மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 3.62
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.62.1
सा तच्छ्रुत्वाऽनवद्याङ्गी सार्थवाहवचस्तदा ।
जगाम सह तेनैव सार्थेन पतिलालसा ॥ ३.६२.१ ॥
குறையற்ற அங்கங்களையுடைய அவள் அப்போது வணிகத் தலைவனின் சொற்களைக் கேட்டு, கணவனை விரும்பியவளாய் அவனோடும் அந்த வணிகக் குழுவுடனும் சென்றாள்.
3.62.2
अथ काले बहुतिथे वने महति दारुणे ।
तटाकं सर्वतोभद्रं पद्मसौगन्धिकायुतम् ॥ ३.६२.२ ॥
பின்னர் நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு, அந்த பெரிய பயங்கரமான காட்டில் அனைத்து வகையிலும் மங்கலமான, தாமரைகளும் சௌகந்திக மலர்களும் நிறைந்த ஒரு குளம் தென்பட்டது.
3.62.3
ददृशुर्वणिजो रम्यं प्रभूतयवसेन्धनम् ।
बहुमूलफलोपेतं नानापक्षिनिषेवितम् ॥ ३.६२.३ ॥
வணிகர்கள் அந்த இனிய இடத்தைக் கண்டனர்; அது மிகுதியான புல்லும் விறகும் கொண்டது, பல கிழங்குகளும் பழங்களும் நிறைந்தது, பலவகைப் பறவைகள் வாழும் இடம்.
3.62.4
तं दृष्ट्वा मृष्टसलिलं मनोहारि सुशीतलम् ।
सुपरिश्रान्तवाहास्ते निवेशाय मनो दधुः ॥ ३.६२.४ ॥
தெளிந்த நீரும், மனதை ஈர்க்கும் மிகக் குளிர்ச்சியுமான அந்தக் குளத்தைக் கண்டு, மிகவும் களைத்த வாகனங்களுடன் இருந்தவர்கள் அங்கே தங்க எண்ணினர்.
3.62.5
संमते सार्थवाहस्य विविशुर्वनमुत्तमम् ।
उवास सार्थः सुमहान्निशामासाद्य पद्मिनीम् ॥ ३.६२.५ ॥
வணிகத் தலைவனின் ஒப்புதலுடன் அவர்கள் அந்த உயர்ந்த காட்டுக்குள் நுழைந்தனர்; அந்த மிகப்பெரிய வணிகக் குழு தாமரைக் குளத்தை அடைந்து இரவு முழுவதும் அங்கே தங்கியது.
3.62.6
अथार्धरात्रसमये निःशब्दे तिमिरे तदा ।
सुप्ते सार्थे परिश्रान्ते हस्तियूथमुपागमत्।
पानीयार्थं गिरितटान्मदप्रस्रवणाविलम् ॥ ३.६२.६ ॥
பின்னர் நள்ளிரவில், அமைதியும் இருளும் சூழ்ந்தபோது, களைத்த வணிகக் குழு உறங்கிக்கொண்டிருக்க, மலைச்சரிவிலிருந்து மதநீர் ஓட்டத்தால் கலங்கிய நீரைப் பருக ஒரு யானைக் கூட்டம் வந்தது.
3.62.7
अथापश्यत सार्थं तं सार्थजान्सुबहून्गजान् ॥ ३.६२.७ ॥
பின்பு அவன் அந்த வணிகக் குழுவையும், அக்குழுவின் பல யானைகளையும் கண்டான்.
3.62.8
ते तान्ग्राम्यगजान्दृष्ट्वा सर्वे वनगजास्तदा ।
समाद्रवन्त वेगेन जिघांसन्तो मदोत्कटाः ॥ ३.६२.८ ॥
அந்த நாட்டு யானைகளைக் கண்டதும், மதவெறி கொண்ட காட்டு யானைகள் அனைத்தும் கொல்ல விரும்பி வேகமாக அவற்றின் மீது பாய்ந்தன.
3.62.9
तेषामापततां वेगः करिणां दुःसहोऽभवत् ।
नगाग्रादिव शीर्णानां शृङ्गाणां पततां क्षितौ।
स्पन्दतामपि नागानां मार्गा नष्टा वनोद्भवाः ॥ ३.६२.९ ॥
விரைந்து வந்த அந்த யானைகளின் வேகம் தாங்க முடியாததாயிற்று; மலை உச்சியிலிருந்து முறிந்த சிகரங்கள் நிலத்தில் விழுவது போல் இருந்தது; அதிர்ந்த யானைகளால் காட்டில் இருந்த வழிகளும் அழிந்தன.
3.62.10
मार्गं संरुद्ध्य संसुप्तं पद्मिन्याः सार्थमुत्तमम् ।
ते तं ममर्दुः सहसा वेष्टमानं महीतले ॥ ३.६२.१० ॥
தாமரைக் குளத்தின் வழியை மறித்து, ஆழ்ந்து உறங்கிக் கொண்டிருந்த அந்த சிறந்த வணிகக் குழுவை அவை திடீரென மிதித்து நசுக்கின; அது தரையில் துடித்துக் கொண்டிருந்தது.
3.62.11
महारवं प्रमुञ्चतो वद्ध्यन्ते शरणार्थिनः ।
वनगुल्मांश्च धावन्तो निद्रया महतो भयात् ॥ ३.६२.११ ॥
பெரும் கூக்குரல் எழுப்பியவர்களாய், புகலிடம் தேடியவர்கள் கொல்லப்பட்டனர்; பெரும் அச்சத்தால் உறக்கத்திலிருந்தே காட்டுப் புதர்களை நோக்கி ஓடினர்.
3.62.12
केचिद्दन्तैः करैः केचित्केचित्पद्भ्यां हता गजैः ॥ ३.६२.१२ ॥
சிலர் யானைகளின் தந்தங்களாலும், சிலர் துதிக்கைகளாலும், சிலர் கால்களாலும் கொல்லப்பட்டனர்.
3.62.13
निहतोष्ट्राश्वबहुलाः पदातिजसंकुलाः ।
भयादाधावमानाश् परस्परहतास्तदा ॥ ३.६२.१३ ॥
ஒட்டகங்களும் குதிரைகளும் பெருமளவில் கொல்லப்பட்டிருந்தன; காலாட்படையினரின் கூட்டத்தால் நிறைந்திருந்தது. அச்சத்தால் ஓடியவர்கள் அப்போது ஒருவரையொருவர் தாக்கி மடிந்தனர்.
3.62.14
घोरान्नादान्विमुञ्चन्तो निपेतुर्धरणीतले ।
वृक्षेष्वासज्यसंभग्नाः पतिता विषमेषु च ॥ ३.६२.१४ ॥
கொடிய அலறல்களை எழுப்பியவர்கள் பூமியின் மேல் வீழ்ந்தனர். மரங்களில் சிக்கி உடைந்தவர்களும், சமமற்ற நிலத்தில் விழுந்தவர்களும் இருந்தனர்.
3.62.15
एवंप्रकारैर्बहुभिर्दैवेनाक्रम्य हस्तिभिः ।
राजन्विनिहतं सर्वं समृद्धं सार्थमण्डलम् ॥ ३.६२.१५ ॥
இவ்வாறான பல வழிகளால், விதியின் விளைவாக யானைகளால் மிதிக்கப்பட்டு, அரசே, செல்வச் செழிப்பான வணிகக் குழுவினர் அனைவரும் அழிந்தனர்.
3.62.16
आरावः सुमहांश्चासीत्रैलोक्यभयकारकः ।
एषोऽग्निरुत्थितः कष्टस्त्रायध्वं धावताऽधुना ॥ ३.६२.१६ ॥
மூவுலகையும் அச்சுறுத்தும் பெரும் ஓசை எழுந்தது. இதோ கொடிய நெருப்பு எழுந்துள்ளது; இப்போது ஓடிச்சென்று உங்களைக் காத்துக்கொள்ளுங்கள்.
3.62.17
रत्नराशिर्विशीर्णोऽयं गृह्णीध्वं किं प्रधावत ।
सामान्यमेतद्द्रविणं न मिथ्या वचनं मम ॥ ३.६२.१७ ॥
இந்த ரத்தினக் குவியல் சிதறிக் கிடக்கிறது; இதை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள், ஏன் ஓடுகிறீர்கள்? இந்தச் செல்வம் அனைவருக்கும் பொதுவானது; என் சொல் பொய்யல்ல.
3.62.18
पुनरेवाभिधास्यामि चिन्तयध्वं सुकातराः ।
एवमेवाभिभाषन्तो विद्रवन्ति भयात्तदा ॥ ३.६२.१८ ॥
மீண்டும் சொல்கிறேன், மிகவும் அஞ்சியவர்களே, சிந்தியுங்கள். இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருந்தவர்களும் அப்போது அச்சத்தால் ஓடினர்.
3.62.19
तस्मिंस्तथा वर्तमाने दारुणे जनसंक्षये ।
दमयन्ती च बुबुधे भयसंत्रस्तमानसा।
अपश्यद्वैशसं तत्र सर्वलोकभयंकरम् ॥ ३.६२.१९ ॥
அந்தக் கொடிய மக்கள் அழிவு நடந்துகொண்டிருந்தபோது, பயத்தால் நடுங்கிய மனத்துடன் தமயந்தி விழித்தாள். அங்கே எல்லா உலகோரையும் அஞ்சச் செய்யும் படுகொலையைக் கண்டாள்.
3.62.20
अदृष्टपूर्वं तद्दृष्ट्वा बाला पद्मनिभेक्षणा ।
संसक्तवदनाश्वासा उत्तस्थौ भयविह्वला ॥ ३.६२.२० ॥
முன்பு ஒருபோதும் காணாத அதைக் கண்டு, தாமரைக் கண்ணுடைய அந்த இளம்பெண் பயத்தால் கலங்கி, முகம் மூடி மூச்சுத் திணறியவளாய் எழுந்தாள்.
3.62.21
ये तु तत्र विनिर्मुक्ताः सार्थात्केचिदविक्षताः ।
तेऽब्रुवन्सहिताः सर्वे कस्येदं कर्मणः फलम् ॥ ३.६२.२१ ॥
ஆனால் அந்த வணிகக் குழுவிலிருந்து தப்பி, காயமின்றி உயிர் பிழைத்தவர்கள் எல்லோரும் ஒன்று கூடி, 'இது எந்தச் செயலின் பலன்?' என்றனர்.
3.62.22
नूनं न पूजितोऽस्माभिर्मणिभद्रो महायशाः ।
तथा यक्षाधिपः श्रीमान्न वै वैश्रवणः प्रभुः ॥ ३.६२.२२ ॥
நிச்சயமாக நாம் புகழ்மிக்க மணிபத்திரரை வணங்கவில்லை; அதுபோலவே யக்ஷர்களின் அதிபதியான செல்வம் நிறைந்த வைஸ்ரவணப் பிரபுவையும் வணங்கவில்லை.
3.62.23
न पूजा विघ्रकर्तॄणामथवा प्रथमं कृता ॥ ३.६२.२३ ॥
இடையூறு செய்பவர்களுக்கு வழிபாடு செய்யப்படவில்லை; அல்லது முதலில் வழிபாடு செய்யப்படவில்லை.
3.62.24
शकुनानां फलं वाऽथ विपरीतिमिदं ध्रुवम् ।
ग्रहा न विपरीतास्तु किमन्यदिदमागतम् ॥ ३.६२.२४ ॥
அல்லது இது சகுனங்களின் பலன்; நிச்சயமாக இது விபரீதமானது. கோள்கள் விபரீதமாக இல்லை; அப்படியென்றால் இது வேறு என்ன வந்தது?
3.62.25
अपरे त्वब्रुवन्दीना ज्ञातिद्रव्यविनाकृता ।
याऽसावद्य महासार्थे नारी ह्युन्मत्तदर्शना ॥ ३.६२.२५ ॥
வேறு சிலர் துயருற்று கூறினர்: உறவினர்களையும் செல்வத்தையும் இழந்த, பித்துப்பிடித்தவள் போல் தோன்றும் அந்தப் பெண் இன்று இந்தப் பெரிய வணிகக் குழுவில் இருக்கிறாள்.
3.62.26
प्रविष्टा विकृताकारा कृत्वा रूपममानुषम् ।
तयैवं विहिता पूर्वं माया परमदारुणा ॥ ३.६२.२६ ॥
சிதைந்த வடிவம் கொண்டவள், மனிதரல்லாத வடிவத்தை எடுத்து உள்ளே நுழைந்திருக்கிறாள்; இவ்வாறே முன்பு மிகக் கொடிய மாயை உருவாக்கப்பட்டது.
3.62.27
राक्षसी वा ध्रुवं यक्षी पिशाची वा भयंकरी ।
तस्याः सर्वमिदं पापं नात्र कार्या विचारणा ॥ ३.६२.२७ ॥
அவள் நிச்சயமாக ஓர் அரக்கியோ, யக்ஷியோ அல்லது பயங்கர பிசாசியோ; இந்தத் தீங்கனைத்தும் அவளுடையது, இதில் ஆலோசனைக்கு இடமில்லை.
3.62.28
यदि पश्याम तां पापां सार्थघ्नीं नैकदुःखदाम् ।
लोष्टभिः पांसुभिश्चैव तृणैः काष्ठैश्च मुष्टिभिः।
अवश्यमेव हन्यामः सार्थस्य किल कृत्यकाम् ॥ ३.६२.२८ ॥
அந்தப் பாவியை, வணிகக் குழுவை அழிப்பவளை, பல துயரங்களைத் தருபவளை நாம் கண்டால், மண் கட்டிகளாலும் தூசியாலும் புல்லாலும் கட்டைகளாலும் முஷ்டிகளாலும் நிச்சயம் அவளைக் கொல்வோம், வணிகக் குழுவுக்குத் தீங்கு செய்பவளே.
3.62.29
दमयन्ती तु तच्छ्रुत्वा वाक्यं तेषां सुदारुणम् ।
ह्रीता भीता च संविग्रा प्राद्रवद्यत्र काननम् ॥ ३.६२.२९ ॥
ஆனால் தமயந்தி அவர்களின் அந்தக் கொடிய சொற்களைக் கேட்டு, நாணமும் அச்சமும் கலக்கமும் அடைந்து, காடு இருந்த இடத்தை நோக்கி ஓடினாள்.
3.62.30
आशङ्कमाना तत्पापमात्मानं पर्यदेवयत् ॥ ३.६२.३० ॥
அந்தப் பழியை அஞ்சியவளாய், அவள் தனக்காகவே புலம்பினாள்.
3.62.31
अहो ममोपरि विधेः संरम्भो दारुणो महान् ।
नानुबध्नाति कुशलं कस्येदं कर्मणः फलम् ॥ ३.६२.३१ ॥
ஐயோ! என் மீது விதியின் கொடிய பெரும் தாக்குதல் விழுந்திருக்கிறது; நல்ல பலன் என்னைப் பற்றவில்லை. இது எந்தச் செயலின் பலன்?
3.62.32
न स्मराम्यशुभं किंचित्कृतं कस्यचिदण्वपि ।
कर्मणा मनसा वाचा कस्येदं कर्मणः फलम् ॥ ३.६२.३२ ॥
நான் எவருக்கும் செயலாலும், மனத்தாலும், வாக்காலும் சிறிதளவு கூடத் தீங்கு செய்ததாக நினைவில்லை. அப்படியானால் இது எந்தச் செயலின் பலன்?
3.62.33
नूनं जन्मान्तरकृतं पापां माऽऽपतितं महत् ।
अपश्चिमामिमां कष्टामापदं प्राप्तवत्यहम् ॥ ३.६२.३३ ॥
நிச்சயமாக முற்பிறவியில் செய்த பெரும் பாவம் என்மீது விழுந்திருக்கிறது; இந்தக் கடைசி துன்பமான ஆபத்தை நான் அடைந்துவிட்டேன்.
3.62.34
भर्तृराज्यापहरणं स्वजनाच्च रपराजयः ।
भर्त्रा सह वियोगश्च तनयाभ्यां च विच्युतिः।
निर्नाथता वने वासो बहुव्यालनिषेविते ॥ ३.६२.३४ ॥
கணவனின் அரசு பறிக்கப்பட்டது, உறவினர்களிடம் தோல்வி, கணவனிடமிருந்து பிரிவு, மகன்களிடமிருந்து பிரிவு, பாதுகாவலர் இல்லாமை, பல கொடிய விலங்குகள் வாழும் காட்டில் வாசம்.
3.62.35
अथापरेद्युः संप्राप्ते हतशिष्टा जनास्तदा ।
वनगुल्माद्विनिष्क्रम्य शोचन्ते वैशसं कृतम्।
भ्रातरं पितरं पुत्रं सखायं च नराधिप ॥ ३.६२.३५ ॥
அடுத்த நாள், மனிதர்களின் தலைவனே, கொல்லப்படாமல் எஞ்சிய மக்கள் காட்டுப் புதர்களிலிருந்து வெளியே வந்து, நடந்த படுகொலையை எண்ணி சகோதரர், தந்தை, மகன், நண்பன் ஆகியோருக்காக துயரப்பட்டனர்.
3.62.36
हन्यमाने तदा सार्थे दमयन्ती शुचिस्मिता ।
ब्राह्मणैः सहिता तत्रवने तु न विनाशिता ॥ ३.६२.३६ ॥
அப்போது கூட்டம் கொல்லப்பட்டுக் கொண்டிருக்கையில், தூய புன்னகை கொண்ட தமயந்தி பிராமணர்களுடன் அங்கே காட்டில் இருந்தாள்; அவள் அழிக்கப்படவில்லை.
3.62.37
अशोचत्तत्र वैदर्भी किंनु मे दुष्कतं कृतम् ।
योपि मे निर्जनेऽरण्ये संप्राप्तोऽयं जनार्णवः ॥ ३.६२.३७ ॥
அங்கே விதர்ப்பநாட்டு இளவரசி வருந்தினாள்: நான் என்ன தீச்செயலைச் செய்தேன், இந்த வெறிச்சோடிய காட்டில் மக்கள் கடல் என் மீது வந்திருக்கிறதே?
3.62.38
स हतो हस्तियूथेन मन्दभाग्यान्ममैव तत् ।
प्राप्तव्यं सुचिरं दुःखं नूनमद्यापि वै मया ॥ ३.६२.३८ ॥
அந்தக் கூட்டம் யானைக் கூட்டத்தால் தாக்கப்பட்டது; அது என் விதியற்ற நிலைக்காகவே நேர்ந்தது; நிச்சயமாக இன்றும் நான் நெடுங்காலம் துன்பத்தை அனுபவிக்க வேண்டியிருக்கிறது.
3.62.39
नाप्राप्तकालो म्रियते श्रुतं वृद्धानुशासनम् ।
या नाहमद्य मृदिता हस्तियूथेन दुःखिता ॥ ३.६२.३९ ॥
காலம் வருமுன் ஒருவன் சாவதில்லை; பெரியோர் அறிவுரையைக் கேட்டவன் அதுவும் இல்லை; அதுபோல இன்று யானைக் கூட்டத்தால் நசுக்கப்பட்டு நான் மடியவில்லை, துன்பத்தில் இருந்தாலும்.
3.62.40
न ह्यदैवकृतंकिंचिन्नराणामिह विद्यते ।
न च मे बालभावेऽपि किंचित्पापकृतं कृतम् ॥ ३.६२.४० ॥
இவ்வுலகில் மனிதர்களுக்கு விதியால் செய்யப்படாத எதுவும் நிகழ்வதில்லை; என் சிறுவயதிலும் நான் எந்தப் பாவமும் செய்ததில்லை.
3.62.41
कर्मणा मनसा वाचा यदिदं दुःखमागतम् ।
मन्ये स्वयंवरकृतेलोकपाला समागताः ॥ ३.६२.४१ ॥
செயலாலும் மனத்தாலும் வாக்காலும் இந்தத் துன்பம் வந்ததென்று நினைக்கிறேன்; சுயம்வரத்தின் பொருட்டு லோகபாலர்கள் ஒன்றுகூடி வந்திருக்கிறார்கள்.
3.62.42
प्रत्याख्याता मया तत्र नलस्यार्थाय देवताः ।
नूनं तेषां प्रभावेन वियोगं प्राप्तवत्यहम् ॥ ३.६२.४२ ॥
அங்கே நளனுக்காக நான் தேவர்களை மறுத்தேன்; நிச்சயமாக அவர்களின் ஆற்றலாலேயே நான் பிரிவை அடைந்தேன்.
3.62.43
एवमादीनि दुःखार्ता सा विलप्य वराङ्गना ।
प्रलापानि तदा तानि दमयन्ती पतिव्रता ॥ ३.६२.४३ ॥
இவ்வாறு துயரத்தால் வாடிய அந்த உயர்ந்த பெண் புலம்பினாள்; அப்போது கற்புடைய தமயந்தி அந்தப் புலம்பல் மொழிகளைக் கூறினாள்.
3.62.44
हतशेषैः सह तदा ब्राह्मणैर्वेदपारगैः ।
अगच्छद्राजशार्दूल दुःखशोकपरायणा ॥ ३.६२.४४ ॥
அரசப் புலியே! அப்போது துயரிலும் சோகத்திலும் மூழ்கிய அவள், வேதம் கற்றுத் தேர்ந்த எஞ்சிய பிராமணர்களுடன் சென்றாள்.
3.62.45
गच्छन्ती सा चिराद्बाला पुरमासादयन्महत् ।
सायाह्नि चेदिराजस् सुबाहोः सत्यवादिनः ॥ ३.६२.४५ ॥
நீண்ட நேரம் நடந்து சென்ற அந்த இளம்பெண், மாலையில் வாய்மை பேசும் சேதி மன்னன் சுபாகுவின் பெரிய நகரை அடைந்தாள்.
3.62.46
सा तु तच्चारुसर्वाङ्गी सुबाहोस्तुङ्गगोपुरम् ।
वस्त्रार्धेन च संवीता प्रविवेश पुरोत्तमम् ॥ ३.६२.४६ ॥
எல்லா அங்கங்களிலும் அழகான அவள், பாதி ஆடையால் மூடியவளாய், சுபாகுவின் உயர்ந்த கோபுரம் வழியாக அந்த உயர்ந்த நகருக்குள் நுழைந்தாள்.
3.62.47
तां विह्वलां कृशां दीनां मुक्तकेशीममार्जिताम् ।
उन्मत्तामिव गच्छन्तीं ददृशुः पुरवासिनः ॥ ३.६२.४७ ॥
நகரவாசிகள் அவளை, நிலைகுலைந்தவளாய், மெலிந்தவளாய், துயருற்றவளாய், அவிழ்ந்த கூந்தலுடன், ஒழுங்கற்றவளாய், பித்தியைப் போல் நடப்பவளாகக் கண்டனர்.
3.62.48
प्रविशन्तीं तु तां दृष्ट्वा चेदिराजपुरीं तदा ।
अनुजग्मुस्तत्र बाला ग्रामिपुत्राः कुतूहलात् ॥ ३.६२.४८ ॥
அவள் சேதி மன்னனின் நகருக்குள் நுழைவதைக் கண்டு, ஊர்ச் சிறுவர்கள் ஆர்வத்தால் அவளைப் பின்தொடர்ந்தனர்.
3.62.49
सा तैः परिवृताऽगच्छत्समीपं राजवेश्मनः ।
तां प्रासादगताऽपश्यद्राजमाता जनैर्वृताम् ॥ ३.६२.४९ ॥
அவள் அவர்களால் சூழப்பட்டு அரண்மனையின் அருகே சென்றாள். மாளிகையில் நின்ற அரசமாதா மக்களால் சூழப்பட்ட அவளைக் கண்டாள்.
3.62.50
धात्रीमुवाच च्छैनामानयेह ममान्तिकम् ।
जनेन क्लिश्यते बाला दुःखिता शरणार्थिनी ॥ ३.६२.५० ॥
அவள் செவிலியிடம் கூறினாள்: "இவளை என் அருகே கொண்டு வா. கூட்டத்தால் இந்தப் பெண் வருந்துகிறாள், துயருற்று அடைக்கலம் தேடுகிறாள்."
3.62.51
तादृग्रूपं च पश्यामि विद्योतयति मे गृहम् ।
उन्मत्तवेषा कल्याणी श्रीरिवायतलोचना ॥ ३.६२.५१ ॥
இத்தகைய உருவத்தைக் காண்கிறேன்; அது என் இல்லத்தை ஒளிரச் செய்கிறது. பித்துப்பிடித்தவள் போன்ற வேடம் கொண்ட இந்த மங்கலை, நீண்ட கண்களுடைய திருமகள் போன்றவள்.
3.62.52
सा जनं वारयित्वा तं प्रासादतलमुत्तमम् ।
आरोप्य विस्मिता राजन्दमयन्तीमपृच्छत ॥ ३.६२.५२ ॥
அவள் கூட்டத்தைத் தடுத்து, அவளை உயர்ந்த மாளிகைத் தளத்தில் ஏற்றி, அரசே, வியப்புற்று தமயந்தியிடம் கேட்டாள்.
3.62.53
एवमप्यसुखाविष्टा बिभर्षि परमं वपुः ।
भासि विद्युदिवाभ्रेषु शंस मे काऽसिकस्य वा ॥ ३.६२.५३ ॥
துயரால் சூழப்பட்டிருந்தும் நீ உயர்ந்த உடலைத் தாங்கியிருக்கிறாய்; மேகங்களில் மின்னல் போல ஒளிர்கிறாய். நீ யார், யாருடையவள்? எனக்குச் சொல்.
3.62.54
न हि ते मानुषं रूपं भूषणैरपि वर्जितम् ।
असहाया नरेभ्यश्च नोद्विजस्यमरप्रभे ॥ ३.६२.५४ ॥
உன் வடிவம் மனிதனுடையதல்ல; ஆபரணங்கள் இல்லாதிருந்தும் அது அப்படியே. தேவர்களின் ஒளியுடையவளே, துணையின்றி இருந்தும் நீ மனிதர்களுக்கு அஞ்சவில்லை.
3.62.55
तच्छ्रुत्वा वचनं तस्या भैमी वचनमब्रवीत् ।
मानुषीं मां विजानीहि भर्तारं समनुव्रताम् ॥ ३.६२.५५ ॥
அவளுடைய அந்தச் சொற்களைக் கேட்டு பைமி கூறினாள்: என்னை மனித மகளாக அறிவாயாக, கணவனைப் பின்தொடரும் மனைவியாக.
3.62.56
सैरन्ध्रीं जातिसंपन्नां भुजिष्यां कामवासिनीम् ।
फलमूलाशनामेकां यत्रसायंप्रतिश्रयाम् ॥ ३.६२.५६ ॥
நான் சைரந்திரி, நல்ல குலத்தில் பிறந்தவள், பணிப்பெண், விருப்பப்படி வாழ்பவள், கனி கிழங்குகளை உண்பவள், தனியாக, மாலை வந்த இடத்தில் தங்குபவள்.
3.62.57
असङ्ख्येयगुणो भर्ता मां च नित्यमनुव्रतः ।
भक्ताऽहमपि तं वीरं छायेवानुगता पथि ॥ ३.६२.५७ ॥
என் கணவர் எண்ணற்ற குணங்கள் உடையவர்; அவர் எப்போதும் என்னை அன்புடன் பின்பற்றுபவர். நானும் அந்த வீரனின் பக்தை; வழியில் நிழல் போல அவரைப் பின்தொடர்கிறேன்.
3.62.58
तस्य दैवात्प्रसङ्गोऽभूदतिमात्रं सुदेवने ।
द्यूते स निर्जितश्चैव वनमेक उपेयिवान् ॥ ३.६२.५८ ॥
விதியால் அவருக்கு சுதேவனம் எனும் சூதாட்டத்தில் மிகுந்த பற்று ஏற்பட்டது. அந்த ஆட்டத்தில் தோற்று அவர் தனியாகக் காட்டுக்குச் சென்றார்.
3.62.59
तमेकवसनच्छन्नमुन्म्तमिव विह्वलम् ।
आश्वासयन्ती भर्तारमहमप्यगमं वनम् ॥ ३.६२.५९ ॥
ஒரே ஆடையால் மூடப்பட்டு, பித்தனைப்போலவும் குழம்பியவனாகவும் இருந்த கணவனுக்கு ஆறுதல் கூறியபடி நானும் காட்டுக்குச் சென்றேன்.
3.62.60
स कदाचिद्वने वीरः कस्मिंश्चित्कारणान्तरे ।
क्षुत्परीतस्तु विमना वासश्चैकं व्यसर्जयत् ॥ ३.६२.६० ॥
ஒருமுறை காட்டில், வேறொரு காரணத்தால், அந்த வீரன் பசியால் வாடி, மனம் சோர்ந்து தன் ஒரே ஆடையை விட்டு விட்டான்.
3.62.61
तमेकवसना नग्नमुन्मत्तवदचेतसम् ।
अनुव्रजन्ती बहुला न स्वपामि निशाः सदा ॥ ३.६२.६१ ॥
ஒரே ஆடையுடன், நிர்வாணமாக, பித்தனைப் போல் உணர்வற்றவனைப் பின்தொடர்ந்து சென்றவளாய், நான் எப்போதும் இரவுகளில் உறங்கவில்லை.
3.62.62
ततो बहुतिथे काले सुप्तामुत्सृज्य मां क्वचित् ।
वाससोऽर्धं परिच्छिद्य त्यक्तवान्मामनागसम् ॥ ३.६२.६२ ॥
பின்னர் பல நாட்களுக்குப் பிறகு, உறங்கிக் கொண்டிருந்த என்னை எங்கோ விட்டுவிட்டு, ஆடையின் பாதியை வெட்டி, குற்றமற்ற என்னைக் கைவிட்டான்.
3.62.63
तं मार्गमाणा भर्तारं दह्यमाना दिवानिशम् ।
न विन्दाम्यमरप्रख्यं प्रियं प्राणेश्वरं प्रभुम् ॥ ३.६२.६३ ॥
அந்தக் கணவனைத் தேடி, இரவும் பகலும் வெந்துகொண்டிருக்கும் நான், தேவனைப் போன்ற, அன்புக்குரிய, உயிரின் நாயகனாகிய தலைவனைக் காணவில்லை.
3.62.64
इत्युक्त्वा साऽनवद्याङ्गी राजमातरमप्युत ।
स्थिताऽश्रुपरिपूर्णाक्षी वेपमाना सुदुःखिता ॥ ३.६२.६४ ॥
இவ்வாறு கூறிய குற்றமற்ற அங்கங்களை உடையவள், அரசமாதாவின் அருகிலும், கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடன், நடுங்கிக் கொண்டு, மிகவும் துயருற்று நின்றாள்.
3.62.65
तामश्रुपरिपूर्णाक्षीं विलपन्तीं तथा बहु ।
राजमाताऽब्रवीदार्ता भैमीमार्तस्वरां स्वयम् ॥ ३.६२.६५ ॥
கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடன், இவ்வாறு மிகவும் புலம்பிக் கொண்டிருந்த அவளிடம், துயருற்ற அரசமாதா தானே துயரம் நிறைந்த குரலில் கூறினாள்.
3.62.66
वस त्वमिह कल्याणि प्रीतिर्मे परमा त्वयि ।
मृगयिष्यन्ति ते भद्रे भर्तारं पुरुषा मम ॥ ३.६२.६६ ॥
நல்லவளே, நீ இங்கே தங்கு; உன்மேல் எனக்கு மிகுந்த அன்பு உண்டு. நல்லவளே, என் ஆட்கள் உன் கணவனைத் தேடுவார்கள்.
3.62.67
अपि वा स्वयमागच्छेत्परिधावन्नितस्ततः ।
इहैव वसती भद्रे भर्तारमुपलप्स्यसे ॥ ३.६२.६७ ॥
அல்லது அவனே இங்கும் அங்கும் ஓடி வந்துவிடலாம். மங்களமானவளே, இங்கேயே தங்கியிருந்து நீ உன் கணவனை அடைவாய்.
3.62.68
राजमातुर्वचः श्रुत्वा दमयन्ती वचोऽब्रवीत् ।
समयेनोत्सहे वस्तुं त्वि वीरप्रजायिनि ॥ ३.६२.६८ ॥
அரசியின் தாயின் சொற்களைக் கேட்ட தமயந்தி கூறினாள்: வீர மக்களைப் பெற்ற தாயே, சில நிபந்தனைகளுடன் மட்டுமே உன்னிடம் தங்க நான் சம்மதிக்கிறேன்.
3.62.69
उच्छिष्टं नैव भुञ्जीयां न कुर्यां पादधावनम् ।
न चाहं पुरुषानन्यान्प्रभाषेयं कथंचन ॥ ३.६२.६९ ॥
நான் எச்சில் உணவை உண்ண மாட்டேன், கால் கழுவும் பணியும் செய்ய மாட்டேன்; எந்த வகையிலும் பிற ஆண்களுடன் பேசமாட்டேன்.
3.62.70
प्रार्थयेद्यदि मां कश्चिद्दण्ड्यस्ते स पुमान्भवेत् ।
वध्यश्च ते सकृन्मन्द इतिमे व्रतमाहितम् ॥ ३.६२.७० ॥
ஒருவன் என்னை வேண்டினால், அவன் தண்டனைக்குரியவன்; ஓ மூடனே, உன்னால் ஒரே முறையில் கொல்லப்படத் தக்கவன். இதுவே என் நிலையான விரதம்.
3.62.71
भर्तुरन्वेषणार्थं तु पश्येयं ब्राह्मणानहम् ।
यद्येवमिह वत्स्यामि त्वत्सकाशे न संशयः।
अतोऽन्यथा न मे वासो वर्तते हृदये क्वचित् ॥ ३.६२.७१ ॥
ஆனால் என் கணவனைத் தேடுவதற்காக நான் பிராமணர்களைக் காண்பேன். இவ்வாறு உன்னிடம் நான் இங்கு வசித்தால் சந்தேகமில்லை; இதற்கு மாறாக என் மனதில் எப்போதும் வசிப்பதற்கு வேறு எண்ணம் இல்லை.
3.62.72
इत्युक्ता दमयन्त्या तु राजमातेदमब्रवीत् ।
सर्वमेतत्करिष्यामि दिष्ट्या ते व्रतमीदृशम् ॥ ३.६२.७२ ॥
தமயந்தி இவ்வாறு கூறியதும், அரசியின் தாய் கூறினாள்: இவை அனைத்தையும் நான் செய்வேன்; நல்லூழால் உன் விரதம் இத்தகையது.
3.62.73
एवमुक्त्वा ततो भैमीं राजमाता विशांपते ।
उवाचेदं दुहितरं सुनन्दां नाम भारत ॥ ३.६२.७३ ॥
மக்களின் தலைவனே, பீமியிடம் இவ்வாறு கூறிய பின், அரசமாதா தன் மகள் சுநந்தையிடம் பேசினாள், பாரதனே.
3.62.74
सैरन्ध्रीमभिजानीष्व सुनन्दे देवरूपिणीम् ।
वयसा तुल्यतां प्राप्ता सखी तव भवत्वियम्।
एतया सह मोदस्व निरुद्विग्रमना सदा ॥ ३.६२.७४ ॥
சுநந்தையே, தெய்வ உருவம் கொண்ட இந்த சைரந்திரியை அறிந்துகொள். வயதில் உனக்கு ஒப்பானவள்; இவள் உன் தோழியாகட்டும். இவளுடன் எப்போதும் கவலையற்ற மனத்துடன் மகிழ்ந்திரு.
3.62.75
ततः परमसंहृष्टा सुनन्दा गृहणागमत् ।
दमयन्तीमुपादाय सखीभिः परिवारिता ॥ ३.६२.७५ ॥
பின்னர், மிக மகிழ்ந்த சுநந்தை தமயந்தியை அழைத்துக்கொண்டு, தோழிகளால் சூழப்பட்டு இல்லத்திற்குச் சென்றாள்.
3.62.76
सहसा न्यवसद्राजन्राजपुत्र्या सुनन्दया ।
चिन्तयन्ती नलं वीरमनिशं वामलोचना ॥ ३.६२.७६ ॥
அரசனே, அவள் உடனே சுநந்தையுடன் தங்கினாள்; அழகிய கண்களையுடைய தமயந்தி இடைவிடாமல் வீரன் நளனையே நினைத்துக்கொண்டிருந்தாள்.