மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 3.8

3.8.1

धतराष्ट्र महाप्राज्ञ निबोध वचनं मम ।
वक्ष्यामि त्वां कौरवाणां सर्वेषां हितमुत्तमम् ॥ ३.८.१ ॥

மிகுந்த ஞானமுள்ள திருதராஷ்டிரரே, என் சொல்லைக் கேளுங்கள். கௌரவர்கள் அனைவருக்கும் மிகச் சிறந்த நன்மையை உமக்குச் சொல்வேன்.

न मे प्रियं महाबाहो यद्गताः पाण्डवा वनम् ।
निकृत्त्या निकृताश्चैव दुर्योधनपुरोगमैः ॥ ३.८.२ ॥

மகாபாகுவே, பாண்டவர்கள் காட்டுக்குச் சென்றது எனக்கு விருப்பமில்லை. துரியோதனன் முதலியோரால் வஞ்சனையால் அவர்கள் வஞ்சிக்கப்பட்டனர்.

ते स्मरन्तः परिक्लेशान्वर्षे पूर्णे त्रयोदशे ।
विमोक्ष्यन्ति विषं क्रुद्धाः कौरवेयेषु भारत ॥ ३.८.३ ॥

பாரதனே, அவர்கள் பட்ட துன்பங்களை நினைத்து, பதின்மூன்றாம் ஆண்டு நிறைவடைந்ததும், கோபத்துடன் கௌரவர்கள் மீது நஞ்சை உமிழ்வார்கள்.

तदयं किंनु पापात्मा तव पुत्रः सुमन्दधीः ।
पाण्डवान्नित्यसंक्रुद्धो राज्यहेतोर्जिघांसति ॥ ३.८.४ ॥

ஆகையால், பாவ மனம் கொண்ட, மிகுந்த மூடனான உம் மகன் ராஜ்யத்திற்காக எப்போதும் கோபமுற்று பாண்டவர்களைக் கொல்ல விரும்புகிறான்.

वार्यतां साध्वयं मूढः शमं गच्छतु ते सुतः ।
वनस्थांस्तानयं हन्तुमिच्छन्प्राणान्विमोक्ष्यति ॥ ३.८.५ ॥

இந்த மூடனான உம் மகனை நன்றாகத் தடுக்கட்டும்; அவன் சாந்தியை அடையட்டும். காட்டில் வசிப்பவர்களைக் கொல்ல விரும்பி, அவனே தன் உயிரை இழப்பான்.

यथाऽऽह विदुरः प्राज्ञो यथा भीष्मो यथा वयम् ।
यथा कृपश्च द्रोणश्च तथा साधु विधीयताम् ॥ ३.८.६ ॥

ஞானியான விதுரர் சொன்னபடியும், பீஷ்மர் சொன்னபடியும், நாங்கள் சொன்னபடியும், கிருபரும் துரோணரும் சொன்னபடியும், அவ்வாறே நன்றாகச் செய்யப்படட்டும்.

विग्रहो हि महाप्राज्ञ स्वजनेन विगर्हितः ।
अधर्म्यमयशस्यं च मा राजन्प्रतिपद्यथाः ॥ ३.८.७ ॥

ஓ மகாப்ராஜ்ஞரே, தன் சுற்றத்தாருடன் பகைமை கண்டிக்கத்தக்கது. ஓ அரசே, அதர்மமும் அபகீர்த்தியும் தரும் வழியில் செல்லாதீர்.

समीक्षा यादृशी ह्मस्य पाण्डवान्प्रति भारत ।
उपेक्ष्यमाणा सा राजन्महान्तमनयं व्रजेत् ॥ ३.८.८ ॥

ஓ பரதரின் வழித்தோன்றலே, பாண்டவர்கள் மீது அவனது பார்வை எத்தகையதோ, அது புறக்கணிக்கப்பட்டால் பெரும் அழிவுக்கு இட்டுச்செல்லும். ஓ அரசே.

अथवाऽयं सुमन्दात्मा वनं गच्छतु ते सुतः ।
पाण्डवैः सहितो राजन्नेक एवासहायवान् ॥ ३.८.९ ॥

அல்லது, இந்த மந்தபுத்தியுள்ள உன் மகன் பாண்டவர்களுடன் காட்டுக்குச் செல்லட்டும். ஓ அரசே, துணையற்றவனாக, தனியாகவே.

ततः संसर्गजः स्नेहः पुत्रस्य तव पाण्डवैः ।
यदि स्यात्कृतकृत्यस्त्वं भवेथाः पुरषर्षभ ॥ ३.८.१० ॥

பிறகு உன் மகனுக்குப் பாண்டவர்களுடன் சேர்க்கையால் பிறக்கும் பாசம் உண்டானால், ஓ நரசிம்மமே, நீ கடமை நிறைவேறியவனாவாய்.

अथवा जायमानस्य यच्छीलमनुजायते ।
श्रूयते तन्महाराज नामृतस्यापसर्पति ॥ ३.८.११ ॥

அல்லது, ஓ மகாராஜா, பிறக்கும்போதே உள்ள குணம் பின்தொடர்கிறது என்று கேட்கப்படுகிறது. அது அமிர்தத்திலிருந்து விலகுவதில்லை.

कथं वा मन्यते भीष्मो द्रोणोऽथ विदुरोपिवा ।
भवान्वाऽत्र परं कार्यं पुरा चार्थो निवर्तते ॥ ३.८.१२ ॥

பீஷ்மர், துரோணர் அல்லது விதுரர் இதைப்பற்றி எப்படி நினைக்கிறார்கள்? அல்லது நீயே? இதில் மிகச் சிறந்த கடமை என்ன? முன்பு எந்த நோக்கம் திரும்பக்கூடும்?