Mahābhārata · Adhyāya 3.62
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.62.1
सा तच्छ्रुत्वाऽनवद्याङ्गी सार्थवाहवचस्तदा ।
जगाम सह तेनैव सार्थेन पतिलालसा ॥ ३.६२.१ ॥
Als sie die Worte des Karawanenführers hörte, zog die Frau mit tadellosen Gliedern, voll Sehnsucht nach ihrem Gatten, mit ihm und eben jener Karawane fort.
3.62.2
अथ काले बहुतिथे वने महति दारुणे ।
तटाकं सर्वतोभद्रं पद्मसौगन्धिकायुतम् ॥ ३.६२.२ ॥
Dann, nach vielen Tagen, erschien in jenem großen, schrecklichen Wald ein Teich, auf allen Seiten verheißungsvoll, voller Lotusblüten und Saugandhika-Blumen.
3.62.3
ददृशुर्वणिजो रम्यं प्रभूतयवसेन्धनम् ।
बहुमूलफलोपेतं नानापक्षिनिषेवितम् ॥ ३.६२.३ ॥
Die Kaufleute sahen jenen reizvollen Ort, reich an Gras und Brennholz, voller Wurzeln und Früchte, besucht von vielerlei Vögeln.
3.62.4
तं दृष्ट्वा मृष्टसलिलं मनोहारि सुशीतलम् ।
सुपरिश्रान्तवाहास्ते निवेशाय मनो दधुः ॥ ३.६२.४ ॥
Als sie jenen Teich mit klarem Wasser sahen, das Herz erfreuend und sehr kühl, beschlossen jene, deren Tiere sehr erschöpft waren, sich dort niederzulassen.
3.62.5
संमते सार्थवाहस्य विविशुर्वनमुत्तमम् ।
उवास सार्थः सुमहान्निशामासाद्य पद्मिनीम् ॥ ३.६२.५ ॥
Mit Zustimmung des Karawanenführers betraten sie jenen vortrefflichen Wald, und die große Karawane, am Lotusteich angelangt, blieb dort die Nacht über.
3.62.6
अथार्धरात्रसमये निःशब्दे तिमिरे तदा ।
सुप्ते सार्थे परिश्रान्ते हस्तियूथमुपागमत्।
पानीयार्थं गिरितटान्मदप्रस्रवणाविलम् ॥ ३.६२.६ ॥
Dann, um Mitternacht, in der stillen Finsternis, während die erschöpfte Karawane schlief, kam eine Herde Elefanten vom Bergabhang herab, um Wasser zu holen, getrübt von den Strömen ihrer Brunst.
3.62.7
अथापश्यत सार्थं तं सार्थजान्सुबहून्गजान् ॥ ३.६२.७ ॥
Dann sah er jene Karawane und die sehr zahlreichen Elefanten, die zur Karawane gehörten.
3.62.8
ते तान्ग्राम्यगजान्दृष्ट्वा सर्वे वनगजास्तदा ।
समाद्रवन्त वेगेन जिघांसन्तो मदोत्कटाः ॥ ३.६२.८ ॥
Als sie jene zahmen Elefanten sahen, stürmten alle wilden Elefanten, wild vor Brunst, mit Gewalt auf sie los, begierig zu töten.
3.62.9
तेषामापततां वेगः करिणां दुःसहोऽभवत् ।
नगाग्रादिव शीर्णानां शृङ्गाणां पततां क्षितौ।
स्पन्दतामपि नागानां मार्गा नष्टा वनोद्भवाः ॥ ३.६२.९ ॥
Der Ansturm jener heranstürmenden Elefanten wurde unerträglich, wie abgebrochene Gipfel, die vom Berggipfel zu Boden stürzen; und selbst die im Wald entstandenen Pfade wurden von den zitternden Elefanten vernichtet.
3.62.10
मार्गं संरुद्ध्य संसुप्तं पद्मिन्याः सार्थमुत्तमम् ।
ते तं ममर्दुः सहसा वेष्टमानं महीतले ॥ ३.६२.१० ॥
Den Weg zum Lotosteich versperrend, zertrampelten sie plötzlich jene vortreffliche Karawane, die in tiefem Schlaf lag und sich auf dem Boden wand.
3.62.11
महारवं प्रमुञ्चतो वद्ध्यन्ते शरणार्थिनः ।
वनगुल्मांश्च धावन्तो निद्रया महतो भयात् ॥ ३.६२.११ ॥
Jene, die laut aufschrien und Zuflucht suchten, wurden erschlagen; und in großem Schrecken, noch halb im Schlaf, rannten sie zu den Dickichten des Waldes.
3.62.12
केचिद्दन्तैः करैः केचित्केचित्पद्भ्यां हता गजैः ॥ ३.६२.१२ ॥
Manche wurden von den Stoßzähnen der Elefanten getötet, manche von ihren Rüsseln und manche von ihren Füßen.
3.62.13
निहतोष्ट्राश्वबहुलाः पदातिजसंकुलाः ।
भयादाधावमानाश् परस्परहतास्तदा ॥ ३.६२.१३ ॥
Viele Kamele und Pferde erschlagen, voller Fußsoldaten, wurden die in Furcht Fliehenden dann von einander niedergeschlagen.
3.62.14
घोरान्नादान्विमुञ्चन्तो निपेतुर्धरणीतले ।
वृक्षेष्वासज्यसंभग्नाः पतिता विषमेषु च ॥ ३.६२.१४ ॥
Schreckliche Schreie ausstoßend, fielen sie zu Boden; manche, an Bäume geraten und zerbrochen, andere auf unebenem Gelände gestürzt.
3.62.15
एवंप्रकारैर्बहुभिर्दैवेनाक्रम्य हस्तिभिः ।
राजन्विनिहतं सर्वं समृद्धं सार्थमण्डलम् ॥ ३.६२.१५ ॥
Auf diese und viele andere Weise, durch das Schicksal von Elefanten niedergetrampelt, o König, wurde die ganze blühende Karawanengesellschaft vernichtet.
3.62.16
आरावः सुमहांश्चासीत्रैलोक्यभयकारकः ।
एषोऽग्निरुत्थितः कष्टस्त्रायध्वं धावताऽधुना ॥ ३.६२.१६ ॥
Ein gewaltiger Lärm erhob sich, der die drei Welten in Schrecken versetzte: »Hier ist ein furchtbares Feuer entstanden! Jetzt lauft und rettet euch!«
3.62.17
रत्नराशिर्विशीर्णोऽयं गृह्णीध्वं किं प्रधावत ।
सामान्यमेतद्द्रविणं न मिथ्या वचनं मम ॥ ३.६२.१७ ॥
Dieser Haufen von Juwelen liegt verstreut; nehmt ihn, warum lauft ihr umher? Dieser Reichtum ist allen gemeinsam; mein Wort ist nicht falsch.
3.62.18
पुनरेवाभिधास्यामि चिन्तयध्वं सुकातराः ।
एवमेवाभिभाषन्तो विद्रवन्ति भयात्तदा ॥ ३.६२.१८ ॥
Ich sage es noch einmal: Denkt darüber nach, ihr so Verängstigten. So redend, flohen sie dann in Angst.
3.62.19
तस्मिंस्तथा वर्तमाने दारुणे जनसंक्षये ।
दमयन्ती च बुबुधे भयसंत्रस्तमानसा।
अपश्यद्वैशसं तत्र सर्वलोकभयंकरम् ॥ ३.६२.१९ ॥
Während jenes furchtbare Gemetzel an den Menschen im Gange war, erwachte Damayantī mit einem von Furcht erschütterten Geist. Dort sah sie ein Blutbad, das alle Welten in Schrecken versetzte.
3.62.20
अदृष्टपूर्वं तद्दृष्ट्वा बाला पद्मनिभेक्षणा ।
संसक्तवदनाश्वासा उत्तस्थौ भयविह्वला ॥ ३.६२.२० ॥
Als sie jenen nie zuvor gesehenen Anblick erblickte, erhob sich die junge Frau mit den Lotusaugen, von Furcht überwältigt, das Gesicht verhüllt und keuchend.
3.62.21
ये तु तत्र विनिर्मुक्ताः सार्थात्केचिदविक्षताः ।
तेऽब्रुवन्सहिताः सर्वे कस्येदं कर्मणः फलम् ॥ ३.६२.२१ ॥
Doch jene, die aus der Karawane entkommen waren, einige unversehrt, sprachen alle gemeinsam: 'Wessen Tat Frucht ist dies?'
3.62.22
नूनं न पूजितोऽस्माभिर्मणिभद्रो महायशाः ।
तथा यक्षाधिपः श्रीमान्न वै वैश्रवणः प्रभुः ॥ ३.६२.२२ ॥
Gewiss haben wir Maṇibhadra, den hochberühmten, nicht verehrt, ebenso wenig den glanzvollen Herrn der Yakṣas, den Herrn Vaiśravaṇa.
3.62.23
न पूजा विघ्रकर्तॄणामथवा प्रथमं कृता ॥ ३.६२.२३ ॥
Den Hindernisbereitern wurde keine Verehrung dargebracht, oder sie wurde nicht zuerst dargebracht.
3.62.24
शकुनानां फलं वाऽथ विपरीतिमिदं ध्रुवम् ।
ग्रहा न विपरीतास्तु किमन्यदिदमागतम् ॥ ३.६२.२४ ॥
Oder dies ist die Frucht der Vorzeichen, gewiss ungünstig. Die Planeten sind nicht ungünstig; was anderes also ist da gekommen?
3.62.25
अपरे त्वब्रुवन्दीना ज्ञातिद्रव्यविनाकृता ।
याऽसावद्य महासार्थे नारी ह्युन्मत्तदर्शना ॥ ३.६२.२५ ॥
Andere sprachen jammernd: Jene Frau, ihrer Verwandten und ihres Besitzes beraubt, mit wahnsinnigem Aussehen, ist heute in dieser großen Karawane.
3.62.26
प्रविष्टा विकृताकारा कृत्वा रूपममानुषम् ।
तयैवं विहिता पूर्वं माया परमदारुणा ॥ ३.६२.२६ ॥
Sie ist eingetreten, in verzerrter Gestalt, nach Annahme einer unmenschlichen Form; schon früher wurde durch sie auf diese Weise eine überaus schreckliche Täuschung bewirkt.
3.62.27
राक्षसी वा ध्रुवं यक्षी पिशाची वा भयंकरी ।
तस्याः सर्वमिदं पापं नात्र कार्या विचारणा ॥ ३.६२.२७ ॥
Sie ist gewiss eine Rākṣasī, eine Yakṣī oder eine furchterregende Piśācī; all dieses Übel geht auf sie zurück, und es braucht hier keine Überlegung.
3.62.28
यदि पश्याम तां पापां सार्थघ्नीं नैकदुःखदाम् ।
लोष्टभिः पांसुभिश्चैव तृणैः काष्ठैश्च मुष्टिभिः।
अवश्यमेव हन्यामः सार्थस्य किल कृत्यकाम् ॥ ३.६२.२८ ॥
Sehen wir jene Böse, die Vernichterin der Karawane, die vielen Kummer bringt, so werden wir sie gewiss mit Erdklumpen, Staub, Gras, Stöcken und Fäusten erschlagen; denn sie ist der Karawane Schädigerin.
3.62.29
दमयन्ती तु तच्छ्रुत्वा वाक्यं तेषां सुदारुणम् ।
ह्रीता भीता च संविग्रा प्राद्रवद्यत्र काननम् ॥ ३.६२.२९ ॥
Damayantī aber, als sie deren äußerst grausame Worte hörte, beschämt, verängstigt und aufgewühlt, floh dorthin, wo der Wald war.
3.62.30
आशङ्कमाना तत्पापमात्मानं पर्यदेवयत् ॥ ३.६२.३० ॥
In Sorge um jene Schuld klagte sie um sich selbst.
3.62.31
अहो ममोपरि विधेः संरम्भो दारुणो महान् ।
नानुबध्नाति कुशलं कस्येदं कर्मणः फलम् ॥ ३.६२.३१ ॥
Ach! Über mich ist der furchtbare, gewaltige Anprall des Schicksals gekommen; kein gutes Ergebnis haftet mir an. Wessen Handlung Frucht ist das?
3.62.32
न स्मराम्यशुभं किंचित्कृतं कस्यचिदण्वपि ।
कर्मणा मनसा वाचा कस्येदं कर्मणः फलम् ॥ ३.६२.३२ ॥
Ich erinnere mich nicht, jemandem auch nur das Geringste Unrechtes getan zu haben, durch Tat, Geist oder Wort. Wessen Handlung Frucht ist dann dies?
3.62.33
नूनं जन्मान्तरकृतं पापां माऽऽपतितं महत् ।
अपश्चिमामिमां कष्टामापदं प्राप्तवत्यहम् ॥ ३.६२.३३ ॥
Gewiss ist eine große Sünde aus einer früheren Geburt über mich gekommen, und ich bin in dieses letzte, schmerzliche Unglück geraten.
3.62.34
भर्तृराज्यापहरणं स्वजनाच्च रपराजयः ।
भर्त्रा सह वियोगश्च तनयाभ्यां च विच्युतिः।
निर्नाथता वने वासो बहुव्यालनिषेविते ॥ ३.६२.३४ ॥
Die Entrissenheit des Königreichs ihres Gatten, die Niederlage durch die eigenen Verwandten, die Trennung von ihrem Gatten, das Scheiden von ihren Söhnen, das Fehlen eines Beschützers und das Wohnen in einem von vielen Raubtieren bevölkerten Wald.
3.62.35
अथापरेद्युः संप्राप्ते हतशिष्टा जनास्तदा ।
वनगुल्माद्विनिष्क्रम्य शोचन्ते वैशसं कृतम्।
भ्रातरं पितरं पुत्रं सखायं च नराधिप ॥ ३.६२.३५ ॥
Dann, am folgenden Tag, o Herr der Menschen, kamen die vom Gemetzel Übriggebliebenen aus dem Dickicht des Waldes hervor und beklagten das angerichtete Blutbad, Bruder, Vater, Sohn und Freund betrauernd.
3.62.36
हन्यमाने तदा सार्थे दमयन्ती शुचिस्मिता ।
ब्राह्मणैः सहिता तत्रवने तु न विनाशिता ॥ ३.६२.३६ ॥
Als die Karawane niedergemetzelt wurde, war Damayantī mit dem reinen Lächeln dort im Wald bei den Brahmanen, und sie wurde nicht vernichtet.
3.62.37
अशोचत्तत्र वैदर्भी किंनु मे दुष्कतं कृतम् ।
योपि मे निर्जनेऽरण्ये संप्राप्तोऽयं जनार्णवः ॥ ३.६२.३७ ॥
Dort klagte die Prinzessin von Vidarbha: »Welche böse Tat habe ich begangen, dass dieser Menschenozean in diesem einsamen Wald über mich gekommen ist?«
3.62.38
स हतो हस्तियूथेन मन्दभाग्यान्ममैव तत् ।
प्राप्तव्यं सुचिरं दुःखं नूनमद्यापि वै मया ॥ ३.६२.३८ ॥
Jene Schar wurde von einer Elefantenherde niedergeschlagen; es geschah nur wegen meines Unglücks. Gewiss muss ich auch heute noch lange Leid ertragen.
3.62.39
नाप्राप्तकालो म्रियते श्रुतं वृद्धानुशासनम् ।
या नाहमद्य मृदिता हस्तियूथेन दुःखिता ॥ ३.६२.३९ ॥
Niemand stirbt vor seiner Zeit, und wer die Lehre der Alten gehört hat, stirbt nicht; so bin ich heute, obgleich betrübt, nicht von der Elefantenherde zerquetscht worden.
3.62.40
न ह्यदैवकृतंकिंचिन्नराणामिह विद्यते ।
न च मे बालभावेऽपि किंचित्पापकृतं कृतम् ॥ ३.६२.४० ॥
Hier widerfährt den Menschen nichts, was nicht vom Schicksal bestimmt wäre; und auch in meiner Kindheit habe ich keine böse Tat begangen.
3.62.41
कर्मणा मनसा वाचा यदिदं दुःखमागतम् ।
मन्ये स्वयंवरकृतेलोकपाला समागताः ॥ ३.६२.४१ ॥
Das Leid, das mich durch Tat, Gedanke und Wort getroffen hat — ich glaube, es kommt daher, dass die Weltenhüter zum Svayaṃvara zusammengekommen sind.
3.62.42
प्रत्याख्याता मया तत्र नलस्यार्थाय देवताः ।
नूनं तेषां प्रभावेन वियोगं प्राप्तवत्यहम् ॥ ३.६२.४२ ॥
Dort wies ich die Götter zugunsten Nalas zurück; gewiss bin ich durch ihre Macht von ihm getrennt worden.
3.62.43
एवमादीनि दुःखार्ता सा विलप्य वराङ्गना ।
प्रलापानि तदा तानि दमयन्ती पतिव्रता ॥ ३.६२.४३ ॥
So klagte die von Kummer gequälte edle Frau; und da sprach die gattentreue Damayantī jene Klagen aus.
3.62.44
हतशेषैः सह तदा ब्राह्मणैर्वेदपारगैः ।
अगच्छद्राजशार्दूल दुःखशोकपरायणा ॥ ३.६२.४४ ॥
O Tiger unter den Königen, da zog sie mit den überlebenden, in den Veden bewanderten Brahmanen fort, ganz dem Kummer und der Trauer hingegeben.
3.62.45
गच्छन्ती सा चिराद्बाला पुरमासादयन्महत् ।
सायाह्नि चेदिराजस् सुबाहोः सत्यवादिनः ॥ ३.६२.४५ ॥
Nachdem sie lange gegangen war, erreichte die junge Frau am Abend die große Stadt des wahrhaftigen Cedi-Königs Subāhu.
3.62.46
सा तु तच्चारुसर्वाङ्गी सुबाहोस्तुङ्गगोपुरम् ।
वस्त्रार्धेन च संवीता प्रविवेश पुरोत्तमम् ॥ ३.६२.४६ ॥
Und sie, an allen Gliedern schön, mit halbem Gewand bedeckt, trat durch das hohe Tor Subāhus in die vortreffliche Stadt ein.
3.62.47
तां विह्वलां कृशां दीनां मुक्तकेशीममार्जिताम् ।
उन्मत्तामिव गच्छन्तीं ददृशुः पुरवासिनः ॥ ३.६२.४७ ॥
Die Stadtbewohner sahen sie wie eine Wahnsinnige umhergehen: verstört, abgemagert, elend, mit gelösten Haaren und ungepflegt.
3.62.48
प्रविशन्तीं तु तां दृष्ट्वा चेदिराजपुरीं तदा ।
अनुजग्मुस्तत्र बाला ग्रामिपुत्राः कुतूहलात् ॥ ३.६२.४८ ॥
Als sie die Stadt des Cedi-Königs betrat, folgten ihr die Dorfkinder aus Neugier.
3.62.49
सा तैः परिवृताऽगच्छत्समीपं राजवेश्मनः ।
तां प्रासादगताऽपश्यद्राजमाता जनैर्वृताम् ॥ ३.६२.४९ ॥
Von ihnen umringt, ging sie zum Königspalast. Die Königinmutter, im Palast stehend, sah sie von den Leuten umgeben.
3.62.50
धात्रीमुवाच च्छैनामानयेह ममान्तिकम् ।
जनेन क्लिश्यते बाला दुःखिता शरणार्थिनी ॥ ३.६२.५० ॥
Sie sprach zur Amme: "Bring sie zu mir her. Dieses Mädchen wird von der Menge bedrängt, ist betrübt und sucht Zuflucht."
3.62.51
तादृग्रूपं च पश्यामि विद्योतयति मे गृहम् ।
उन्मत्तवेषा कल्याणी श्रीरिवायतलोचना ॥ ३.६२.५१ ॥
Ich sehe eine solche Gestalt, die mein Haus erhellt. Diese Glückliche in verwirrtem Gewand, mit langen Augen, gleicht Śrī selbst.
3.62.52
सा जनं वारयित्वा तं प्रासादतलमुत्तमम् ।
आरोप्य विस्मिता राजन्दमयन्तीमपृच्छत ॥ ३.६२.५२ ॥
Sie hielt die Menge zurück, ließ sie auf die prächtige Palastebene hinaufsteigen, und verwundert, o König, fragte sie Damayantī.
3.62.53
एवमप्यसुखाविष्टा बिभर्षि परमं वपुः ।
भासि विद्युदिवाभ्रेषु शंस मे काऽसिकस्य वा ॥ ३.६२.५३ ॥
Obwohl von Kummer heimgesucht, trägst du einen erhabenen Körper und leuchtest wie der Blitz in den Wolken. Sag mir: Wer bist du, und wessen bist du?
3.62.54
न हि ते मानुषं रूपं भूषणैरपि वर्जितम् ।
असहाया नरेभ्यश्च नोद्विजस्यमरप्रभे ॥ ३.६२.५४ ॥
Wahrlich, deine Gestalt ist nicht menschlich, obwohl sie ohne Schmuck ist. O du, strahlend wie die Unsterblichen, ohne Begleitung fürchtest du dich nicht vor den Menschen.
3.62.55
तच्छ्रुत्वा वचनं तस्या भैमी वचनमब्रवीत् ।
मानुषीं मां विजानीहि भर्तारं समनुव्रताम् ॥ ३.६२.५५ ॥
Als sie diese Worte hörte, sprach Bhaimī: Wisse, dass ich eine menschliche Frau bin, die ihrem Gatten treu folgt.
3.62.56
सैरन्ध्रीं जातिसंपन्नां भुजिष्यां कामवासिनीम् ।
फलमूलाशनामेकां यत्रसायंप्रतिश्रयाम् ॥ ३.६२.५६ ॥
Ich bin eine Friseurin, von guter Geburt, eine Dienerin, die nach Belieben lebt, Früchte und Wurzeln isst, allein ist und dort Zuflucht sucht, wo der Abend fällt.
3.62.57
असङ्ख्येयगुणो भर्ता मां च नित्यमनुव्रतः ।
भक्ताऽहमपि तं वीरं छायेवानुगता पथि ॥ ३.६२.५७ ॥
Mein Gatte hat unzählige Tugenden und ist mir stets zugetan. Auch ich bin diesem Helden ergeben und folge ihm auf dem Weg wie ein Schatten.
3.62.58
तस्य दैवात्प्रसङ्गोऽभूदतिमात्रं सुदेवने ।
द्यूते स निर्जितश्चैव वनमेक उपेयिवान् ॥ ३.६२.५८ ॥
Durch das Schicksal verfiel er übermäßig dem Würfelspiel, dem Sudevana. Im Spiel besiegt, ging er allein in den Wald.
3.62.59
तमेकवसनच्छन्नमुन्म्तमिव विह्वलम् ।
आश्वासयन्ती भर्तारमहमप्यगमं वनम् ॥ ३.६२.५९ ॥
Mit einem einzigen Gewand bedeckt, verwirrt und wie von Sinnen, ging auch ich in den Wald und tröstete meinen Gatten.
3.62.60
स कदाचिद्वने वीरः कस्मिंश्चित्कारणान्तरे ।
क्षुत्परीतस्तु विमना वासश्चैकं व्यसर्जयत् ॥ ३.६२.६० ॥
Einmal im Wald, aus einem anderen Grund, ließ jener Held, von Hunger überwältigt und niedergeschlagenen Gemüts, sein einziges Gewand fallen.
3.62.61
तमेकवसना नग्नमुन्मत्तवदचेतसम् ।
अनुव्रजन्ती बहुला न स्वपामि निशाः सदा ॥ ३.६२.६१ ॥
Ihm folgend, ihn, nackt und besinnungslos wie ein Wahnsinniger, nur mit einem einzigen Gewand bekleidet, schlief ich nachts nie.
3.62.62
ततो बहुतिथे काले सुप्तामुत्सृज्य मां क्वचित् ।
वाससोऽर्धं परिच्छिद्य त्यक्तवान्मामनागसम् ॥ ३.६२.६२ ॥
Dann, nach vielen Tagen, ließ er mich schlafend irgendwo zurück, schnitt die Hälfte des Gewandes ab und verstieß mich, die ich schuldlos war.
3.62.63
तं मार्गमाणा भर्तारं दह्यमाना दिवानिशम् ।
न विन्दाम्यमरप्रख्यं प्रियं प्राणेश्वरं प्रभुम् ॥ ३.६२.६३ ॥
Ich suche meinen Gemahl, verzehre mich Tag und Nacht, und finde nicht den geliebten Herrn meines Lebens, den Unsterblichen gleich.
3.62.64
इत्युक्त्वा साऽनवद्याङ्गी राजमातरमप्युत ।
स्थिताऽश्रुपरिपूर्णाक्षी वेपमाना सुदुःखिता ॥ ३.६२.६४ ॥
So sprechend stand die makellos Gegliederte vor der Mutter des Königs, mit tränenerfüllten Augen, zitternd und tief betrübt.
3.62.65
तामश्रुपरिपूर्णाक्षीं विलपन्तीं तथा बहु ।
राजमाताऽब्रवीदार्ता भैमीमार्तस्वरां स्वयम् ॥ ३.६२.६५ ॥
Zu ihr, der mit tränenerfüllten Augen, die so viel klagte, sprach die betrübte Mutter des Königs selbst mit schmerzerfüllter Stimme zu Bhaimī.
3.62.66
वस त्वमिह कल्याणि प्रीतिर्मे परमा त्वयि ।
मृगयिष्यन्ति ते भद्रे भर्तारं पुरुषा मम ॥ ३.६२.६६ ॥
Bleib hier, Glückliche; meine Zuneigung zu dir ist höchst. O Gute, meine Männer werden deinen Gemahl suchen.
3.62.67
अपि वा स्वयमागच्छेत्परिधावन्नितस्ततः ।
इहैव वसती भद्रे भर्तारमुपलप्स्यसे ॥ ३.६२.६७ ॥
Oder er kommt selbst herbeigelaufen, hierhin und dorthin eilend. O Glückliche, wenn du hier wohnst, wirst du deinen Gatten finden.
3.62.68
राजमातुर्वचः श्रुत्वा दमयन्ती वचोऽब्रवीत् ।
समयेनोत्सहे वस्तुं त्वि वीरप्रजायिनि ॥ ३.६२.६८ ॥
Als Damayantī die Worte der Königinmutter hörte, sprach sie: O Mutter heldenhafter Söhne, ich bin bereit, bei dir zu bleiben, aber nur unter Bedingungen.
3.62.69
उच्छिष्टं नैव भुञ्जीयां न कुर्यां पादधावनम् ।
न चाहं पुरुषानन्यान्प्रभाषेयं कथंचन ॥ ३.६२.६९ ॥
Ich werde keine Speisereste essen, auch nicht die Füße waschen, und auf keine Weise mit anderen Männern sprechen.
3.62.70
प्रार्थयेद्यदि मां कश्चिद्दण्ड्यस्ते स पुमान्भवेत् ।
वध्यश्च ते सकृन्मन्द इतिमे व्रतमाहितम् ॥ ३.६२.७० ॥
Wenn irgendein Mann mich begehren würde, wäre er strafbar; o Narr, er wäre sogleich von dir zu töten würdig. Dies ist mein fest gefasstes Gelübde.
3.62.71
भर्तुरन्वेषणार्थं तु पश्येयं ब्राह्मणानहम् ।
यद्येवमिह वत्स्यामि त्वत्सकाशे न संशयः।
अतोऽन्यथा न मे वासो वर्तते हृदये क्वचित् ॥ ३.६२.७१ ॥
Doch um meinen Gatten zu suchen, will ich nach Brahmanen Ausschau halten. Wenn ich so hier bei dir wohne, ist kein Zweifel; sonst ist der Gedanke, auf andere Weise zu wohnen, niemals in meinem Herzen.
3.62.72
इत्युक्ता दमयन्त्या तु राजमातेदमब्रवीत् ।
सर्वमेतत्करिष्यामि दिष्ट्या ते व्रतमीदृशम् ॥ ३.६२.७२ ॥
Als Damayantī so gesprochen hatte, sagte die Königinmutter dies: Ich werde all dies tun; durch dein Glück hast du ein solches Gelübde.
3.62.73
एवमुक्त्वा ततो भैमीं राजमाता विशांपते ।
उवाचेदं दुहितरं सुनन्दां नाम भारत ॥ ३.६२.७३ ॥
Nachdem sie so zu Bhaimī gesprochen hatte, sprach die Königsmutter, o Herr der Völker, zu ihrer Tochter namens Sunandā, o Bhārata:
3.62.74
सैरन्ध्रीमभिजानीष्व सुनन्दे देवरूपिणीम् ।
वयसा तुल्यतां प्राप्ता सखी तव भवत्वियम्।
एतया सह मोदस्व निरुद्विग्रमना सदा ॥ ३.६२.७४ ॥
O Sunandā, erkenne diese Sairandhrī, die die Gestalt einer Göttin hat. Sie ist dir an Alter gleich geworden; sie soll deine Freundin sein. Freue dich stets mit ihr, mit unbeschwertem Geist.
3.62.75
ततः परमसंहृष्टा सुनन्दा गृहणागमत् ।
दमयन्तीमुपादाय सखीभिः परिवारिता ॥ ३.६२.७५ ॥
Da kehrte Sunandā, hoch erfreut, nach Hause zurück, Damayantī mit sich führend und von ihren Gefährtinnen umringt.
3.62.76
सहसा न्यवसद्राजन्राजपुत्र्या सुनन्दया ।
चिन्तयन्ती नलं वीरमनिशं वामलोचना ॥ ३.६२.७६ ॥
O König, sie wohnte plötzlich bei der Königstochter Sunandā, und die schönäugige Damayantī dachte unablässig an den tapferen Nala.