ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 3.8

3.8.1

धतराष्ट्र महाप्राज्ञ निबोध वचनं मम ।
वक्ष्यामि त्वां कौरवाणां सर्वेषां हितमुत्तमम् ॥ ३.८.१ ॥

ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನೇ, ನನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳು. ಕೌರವರೆಲ್ಲರ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಹಿತವನ್ನು ನಿನಗೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.

न मे प्रियं महाबाहो यद्गताः पाण्डवा वनम् ।
निकृत्त्या निकृताश्चैव दुर्योधनपुरोगमैः ॥ ३.८.२ ॥

ಮಹಾಬಾಹುವೇ, ಪಾಂಡವರು ಕಾಡಿಗೆ ಹೋದದ್ದು ನನಗೆ ಪ್ರಿಯವಲ್ಲ. ದುರ್ಯೋಧನನ ಮುಂದಾಳತ್ವದಲ್ಲಿ ಅವರು ಮೋಸದಿಂದ ವಂಚಿತರಾದರು.

ते स्मरन्तः परिक्लेशान्वर्षे पूर्णे त्रयोदशे ।
विमोक्ष्यन्ति विषं क्रुद्धाः कौरवेयेषु भारत ॥ ३.८.३ ॥

ಭಾರತನೇ, ಅವರು ತಮ್ಮ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ನೆನೆದು, ಹದಿಮೂರನೆಯ ವರ್ಷ ಪೂರ್ಣಗೊಂಡಾಗ, ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಕೌರವರ ಮೇಲೆ ವಿಷವನ್ನು ಬಿಡುವರು.

तदयं किंनु पापात्मा तव पुत्रः सुमन्दधीः ।
पाण्डवान्नित्यसंक्रुद्धो राज्यहेतोर्जिघांसति ॥ ३.८.४ ॥

ಹಾಗಾದರೆ ಪಾಪಮನಸ್ಸಿನ, ಅತಿ ಮೂರ್ಖನಾದ ನಿನ್ನ ಮಗನು ರಾಜ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಸದಾ ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಪಾಂಡವರನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.

वार्यतां साध्वयं मूढः शमं गच्छतु ते सुतः ।
वनस्थांस्तानयं हन्तुमिच्छन्प्राणान्विमोक्ष्यति ॥ ३.८.५ ॥

ಈ ಮೂಢನಾದ ನಿನ್ನ ಮಗನನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ತಡೆಯಲಿ, ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯಲಿ. ಕಾಡಿನಲ್ಲಿರುವವರನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಬಯಸಿ ಅವನೇ ತನ್ನ ಪ್ರಾಣವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವನು.

यथाऽऽह विदुरः प्राज्ञो यथा भीष्मो यथा वयम् ।
यथा कृपश्च द्रोणश्च तथा साधु विधीयताम् ॥ ३.८.६ ॥

ಪ್ರಾಜ್ಞನಾದ ವಿದುರನು ಹೇಳಿದಂತೆ, ಭೀಷ್ಮನು ಹೇಳಿದಂತೆ, ನಾವು ಹೇಳಿದಂತೆ, ಕೃಪ ಮತ್ತು ದ್ರೋಣರು ಹೇಳಿದಂತೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಲಿ.

विग्रहो हि महाप्राज्ञ स्वजनेन विगर्हितः ।
अधर्म्यमयशस्यं च मा राजन्प्रतिपद्यथाः ॥ ३.८.७ ॥

ಓ ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞನೇ, ಸ್ವಜನರೊಡನೆ ವಿರೋಧವು ನಿಂದನೀಯ. ಓ ರಾಜನೇ, ಅಧರ್ಮವೂ ಅಪಕೀರ್ತಿಯೂ ಆದ ದಾರಿಯನ್ನು ಹಿಡಿಯಬೇಡ.

समीक्षा यादृशी ह्मस्य पाण्डवान्प्रति भारत ।
उपेक्ष्यमाणा सा राजन्महान्तमनयं व्रजेत् ॥ ३.८.८ ॥

ಓ ಭರತನೇ, ಪಾಂಡವರ ಕುರಿತು ಅವನ ದೃಷ್ಟಿ ಹೇಗಿದೆಯೋ, ಅದನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸಿದರೆ, ಓ ರಾಜನೇ, ಅದು ಮಹಾ ಅನರ್ಥಕ್ಕೆ ದಾರಿ ಮಾಡುವುದು.

अथवाऽयं सुमन्दात्मा वनं गच्छतु ते सुतः ।
पाण्डवैः सहितो राजन्नेक एवासहायवान् ॥ ३.८.९ ॥

ಅಥವಾ ಈ ಮಂದಬುದ್ಧಿಯ ನಿನ್ನ ಮಗನು ಪಾಂಡವರೊಡನೆ ಕಾಡಿಗೆ ಹೋಗಲಿ. ಓ ರಾಜನೇ, ಸಹಾಯವಿಲ್ಲದೆ ಒಬ್ಬನೇ.

ततः संसर्गजः स्नेहः पुत्रस्य तव पाण्डवैः ।
यदि स्यात्कृतकृत्यस्त्वं भवेथाः पुरषर्षभ ॥ ३.८.१० ॥

ನಂತರ ನಿನ್ನ ಮಗನಿಗೆ ಪಾಂಡವರೊಡನೆ ಸಹವಾಸದಿಂದ ಹುಟ್ಟುವ ಸ್ನೇಹವಿದ್ದರೆ, ಓ ಪುರುಷಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ನೀನು ಕೃತಕೃತ್ಯನಾಗುವೆ.

अथवा जायमानस्य यच्छीलमनुजायते ।
श्रूयते तन्महाराज नामृतस्यापसर्पति ॥ ३.८.११ ॥

ಅಥವಾ, ಓ ಮಹಾರಾಜನೇ, ಹುಟ್ಟಿನೊಂದಿಗೆ ಬರುವ ಶೀಲವು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ಕೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ; ಅದು ಅಮೃತದಿಂದ ದೂರ ಸರಿಯುವುದಿಲ್ಲ.

कथं वा मन्यते भीष्मो द्रोणोऽथ विदुरोपिवा ।
भवान्वाऽत्र परं कार्यं पुरा चार्थो निवर्तते ॥ ३.८.१२ ॥

ಭೀಷ್ಮ, ದ್ರೋಣ, ಅಥವಾ ವಿದುರ ಇದನ್ನು ಹೇಗೆ ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ? ಅಥವಾ ನೀನೇ? ಇದರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಕರ್ತವ್ಯವೇನು? ಮೊದಲಿನ ಉದ್ದೇಶವು ಹಿಂತಿರುಗಬಹುದೇ?