மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 4.11
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.11.1
अथापरोऽदृश्यत वर्णवान्युवा स्त्रीवेषधारी समलंकृतो भृशम् ।
प्रवालचित्रे प्रविमुच्य कुण्डले उभे च कम्बू परिपातुके तथा ॥ ४.११.१ ॥
பின்னர் வேறொருவன் தோன்றினான்; அழகிய நிறமுடைய இளைஞன், பெண் வேடம் தரித்து மிகவும் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தான். பவள நிறக் குண்டலங்கள் இரண்டையும், சங்கு வளையல்களையும், கைவளைகளையும் கழற்றியிருந்தான்.
4.11.2
कृष्णे च रक्ते च निबध्य वाससी शरीरवाञ्शुक्रबृहस्पतिप्रभः ।
बहूंश्च दीर्घांश्च विकीर्य मूर्धजान्महाभुजो मत्तगजेन्द्रविक्रमः ॥ ४.११.२ ॥
கருப்பும் சிவப்புமான இரு ஆடைகளை அணிந்து, சுக்கிரன் மற்றும் பிருகஸ்பதியைப் போல ஒளிர்ந்து, உடலுடன் தோன்றி, அடர்ந்த நீண்ட கூந்தலை விரித்துவிட்ட, பெரும் புஜங்களுடைய, மதங்கொண்ட பெரிய யானையின் வீரமுடையவன்.
4.11.3
क्लैब्येन वेषेण न भति भाति च ग्रहाभिपन्नो नभसीव चन्द्रमाः ।
गतेन चोर्वी परिकम्पयंस्तदा विराटमासाद्य सभासमीपतः ॥ ४.११.३ ॥
அலியின் வேடத்தால் அவன் ஒளிரவில்லை, ஆனாலும் ஒளிர்ந்தான்; வானில் கிரகத்தால் பற்றப்பட்ட சந்திரனைப் போல. அப்போது தன் நடையால் பூமியை அதிரச்செய்து, சபையின் அருகில் விராடனிடம் வந்தான்.
4.11.4
तं प्रेक्ष्य राजोपगतं सभातले व्याजाप्रतिच्छन्नममित्रमर्दनम् ।
विराजमानं सुरराजवर्चसं सुतं सुरेन्द्रस्य गजेन्द्रविक्रमम् ॥ ४.११.४ ॥
அரசனிடம் வந்திருந்தவனை சபையின் தரையில் கண்டு, வஞ்சகத்தால் மறைக்கப்படாதவனும், எதிரிகளை நசுக்குபவனும், தேவராஜனின் ஒளியுடன் விளங்குபவனும், இந்திரனின் மகனைப் போன்றவனும், பெரிய யானையின் வீரமுடையவனுமாகிய அவனை.
4.11.5
सर्वानपृच्छच्च समीपचारिणः कुतोऽयमायाति न मे पुरा श्रुतः ।
न चैनमूचुर्विदितं नरास्तदा सविस्मयं वाक्यमिदं नृपोऽब्रवीत् ॥ ४.११.५ ॥
அருகில் இருந்த அனைவரிடமும் கேட்டான்: 'இவன் எங்கிருந்து வருகிறான்? இதற்கு முன் நான் இவனைப் பற்றி கேட்டதில்லையே.' அங்கிருந்த மனிதர்கள் அவனை அறிந்திருந்தும் எதுவும் சொல்லவில்லை; அப்போது அரசன் வியப்புடன் இந்த வார்த்தையைச் சொன்னான்.
4.11.6
गजेन्द्रलीलो मृगराजगामी वृषेक्षणो देवसुतोग्रतेजाः ।
पीनांसबाहुः कनकावदातः कोऽयं नरो मे नगरं प्रविष्टः ॥ ४.११.६ ॥
யானையின் நடையும், சிங்கத்தின் நடையும், காளையின் கண்களும், தேவபுத்திரனின் கடும் ஒளியும், பருத்த தோள்களும் கைகளும், பொன்னின் நிறமும் கொண்ட இந்த மனிதன் யார், என் நகரத்தில் நுழைந்தவன்?
4.11.7
किमेष देवेन्द्रसुतः किमेष ब्रह्मात्मजो वा किमयं स्वयंभूः ।
उमासुतो वैश्रवणात्मजो वा प्रेक्ष्यैनमासीदिति मे वितर्कः ॥ ४.११.७ ॥
இவன் தேவேந்திரனின் மகனோ, பிரம்மனின் மகனோ, அல்லது சுயம்புவோ? உமையின் மகனோ, வைசிரவணனின் (குபேரனின்) மகனோ? இவனைக் கண்டு என் மனதில் இப்படி ஒரு ஐயம் எழுகிறது.
4.11.8
सभामतिक्रम्य स वासवोपमो निरीक्षमाणो बहुभिः सभागतैः ।
स तत्र राजनममित्रहाऽब्रवीद्बृहन्नलाहं नरदेव नर्तकी ॥ ४.११.८ ॥
சபையைக் கடந்து, இந்திரனுக்கு நிகரான அவன், சபையில் கூடிய பலரையும் நோக்கியபடி, அங்கே பகைவரை அழிக்கும் அரசனிடம் கூறினான்: "ஓ நரதேவா, நான் பிருஹன்னளை என்ற நர்த்தகி."
4.11.9
वेणीं प्रकुर्यां रुचिरे च कुण्डले ग्रथे स्रजः प्रावरणानि संहरे ।
स्नानं चरेयं विमृजे च दर्पणं विशेषकेष्वेव च कौशलं मम ॥ ४.११.९ ॥
அழகிய சடையைப் பின்னுவேன், அழகிய குண்டலங்களை அணிவிப்பேன், மாலைகளைத் தொடுப்பேன், ஆடைகளை ஒழுங்குபடுத்துவேன், நீராட்டுவேன், கண்ணாடியைத் துடைப்பேன்; அலங்காரத் திலகங்களிலும் என் திறமை உண்டு.
4.11.10
क्लीबेषु बालेषु जनेषु नर्तने शिक्षाप्रदानेषु च योग्यता मम ।
करोमि वेणीषु च पुष्पपूरकं न मे स्त्रियः कर्मणि कौशलाधिकाः ॥ ४.११.१० ॥
பேடிகளுக்கும், குழந்தைகளுக்கும், மற்றவர்களுக்கும் நாட்டியம் கற்பிப்பதில் எனக்குத் தகுதி உண்டு. சடைகளில் மலர்களைச் செருகுவேன்; பெண்கள் தங்கள் வேலையில் என்னைவிட திறமையுள்ளவர்கள் அல்லர்.
4.11.11
इत्यर्जुनस्तं नरदेवमोजसा विज्ञाप्य तस्थौ विधिनाऽऽत्मनः क्रियाम् ।
तमब्रवीत्प्रांशुमुदीक्ष्य विस्मितो विराटराजोपसृतं महायशाः ॥ ४.११.११ ॥
இவ்வாறு அர்ஜுனன் அந்த நரதேவனிடம் வீரத்துடன் தன்னை அறிவித்து, முறைப்படி தன் பணியை ஏற்று நின்றான். விராட அரசனிடம் வந்த உயர்ந்த உருவம் கொண்டவனைக் கண்டு மகாயசஸ்வியான அரசன் வியப்புடன் அவனிடம் பேசினான்.
4.11.12
नार्हस्तु वेषोऽयमनूर्जितस्ते नापुंस्त्वमर्हं नरदेवसिंह ।
तवैव वेषः शुभवेषभूषणैर्विभूषितो भूतपतेरिव प्रभो ॥ ४.११.१२ ॥
இந்த வேடம் உனக்கு பொருந்தாதது அல்ல; மன்னர்களுள் சிங்கமே, நீ பெண்மை கொண்டவன் அல்ல. பிரபுவே, உன் வேடம் அழகிய ஆடைகளாலும் அணிகலன்களாலும் பூதபதியைப் போல அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளது.
4.11.13
विभाति भानोरिव रश्मिमालिनो घनावरुद्धे गगने घनैरिव ।
धनुर्हि मन्ये तव शोभयेद्भुजौ तथाहि पीनावतिमात्रमायतौ ॥ ४.११.१३ ॥
கதிர்மாலை அணிந்த சூரியன் போலவும், மேகங்களால் சூழப்பட்ட வானில் மேகங்களைப் போலவும் நீ விளங்குகிறாய். வில் உன் புஜங்களை அலங்கரிக்கும் என்று நான் நினைக்கிறேன்; உன் புஜங்கள் மிகவும் பருத்தும் நீண்டும் உள்ளன.
4.11.14
प्रगृह्य चापं त्वनुरूपमात्मनो रक्षस्व देशं पुरमद्य सुस्थिरः ।
पुत्रेण तुल्यो भव मे बृहन्नले वृद्धोस्मि वित्तं प्रतिपादयामि ते ॥ ४.११.१४ ॥
வில்லை எடுத்து, உனக்குத் தகுந்த ஆயுதத்துடன், இன்றே உறுதியுடன் இந்த நகரையும் நாட்டையும் காத்துக்கொள். பிருஹந்நளையே, என் மகனுக்கு நிகராக இரு; நான் முதியவன், உனக்குச் செல்வம் அளிப்பேன்.
4.11.15
त्वं रक्ष मे सर्वमिदं पुरं प्रभो न षण्डतां कांचन लक्षयामि ते ।
प्रशाधि मत्स्यांस्तरसा विवर्धयन्ददामि राज्यं तव सत्यवागहम् ॥ ४.११.१५ ॥
பிரபுவே, இந்த என் முழு நகரையும் நீ காத்துக்கொள்; உன்னிடம் பேடித்தனத்தை நான் காணவில்லை. மத்சியர்களை ஆட்சி செய்து வலிமையுடன் அவர்களை வளர்ப்பாயாக. நான் உண்மையைப் பேசுபவன்; உனக்கு ராஜ்ஜியத்தை அளிப்பேன்.
4.11.16
तस्याग्रतः स्वानि धनूंषि पार्थिवो बहूनि दीर्घाणि च वर्णवन्ति च ।
ददौ स सज्यानि बलान्वितानि जिज्ञासमानः किमयं करिष्यति ॥ ४.११.१६ ॥
அரசன் அவனுக்கு முன்னால் தனது பல நீண்ட, வண்ணம் பூசப்பட்ட நாண் பூட்டிய, வலிமையுள்ள வில்களைக் கொடுத்தான்; இவன் என்ன செய்வான் என்று அறிய விரும்பினான்.
4.11.17
ततोऽर्जुनः क्लीबतरं वचोऽब्रवीन्न मे धनुर्धारितमीदृशं विभो ।
न चापि दृष्टं धनुरीदृशं क्वचिन्न मादृशाः सन्ति धनुर्धरा भुवि ॥ ४.११.१७ ॥
பின்னர் அர்ஜுனன் மிகவும் பணிவான சொற்களைக் கூறினான்: பிரபுவே, நான் இத்தகைய வில்லைப் பிடித்ததில்லை; எங்கும் இத்தகைய வில்லைக் கண்டதுமில்லை; பூமியில் என்னைப் போன்ற வில்லாளிகள் இல்லை.
4.11.18
नृत्याम गायामि च वादयाम्यहं प्रानर्तने कौशलनैपुणं मम ।
तदुत्तरायाः परिधत्स्व नर्तने भवामि देव्या नरदेव नर्तकी ॥ ४.११.१८ ॥
நான் நடனமாடுகிறேன், பாடுகிறேன், வாத்தியங்களும் வாசிக்கிறேன்; நடனத்தில் எனக்கு திறமையும் நுணுக்கமும் உண்டு. ஆகவே, அரசே, உத்தரையின் நடனத்தில் நான் அரசியின் நடனக்காரியாக இருப்பேன்.
4.11.19
ददामि ते तं हि वरं बृहन्नले सुतां हि मे नर्तय याश्च तादृशीः ।
ततो विराटः स्वयमाह्वयत्सुतां नराधिपस्तां च सुमध्यसुन्दरीम् ॥ ४.११.१९ ॥
பிருஹன்னளையே, அந்த வரத்தை உனக்குத் தருகிறேன்; என் மகளுக்கும் அது போன்ற பிற பெண்களுக்கும் நடனம் கற்றுக்கொடு. பின்னர் மனிதர்களின் அரசனான விராடன் தானே தனது மகளை அழைத்தான், அந்த மெல்லிடை அழகியை.
4.11.20
उवाच चैनां मुदितेन चेतसा बृहन्नला नाम सखी भवत्वियम् ।
सुगात्रि संप्रीतिसुबद्धसौहृदा तवाङ्गने प्राणसमा च नित्यदा ॥ ४.११.२० ॥
மகிழ்ந்த மனதுடன் அவளிடம் கூறினான்: "அழகிய அங்கங்களை உடையவளே, பிருஹன்னளை என்ற இவள் உன் தோழியாக இருக்கட்டும்; பரஸ்பர அன்பாலும் நட்பாலும் நன்கு பிணைக்கப்பட்டவளாய், மகளே, எப்போதும் உயிருக்கு நிகராக இருக்கட்டும்."
4.11.21
प्रकामभक्ष्याभरणाम्बरा शुभा चरत्वियं सर्वजनेष्ववारिता ।
न दुष्कुलानामियमाकृतिर्भवेन्न वृत्तभेदी भवतीदृशो जनः ॥ ४.११.२१ ॥
இவள் விரும்பிய உணவு, ஆபரணம், ஆடை அணிந்து அனைவரிடையேயும் தடையின்றி சுபமாக உலாவட்டும். இவளுடைய தோற்றம் கீழ்க்குலத்தவருடையதாக இருக்க முடியாது; இத்தகைய மனிதர் ஒழுக்கத்தை மீறுபவராக இருக்க மாட்டார்.
4.11.22
संमन्त्र्य राजा विविधैः स्वमन्त्रिभिः परीक्ष्य चैनं प्रमदाभिराशु वै ।
अपुंस्त्वमप्यस्य निशम्य च स्थिरं ततः कुमारीपुरमुत्ससर्ज तम् ॥ ४.११.२२ ॥
அரசன் தன் பல்வேறு அமைச்சர்களுடன் ஆலோசித்து, பெண்களைக் கொண்டு இவனை விரைவில் சோதித்து, இவனுக்கு ஆண்மைக் குறைவு இல்லை என்பதை உறுதியாகக் கேட்டறிந்த பின், அவனைக் கன்னியர் அந்தப்புரத்திற்கு அனுப்பினான்.
4.11.23
स शिक्षयामास च गीतवदनं सुतां विराटस्य धनंजयः प्रभुः ।
सखीश्च तस्याः परिचारिकास्तथा प्रियश्च तस्याः स बभूव पाण्डवः ॥ ४.११.२३ ॥
வல்லமையுள்ள தனஞ்சயன் விராடனின் மகளுக்குப் பாட்டும் நடனமும் கற்றுக்கொடுத்தான்; அவளுடைய தோழிகளுக்கும் பணிப்பெண்களுக்கும் அந்தப் பாண்டவன் பிரியமானவனானான்.
4.11.24
तथा स तत्रैव धनंजयोऽवसत्प्रियाणि कुर्वन्त्सह ताभिरात्मवान् ।
तथा गतं तत्र न जझिरे जना बहिश्चरा वाऽप्यथवेतरे जनाः ॥ ४.११.२४ ॥
இவ்வாறு அந்த தனஞ்சயன் அங்கேயே தங்கினான்; அவர்களுடன் பிரியமானவற்றைச் செய்துகொண்டு தன்னடக்கத்துடன் இருந்தான். அங்கு அவனுடைய வாழ்க்கை வெளியில் திரிந்த மக்களுக்கோ மற்றவர்களுக்கோ தெரியவில்லை.