Mahābhārata · Adhyāya 3.62
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.62.1
सा तच्छ्रुत्वाऽनवद्याङ्गी सार्थवाहवचस्तदा ।
जगाम सह तेनैव सार्थेन पतिलालसा ॥ ३.६२.१ ॥
Al oír las palabras del jefe de la caravana, la mujer de miembros intachables, anhelando a su esposo, partió con él y con aquella caravana.
3.62.2
अथ काले बहुतिथे वने महति दारुणे ।
तटाकं सर्वतोभद्रं पद्मसौगन्धिकायुतम् ॥ ३.६२.२ ॥
Entonces, tras muchos días, en aquel vasto y terrible bosque apareció un lago auspicioso por todos lados, lleno de loto y flores saugandhika.
3.62.3
ददृशुर्वणिजो रम्यं प्रभूतयवसेन्धनम् ।
बहुमूलफलोपेतं नानापक्षिनिषेवितम् ॥ ३.६२.३ ॥
Los mercaderes vieron aquel lugar agradable, abundante en hierba y leña, rico en raíces y frutos, frecuentado por muchas clases de aves.
3.62.4
तं दृष्ट्वा मृष्टसलिलं मनोहारि सुशीतलम् ।
सुपरिश्रान्तवाहास्ते निवेशाय मनो दधुः ॥ ३.६२.४ ॥
Al ver aquel lago de agua limpia, grato al corazón y muy fresco, quienes tenían sus bestias muy agotadas decidieron acampar allí.
3.62.5
संमते सार्थवाहस्य विविशुर्वनमुत्तमम् ।
उवास सार्थः सुमहान्निशामासाद्य पद्मिनीम् ॥ ३.६२.५ ॥
Con la aprobación del jefe de la caravana entraron en aquel excelente bosque, y la gran caravana, al llegar al estanque de loto, pasó allí la noche.
3.62.6
अथार्धरात्रसमये निःशब्दे तिमिरे तदा ।
सुप्ते सार्थे परिश्रान्ते हस्तियूथमुपागमत्।
पानीयार्थं गिरितटान्मदप्रस्रवणाविलम् ॥ ३.६२.६ ॥
Entonces, a medianoche, en la oscuridad silenciosa, mientras la caravana agotada dormía, una manada de elefantes llegó en busca de agua desde la ladera de la montaña, enturbiada por los torrentes de su celo.
3.62.7
अथापश्यत सार्थं तं सार्थजान्सुबहून्गजान् ॥ ३.६२.७ ॥
Entonces vio aquella caravana y los muchos elefantes que pertenecían a la caravana.
3.62.8
ते तान्ग्राम्यगजान्दृष्ट्वा सर्वे वनगजास्तदा ।
समाद्रवन्त वेगेन जिघांसन्तो मदोत्कटाः ॥ ३.६२.८ ॥
Al ver a aquellos elefantes domésticos, todos los elefantes salvajes, feroces por el celo, se lanzaron con fuerza contra ellos, deseando matar.
3.62.9
तेषामापततां वेगः करिणां दुःसहोऽभवत् ।
नगाग्रादिव शीर्णानां शृङ्गाणां पततां क्षितौ।
स्पन्दतामपि नागानां मार्गा नष्टा वनोद्भवाः ॥ ३.६२.९ ॥
La fuerza de aquellos elefantes que embestían se volvió insoportable, como picos quebrados que caen al suelo desde la cima de una montaña; y hasta los senderos que crecían en el bosque fueron destruidos por los elefantes temblorosos.
3.62.10
मार्गं संरुद्ध्य संसुप्तं पद्मिन्याः सार्थमुत्तमम् ।
ते तं ममर्दुः सहसा वेष्टमानं महीतले ॥ ३.६२.१० ॥
Bloqueando el camino al estanque de loto, de repente pisotearon aquella excelente caravana, que dormía profundamente y se retorcía en el suelo.
3.62.11
महारवं प्रमुञ्चतो वद्ध्यन्ते शरणार्थिनः ।
वनगुल्मांश्च धावन्तो निद्रया महतो भयात् ॥ ३.६२.११ ॥
Quienes lanzaban grandes gritos y buscaban refugio eran muertos; y, con gran terror, aún medio dormidos, corrían hacia los matorrales del bosque.
3.62.12
केचिद्दन्तैः करैः केचित्केचित्पद्भ्यां हता गजैः ॥ ३.६२.१२ ॥
Unos murieron por los colmillos de los elefantes, otros por sus trompas y otros por sus patas.
3.62.13
निहतोष्ट्राश्वबहुलाः पदातिजसंकुलाः ।
भयादाधावमानाश् परस्परहतास्तदा ॥ ३.६२.१३ ॥
Con muchos camellos y caballos muertos, llena de soldados de a pie, los que huían en pánico fueron entonces derribados unos por otros.
3.62.14
घोरान्नादान्विमुञ्चन्तो निपेतुर्धरणीतले ।
वृक्षेष्वासज्यसंभग्नाः पतिता विषमेषु च ॥ ३.६२.१४ ॥
Lanzando gritos terribles, cayeron sobre la tierra; unos, enredados y rotos contra los árboles, y otros caídos en terreno desigual.
3.62.15
एवंप्रकारैर्बहुभिर्दैवेनाक्रम्य हस्तिभिः ।
राजन्विनिहतं सर्वं समृद्धं सार्थमण्डलम् ॥ ३.६२.१५ ॥
De este y de muchos otros modos, pisoteada por los elefantes por obra del destino, oh rey, toda la próspera compañía de caravanas fue destruida.
3.62.16
आरावः सुमहांश्चासीत्रैलोक्यभयकारकः ।
एषोऽग्निरुत्थितः कष्टस्त्रायध्वं धावताऽधुना ॥ ३.६२.१६ ॥
Surgió un gran clamor que causaba temor en los tres mundos: '¡Aquí se ha levantado un fuego terrible! ¡Ahora corred y salvaos!'
3.62.17
रत्नराशिर्विशीर्णोऽयं गृह्णीध्वं किं प्रधावत ।
सामान्यमेतद्द्रविणं न मिथ्या वचनं मम ॥ ३.६२.१७ ॥
Este montón de joyas yace esparcido; tomadlo, ¿por qué corréis? Esta riqueza es común a todos; mis palabras no son falsas.
3.62.18
पुनरेवाभिधास्यामि चिन्तयध्वं सुकातराः ।
एवमेवाभिभाषन्तो विद्रवन्ति भयात्तदा ॥ ३.६२.१८ ॥
Lo diré de nuevo: pensadlo, oh vosotros tan asustados. Así hablando, huyeron entonces en el terror.
3.62.19
तस्मिंस्तथा वर्तमाने दारुणे जनसंक्षये ।
दमयन्ती च बुबुधे भयसंत्रस्तमानसा।
अपश्यद्वैशसं तत्र सर्वलोकभयंकरम् ॥ ३.६२.१९ ॥
Mientras aquella terrible matanza de gentes proseguía, Damayantī despertó con la mente aterrorizada por el miedo. Allí contempló una carnicería que aterrorizaba a todos los mundos.
3.62.20
अदृष्टपूर्वं तद्दृष्ट्वा बाला पद्मनिभेक्षणा ।
संसक्तवदनाश्वासा उत्तस्थौ भयविह्वला ॥ ३.६२.२० ॥
Al contemplar aquella escena jamás vista, la joven de ojos de loto, abrumada por el miedo, con el rostro cubierto y la respiración agitada, se levantó.
3.62.21
ये तु तत्र विनिर्मुक्ताः सार्थात्केचिदविक्षताः ।
तेऽब्रुवन्सहिताः सर्वे कस्येदं कर्मणः फलम् ॥ ३.६२.२१ ॥
Pero aquellos que habían escapado de la caravana, algunos ilesos, todos juntos dijeron: '¿De qué acción es fruto esto?'
3.62.22
नूनं न पूजितोऽस्माभिर्मणिभद्रो महायशाः ।
तथा यक्षाधिपः श्रीमान्न वै वैश्रवणः प्रभुः ॥ ३.६२.२२ ॥
Sin duda no hemos honrado al gloriosísimo Maṇibhadra, ni tampoco al glorioso señor de los yakṣas, el señor Vaiśravaṇa.
3.62.23
न पूजा विघ्रकर्तॄणामथवा प्रथमं कृता ॥ ३.६२.२३ ॥
No se ofreció culto a los causantes de obstáculos, o no se les ofreció primero.
3.62.24
शकुनानां फलं वाऽथ विपरीतिमिदं ध्रुवम् ।
ग्रहा न विपरीतास्तु किमन्यदिदमागतम् ॥ ३.६२.२४ ॥
O bien esto es fruto de los presagios, sin duda adverso. Los planetas no son adversos; entonces, ¿qué otra cosa ha llegado?
3.62.25
अपरे त्वब्रुवन्दीना ज्ञातिद्रव्यविनाकृता ।
याऽसावद्य महासार्थे नारी ह्युन्मत्तदर्शना ॥ ३.६२.२५ ॥
Otros, afligidos, dijeron: Aquella mujer, privada de parientes y riquezas, de aspecto enloquecido, está hoy en esta gran caravana.
3.62.26
प्रविष्टा विकृताकारा कृत्वा रूपममानुषम् ।
तयैवं विहिता पूर्वं माया परमदारुणा ॥ ३.६२.२६ ॥
Ha entrado de forma deformada, tomando una figura no humana; antes también se creó de esta manera una ilusión sumamente terrible.
3.62.27
राक्षसी वा ध्रुवं यक्षी पिशाची वा भयंकरी ।
तस्याः सर्वमिदं पापं नात्र कार्या विचारणा ॥ ३.६२.२७ ॥
Ella es sin duda una rākṣasī, una yakṣī o una terrible piśācī; todo este mal es suyo, y no hay que deliberar al respecto.
3.62.28
यदि पश्याम तां पापां सार्थघ्नीं नैकदुःखदाम् ।
लोष्टभिः पांसुभिश्चैव तृणैः काष्ठैश्च मुष्टिभिः।
अवश्यमेव हन्यामः सार्थस्य किल कृत्यकाम् ॥ ३.६२.२८ ॥
Si vemos a aquella malvada, destructora de la caravana, causante de muchos dolores, sin duda la mataremos con terrones, polvo, hierba, palos y puños, pues es una hacedora de daño a la caravana.
3.62.29
दमयन्ती तु तच्छ्रुत्वा वाक्यं तेषां सुदारुणम् ।
ह्रीता भीता च संविग्रा प्राद्रवद्यत्र काननम् ॥ ३.६२.२९ ॥
Pero Damayantī, al oír sus palabras crueles, avergonzada, asustada y agitada, huyó hacia donde estaba el bosque.
3.62.30
आशङ्कमाना तत्पापमात्मानं पर्यदेवयत् ॥ ३.६२.३० ॥
Temiendo aquella culpa, se lamentó por sí misma.
3.62.31
अहो ममोपरि विधेः संरम्भो दारुणो महान् ।
नानुबध्नाति कुशलं कस्येदं कर्मणः फलम् ॥ ३.६२.३१ ॥
¡Ay! Sobre mí ha caído el terrible y gran embate del destino; ningún fruto favorable se me adhiere. ¿De qué acción es este fruto?
3.62.32
न स्मराम्यशुभं किंचित्कृतं कस्यचिदण्वपि ।
कर्मणा मनसा वाचा कस्येदं कर्मणः फलम् ॥ ३.६२.३२ ॥
No recuerdo haber hecho a nadie el menor mal, ni con obra, mente o palabra. ¿De qué acción es entonces este fruto?
3.62.33
नूनं जन्मान्तरकृतं पापां माऽऽपतितं महत् ।
अपश्चिमामिमां कष्टामापदं प्राप्तवत्यहम् ॥ ३.६२.३३ ॥
Sin duda un gran pecado cometido en un nacimiento anterior ha caído sobre mí, y he llegado a esta última y dolorosa calamidad.
3.62.34
भर्तृराज्यापहरणं स्वजनाच्च रपराजयः ।
भर्त्रा सह वियोगश्च तनयाभ्यां च विच्युतिः।
निर्नाथता वने वासो बहुव्यालनिषेविते ॥ ३.६२.३४ ॥
La usurpación del reino de su esposo, la derrota a manos de sus parientes, la separación de su esposo, la separación de sus hijos, la falta de protector y la morada en un bosque frecuentado por muchas fieras.
3.62.35
अथापरेद्युः संप्राप्ते हतशिष्टा जनास्तदा ।
वनगुल्माद्विनिष्क्रम्य शोचन्ते वैशसं कृतम्।
भ्रातरं पितरं पुत्रं सखायं च नराधिप ॥ ३.६२.३५ ॥
Entonces, al día siguiente, oh señor de los hombres, los que sobrevivieron a la matanza salieron de los matorrales del bosque y lamentaron la carnicería, llorando a hermanos, padres, hijos y amigos.
3.62.36
हन्यमाने तदा सार्थे दमयन्ती शुचिस्मिता ।
ब्राह्मणैः सहिता तत्रवने तु न विनाशिता ॥ ३.६२.३६ ॥
Entonces, mientras la caravana era masacrada, Damayantī, de sonrisa pura, estaba allí en el bosque junto con los brahmanes, y no fue destruida.
3.62.37
अशोचत्तत्र वैदर्भी किंनु मे दुष्कतं कृतम् ।
योपि मे निर्जनेऽरण्ये संप्राप्तोऽयं जनार्णवः ॥ ३.६२.३७ ॥
Allí la princesa de Vidarbha se lamentó: «¿Qué mala acción he cometido, para que este océano de gente haya caído sobre mí en este bosque desierto?»
3.62.38
स हतो हस्तियूथेन मन्दभाग्यान्ममैव तत् ।
प्राप्तव्यं सुचिरं दुःखं नूनमद्यापि वै मया ॥ ३.६२.३८ ॥
Aquella caravana fue derribada por una manada de elefantes; ocurrió solo por mi mala fortuna. Sin duda, aún hoy debo soportar largo tiempo el dolor.
3.62.39
नाप्राप्तकालो म्रियते श्रुतं वृद्धानुशासनम् ।
या नाहमद्य मृदिता हस्तियूथेन दुःखिता ॥ ३.६२.३९ ॥
Nadie muere antes de su tiempo, ni quien ha escuchado la enseñanza de los ancianos; así hoy yo, aunque afligida, no he sido aplastada por la manada de elefantes.
3.62.40
न ह्यदैवकृतंकिंचिन्नराणामिह विद्यते ।
न च मे बालभावेऽपि किंचित्पापकृतं कृतम् ॥ ३.६२.४० ॥
Aquí nada le ocurre a los hombres que no sea dispuesto por el destino; y en mi niñez no cometí mal alguno.
3.62.41
कर्मणा मनसा वाचा यदिदं दुःखमागतम् ।
मन्ये स्वयंवरकृतेलोकपाला समागताः ॥ ३.६२.४१ ॥
Creo que la pena que ha caído sobre mí por obra, mente y palabra se debe a que los guardianes del mundo se reunieron por el svayaṃvara.
3.62.42
प्रत्याख्याता मया तत्र नलस्यार्थाय देवताः ।
नूनं तेषां प्रभावेन वियोगं प्राप्तवत्यहम् ॥ ३.६२.४२ ॥
Allí rechacé a los dioses por causa de Nala; sin duda, por su poder me vi separada (de él).
3.62.43
एवमादीनि दुःखार्ता सा विलप्य वराङ्गना ।
प्रलापानि तदा तानि दमयन्ती पतिव्रता ॥ ३.६२.४३ ॥
Así, afligida por el dolor, aquella excelente mujer se lamentó; y entonces Damayantī, devota de su esposo, pronunció aquellas lamentaciones.
3.62.44
हतशेषैः सह तदा ब्राह्मणैर्वेदपारगैः ।
अगच्छद्राजशार्दूल दुःखशोकपरायणा ॥ ३.६२.४४ ॥
Oh, tigre entre los reyes, entonces ella partió con los brahmanes supervivientes, versados en los Vedas, entregada al dolor y a la pena.
3.62.45
गच्छन्ती सा चिराद्बाला पुरमासादयन्महत् ।
सायाह्नि चेदिराजस् सुबाहोः सत्यवादिनः ॥ ३.६२.४५ ॥
Caminando durante mucho tiempo, la joven llegó al atardecer a la gran ciudad de Subāhu, el veraz rey de Cedi.
3.62.46
सा तु तच्चारुसर्वाङ्गी सुबाहोस्तुङ्गगोपुरम् ।
वस्त्रार्धेन च संवीता प्रविवेश पुरोत्तमम् ॥ ३.६२.४६ ॥
Y ella, hermosa en todos sus miembros, cubierta con medio vestido, entró en la excelente ciudad por la alta puerta de Subāhu.
3.62.47
तां विह्वलां कृशां दीनां मुक्तकेशीममार्जिताम् ।
उन्मत्तामिव गच्छन्तीं ददृशुः पुरवासिनः ॥ ३.६२.४७ ॥
Los habitantes de la ciudad la vieron caminar como una loca: desconsolada, demacrada, miserable, con el cabello suelto y descuidada.
3.62.48
प्रविशन्तीं तु तां दृष्ट्वा चेदिराजपुरीं तदा ।
अनुजग्मुस्तत्र बाला ग्रामिपुत्राः कुतूहलात् ॥ ३.६२.४८ ॥
Al verla entrar en la ciudad del rey de Cedi, los niños del pueblo la siguieron por curiosidad.
3.62.49
सा तैः परिवृताऽगच्छत्समीपं राजवेश्मनः ।
तां प्रासादगताऽपश्यद्राजमाता जनैर्वृताम् ॥ ३.६२.४९ ॥
Rodeada por ellos, se acercó al palacio real. La madre del rey, de pie en el palacio, la vio rodeada por la gente.
3.62.50
धात्रीमुवाच च्छैनामानयेह ममान्तिकम् ।
जनेन क्लिश्यते बाला दुःखिता शरणार्थिनी ॥ ३.६२.५० ॥
Dijo a la nodriza: "Tráela ante mí. Esta joven está atormentada por la multitud, afligida y buscando refugio."
3.62.51
तादृग्रूपं च पश्यामि विद्योतयति मे गृहम् ।
उन्मत्तवेषा कल्याणी श्रीरिवायतलोचना ॥ ३.६२.५१ ॥
Veo una forma así, que ilumina mi casa. Esta bienaventurada con aspecto de desvarío, de ojos largos, es como la propia Śrī.
3.62.52
सा जनं वारयित्वा तं प्रासादतलमुत्तमम् ।
आरोप्य विस्मिता राजन्दमयन्तीमपृच्छत ॥ ३.६२.५२ ॥
Contuvo a la multitud, la hizo subir al excelente piso del palacio y, asombrada, oh rey, preguntó a Damayantī.
3.62.53
एवमप्यसुखाविष्टा बिभर्षि परमं वपुः ।
भासि विद्युदिवाभ्रेषु शंस मे काऽसिकस्य वा ॥ ३.६२.५३ ॥
Aun así, afligida por el dolor, portas un cuerpo supremo y brillas como el relámpago entre las nubes. Dime: ¿quién eres, y de quién eres?
3.62.54
न हि ते मानुषं रूपं भूषणैरपि वर्जितम् ।
असहाया नरेभ्यश्च नोद्विजस्यमरप्रभे ॥ ३.६२.५४ ॥
En verdad tu forma no es humana, aunque esté desprovista de adornos. Oh tú, radiante como los inmortales, aunque sin compañía, no temes a los hombres.
3.62.55
तच्छ्रुत्वा वचनं तस्या भैमी वचनमब्रवीत् ।
मानुषीं मां विजानीहि भर्तारं समनुव्रताम् ॥ ३.६२.५५ ॥
Al oír sus palabras, Bhaimī dijo: Sabe que soy una mujer humana, que sigue fielmente a su esposo.
3.62.56
सैरन्ध्रीं जातिसंपन्नां भुजिष्यां कामवासिनीम् ।
फलमूलाशनामेकां यत्रसायंप्रतिश्रयाम् ॥ ३.६२.५६ ॥
Soy una peluquera, de buen linaje, una sirvienta que vive a su antojo, come frutos y raíces, está sola y busca refugio donde cae la tarde.
3.62.57
असङ्ख्येयगुणो भर्ता मां च नित्यमनुव्रतः ।
भक्ताऽहमपि तं वीरं छायेवानुगता पथि ॥ ३.६२.५७ ॥
Mi esposo tiene innumerables virtudes y siempre me es fiel. Yo también le soy devota a aquel héroe, siguiéndole en el camino como una sombra.
3.62.58
तस्य दैवात्प्रसङ्गोऽभूदतिमात्रं सुदेवने ।
द्यूते स निर्जितश्चैव वनमेक उपेयिवान् ॥ ३.६२.५८ ॥
Por el destino se entregó en exceso al juego de dados, el sudevana. Derrotado en ese juego, se fue solo al bosque.
3.62.59
तमेकवसनच्छन्नमुन्म्तमिव विह्वलम् ।
आश्वासयन्ती भर्तारमहमप्यगमं वनम् ॥ ३.६२.५९ ॥
Cubierto con una sola prenda, desquiciado y turbado como un loco, yo también fui al bosque, consolando a mi esposo.
3.62.60
स कदाचिद्वने वीरः कस्मिंश्चित्कारणान्तरे ।
क्षुत्परीतस्तु विमना वासश्चैकं व्यसर्जयत् ॥ ३.६२.६० ॥
Una vez en el bosque, por otra causa, aquel héroe, vencido por el hambre y abatido de ánimo, soltó su única prenda.
3.62.61
तमेकवसना नग्नमुन्मत्तवदचेतसम् ।
अनुव्रजन्ती बहुला न स्वपामि निशाः सदा ॥ ३.६२.६१ ॥
Siguiéndolo, a él, desnudo e insensato como un loco, vistiendo una sola prenda, nunca dormía por las noches.
3.62.62
ततो बहुतिथे काले सुप्तामुत्सृज्य मां क्वचित् ।
वाससोऽर्धं परिच्छिद्य त्यक्तवान्मामनागसम् ॥ ३.६२.६२ ॥
Entonces, tras muchos días, dejándome dormida en algún lugar, habiendo cortado la mitad de la prenda, me abandonó a mí, que no había cometido falta alguna.
3.62.63
तं मार्गमाणा भर्तारं दह्यमाना दिवानिशम् ।
न विन्दाम्यमरप्रख्यं प्रियं प्राणेश्वरं प्रभुम् ॥ ३.६२.६३ ॥
Buscando a aquel esposo, ardiendo día y noche, no encuentro a mi amado señor, dueño de mi vida, semejante a un dios.
3.62.64
इत्युक्त्वा साऽनवद्याङ्गी राजमातरमप्युत ।
स्थिताऽश्रुपरिपूर्णाक्षी वेपमाना सुदुःखिता ॥ ३.६२.६४ ॥
Habiendo hablado así, la de miembros irreprochables permaneció de pie ante la madre del rey, con los ojos llenos de lágrimas, temblando y profundamente afligida.
3.62.65
तामश्रुपरिपूर्णाक्षीं विलपन्तीं तथा बहु ।
राजमाताऽब्रवीदार्ता भैमीमार्तस्वरां स्वयम् ॥ ३.६२.६५ ॥
A ella, la de ojos llenos de lágrimas, que se lamentaba así en gran medida, la afligida madre del rey misma le habló con voz dolorosa a Bhaimī.
3.62.66
वस त्वमिह कल्याणि प्रीतिर्मे परमा त्वयि ।
मृगयिष्यन्ति ते भद्रे भर्तारं पुरुषा मम ॥ ३.६२.६६ ॥
Quédate aquí, mujer auspiciosa; mi afecto hacia ti es supremo. Oh buena mujer, mis hombres buscarán a tu esposo.
3.62.67
अपि वा स्वयमागच्छेत्परिधावन्नितस्ततः ।
इहैव वसती भद्रे भर्तारमुपलप्स्यसे ॥ ३.६२.६७ ॥
O quizá él mismo llegue corriendo de un lado a otro. Oh bienaventurada, quedándote aquí encontrarás a tu esposo.
3.62.68
राजमातुर्वचः श्रुत्वा दमयन्ती वचोऽब्रवीत् ।
समयेनोत्सहे वस्तुं त्वि वीरप्रजायिनि ॥ ३.६२.६८ ॥
Al oír las palabras de la reina madre, Damayantī dijo: Oh madre de hijos heroicos, estoy dispuesta a quedarme contigo solo bajo ciertas condiciones.
3.62.69
उच्छिष्टं नैव भुञ्जीयां न कुर्यां पादधावनम् ।
न चाहं पुरुषानन्यान्प्रभाषेयं कथंचन ॥ ३.६२.६९ ॥
No comeré comida sobrante, ni lavaré los pies, y de ninguna manera hablaré con otros hombres.
3.62.70
प्रार्थयेद्यदि मां कश्चिद्दण्ड्यस्ते स पुमान्भवेत् ।
वध्यश्च ते सकृन्मन्द इतिमे व्रतमाहितम् ॥ ३.६२.७० ॥
Si algún hombre me solicitara, sería castigable; oh necio, sería digno de ser muerto por ti de una vez. Este es mi voto firmemente establecido.
3.62.71
भर्तुरन्वेषणार्थं तु पश्येयं ब्राह्मणानहम् ।
यद्येवमिह वत्स्यामि त्वत्सकाशे न संशयः।
अतोऽन्यथा न मे वासो वर्तते हृदये क्वचित् ॥ ३.६२.७१ ॥
Pero para buscar a mi esposo veré a los brahmanes. Si así habito aquí contigo, no hay duda; de otro modo, la idea de habitar de otra manera nunca está en mi corazón.
3.62.72
इत्युक्ता दमयन्त्या तु राजमातेदमब्रवीत् ।
सर्वमेतत्करिष्यामि दिष्ट्या ते व्रतमीदृशम् ॥ ३.६२.७२ ॥
Cuando Damayantī hubo hablado así, la reina madre dijo esto: Haré todo esto; por fortuna tienes un voto semejante.
3.62.73
एवमुक्त्वा ततो भैमीं राजमाता विशांपते ।
उवाचेदं दुहितरं सुनन्दां नाम भारत ॥ ३.६२.७३ ॥
Tras decir esto a Bhaimī, la madre del rey, oh señor de los pueblos, habló así a su hija llamada Sunandā, oh Bhārata.
3.62.74
सैरन्ध्रीमभिजानीष्व सुनन्दे देवरूपिणीम् ।
वयसा तुल्यतां प्राप्ता सखी तव भवत्वियम्।
एतया सह मोदस्व निरुद्विग्रमना सदा ॥ ३.६२.७४ ॥
Oh Sunandā, reconoce a esta Sairandhrī, que tiene forma de diosa. Ha llegado a ser igual a ti en edad; que sea tu amiga. Disfruta siempre con ella, con la mente serena.
3.62.75
ततः परमसंहृष्टा सुनन्दा गृहणागमत् ।
दमयन्तीमुपादाय सखीभिः परिवारिता ॥ ३.६२.७५ ॥
Entonces Sunandā, muy complacida, volvió a casa llevando a Damayantī, rodeada de sus compañeras.
3.62.76
सहसा न्यवसद्राजन्राजपुत्र्या सुनन्दया ।
चिन्तयन्ती नलं वीरमनिशं वामलोचना ॥ ३.६२.७६ ॥
Oh rey, ella de pronto se estableció con la hija del rey, Sunandā, y la de hermosos ojos, Damayantī, pensaba sin cesar en el valiente Nala.