Mahābhārata · Adhyāya 4.14
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.14.1
ततः कृष्णा सुकेशी सा दर्शनीया शुचिस्मिता ।
वेणीकेशान्समुत्क्षिप्य पीनवृत्तकुचा शुभा ।
जुगूहे दक्षिणे पार्श्वे मृदूनसितलोचना ॥ ४.१४.१ ॥
Entonces Kṛṣṇā, de bellos cabellos, hermosa de ver, de sonrisa pura, habiendo recogido las trenzas de su cabello, hermosa de senos redondos y firmes, se ocultó en el lado derecho, de rostro suave y ojos oscuros.
4.14.2
वासश्च परिधायैकं कृष्णा सुमलिनं महत् ।
कृत्वा वेषं च सैरन्ध्र्याः कृष्णा व्यचरदार्तवत् ॥ ४.१४.२ ॥
Kṛṣṇā, vistiendo una única prenda grande muy sucia y adoptando el atuendo de una sirvienta, deambuló como quien está afligido.
4.14.3
प्रविष्टा नगरं भीरूः सैरन्ध्रीवेषसंयुता ।
तां नराः परिधावन्तः स्त्रियश्च समुपाद्रवन् ॥ ४.१४.३ ॥
Al entrar en la ciudad, la temerosa, vestida con el atuendo de sirvienta, fue rodeada por hombres que corrían a su alrededor, y también las mujeres se abalanzaron sobre ella.
4.14.4
अपृच्छंस्ते च तां दृष्ट्वा का त्वं किं च चिकीर्षसि ।
सा तानुवाच राजेन्द्र सैरन्ध्र्यहमुपागता।
कर्म चेच्छामि वै कर्तुं तस्य या मां भरिष्यति ॥ ४.१४.४ ॥
Al verla, le preguntaron: '¿Quién eres y qué deseas hacer?' Ella les respondió: 'Oh señor de reyes, he venido como sirvienta; deseo hacer un trabajo para quien me mantenga.'
4.14.5
तस्या रूपेण वेषेण श्लक्ष्णया च गिरा तथा ।
न श्रद्दधानास्तां देवीमन्नहेतोरुपस्थिताम् ॥ ४.१४.५ ॥
Ni por su belleza, ni por su atuendo, ni por su suave habla le creyeron: a esta mujer semejante a una diosa que se había acercado por causa del alimento.
4.14.6
विराटस्य तु कैकेयी भार्या परमसंमता ।
आलोकयन्ती ददृशे प्रासादाद्द्रुपदात्मजाम् ॥ ४.१४.६ ॥
Kaikeyī, la esposa más estimada de Virāṭa, mirando desde el palacio, vio a la hija de Drupada.
4.14.7
सा समीक्ष्य तथारूपामनाथामेकवाससम् ।
स्त्रीभिश्च पुरुषैश्चापि सर्वतः परिवारिताम् ॥ ४.१४.७ ॥
Al verla así, sin protector, con una sola vestidura y rodeada por todas partes de mujeres y hombres,
4.14.8
विराटभार्या तां देवी कारुण्याज्जातसंभ्रमा ।
अप्रेषयत्समीपस्थाः स्त्रियो वृद्धाश्च तत्पराः ॥ ४.१४.८ ॥
La reina, esposa de Virāṭa, conmovida y agitada por compasión, envió a las mujeres que estaban cerca y a las ancianas dedicadas a ello.
4.14.9
अपनीय ततः सर्वा आनयध्वमिहैव ताम् ।
यदा दृष्टा मया साध्वी कम्पते मे मनस्तदा।
तस्माच्छीघ्रमिहानाय दर्शयध्वं यदीच्छथ ॥ ४.१४.९ ॥
Entonces, apartadla de allí y traedla aquí mismo. Desde que vi a esa mujer virtuosa, mi mente tiembla; por eso, si lo deseáis, traedla pronto aquí y mostradla.
4.14.10
तास्तथोक्ता उपागम्य द्रौपदीं परिसंगताः ।
आनीय सर्वथा त्वेनामब्रुवन्मधुराक्षरम् ॥ ४.१४.१० ॥
Así instruidas, se acercaron a Draupadī, se reunieron a su alrededor y le hablaron con palabras dulces.
4.14.11
भद्रे त्वां द्रष्टुमिच्छन्ती सुदेष्णा हर्म्यभूतले ।
त्वदर्थं प्रैषयच्चास्मान्द्रष्टुं तां त्वं यदीच्छसि।
आयाह्यस्माभिरेवाद्य रक्ष्यमाणा यथेष्टतः ॥ ४.१४.११ ॥
"¡Oh buena mujer! Sudeṣṇā, deseosa de verte en el suelo del palacio, nos ha enviado por tu causa. Si lo deseas, ven hoy con nosotras, protegida como desees."
4.14.12
तच्छ्रुत्वा द्रौपदी तासां वचनं वाक्यकोविदा ।
ईप्सितर्थातिलाभेन हृष्टाऽऽयाता गृहोत्तमम् ॥ ४.१४.१२ ॥
Al oír sus palabras, Draupadī, diestra en el habla, complacida por haber alcanzado con creces lo que deseaba, se dirigió a la excelente morada.
4.14.13
राजवेश्म ह्युपाक्रम्य यत्राग्र्यमहिषी स्थिता ।
सुदेष्णामगमत्कृष्णा राजभार्यां यशस्विनीम् ॥ ४.१४.१३ ॥
Entrando en el palacio real, donde estaba la reina principal, Kṛṣṇā (Draupadī) fue hacia Sudeṣṇā, la ilustre esposa del rey.
4.14.14
कृष्णान्केशान्मृदून्दीर्घान्समुद्ग्रथ्यासितेक्षणा ।
कुञ्चिताग्रांस्तु सूक्ष्माग्रान्दर्शनीयान्निबध्य च।
जुगूहे दक्षिणे पार्श्वे मृदूनायतलोचना ॥ ४.१४.१४ ॥
Recogiendo su cabello oscuro, suave y largo, de puntas rizadas, finas y hermosas, la de ojos amplios lo ocultó en el costado derecho.
4.14.15
सा प्रविश्य विराटस्य द्रौपद्यन्तःपुरं शुभा ।
ह्रीनिषेवान्विता बाला कम्पमाना लतेव सा ॥ ४.१४.१५ ॥
Habiendo entrado en los aposentos interiores de Virāṭa, aquella auspiciosa Draupadī, joven llena de pudor, temblaba como una enredadera.
4.14.16
अभिगम्य च सुश्रोणी सर्वलक्षणसंयुता ।
ददर्शावस्थितां हैमे पीठे रत्नपरिच्छदे ॥ ४.१४.१६ ॥
Acercándose, la de bellas caderas, dotada de todas las marcas auspiciosas, la vio sentada en un trono de oro adornado con joyas.
4.14.17
रक्तसूक्ष्माम्बरधरां मेघे सौदामिनीमिव ।
नानावर्णविचित्रां च सर्वाभरणभूषिताम् ॥ ४.१४.१७ ॥
Vestida con finas prendas rojas, como un relámpago en una nube, variada en muchos colores, adornada con todas las joyas.
4.14.18
सुभ्रूं सुकेशीं सुश्रोणीं कुब्जवामनमध्यगाम् ।
बहुपुष्पोपकीर्णायां भूम्यां वेदिमिवाध्वरे ॥ ४.१४.१८ ॥
De bellas cejas, bello cabello y bellas caderas, rodeada de jorobadas y enanas, parecía un altar sacrificial sobre tierra cubierta de muchas flores en un sacrificio.
4.14.19
सुदेष्णां राजमहिषीं सर्वालंकारभूषिताम् ।
श्रीमतीं राजपुत्रीणां शतेन परिवारिताम् ॥ ४.१४.१९ ॥
Sudeṣṇā, la reina principal del rey, adornada con todos los ornamentos, rodeada de cien princesas.
4.14.20
ताः सर्वा द्रौपदीं दृष्ट्वा सन्तप्ताः परमाङ्गनाः ।
परितश्चोपतस्थुस्ताः सहसोत्थाय चासनात् ॥ ४.१४.२० ॥
Al ver a Draupadī, todas aquellas excelentes mujeres se agitaron, y de repente, levantándose de sus asientos, se pusieron de pie a su alrededor.
4.14.21
निरीक्षमाणाः सर्वास्ताः शचीं देवीमिवागताम् ।
गूढगुल्फां वरारोहां कृष्णां ताम्रायतेक्षणाम्।
अतिसर्वानवद्याङ्गीं नतगात्रीं सुमध्यमाम् ॥ ४.१४.२१ ॥
Todas la contemplaban como si la diosa Śacī hubiera venido: de tobillos ocultos, bellas caderas, oscura, de ojos largos y cobrizos, intachable en cada miembro, de cuerpo esbelto y cintura delgada.
4.14.22
न ह्रस्वां नातिमहतीं जातां बहुतृणे वने ।
ऋश्यरोहीमिवानिन्द्यां सुकेशीं मृगलोचनाम् ॥ ४.१४.२२ ॥
Ni baja ni muy alta, como una gacela ṛśyarohī nacida en un bosque rico en hierba, intachable, de hermosos cabellos, de ojos de ciervo.
4.14.23
तां मृगीमिव वित्रस्तां यूथभ्रष्टामिव द्विपाम् ।
लक्ष्मीमिव विशालाक्षीं विद्यामिव यशस्विनीम् ॥ ४.१४.२३ ॥
Ella era como una cierva asustada, como una elefanta apartada de su manada, como Lakṣmī de amplios ojos, como un saber glorioso.
4.14.24
रोहिणीमिव ताराणां दीप्तामग्निशिखामिव ।
पार्वतीमिव रुद्राणीं वेलामिव महोदधेः ॥ ४.१४.२४ ॥
Ella era como Rohiṇī entre las estrellas, como una llama de fuego ardiente, como Pārvatī o Rudrāṇī, como la orilla del gran océano.
4.14.25
सुलभामिव नागीनां मृगीणामिव किन्नरीम् ।
गङ्गामिव विशुद्धाङ्गीं शारदीमिव शर्वरीम् ॥ ४.१४.२५ ॥
Era fácil de hallar como una nāgī, como una kinnarī entre las ciervas, pura de miembros como el Gaṅgā, y como una noche de otoño.
4.14.26
तामचिन्त्यतमां लोके इलामिव यशस्विनीम् ।
सावित्रीमिव दुर्धषां ब्राह्म्या लक्ष्म्या समन्वितां ॥ ४.१४.२६ ॥
Ella, la más inconcebible del mundo, gloriosa como Ilā, invencible como Sāvitrī, dotada de la brillantez de Brāhmī Lakṣmī.
4.14.27
सीतामिव सतीं शुद्धामरुन्धतीमिव प्रियाम् ।
सुदेष्णा पर्यपृच्छत्तां विस्मयोत्फुल्ललोचना ॥ ४.१४.२७ ॥
Sudeṣṇā, con los ojos abiertos de asombro, le preguntó a ella, fiel y pura como Sītā, querida como Arundhatī.
4.14.28
का त्वं सर्वानवद्याङ्गि कुतोसि त्वमिहागता ।
कस्य वा त्वं विशालाक्षि किं वा ते करवाण्यहम् ॥ ४.१४.२८ ॥
¡Oh tú, de miembros sin defecto!, ¿quién eres? ¿De dónde has venido aquí? ¡Oh de ojos grandes!, ¿de quién eres, o qué puedo hacer por ti?
4.14.29
गूढगुल्फा समानोरूस्त्रिगम्भीरा षडुन्नता ।
स्निग्धा पञ्चसु रक्तेषु हंसगद्गदभाषिणी ॥ ४.१४.२९ ॥
De tobillos ocultos y muslos iguales, profunda en tres lugares, elevada en seis, suave en cinco partes sonrosadas, hablando con voz suave como de cisne.
4.14.30
शुकेशी सुस्वरा श्यामा पीनश्रोणीपयोधरा ।
अरालपक्ष्मनयना बिम्बोष्ठी तनुमध्यमा ॥ ४.१४.३० ॥
De cabello como el plumaje de un loro, de voz dulce, de tez oscura y juvenil, con caderas y pechos llenos, ojos de pestañas rizadas, labios como fruto de bimba, de cintura esbelta.
4.14.31
कम्बुग्रीवा गूढसिरा पूर्णचन्द्रनिभानना ।
दानवी किन्नरी वा त्वं गन्धर्वी वनदेवता ॥ ४.१४.३१ ॥
De cuello de caracola, con venas ocultas, rostro como la luna llena: ¿eres una mujer dānava, una kinnarī, una gandharvī o una diosa del bosque?
4.14.32
अप्सरा वाऽसि नागी वा तारा वा त्वं विलासिनी ।
अलम्बुसा मिश्रकेशी पुण्डरीकाऽथ मालिनी ॥ ४.१४.३२ ॥
¿Eres una apsaras, una nāgī, una estrella o una mujer encantadora? ¿Alambuṣā, Miśrakeśī, Puṇḍarīkā o Mālinī?
4.14.33
तेनतेनैव संपन्ना काश्मीरीव तुरंगमा ।
इन्द्राणी त्वथ रुद्राणी स्वधा वाऽप्यथवा रतिः ॥ ४.१४.३३ ॥
Dotada de las cualidades de cada una de ellas, como una yegua de Cachemira: ¿eres Indrāṇī, Rudrāṇī, Svadhā o Rati?
4.14.34
देवि देवेषु विख्याता ब्रूहि का त्वमिहागता ।
तव ह्यनुपमं रूपं भूषणैरपि वर्जितम् ॥ ४.१४.३४ ॥
Diosa, renombrada entre los dioses: dime, ¿quién eres y por qué has venido aquí? Tu forma es incomparable, incluso sin adornos.
4.14.35
त्वां सृष्ट्वोपरतं मन्ये लोककर्तारमीश्वरम् ।
न तृप्यन्ति स्त्रियो दृष्ट्वा का न पुंसां रतिर्भवेत् ॥ ४.१४.३५ ॥
Habiéndote creado, creo que el señor creador de los mundos ha cesado. Las mujeres no se sacian al verte; ¿qué deseo no surgiría en los hombres?
4.14.36
प्रवालपुष्पस्तबकैराचिता वनदेवताः ।
त्वामेव हि निरीक्षन्ते विस्मिता रूपसंपदा ॥ ४.१४.३६ ॥
Las diosas del bosque, adornadas con racimos de brotes y flores, solo te miran a ti, asombradas por la riqueza de tu belleza.
4.14.37
अन्तःपुरगता नार्यो मृगाः पक्षिगणा नराः ।
सर्वे त्वामेव कल्याणि निरीक्षन्ते सुविस्मिताः ॥ ४.१४.३७ ॥
Las mujeres del gineceo, los ciervos, las bandadas de aves y los hombres — todos te miran a ti sola, oh auspiciosa, profundamente asombrados.
4.14.38
न त्वादृशी काचन मे त्रिषु लोकेषु सुन्दरी ।
दृष्टपूर्वा श्रुता वाऽपि चक्षुपा विद्यते शुभा ॥ ४.१४.३८ ॥
En los tres mundos no hay para mí una hermosa como tú: nunca la vi con mis ojos ni la oí nombrar, ni existe otra de tan auspicioso aspecto.
4.14.39
नास्ति देवी न गन्धर्वी न यक्षी न च किन्नरी ।
सैरन्ध्री नाम मे जातिर्वन्यमूलफलाशना ॥ ४.१४.३९ ॥
No soy diosa, ni gandharva, ni yakṣī, ni siquiera kinnarī. Mi nombre es Sairandhrī, esa es mi condición; me alimento de raíces y frutos del bosque.
4.14.40
पतीनां प्रेक्षमाणानां कस्मिंश्चित्कारणान्तरे ।
केशपाशे परामृष्टा साऽहं त्रस्ता वनं गता ॥ ४.१४.४० ॥
Mientras mis esposos miraban, por algún otro pretexto me agarraron de la trenza; aterrorizada, me fui al bosque.
4.14.41
तत्र द्वादशवर्षाणि वन्यमूलफलाशना ।
चराम्यनिलया सुभ्रूः सा तवान्तिकमागता ॥ ४.१४.४१ ॥
Allí, durante doce años, vagué sin hogar, alimentándome de raíces y frutos del bosque; oh de bellas cejas, por eso he venido junto a ti.
4.14.42
जानामि केशान्ग्रथितुं विचित्रान्ग्रथितुं मणीन् ।
मल्लिकोत्पलपद्मानां जानामि ग्रथितुं स्रजः ॥ ४.१४.४२ ॥
Sé trenzar el cabello en diseños intrincados, sé ensartar joyas, y sé tejer guirnaldas de jazmín, loto azul y loto.
4.14.43
सिन्धुवारकजातीनां रचयाम्यवतंसकान् ।
पत्रं मृगाङ्गमगरुं पिषे च हरिचन्दनम् ।
ग्रथयिष्यामि चित्राश्च स्रजः परमशोभनाः ॥ ४.१४.४३ ॥
Hago adornos para las orejas con flores de sindhuvāraka y jātī. Machaco almizcle, agarú y sándalo amarillo. Tejeré guirnaldas variadas y muy hermosas.
4.14.44
आराधनं सत्यभामां कृष्णस्य महिषीं प्रियाम् ।
कृष्णां च भार्यां पार्थानां नारीणामुत्तमां तथा ॥ ४.१४.४४ ॥
He servido a Satyabhāmā, la amada reina principal de Kṛṣṇa, y a Kṛṣṇā, esposa de los hijos de Pṛthā, la mejor de las mujeres.
4.14.45
तथाऽस्मि सुभ्रुवा चाहमिष्टलाभेन तोषिता ।
मालिनी चेति मे नाम स्वयं देवी चकार ह।
कृष्णा कमलपत्राक्षी सा मे प्राणसमा सखी ॥ ४.१४.४५ ॥
Así quedé satisfecha con lo que la de bellas cejas me concedió. La diosa misma me puso el nombre de Mālinī. Kṛṣṇā, de ojos como pétalos de loto, es mi amiga, querida como mi propia vida.
4.14.46
न चाहं चिरमिच्छामि क्वचिद्वस्तुं शुभानने ।
व्रतं किलैतदस्माकं कुलधर्मोऽयमीदृशः ॥ ४.१४.४६ ॥
Y no deseo quedarme mucho tiempo en ningún lugar, oh de rostro hermoso. Este es nuestro voto; tal es la costumbre de nuestra familia.
4.14.47
योऽस्माकं तु हरेद्द्रव्यं देशं वसनमेव वा ।
न क्रोद्धव्यं किलास्माभिरस्मद्गुरुरमर्षणः ॥ ४.१४.४७ ॥
Quien nos quite nuestros bienes, nuestro lugar o incluso nuestra ropa, no debemos enojarnos, pues nuestro maestro es intolerante.
4.14.48
साऽहं वनानि दुर्गाणि तीर्थानि च सरांसि च ।
शैलांश्च विविधान्रम्यान्सरितश्च समुद्रगाः ॥ ४.१४.४८ ॥
Yo he recorrido bosques impenetrables, vados sagrados y lagos, muchas montañas deliciosas y los ríos que fluyen hacia el mar.
4.14.49
भर्तृशोकपरीताङ्गी भर्तृसब्रह्मचारिणी ।
विचरामि महीं दुर्गां यत्र सायंनिवेशना ॥ ४.१४.४९ ॥
Con mis miembros consumidos por el dolor de mis esposos, compañera de voto de castidad de mis esposos, vago por esta tierra escarpada, donde al atardecer hago mi morada.
4.14.50
वीरपत्नी यदा देवी चरमाणेषु भर्तृषु ।
साऽहं विवत्सा विधिना गन्धमादनपर्वतात्।
शृणोमि तव सौशील्यं भर्तुर्मधुरभाषिणि ॥ ४.१४.५० ॥
Oh diosa, esposa de héroes, cuando mis esposos vagaban, por el destino me separé de la montaña Gandhamādana. Oh tú de dulce habla, oigo de tu bondad y de la de tu esposo.
4.14.51
माहात्म्यं च ततः श्रुत्वा ब्राह्मणानां समीपतः ।
त्वामुपस्थातुमिच्छामि ततश्चाहमिहागता ॥ ४.१४.५१ ॥
Entonces, habiendo oído de tu grandeza por boca de los brahmanes cercanos, deseo servirte, y por eso he venido aquí.
4.14.52
गुरवो मम धर्मश्च वायुः शक्रस्तथाऽश्विनौ ।
तेषां प्रसादाच्च न मां कश्चिद्धर्षयते पुमान् ॥ ४.१४.५२ ॥
Mis preceptores son Dharma, Vāyu, Śakra y también los dos Aśvin. Por su gracia ningún hombre se atreve a asaltarme.
4.14.53
एवमुक्त्वा सुदेष्णां तां कृताञ्जलिपुटा स्थिता ।
साऽब्रवीद्विस्मयाविष्टा द्रौपदीं योषितां वराम् ॥ ४.१४.५३ ॥
Habiendo dicho esto a Sudeṣṇā, habló a Draupadī, que estaba de pie con las palmas juntas, la mejor de las mujeres, llena de asombro.
4.14.54
न भरेयमहं भद्रे संशयो मम विद्यते ।
राजा त्वयं हि त्वां दृष्ट्वा मतिं पापां करिष्यति ॥ ४.१४.५४ ॥
Oh bienaventurada, no puedo hacerme responsable de ti; tengo dudas al respecto, pues el rey, al verte, concebirá un designio pecaminoso.
4.14.55
साऽहं त्वां न क्षमां मन्ये वसन्तीमिह वेश्मनि ।
एष दोषोस्ति सुश्रोणि कथं वाभीरु मन्यसे ॥ ४.१४.५५ ॥
No creo que sea adecuado que habites en esta casa. Oh, de hermosas caderas, esto es una falta. Oh, intrépida, ¿cómo lo consideras?
4.14.56
स्थिता राजकुले नार्यो याश्चेमा मम वेश्मनि ।
त्वामेवैकां निरीक्षन्ते विस्मयाद्वरवर्णिनि ॥ ४.१४.५६ ॥
Las mujeres que están en la casa real y en la mía te miran solo a ti con asombro, oh de hermoso color.
4.14.57
वृक्षांश्चोपस्थितान्पश्य य इमे मम वेश्मनि ।
विनमन्ते हि त्वां दृष्ट्वा पुमांसं कं न लोभयेः ॥ ४.१४.५७ ॥
Mira estos árboles que están cerca de mi casa; al verte se inclinan. ¿A qué hombre no seducirías?
4.14.58
बिभर्षि परमं रूपमतिमानुषमद्भुतम् ।
तिर्यग्योनिगताश्चापि निरीक्षन्ते सविस्मयाः ।
तव रूपमनिन्द्याङ्गि किं पुनर्मानवा भुवि ॥ ४.१४.५८ ॥
Portas una belleza suprema, maravillosa y más allá de lo humano. Incluso las criaturas nacidas en cuerpos de animales te miran con asombro. Oh, de miembros sin tacha, ¿qué decir de los hombres de la tierra?
4.14.59
राजा विराटः सुश्रोणि दृष्ट्वा ते परमं वपुः ।
मां विहाय वरारोहे त्वां गच्छेत्सर्वचेतसा ॥ ४.१४.५९ ॥
Oh, de hermosas caderas, el rey Virāṭa, al ver tu cuerpo supremo, oh de bellos muslos, me abandonaría y iría a ti con todo su corazón.
4.14.60
यं हि त्वमनवद्याङ्गी नरमायतलोचने ।
सुप्रसन्ना हि वीक्षेथाः स कामवरागो भवेत् ॥ ४.१४.६० ॥
Oh, de miembros sin tacha, oh de ojos grandes, el hombre al que mires con gran favor se volvería esclavo del deseo.
4.14.61
सुस्नाताऽलंकृता हि त्वं यमीक्षेथा हि मानुषम् ।
ग्लानिर्न तस्य दुःखं वा न तन्द्रिर्न पराजयः ॥ ४.१४.६१ ॥
Bañada y adornada, a cualquier hombre que mires, no le sobrevendrá cansancio, ni pesar, ni letargo, ni derrota.
4.14.62
न शोको न च सन्तापो न क्रोधो नानृतं वदे ।
यं त्वं सर्वातवद्याङ्गि भजेथाः समलंकृता ॥ ४.१४.६२ ॥
Oh tú de miembros perfectos, aquel con quien te unas adornada no conocerá pena, angustia ni ira, ni dirá mentira.
4.14.63
न व्याधिर्न जरा तस्य न तृष्णा न क्षुधा भवेत् ।
यस्य त्वं वशगा सुभ्रु भवेरङ्कगता सती ॥ ४.१४.६३ ॥
Oh tú de hermosas cejas, aquel a quien te entregues, sentada en su regazo como esposa fiel, no conocerá enfermedad, vejez, sed ni hambre.
4.14.64
पञ्चत्वमपि संप्राप्तं यं च त्वं परिपस्वजेः ।
बाहुभ्यामनुरूपाभ्यां स जीवेदिति मे मतिः ॥ ४.१४.६४ ॥
Incluso quien ha alcanzado la muerte, a quien abraces con tus brazos adecuados, vivirá; tal es mi opinión.
4.14.65
यस्य हि त्वं भवेर्भार्या यं च हृष्टा परिष्वजेः ।
अतिजीवेस्य सर्वेषु देवेष्विव पुरन्दरः ॥ ४.१४.६५ ॥
Aquel de quien serás esposa, y a quien abraces con alegría, vivirá más allá de lo común, como Indra entre todos los dioses.
4.14.66
अध्यारोहेद्यथा वृक्षं यथा वाऽऽरुह्य तक्षति ।
राजवेश्मनि वामोरु ननु स्यास्त्वं तथा मम ॥ ४.१४.६६ ॥
Como uno sube a un árbol, o habiéndolo subido lo derriba, así, oh tú de hermosos muslos, en el palacio real serás sin duda mía.
4.14.67
यथा कर्कटकी गर्भमाधत्ते मृत्युमात्मनः ।
तथाविधमहं मन्ये तव सुभ्रु समागमम् ॥ ४.१४.६७ ॥
Como la cangreja concibe su propia muerte en el vientre, así considero yo esta unión contigo, de hermosas cejas.
4.14.68
अनुमानये त्वां सैरन्ध्रि नावमन्ये कथंचन ।
भर्तृशीलभयाद्भद्रे तव वासं न रोचये ॥ ४.१४.६८ ॥
Te suplico, Sairandhrī; de ningún modo quiero deshonrarte. Pero por temor al carácter de tu esposo, bondadosa, no deseo que permanezcas aquí.
4.14.69
नाहं शक्या विराटेन यद्वा चान्येन केनचित् ।
देवगन्धर्वयक्षैर्वा द्रष्टुं दुष्टेन चेतसा ॥ ४.१४.६९ ॥
Ni Virāṭa, ni nadie más, ni dioses, gandharvas o yakṣas, pueden mirarme con mente perversa.
4.14.70
गन्धर्वाः पालयन्ते मां सुकुलाः पञ्च सुव्रताः ।
पुत्रा देवादिदेवानां सूर्यपावकवर्चसः ॥ ४.१४.७० ॥
Cinco gandharvas de noble linaje y buenos votos me protegen; son hijos del primero entre los dioses, resplandecientes como el sol y el fuego.
4.14.71
यश्च दुःशीलवान्मर्त्यो मां स्पृशेद्दुष्टचेतसा ।
स तामेव निशां शीघ्रं शयीत मुसलैर्हतः ॥ ४.१४.७१ ॥
El mortal de mala índole que me toque con mente perversa, esa misma noche se acostará pronto, abatido por mazas.
4.14.72
यस्यापि हि शतं पूर्णं बान्धवानां भवेदपि ।
सहस्रं वा विशालाक्षि कोटिर्वापि सहस्रिका ।
दुष्टचित्तश्च मां ब्रूयान्न स जीवेत्तवाग्रतः ॥ ४.१४.७२ ॥
Aunque tenga cien, mil o incluso diez millones de parientes, ojos grandes, quien con mente perversa me hable no vivirá ante tus ojos.
4.14.73
न तस्य त्रिदशा देवा नासुरा न च पन्नगाः ।
तेभ्यो गन्धर्वराजेभ्यस्त्राणं कुर्युरसंशयम् ॥ ४.१४.७३ ॥
Ni los dioses, ni los asuras, ni las serpientes podrían protegerlo de aquellos señores de los gandharvas, sin duda alguna.
4.14.74
सुदेष्णे विश्वस त्वं मां स्वजने बान्धवेऽपि वा ।
नाहं शक्या नरैर्द्रष्टुं न च मे वृत्तमीदृशम् ॥ ४.१४.७४ ॥
Oh Sudeṣṇā, confía en mí, ya sea entre tu gente o tus parientes. No soy alguien a quien los hombres puedan mirar, y mi conducta no es así.
4.14.75
यो मे न दद्यादुच्छिष्टं न च पादौ प्रधावयेत् ।
प्रीयेरंस्तेन वासेन गन्धर्वाः पतयो मम ॥ ४.१४.७५ ॥
Quien no me dé la comida sobrante ni me lave los pies, con esa prenda se complacerán mis esposos gandharvas.
4.14.76
यो हि मां पुरुषो गृद्ध्येद्यथाऽन्याः प्राकृतस्त्रियः ।
तामेव स इमां रात्रिं प्रविशेदपरां तनुम् ॥ ४.१४.७६ ॥
El hombre que me desee como desea a otras mujeres comunes, que esa misma noche entre en otro cuerpo.
4.14.77
न चाप्यहं चालयितुं शक्या केनचिदङ्गने ।
दुःखशीलाश्च गन्धर्वास्त इमे बलिनः प्रियाः ।
एवं निवसमानायां मयि मा ते भयं हि भूत् ॥ ४.१४.७७ ॥
Oh mujer, nadie puede moverme. Estos gandharvas son de carácter duro, fuertes y queridos para mí. Mientras yo habite así, que no tengas temor.
4.14.78
एवमुक्ता तु सैरन्ध्र्या सुदेष्णा वाक्यमब्रवीत् ।
वसेह मयि कल्याणि यदि ते वृत्तमीदृशम् ॥ ४.१४.७८ ॥
Cuando Sairandhrī habló así, Sudeṣṇā pronunció estas palabras: Oh bienaventurada, si tu conducta es tal, quédate aquí conmigo.
4.14.79
कश्च ते दातुमुच्छिष्टं पुमानर्हति भामिनि ।
प्रसारयेच्च कः पादौ लक्ष्मीं दृष्ट्वैव बुद्धिमान् ॥ ४.१४.७९ ॥
¡Oh, mujer radiante! ¿Qué hombre merece darte sobras? Y al verte, como a Lakṣmī, ¿qué hombre sabio extendería la mano hacia tus pies?
4.14.80
एवमाचारसंपन्ना एवं देवपरायणा ।
रक्ष्या त्वमसि भूतानां सावित्रीवद्विजन्मनाम् ॥ ४.१४.८० ॥
Dotada de tal conducta y devota de los dioses de esta manera, debes ser protegida por todos los seres, como Sāvitrī y los nacidos dos veces.
4.14.81
देवता इव कल्याणि पूजिता वरवर्णिनी ।
वस भद्रे मयि प्रीता प्रीतिर्हि मयि वर्तते।
सर्वकामैः प्रमुदिता निरुद्विग्नमनाः सुखम् ॥ ४.१४.८१ ॥
¡Oh auspiciosa, honrada como una diosa, oh bella de hermoso color, oh graciosa! Quédate conmigo con alegría; mi afecto está en ti. Regocijándote con todos tus deseos cumplidos, vive felizmente con la mente serena.
4.14.82
सुदेष्णयैवमुक्ता सा संप्रीता चारुहासिनी ।
निर्विशङ्का विराटस्य विवेशान्तःपुरं सुखम् ॥ ४.१४.८२ ॥
Así hablada por Sudeṣṇā, ella, muy complacida y de sonrisa hermosa, entró sin temor y felizmente en los aposentos interiores de Virāṭa.
4.14.83
याज्ञसेनी सुदेष्णां तु शुश्रूपन्ती विशांपते ।
अवसत्परिचारार्हा सुदुःखं जनमेजय ॥ ४.१४.८३ ॥
Oh señor de los hombres, Yājñasenī (Draupadī), sirviendo a Sudeṣṇā, aunque digna de ser servida, vivió en gran aflicción, oh Janamejaya.
4.14.84
एवं विराटे न्यवसंस्तु पाण्डवाः कृष्णा तथाऽन्तःपुरमेत्य शोभना ।
अज्ञातचर्यां प्रतिरुद्धमानसा यथाऽग्रथो भस्मनि गूढतेजसः ॥ ४.१४.८४ ॥
Así habitaron los Pāṇḍavas en el reino de Virāṭa, y también Kṛṣṇā, radiante, entró en los aposentos interiores. En su vida oculta, con las mentes contenidas, vivieron como fuegos cubiertos de ceniza, con su brillo escondido.