्जीवितं प्राज्ञ तं गच्छानय संजय ॥ ३.६.१० ॥
Como teria aquele supremamente sábio sofrido de mim uma ofensa? Ó sábio, ele não abandonaria sua vida. Vai, Sañjaya, e traze-o.
3.6.11
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा राज्ञस्तमनुमान्य च ।
संजयो बाढमित्युक्त्वा प्राद्रवत्काम्यकं प्रति ॥ ३.६.११ ॥
Tendo ouvido as palavras do rei e obtido seu consentimento, Sañjaya disse: «Muito bem», e apressou-se em direção à floresta de Kāmyaka.
3.6.12
सोऽचिरेण समासाद्य तद्वनं यत्र पाण्डवाः ।
रौरवाजिनसंवीतं ददर्शाथ युधिष्ठिरम् ॥ ३.६.१२ ॥
Logo alcançou aquela floresta onde estavam os Pāṇḍavas e ali viu Yudhiṣṭhira vestido com pele de veado ruru.
3.6.13
विदुरेण सहासीनं ब्राह्मणैश्च सहस्रशः ।
भ्रातृभिश्चाभिसंगुप्तं देवैरिव पुरंदरम् ॥ ३.६.१३ ॥
Sentado com Vidura, cercado de milhares de brâmanes e de seus irmãos, como Puraṃdara (Indra) cercado pelos deuses.
3.6.14
युधिष्ठिरमुपागम्य पूजयामास संजयः ।
भीमार्जुनयमाश्चापि तद्युक्तं प्रतिपेदिरे ॥ ३.६.१४ ॥
Sañjaya aproximou-se de Yudhiṣṭhira e prestou-lhe honras; Bhīma, Arjuna e os gêmeos Yamas também o honraram como era devido.
3.6.15
राज्ञा पृष्टः स कुशलं सुखासीनश्च संजयः ।
शशंसागमने हेतुमिदं चैवाब्रवीद्वचः ॥ ३.६.१५ ॥
Perguntado pelo rei sobre seu bem-estar, Sañjaya, sentado à vontade, disse o motivo de sua vinda e proferiu estas palavras.
3.6.16
राजा स्मरति ते क्षत्तर्धृतराष्ट्रोऽम्बिकासुतः ।
तं पश्य गत्वा त्वं क्षिप्रं संजीवय च पार्थिवम् ॥ ३.६.१६ ॥
Ó Kṣattṛ, o rei Dhṛtarāṣṭra, filho de Ambikā, lembra-se de ti. Vai depressa vê-lo e reanima esse rei.
3.6.17
सोऽनुमान्य नरश्रेष्ठान्पाण्डवान्कुरुनन्दनान् ।
नियोगाद्राजसिंहस्य गन्तुमर्हसि सत्तम् ॥ ३.६.१७ ॥
Ó melhor dos bons, tendo-te despedido dos Pāṇḍavas, os melhores dos homens, alegrias dos Kurus, deves partir por ordem do leão entre os reis.
3.6.18
एवमुक्तस्तु विदुरो धीमान्स्वजनवत्सलः ।
युधिष्ठिरस्यानुमते पुनरायाद्गजाह्वयम् ॥ ३.६.१८ ॥
Assim interpelado, o sábio Vidura, afeiçoado aos seus parentes, com o consentimento de Yudhiṣṭhira voltou de novo a Gajāhvaya (Hāstinapura).
3.6.19
तमब्रवीन्महातेजा धृतराष्ट्रोऽम्बिकासुतः ।
दिष्ट्या प्राप्तोसि धर्मज्ञ दिष्ट्या स्मरसि मेऽनघ ॥ ३.६.१९ ॥
Dhṛtarāṣṭra, o filho de Ambikā, de grande esplendor, disse-lhe: 'Por boa sorte chegaste, conhecedor do dharma! Por boa sorte, sem mácula, lembras-te de mim.'
3.6.20
अद्य चाहं दिवारात्रौ त्वत्कृते भरतर्षभ ।
प्रजागरे प्रपश्यामि विचित्रं देहमात्मनः ॥ ३.६.२० ॥
E hoje, touro dos Bharatas, por tua causa vejo o meu próprio corpo de maneira estranha, dia e noite, em vigília.
3.6.21
सोङ्कमानीय विदुरं मूर्धन्याघ्राय चैव ह ।
क्षम्यतामिति चोवाचयदुक्तोसि मयाऽनघ ॥ ३.६.२१ ॥
Tomando Vidura no colo e cheirando-lhe a cabeça, disse: 'Perdoa o que te disse, sem mácula.'
3.6.22
क्षान्तमेव मया राजन्गुरुर्मे परमो भवान् ।
तथाऽहमागतः शीघ्रं त्वद्दर्शनपरायणः ॥ ३.६.२२ ॥
Ó rei, já te perdoei; tu és o meu mestre supremo. E assim vim depressa, empenhado em ver-te.
3.6.23
भवन्ति हि नरव्याघ्र पुरुषा धर्मचेतनाः ।
दीनानुकम्पिनो राजन्नात्र कार्या विचारणा ॥ ३.६.२३ ॥
Há homens, tigre entre os homens, cujo espírito se volta para o dharma e que se compadecem dos desvalidos. Ó rei, nisto não há que deliberar.
3.6.24
पाण्डोः पुत्रा यादृशास्ते तादृशा मे सुतास्तव ।
दीना इतीव मे बुद्धिरभिपन्नाऽद्य तान्प्रति ॥ ३.६.२४ ॥
Assim como são os filhos de Pāṇḍu, assim são os meus filhos e os teus. Hoje o meu espírito fixou-se na ideia de que são desvalidos.
3.6.25
अन्योन्यमनुनीयैवं भ्रातरौ द्वौ महाद्युती ।
विदुरो धृतराष्ट्रश्च लेभाते परमां मुदम् ॥ ३.६.२५ ॥
Assim, tendo-se apaziguado mutuamente, os dois irmãos de grande esplendor, Vidura e Dhṛtarāṣṭra, alcançaram suprema alegria.