Mahābhārata · Adhyāya 3.95
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.95.1
यदात्वमन्यतागस्त्यो गार्हस्थ्ये तां क्षमामिति ।
तदाऽभिगम्य प्रोवाच वैदर्भं पृथिवीपतिम् ॥ ३.९५.१ ॥
Als Agastya beschloss, jene Geduld für das Leben als Hausherr anzunehmen, ging er zum Herrscher von Vaidarbha und sprach.
3.95.2
राजन्निवेशे बुद्धिर्मे वर्तते पुत्रकारणात् ।
वरयेत्वां महीपाल लोपामुद्रां प्रयच्छ मे ॥ ३.९५.२ ॥
O König, ich habe die Absicht, um eines Sohnes willen einen Hausstand zu gründen. O Beschützer der Erde, ich bitte dich um Lopāmudrā; gib sie mir.
3.95.3
एवमुक्तः स मिनिना महीपालो विचेतनः ।
प्रत्याख्यानाय चाशक्तः प्रदातुं चैव नैच्छत ॥ ३.९५.३ ॥
Als der Weise so gesprochen hatte, war der König verwirrt; unfähig abzulehnen, wollte er sie doch nicht geben.
3.95.4
ततः स भार्यामभ्येत्य प्रोवाच पृथिवीपतिः ।
महर्षिर्वीर्यवानेष क्रुद्धः शापाग्निना दहेत् ॥ ३.९५.४ ॥
Da ging der Herrscher der Erde zu seiner Gemahlin und sprach: Dieser große Weise ist mächtig; wenn er zornig wird, könnte er uns mit dem Feuer seines Fluches verbrennen.
3.95.5
तं तथा दुःखितं दृष्ट्वा सभार्यं पृथिवीपतिम् ।
लोपामुद्राऽभिगम्येदं काले वचनमब्रवीत् ॥ ३.९५.५ ॥
Als Lopāmudrā den König so betrübt mit seiner Gemahlin sah, trat sie zu ihm und sprach zur rechten Zeit diese Worte.
3.95.6
न मत्कृते महीपाल पीडामभ्येतुमर्हसि ।
प्रयच्छ मामगस्त्याय त्राह्यात्मानं मया पितः ॥ ३.९५.६ ॥
O Beschützer der Erde, du sollst meinetwegen nicht leiden. Vater, gib mich dem Agastya; rette dich durch mich.
3.95.7
दुहितुर्वचनाद्राजा सोऽगस्त्याय महात्मने ।
लोपामुद्रां ततः प्रादाद्विधिपूर्वं विशांपते ॥ ३.९५.७ ॥
Auf das Wort seiner Tochter gab der König Lopāmudrā dem großherzigen Agastya, nach dem Ritus, o Herr des Volkes.
3.95.8
प्राप्य भार्यामगस्त्यस्तु लोपामुद्रामभाषत ।
महार्हाण्युत्सृजैतानि वासांस्याभरणानि च ॥ ३.९५.८ ॥
Nachdem er seine Gattin gewonnen hatte, sprach Agastya zu Lopāmudrā: Lege diese kostbaren Gewänder und Schmuckstücke ab.
3.95.9
ततः सा दर्शनीयानि महार्हाणि तनूनि च ।
समुत्ससर्ज रम्भोरूर्वसनान्यायतेक्षणा ॥ ३.९५.९ ॥
Da legte sie, mit Schenkeln wie Bananenstämmen und langen Augen, die schönen, kostbaren, feinen Gewänder ab.
3.95.10
ततश्चीराणि जग्राह वल्कलान्यजिनानि च ।
समानव्रतचर्या च बभूवायतलोचना ॥ ३.९५.१० ॥
Dann nahm sie Lumpen, Rindengewänder und Hirschfelle an, und die Langäugige lebte nun in den gleichen Gelübden.
3.95.11
गङ्गाद्वारमथागम्य भगवानृषिसत्तमः ।
उग्रमातिष्ठत तपः सह पत्न्याऽनुकूलया ॥ ३.९५.११ ॥
Dann, an das Tor des Ganges gekommen, begann der gesegnete Beste der Weisen mit seiner ergebenen Gattin eine strenge Askese.
3.95.12
सा प्रीत्या बहुमानाच्च पतिं पर्यचरत्तदा ।
अगस्त्यश्च परां प्रीतिं भार्यायामगमत्प्रभुः ॥ ३.९५.१२ ॥
Mit Zuneigung und großer Achtung diente sie ihrem Gatten, und der Herr Agastya empfand höchste Liebe zu seiner Gattin.
3.95.13
ततो बहुतिथे काले लोपामुद्रां विशांपते ।
तपसा द्योतितां स्नातां ददर्श भगवानृषिः ॥ ३.९५.१३ ॥
Dann, nach vielen Tagen, o Herr der Völker, sah der ehrwürdige Weise Lopāmudrā, durch Askese strahlend und gebadet.
3.95.14
स तस्याः परिचारेण शौचेन च दमेन च ।
श्रिया रूपेण च प्रीतो मैथुनायाजुहाव ताम् ॥ ३.९५.१४ ॥
Erfreut über ihren Dienst, ihre Reinheit, Selbstbeherrschung, Schönheit und Gestalt, rief er sie zur Vereinigung.
3.95.15
ततः सा प्राञ्जलिर्भूत्वा लज्जमानेव भामिनी ।
तदा सप्रणयं वाक्यं भगवन्तमथाब्रवीत् ॥ ३.९५.१५ ॥
Da sprach sie, die Hände gefaltet, als schämte sie sich, liebevoll zu dem Ehrwürdigen.
3.95.16
असंशयं प्रजाहेतोर्भार्यां पतिरविन्दत ।
पा तु त्वयि मम प्रीतिस्तामृषे कर्तुमर्हसि ॥ ३.९५.१६ ॥
Gewiss nimmt ein Gatte eine Frau um der Nachkommenschaft willen; doch, o Weiser, ich habe Zuneigung zu dir, und du solltest sie erfüllen.
3.95.17
यथा पितुर्गृहे विप्र प्रासादे शयनं मम ।
तथाविधे त्वं शयने मामुपैतुमिहार्हसि ॥ ३.९५.१७ ॥
So wie mein Bett im Palast meines Vaters stand, o Brahmane, so solltest du hier auf einem solchen Lager zu mir kommen.
3.95.18
इच्छामि त्वां स्रग्विणं च भूषणैश्च विभूषितम् ।
उपसर्तुं यथाकामं दिव्याभरणभूषिता ॥ ३.९५.१८ ॥
Ich wünsche, dass du mit Girlanden und Schmuck geschmückt bist, und dass ich, mit göttlichem Schmuck geschmückt, dir nahe, wie ich es begehre.
3.95.19
अन्यथा नोपतिष्ठेयं चीरकाषायवासिनी ।
नैवापवित्रो विप्रर्षे भूषणोयं कथंचन ॥ ३.९५.१९ ॥
Sonst würde ich mich dir nicht nähern, in Rinde und ockerfarbenes Tuch gekleidet. O Weiser unter den Brahmanen, dieser Schmuck ist keineswegs unrein.
3.95.20
न ते धनानि विद्यन्ते लोपामुद्रे तथा मम ।
यथाविधानि कल्याणि पितुस्तव सुमध्यमे ॥ ३.९५.२० ॥
Ich besitze keinen solchen Reichtum wie dein Vater, o Lopāmudrā, o Glückliche, o du mit der schlanken Taille.
3.95.21
ईशोसि तपसा सर्वं समाहर्तुं तपोधन ।
क्षणेन जीवलोके यद्वसु किंचन विद्यते ॥ ३.९५.२१ ॥
Durch deine Askese bist du imstande, in einem Augenblick jeden Reichtum zu sammeln, der in der Welt der Lebewesen vorhanden ist, o du, dessen Reichtum die Askese ist.
3.95.22
एवमेतद्यथाऽऽत्थ त्वं तपोव्ययकरं तु तत् ।
यथा तु मे न नश्येत तपस्तन्मां प्रयोदय ॥ ३.९५.२२ ॥
So, wie du sagst, ist es; doch das führt zum Verlust der Askese. Sag mir, wie meine Askese nicht zerstört wird.
3.95.23
अल्पावशिष्टः कालोऽयमृतोर्मम तपोधन ।
न चान्यथाऽहमिच्छामि त्वामुपैतुं कथंचन ॥ ३.९५.२३ ॥
Nur wenig Zeit bleibt mir von meiner fruchtbaren Zeit, o Reichtum der Askese. Anders wünsche ich keineswegs zu dir zu kommen.
3.95.24
न चापि धर्ममिच्छामि विलोप्तुं ते कथंचन ।
एवं तु मे यथाकामं संपादयितुमर्हसि ॥ ३.९५.२४ ॥
Auch wünsche ich keineswegs, deinen Dharma zu verletzen. So solltest du meinen Wunsch erfüllen, wie ich ihn begehre.
3.95.25
यद्येष काम सुभगे तव बुद्ध्या विनिश्चितः ।
हर्तुं गच्छाम्यहं भद्रे चर काममिह स्थिता ॥ ३.९५.२५ ॥
Wenn dieser Wunsch von deinem Verstand fest beschlossen ist, o Glückliche, so gehe ich fort. O Gütige, bleibe hier und handle nach deinem Verlangen.
3.95.27
आरस्ते तेजस्विनी कन्या रोहिणीव दिविप्रभा ॥ ३.९५.२७ ॥
Du bist eine strahlende Jungfrau, wie Rohiṇī, das Licht des Himmels.