Mahābhārata · Adhyāya 4.11
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.11.1
अथापरोऽदृश्यत वर्णवान्युवा स्त्रीवेषधारी समलंकृतो भृशम् ।
प्रवालचित्रे प्रविमुच्य कुण्डले उभे च कम्बू परिपातुके तथा ॥ ४.११.१ ॥
Da erschien ein anderer, ein strahlender junger Mann in Frauenkleidern und reich geschmückt. Er hatte die beiden korallenfarbenen Ohrringe, die Muschelarmreifen und die Handgelenksschmuckstücke abgelegt.
4.11.2
कृष्णे च रक्ते च निबध्य वाससी शरीरवाञ्शुक्रबृहस्पतिप्रभः ।
बहूंश्च दीर्घांश्च विकीर्य मूर्धजान्महाभुजो मत्तगजेन्द्रविक्रमः ॥ ४.११.२ ॥
In schwarze und rote Gewänder gehüllt, strahlend wie Śukra und Bṛhaspati, verkörpert, mit vielen langen Haarsträhnen offen herabfallend, starkarmig, mit der Kraft eines rasenden großen Elefanten.
4.11.3
क्लैब्येन वेषेण न भति भाति च ग्रहाभिपन्नो नभसीव चन्द्रमाः ।
गतेन चोर्वी परिकम्पयंस्तदा विराटमासाद्य सभासमीपतः ॥ ४.११.३ ॥
In dem Gewand eines Eunuchen strahlte er nicht und strahlte doch, wie der Mond, den ein Planet am Himmel ergriffen hat. Mit seinem Gang die Erde erbeben lassend, trat er da zu Virāṭa nahe der Versammlungshalle.
4.11.4
तं प्रेक्ष्य राजोपगतं सभातले व्याजाप्रतिच्छन्नममित्रमर्दनम् ।
विराजमानं सुरराजवर्चसं सुतं सुरेन्द्रस्य गजेन्द्रविक्रमम् ॥ ४.११.४ ॥
Als er ihn auf dem Boden der Halle zum König kommen sah, nicht durch einen Vorwand verhüllt, Feindbezwinger, strahlend mit dem Glanz des Götterkönigs, dem Sohn Indras gleich, mit der Kraft eines großen Elefanten.
4.11.5
सर्वानपृच्छच्च समीपचारिणः कुतोऽयमायाति न मे पुरा श्रुतः ।
न चैनमूचुर्विदितं नरास्तदा सविस्मयं वाक्यमिदं नृपोऽब्रवीत् ॥ ४.११.५ ॥
Er fragte alle, die in der Nähe standen: »Woher kommt dieser? Von ihm habe ich früher nichts gehört.« Die Männer dort, obwohl sie ihn kannten, sagten nichts; da sprach der König mit Verwunderung diese Worte.
4.11.6
गजेन्द्रलीलो मृगराजगामी वृषेक्षणो देवसुतोग्रतेजाः ।
पीनांसबाहुः कनकावदातः कोऽयं नरो मे नगरं प्रविष्टः ॥ ४.११.६ ॥
Mit dem stolzen Gang eines Elefanten, dem Schritt eines Löwen, stierähnlichen Augen, dem gewaltigen Glanz eines Gottessohnes, breiten Schultern und Armen, golden strahlend: Wer ist dieser Mann, der in meine Stadt eingetreten ist?
4.11.7
किमेष देवेन्द्रसुतः किमेष ब्रह्मात्मजो वा किमयं स्वयंभूः ।
उमासुतो वैश्रवणात्मजो वा प्रेक्ष्यैनमासीदिति मे वितर्कः ॥ ४.११.७ ॥
Ist dies der Sohn Indras, des Götterkönigs, oder der Sohn Brahmās, oder ist er der Selbstexistierende? Ist er der Sohn Umās oder der Sohn Vaiśravaṇas? Ihn sehend, so ist meine Vermutung.
4.11.8
सभामतिक्रम्य स वासवोपमो निरीक्षमाणो बहुभिः सभागतैः ।
स तत्र राजनममित्रहाऽब्रवीद्बृहन्नलाहं नरदेव नर्तकी ॥ ४.११.८ ॥
Er durchschritt den Versammlungssaal, Indra gleich, blickte umher auf die vielen Versammelten und sprach dort zum König, dem Feindetöter: "O Herr der Menschen, ich bin Bṛhannalā, eine Tänzerin."
4.11.9
वेणीं प्रकुर्यां रुचिरे च कुण्डले ग्रथे स्रजः प्रावरणानि संहरे ।
स्नानं चरेयं विमृजे च दर्पणं विशेषकेष्वेव च कौशलं मम ॥ ४.११.९ ॥
Ich kann schöne Zöpfe flechten, schöne Ohrringe anlegen, Girlanden binden, Gewänder ordnen, baden, einen Spiegel polieren; und in den Schmuckmalen bin ich geschickt.
4.11.10
क्लीबेषु बालेषु जनेषु नर्तने शिक्षाप्रदानेषु च योग्यता मम ।
करोमि वेणीषु च पुष्पपूरकं न मे स्त्रियः कर्मणि कौशलाधिकाः ॥ ४.११.१० ॥
Ich bin geeignet, Tanz zu lehren und Unterricht zu geben, Eunuchen, Kindern und anderen Menschen. Ich schmücke Zöpfe mit Blumen; Frauen sind in ihrem Werk nicht geschickter als ich.
4.11.11
इत्यर्जुनस्तं नरदेवमोजसा विज्ञाप्य तस्थौ विधिनाऽऽत्मनः क्रियाम् ।
तमब्रवीत्प्रांशुमुदीक्ष्य विस्मितो विराटराजोपसृतं महायशाः ॥ ४.११.११ ॥
So gab sich Arjuna mit Kraft dem König der Menschen zu erkennen, nahm seine Aufgabe nach Vorschrift an und stand da. Als der hochgewachsene Mann, der sich dem König Virāṭa genähert hatte, erblickt wurde, sprach der König von großem Ruhm verwundert zu ihm.
4.11.12
नार्हस्तु वेषोऽयमनूर्जितस्ते नापुंस्त्वमर्हं नरदेवसिंह ।
तवैव वेषः शुभवेषभूषणैर्विभूषितो भूतपतेरिव प्रभो ॥ ४.११.१२ ॥
Diese Kleidung ist nicht unpassend für dich, und deine Entmannung ziemt sich nicht, o Löwe unter den Menschenkönigen. O Herr, dein Gewand ist mit schönen Gewändern und Schmuck geschmückt wie der Herr der Wesen.
4.11.13
विभाति भानोरिव रश्मिमालिनो घनावरुद्धे गगने घनैरिव ।
धनुर्हि मन्ये तव शोभयेद्भुजौ तथाहि पीनावतिमात्रमायतौ ॥ ४.११.१३ ॥
Du strahlst wie die Sonne, mit Strahlen bekränzt, oder wie Wolken am mit Wolken bedeckten Himmel. Ich denke, ein Bogen wird deine Arme schmücken, denn deine Arme sind sehr kräftig und lang.
4.11.14
प्रगृह्य चापं त्वनुरूपमात्मनो रक्षस्व देशं पुरमद्य सुस्थिरः ।
पुत्रेण तुल्यो भव मे बृहन्नले वृद्धोस्मि वित्तं प्रतिपादयामि ते ॥ ४.११.१४ ॥
Nimm deinen Bogen und beschütze heute diese Stadt und dieses Reich, standhaft, mit Waffen, die dir gemäß sind. O Bṛhannalā, sei wie mein Sohn; ich bin alt, und ich werde dir Reichtum schenken.
4.11.15
त्वं रक्ष मे सर्वमिदं पुरं प्रभो न षण्डतां कांचन लक्षयामि ते ।
प्रशाधि मत्स्यांस्तरसा विवर्धयन्ददामि राज्यं तव सत्यवागहम् ॥ ४.११.१५ ॥
O Herr, beschütze diese ganze meine Stadt; ich sehe keinerlei Entmannung an dir. Herrsche über die Matsyas und lass sie mit Kraft gedeihen. Ich bin wahrhaftig; ich werde dir das Reich geben.
4.11.16
तस्याग्रतः स्वानि धनूंषि पार्थिवो बहूनि दीर्घाणि च वर्णवन्ति च ।
ददौ स सज्यानि बलान्वितानि जिज्ञासमानः किमयं करिष्यति ॥ ४.११.१६ ॥
Vor ihn legte der König seine vielen langen, farbig verzierten, gespannten und kraftvollen Bögen, da er wissen wollte, was dieser tun würde.
4.11.17
ततोऽर्जुनः क्लीबतरं वचोऽब्रवीन्न मे धनुर्धारितमीदृशं विभो ।
न चापि दृष्टं धनुरीदृशं क्वचिन्न मादृशाः सन्ति धनुर्धरा भुवि ॥ ४.११.१७ ॥
Dann sprach Arjuna sehr demütige Worte: »Herr, einen solchen Bogen habe ich nie gehalten, noch je irgendwo einen solchen gesehen; es gibt auf Erden keine Bogenschützen wie mich.«
4.11.18
नृत्याम गायामि च वादयाम्यहं प्रानर्तने कौशलनैपुणं मम ।
तदुत्तरायाः परिधत्स्व नर्तने भवामि देव्या नरदेव नर्तकी ॥ ४.११.१८ ॥
Ich tanze, singe und spiele Instrumente; im Tanz besitze ich Geschick und Können. Darum, o Menschenherrscher, möge man mich mit dem Tanzunterricht für Uttarā betrauen, und ich werde Tänzerin der Königin sein.
4.11.19
ददामि ते तं हि वरं बृहन्नले सुतां हि मे नर्तय याश्च तादृशीः ।
ततो विराटः स्वयमाह्वयत्सुतां नराधिपस्तां च सुमध्यसुन्दरीम् ॥ ४.११.१९ ॥
Ich gewähre dir diese Gunst, o Bṛhannalā: Lehre meine Tochter und solche anderen den Tanz. Dann rief König Virāṭa selbst seine Tochter, jene schöne Schlankzierige.
4.11.20
उवाच चैनां मुदितेन चेतसा बृहन्नला नाम सखी भवत्वियम् ।
सुगात्रि संप्रीतिसुबद्धसौहृदा तवाङ्गने प्राणसमा च नित्यदा ॥ ४.११.२० ॥
Und mit frohem Herzen sprach er zu ihr: »Schöngliedrige, diese Bṛhannalā soll deine Freundin sein, fest verbunden durch gegenseitige Zuneigung und Wohlwollen, o Jungfrau, und dir stets so lieb wie dein eigenes Leben.«
4.11.21
प्रकामभक्ष्याभरणाम्बरा शुभा चरत्वियं सर्वजनेष्ववारिता ।
न दुष्कुलानामियमाकृतिर्भवेन्न वृत्तभेदी भवतीदृशो जनः ॥ ४.११.२१ ॥
Diese Schöne soll sich frei unter allen Menschen bewegen, mit Speisen, Schmuck und Gewändern nach ihrem Wunsch. Ihre Erscheinung kann nicht die von Menschen niederer Herkunft sein; ein solcher Mensch bricht nicht die Sitte.
4.11.22
संमन्त्र्य राजा विविधैः स्वमन्त्रिभिः परीक्ष्य चैनं प्रमदाभिराशु वै ।
अपुंस्त्वमप्यस्य निशम्य च स्थिरं ततः कुमारीपुरमुत्ससर्ज तम् ॥ ४.११.२२ ॥
Der König beriet sich mit seinen verschiedenen Ministern, ließ ihn rasch von Frauen prüfen und hörte mit Gewissheit, dass er nicht impotent sei; dann schickte er ihn in die Frauengemächer der Jungfrauen.
4.11.23
स शिक्षयामास च गीतवदनं सुतां विराटस्य धनंजयः प्रभुः ।
सखीश्च तस्याः परिचारिकास्तथा प्रियश्च तस्याः स बभूव पाण्डवः ॥ ४.११.२३ ॥
Der mächtige Dhanaṃjaya lehrte die Tochter Virāṭas Gesang und Tanz, und jener Pāṇḍava wurde auch ihren Gefährtinnen und Dienerinnen lieb.
4.11.24
तथा स तत्रैव धनंजयोऽवसत्प्रियाणि कुर्वन्त्सह ताभिरात्मवान् ।
तथा गतं तत्र न जझिरे जना बहिश्चरा वाऽप्यथवेतरे जनाः ॥ ४.११.२४ ॥
So weilte Dhanaṃjaya dort und tat den Frauen Angenehmes, selbstbeherrscht; und sein Dortsein auf diese Weise wurde weder den Menschen draußen noch anderen bekannt.