ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 4.14
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.14.1
ततः कृष्णा सुकेशी सा दर्शनीया शुचिस्मिता ।
वेणीकेशान्समुत्क्षिप्य पीनवृत्तकुचा शुभा ।
जुगूहे दक्षिणे पार्श्वे मृदूनसितलोचना ॥ ४.१४.१ ॥
ಆಗ ಸುಂದರ ಕೂದಲಿನ, ನೋಡಲು ಆಕರ್ಷಕ ಹಾಗೂ ಶುದ್ಧ ನಗುವಿನ ಕೃಷ್ಣೆ ತನ್ನ ಜಡೆಯ ಕೂದಲನ್ನು ಮೇಲೆತ್ತಿ, ದುಂಡಗಿನ ಉಬ್ಬಿದ ಸ್ತನಗಳುಳ್ಳ ಆ ಶುಭೆ, ಮೃದು ಮುಖದ, ಬಿಳಿಯ ಕಣ್ಣಿನ ಆಕೆ, ಬಲಭಾಗದಲ್ಲಿ ಮರೆಯಾದಳು.
4.14.2
वासश्च परिधायैकं कृष्णा सुमलिनं महत् ।
कृत्वा वेषं च सैरन्ध्र्याः कृष्णा व्यचरदार्तवत् ॥ ४.१४.२ ॥
ಕೃಷ್ಣೆ ಒಂದೇ ಒಂದು ತುಂಬ ಕೊಳಕಾದ ದೊಡ್ಡ ವಸ್ತ್ರವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಸೈರಂಧ್ರಿಯ ವೇಷ ಧರಿಸಿ, ದುಃಖಿತಳಂತೆ ಸಂಚರಿಸಿದಳು.
4.14.3
प्रविष्टा नगरं भीरूः सैरन्ध्रीवेषसंयुता ।
तां नराः परिधावन्तः स्त्रियश्च समुपाद्रवन् ॥ ४.१४.३ ॥
ನಗರ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ, ಭಯಭೀತಳಾದ, ಸೈರಂಧ್ರಿಯ ವೇಷ ಧರಿಸಿದ ಆಕೆಯನ್ನು ಪುರುಷರು ಓಡಿ ಸುತ್ತುವರಿದರು; ಸ್ತ್ರೀಯರೂ ಆಕೆಯತ್ತ ಧಾವಿಸಿದರು.
4.14.4
अपृच्छंस्ते च तां दृष्ट्वा का त्वं किं च चिकीर्षसि ।
सा तानुवाच राजेन्द्र सैरन्ध्र्यहमुपागता।
कर्म चेच्छामि वै कर्तुं तस्य या मां भरिष्यति ॥ ४.१४.४ ॥
ಅವರು ಆಕೆಯನ್ನು ನೋಡಿ, 'ನೀನು ಯಾರು? ಏನು ಮಾಡಲು ಬಯಸುತ್ತೀಯ?' ಎಂದು ಕೇಳಿದರು. ಆಕೆ ಅವರಿಗೆ, 'ಓ ರಾಜೇಂದ್ರ, ನಾನು ಸೈರಂಧ್ರಿಯಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ; ನನ್ನನ್ನು ಸಾಕುವವನಿಗಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ' ಎಂದಳು.
4.14.5
तस्या रूपेण वेषेण श्लक्ष्णया च गिरा तथा ।
न श्रद्दधानास्तां देवीमन्नहेतोरुपस्थिताम् ॥ ४.१४.५ ॥
ಆಕೆಯ ರೂಪ, ವೇಷ ಮತ್ತು ಮೃದು ಮಾತಿನಿಂದಲೂ ಅವರು ನಂಬಲಿಲ್ಲ; ಆಹಾರಕ್ಕಾಗಿ ಬಂದು ನಿಂತಿರುವ ಆ ದೇವಿಯಂತಹ ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು.
4.14.6
विराटस्य तु कैकेयी भार्या परमसंमता ।
आलोकयन्ती ददृशे प्रासादाद्द्रुपदात्मजाम् ॥ ४.१४.६ ॥
ವಿರಾಟನ ಅತ್ಯಂತ ಗೌರವಾನ್ವಿತ ಪತ್ನಿ ಕೈಕೇಯಿ, ಅರಮನೆಯಿಂದ ನೋಡುತ್ತಾ ದ್ರುಪದನ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು ಕಂಡಳು.
4.14.7
सा समीक्ष्य तथारूपामनाथामेकवाससम् ।
स्त्रीभिश्च पुरुषैश्चापि सर्वतः परिवारिताम् ॥ ४.१४.७ ॥
ಅವಳನ್ನು ಹೀಗೆ, ರಕ್ಷಕರಿಲ್ಲದೆ, ಒಂದೇ ವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿ, ಸ್ತ್ರೀಯರು ಮತ್ತು ಪುರುಷರಿಂದ ಎಲ್ಲ ಕಡೆಯಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದವಳಾಗಿ ನೋಡಿ
4.14.8
विराटभार्या तां देवी कारुण्याज्जातसंभ्रमा ।
अप्रेषयत्समीपस्थाः स्त्रियो वृद्धाश्च तत्पराः ॥ ४.१४.८ ॥
ವಿರಾಟನ ಪತ್ನಿ ಆ ದೇವಿ ಕರುಣೆಯಿಂದ ಕಳವಳಗೊಂಡು, ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿದ್ದ ಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ಮತ್ತು ಆ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ ಹಿರಿಯರನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದಳು
4.14.9
अपनीय ततः सर्वा आनयध्वमिहैव ताम् ।
यदा दृष्टा मया साध्वी कम्पते मे मनस्तदा।
तस्माच्छीघ्रमिहानाय दर्शयध्वं यदीच्छथ ॥ ४.१४.९ ॥
ಆಗ ನೀವೆಲ್ಲರೂ ಅವಳನ್ನು ಕರೆತನ್ನಿ. ಆ ಸಾಧ್ವಿಯನ್ನು ನೋಡಿದಾಗಿನಿಂದ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ನಡುಗುತ್ತಿದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ನೀವು ಬಯಸಿದರೆ ಅವಳನ್ನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಕರೆತಂದು ತೋರಿಸಿ
4.14.10
तास्तथोक्ता उपागम्य द्रौपदीं परिसंगताः ।
आनीय सर्वथा त्वेनामब्रुवन्मधुराक्षरम् ॥ ४.१४.१० ॥
ಹೀಗೆ ಆಜ್ಞಾಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಅವರು ದ್ರೌಪದಿಯ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು, ಅವಳನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿದು, ಮಧುರ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಅವಳೊಡನೆ ಹೇಳಿದರು
4.14.11
भद्रे त्वां द्रष्टुमिच्छन्ती सुदेष्णा हर्म्यभूतले ।
त्वदर्थं प्रैषयच्चास्मान्द्रष्टुं तां त्वं यदीच्छसि।
आयाह्यस्माभिरेवाद्य रक्ष्यमाणा यथेष्टतः ॥ ४.१४.११ ॥
"ಓ ಭದ್ರೆ! ಸುದೇಷ್ಣೆ ಅರಮನೆಯ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ನಿನ್ನನ್ನು ನೋಡಲು ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ; ನಿನಗಾಗಿಯೇ ಅವಳು ನಮ್ಮನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದ್ದಾಳೆ. ನೀನು ಬಯಸಿದರೆ ಇಂದೇ ನಮ್ಮೊಡನೆ ಬಾ; ನಿನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ರಕ್ಷಣೆಯೊಂದಿಗೆ
4.14.12
तच्छ्रुत्वा द्रौपदी तासां वचनं वाक्यकोविदा ।
ईप्सितर्थातिलाभेन हृष्टाऽऽयाता गृहोत्तमम् ॥ ४.१४.१२ ॥
ಅವರ ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ನಿಪುಣೆಯಾದ ದ್ರೌಪದಿ, ತಾನು ಬಯಸಿದ ಉದ್ದೇಶ ಸಿದ್ಧಿಸಿದ್ದರಿಂದ ಸಂತೋಷಗೊಂಡು ಆ ಉತ್ತಮ ಗೃಹಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದಳು
4.14.13
राजवेश्म ह्युपाक्रम्य यत्राग्र्यमहिषी स्थिता ।
सुदेष्णामगमत्कृष्णा राजभार्यां यशस्विनीम् ॥ ४.१४.१३ ॥
ರಾಜಭವನವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಪಟ್ಟಮಹಿಷಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಕೃಷ್ಣೆ (ದ್ರೌಪದಿ) ಯಶಸ್ವಿನಿಯಾದ ರಾಣಿ ಸುದೇಷ್ಣೆಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋದಳು.
4.14.14
कृष्णान्केशान्मृदून्दीर्घान्समुद्ग्रथ्यासितेक्षणा ।
कुञ्चिताग्रांस्तु सूक्ष्माग्रान्दर्शनीयान्निबध्य च।
जुगूहे दक्षिणे पार्श्वे मृदूनायतलोचना ॥ ४.१४.१४ ॥
ಕಪ್ಪು, ಮೃದುವಾದ, ಉದ್ದವಾದ ಕೂದಲನ್ನು ಕಟ್ಟಿ, ತುದಿ ಸುರುಳಿಯಾದ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸುಂದರ ಕೂದಲನ್ನು ವಿಶಾಲ ನೇತ್ರೆ ಬಲಬದಿಯಲ್ಲಿ ಮರೆಮಾಡಿದಳು.
4.14.15
सा प्रविश्य विराटस्य द्रौपद्यन्तःपुरं शुभा ।
ह्रीनिषेवान्विता बाला कम्पमाना लतेव सा ॥ ४.१४.१५ ॥
ವಿರಾಟನ ಅಂತಃಪುರವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ ಆ ಶುಭೆ ದ್ರೌಪದಿ, ನಾಚಿಕೆಯಿಂದ ಕೂಡಿದ ಬಾಲೆ, ಬಳ್ಳಿಯಂತೆ ನಡುಗಿದಳು.
4.14.16
अभिगम्य च सुश्रोणी सर्वलक्षणसंयुता ।
ददर्शावस्थितां हैमे पीठे रत्नपरिच्छदे ॥ ४.१४.१६ ॥
ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಸುಂದರ ಸೊಂಟವುಳ್ಳ, ಸರ್ವ ಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಅವಳು, ರತ್ನಾಲಂಕೃತ ಚಿನ್ನದ ಪೀಠದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದವಳನ್ನು ಕಂಡಳು.
4.14.17
रक्तसूक्ष्माम्बरधरां मेघे सौदामिनीमिव ।
नानावर्णविचित्रां च सर्वाभरणभूषिताम् ॥ ४.१४.१७ ॥
ಕೆಂಪು ತೆಳುವಾದ ವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿ, ಮೋಡದಲ್ಲಿ ಮಿಂಚಿನಂತೆ, ಹಲವು ಬಣ್ಣಗಳಿಂದ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ, ಸರ್ವಾಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತಳಾಗಿ.
4.14.18
सुभ्रूं सुकेशीं सुश्रोणीं कुब्जवामनमध्यगाम् ।
बहुपुष्पोपकीर्णायां भूम्यां वेदिमिवाध्वरे ॥ ४.१४.१८ ॥
ಸುಂದರ ಹುಬ್ಬು, ಸುಂದರ ಕೂದಲು, ಸುಂದರ ಸೊಂಟವುಳ್ಳವಳು; ಕುಬ್ಜರು ವಾಮನರ ನಡುವೆ ಇದ್ದು, ಹೂಗಳು ಚೆಲ್ಲಿದ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಯಜ್ಞವೇದಿಯಂತೆ ಕಂಡಳು.
4.14.19
सुदेष्णां राजमहिषीं सर्वालंकारभूषिताम् ।
श्रीमतीं राजपुत्रीणां शतेन परिवारिताम् ॥ ४.१४.१९ ॥
ಸುದೇಷ್ಣೆ, ರಾಜನ ಪಟ್ಟದರಾಣಿ, ಎಲ್ಲಾ ಅಲಂಕಾರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತಳಾದವಳು, ನೂರು ರಾಜಕುಮಾರಿಯರಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿಯಲ್ಪಟ್ಟವಳು.
4.14.20
ताः सर्वा द्रौपदीं दृष्ट्वा सन्तप्ताः परमाङ्गनाः ।
परितश्चोपतस्थुस्ताः सहसोत्थाय चासनात् ॥ ४.१४.२० ॥
ದ್ರೌಪದಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸ್ತ್ರೀಯರೆಲ್ಲರೂ ಕಳವಳಗೊಂಡು, ಹಠಾತ್ತಾಗಿ ಆಸನಗಳಿಂದ ಎದ್ದು ಅವಳ ಸುತ್ತಲೂ ನಿಂತರು.
4.14.21
निरीक्षमाणाः सर्वास्ताः शचीं देवीमिवागताम् ।
गूढगुल्फां वरारोहां कृष्णां ताम्रायतेक्षणाम्।
अतिसर्वानवद्याङ्गीं नतगात्रीं सुमध्यमाम् ॥ ४.१४.२१ ॥
ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಅವಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು; ಬಂದ ದೇವಿ ಶಚಿಯಂತೆ — ಮರೆಯಾದ ಗಿಣಿ ಹಿಮ್ಮಡಿ, ಸುಂದರ ಸೊಂಟ, ಕಪ್ಪು ವರ್ಣ, ಕೆಂಪು ವಿಶಾಲ ನೇತ್ರ, ಎಲ್ಲಾ ಅಂಗಗಳೂ ನಿರ್ದೋಷ, ಬಳುಕುವ ದೇಹ, ತೆಳುವಾದ ಸೊಂಟ.
4.14.22
न ह्रस्वां नातिमहतीं जातां बहुतृणे वने ।
ऋश्यरोहीमिवानिन्द्यां सुकेशीं मृगलोचनाम् ॥ ४.१४.२२ ॥
ಕುಳ್ಳಿಯೂ ಅಲ್ಲ, ಅತಿ ಎತ್ತರವೂ ಅಲ್ಲ; ಹೆಚ್ಚು ಹುಲ್ಲಿರುವ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಋಶ್ಯರೋಹಿ ಹೆಣ್ಣುಜಿಂಕೆಯಂತೆ ನಿರ್ದೋಷಳು, ಸುಂದರ ಕೂದಲಿನವಳು, ಜಿಂಕೆಯ ಕಣ್ಣಿನವಳು.
4.14.23
तां मृगीमिव वित्रस्तां यूथभ्रष्टामिव द्विपाम् ।
लक्ष्मीमिव विशालाक्षीं विद्यामिव यशस्विनीम् ॥ ४.१४.२३ ॥
ಅವಳು ಭಯಗೊಂಡ ಹೆಣ್ಣುಜಿಂಕೆಯಂತೆ, ಹಿಂಡಿನಿಂದ ಬೇರ್ಪಟ್ಟ ಹೆಣ್ಣಾನೆಯಂತೆ, ವಿಶಾಲ ನೇತ್ರೆ ಲಕ್ಷ್ಮಿಯಂತೆ, ಯಶಸ್ವಿನಿ ವಿದ್ಯೆಯಂತೆ ಇದ್ದಳು.
4.14.24
रोहिणीमिव ताराणां दीप्तामग्निशिखामिव ।
पार्वतीमिव रुद्राणीं वेलामिव महोदधेः ॥ ४.१४.२४ ॥
ಅವಳು ತಾರೆಗಳಲ್ಲಿ ರೋಹಿಣಿಯಂತೆ, ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಅಗ್ನಿಜ್ವಾಲೆಯಂತೆ, ಪಾರ್ವತಿ ಅಥವಾ ರುದ್ರಾಣಿಯಂತೆ, ಮಹಾಸಾಗರದ ತೀರದಂತೆ ಇದ್ದಳು.
4.14.25
सुलभामिव नागीनां मृगीणामिव किन्नरीम् ।
गङ्गामिव विशुद्धाङ्गीं शारदीमिव शर्वरीम् ॥ ४.१४.२५ ॥
ಅವಳು ನಾಗಿನಿಯರಂತೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುವವಳು, ಮೃಗಿಯಂತೆ ಕಿನ್ನರಿ, ಗಂಗೆಯಂತೆ ನಿರ್ಮಲಾಂಗಿ, ಶರದ್ ರಾತ್ರಿಯಂತೆ ಇದ್ದಳು.
4.14.26
तामचिन्त्यतमां लोके इलामिव यशस्विनीम् ।
सावित्रीमिव दुर्धषां ब्राह्म्या लक्ष्म्या समन्वितां ॥ ४.१४.२६ ॥
ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಅಚಿಂತ್ಯಳಾದ, ಇಳೆಯಂತೆ ಯಶಸ್ವಿನಿ, ಸಾವಿತ್ರಿಯಂತೆ ದುರ್ಧರ್ಷೆ, ಬ್ರಾಹ್ಮಿ ಲಕ್ಷ್ಮಿಯಿಂದ ಕೂಡಿದವಳು.
4.14.27
सीतामिव सतीं शुद्धामरुन्धतीमिव प्रियाम् ।
सुदेष्णा पर्यपृच्छत्तां विस्मयोत्फुल्ललोचना ॥ ४.१४.२७ ॥
ಸೀತೆಯಂತೆ ಸತಿ ಮತ್ತು ಶುದ್ಧಳಾದ, ಅರುಂಧತಿಯಂತೆ ಪ್ರಿಯಳಾದ ಅವಳನ್ನು, ವಿಸ್ಮಯದಿಂದ ಅರಳಿದ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಸುದೇಷ್ಣೆ ಕೇಳಿದಳು.
4.14.28
का त्वं सर्वानवद्याङ्गि कुतोसि त्वमिहागता ।
कस्य वा त्वं विशालाक्षि किं वा ते करवाण्यहम् ॥ ४.१४.२८ ॥
ಸರ್ವಾಂಗ ನಿರ್ದೋಷಳೇ, ನೀನು ಯಾರು? ಎಲ್ಲಿಂದ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದೆ? ವಿಶಾಲ ನೇತ್ರೆಯೇ, ನೀನು ಯಾರವಳು? ಅಥವಾ ನಿನಗಾಗಿ ನಾನೇನು ಮಾಡಲಿ?
4.14.29
गूढगुल्फा समानोरूस्त्रिगम्भीरा षडुन्नता ।
स्निग्धा पञ्चसु रक्तेषु हंसगद्गदभाषिणी ॥ ४.१४.२९ ॥
ಮರೆಯಾದ ಮಣಿಗಂಟುಗಳು, ಸಮಾನ ತೊಡೆಗಳು, ಮೂರು ಕಡೆ ಆಳ, ಆರು ಕಡೆ ಉನ್ನತ, ಐದು ಕೆಂಪು ಅಂಗಗಳಲ್ಲಿ ನುಣುಪು, ಹಂಸದಂತೆ ಮೃದು ಗದ್ಗದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುವವಳು.
4.14.30
शुकेशी सुस्वरा श्यामा पीनश्रोणीपयोधरा ।
अरालपक्ष्मनयना बिम्बोष्ठी तनुमध्यमा ॥ ४.१४.३० ॥
ಗಿಣಿಯಂತೆ ಕಪ್ಪು ಕೂದಲು, ಮಧುರ ಸ್ವರ, ಶ್ಯಾಮೆ, ತುಂಬಿದ ಸೊಂಟ ಮತ್ತು ಸ್ತನ, ಸುರುಳಿ ರೆಪ್ಪೆಯ ಕಣ್ಣುಗಳು, ಬಿಂಬಫಲದಂತಹ ತುಟಿಗಳು, ತೆಳುವಾದ ಸೊಂಟ.
4.14.31
कम्बुग्रीवा गूढसिरा पूर्णचन्द्रनिभानना ।
दानवी किन्नरी वा त्वं गन्धर्वी वनदेवता ॥ ४.१४.३१ ॥
ಶಂಖದಂತಹ ಕತ್ತು, ಅಡಗಿದ ನರಗಳು, ಪೂರ್ಣಚಂದ್ರನಂತಹ ಮುಖವುಳ್ಳವಳೇ — ನೀನು ದಾನವಿಯೋ, ಕಿನ್ನರಿಯೋ, ಗಂಧರ್ವಿಯೋ, ಅಥವಾ ವನದೇವತೆಯೋ?
4.14.32
अप्सरा वाऽसि नागी वा तारा वा त्वं विलासिनी ।
अलम्बुसा मिश्रकेशी पुण्डरीकाऽथ मालिनी ॥ ४.१४.३२ ॥
ನೀನು ಅಪ್ಸರೆಯೋ, ನಾಗಿಣಿಯೋ, ತಾರೆಯೋ, ಅಥವಾ ವಿಲಾಸಿನಿಯೋ? ಅಲಂಬುಷೆಯೋ, ಮಿಶ್ರಕೇಶಿಯೋ, ಪುಂಡರೀಕೆಯೋ, ಅಥವಾ ಮಾಲಿನಿಯೋ?
4.14.33
तेनतेनैव संपन्ना काश्मीरीव तुरंगमा ।
इन्द्राणी त्वथ रुद्राणी स्वधा वाऽप्यथवा रतिः ॥ ४.१४.३३ ॥
ಇವರಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಗುಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದವಳೇ, ಕಾಶ್ಮೀರದ ಕುದುರೆಯಂತಹವಳೇ — ನೀನು ಇಂದ್ರಾಣಿಯೋ, ರುದ್ರಾಣಿಯೋ, ಸ್ವಧೆಯೋ, ಅಥವಾ ರತಿಯೋ?
4.14.34
देवि देवेषु विख्याता ब्रूहि का त्वमिहागता ।
तव ह्यनुपमं रूपं भूषणैरपि वर्जितम् ॥ ४.१४.३४ ॥
ದೇವಿಯೇ, ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧಳಾದವಳೇ — ನೀನು ಯಾರು, ಇಲ್ಲಿಗೆ ಏಕೆ ಬಂದೆ ಎಂದು ಹೇಳು? ನಿನ್ನ ರೂಪ ಅನುಪಮವಾದುದು, ಆಭರಣಗಳಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ.
4.14.35
त्वां सृष्ट्वोपरतं मन्ये लोककर्तारमीश्वरम् ।
न तृप्यन्ति स्त्रियो दृष्ट्वा का न पुंसां रतिर्भवेत् ॥ ४.१४.३५ ॥
ನಿನ್ನನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ನಂತರ ಲೋಕಕರ್ತ ಈಶ್ವರನು ವಿರಮಿಸಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ನಾನು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ. ನಿನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ಸ್ತ್ರೀಯರೂ ತೃಪ್ತರಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಪುರುಷರಲ್ಲಿ ಯಾವ ಆಸೆ ಹುಟ್ಟದಿರಲು ಸಾಧ್ಯ?
4.14.36
प्रवालपुष्पस्तबकैराचिता वनदेवताः ।
त्वामेव हि निरीक्षन्ते विस्मिता रूपसंपदा ॥ ४.१४.३६ ॥
ಚಿಗುರು ಮತ್ತು ಹೂಗೊಂಚಲುಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತರಾದ ವನದೇವತೆಗಳೂ ನಿನ್ನನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ನಿನ್ನ ರೂಪಸಂಪತ್ತಿಗೆ ವಿಸ್ಮಿತರಾಗಿ.
4.14.37
अन्तःपुरगता नार्यो मृगाः पक्षिगणा नराः ।
सर्वे त्वामेव कल्याणि निरीक्षन्ते सुविस्मिताः ॥ ४.१४.३७ ॥
ಅಂತಃಪುರದ ಸ್ತ್ರೀಯರು, ಜಿಂಕೆಗಳು, ಪಕ್ಷಿಗಣಗಳು, ಮನುಷ್ಯರು — ಎಲ್ಲರೂ, ಓ ಕಲ್ಯಾಣಿ, ಅತ್ಯಂತ ವಿಸ್ಮಿತರಾಗಿ ನಿನ್ನನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
4.14.38
न त्वादृशी काचन मे त्रिषु लोकेषु सुन्दरी ।
दृष्टपूर्वा श्रुता वाऽपि चक्षुपा विद्यते शुभा ॥ ४.१४.३८ ॥
ಮೂರು ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿಯೂ ನಿನ್ನಂತಹ ಸುಂದರಿ ನನಗೆ ಇಲ್ಲ — ಹಿಂದೆ ಕಣ್ಣಿನಿಂದ ಕಂಡವಳಲ್ಲ, ಕೇಳಿದವಳೂ ಅಲ್ಲ, ಈ ಶುಭ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ.
4.14.39
नास्ति देवी न गन्धर्वी न यक्षी न च किन्नरी ।
सैरन्ध्री नाम मे जातिर्वन्यमूलफलाशना ॥ ४.१४.३९ ॥
ನಾನು ದೇವಿಯಲ್ಲ, ಗಂಧರ್ವಿಯಲ್ಲ, ಯಕ್ಷಿಯಲ್ಲ, ಕಿನ್ನರಿಯೂ ಅಲ್ಲ. ಸೈರಂಧ್ರಿ ಎಂಬುದು ನನ್ನ ಹೆಸರು, ಅದೇ ನನ್ನ ಜಾತಿ; ಕಾಡಿನ ಗೆಡ್ಡೆ ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ತಿನ್ನುವವಳು.
4.14.40
पतीनां प्रेक्षमाणानां कस्मिंश्चित्कारणान्तरे ।
केशपाशे परामृष्टा साऽहं त्रस्ता वनं गता ॥ ४.१४.४० ॥
ಗಂಡಂದಿರು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಬೇರೊಂದು ನೆಪದಿಂದ ನನ್ನ ಕೂದಲಿನ ಜಡೆಯನ್ನು ಹಿಡಿಯಲಾಯಿತು; ಭಯಗೊಂಡು ನಾನು ಕಾಡಿಗೆ ಹೋದೆ.
4.14.41
तत्र द्वादशवर्षाणि वन्यमूलफलाशना ।
चराम्यनिलया सुभ्रूः सा तवान्तिकमागता ॥ ४.१४.४१ ॥
ಅಲ್ಲಿ ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷ ಕಾಡಿನ ಗೆಡ್ಡೆ ಹಣ್ಣು ತಿಂದು, ಮನೆಯಿಲ್ಲದೆ ಅಲೆದಾಡಿದೆ; ಓ ಸುಂದರ ಹುಬ್ಬಿನವಳೇ, ಆದ್ದರಿಂದ ನಿನ್ನ ಬಳಿ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ.
4.14.42
जानामि केशान्ग्रथितुं विचित्रान्ग्रथितुं मणीन् ।
मल्लिकोत्पलपद्मानां जानामि ग्रथितुं स्रजः ॥ ४.१४.४२ ॥
ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ ಕೂದಲು ಹೆಣೆಯಲು ನನಗೆ ಗೊತ್ತು; ಮಣಿಗಳನ್ನು ಪೋಣಿಸಲು ಗೊತ್ತು; ಮಲ್ಲಿಗೆ, ನೀಲೋತ್ಪಲ, ಪದ್ಮಗಳ ಹಾರಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಲೂ ಗೊತ್ತು.
4.14.43
सिन्धुवारकजातीनां रचयाम्यवतंसकान् ।
पत्रं मृगाङ्गमगरुं पिषे च हरिचन्दनम् ।
ग्रथयिष्यामि चित्राश्च स्रजः परमशोभनाः ॥ ४.१४.४३ ॥
ಸಿಂಧುವಾರ ಮತ್ತು ಜಾತಿ ಹೂವುಗಳಿಂದ ಕಿವಿಯ ಆಭರಣಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಕಸ್ತೂರಿ, ಅಗರು ಮತ್ತು ಹರಿಚಂದನವನ್ನು ಅರೆಯುತ್ತೇನೆ. ವಿಚಿತ್ರವೂ ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರವೂ ಆದ ಮಾಲೆಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟುತ್ತೇನೆ.
4.14.44
आराधनं सत्यभामां कृष्णस्य महिषीं प्रियाम् ।
कृष्णां च भार्यां पार्थानां नारीणामुत्तमां तथा ॥ ४.१४.४४ ॥
ಕೃಷ್ಣನ ಪ್ರಿಯ ಪಟ್ಟಮಹಿಷಿ ಸತ್ಯಭಾಮೆಗೆ ಮತ್ತು ಪೃಥೆಯ ಪುತ್ರರ ಭಾರ್ಯೆ, ಸ್ತ್ರೀಯರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠಳಾದ ಕೃಷ್ಣೆಗೆ ನಾನು ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದ್ದೇನೆ.
4.14.45
तथाऽस्मि सुभ्रुवा चाहमिष्टलाभेन तोषिता ।
मालिनी चेति मे नाम स्वयं देवी चकार ह।
कृष्णा कमलपत्राक्षी सा मे प्राणसमा सखी ॥ ४.१४.४५ ॥
ಹೀಗೆ ಸುಂದರ ಹುಬ್ಬಿನವಳ ಇಷ್ಟ ಲಾಭದಿಂದ ನಾನು ಸಂತುಷ್ಟಳಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಆ ದೇವಿಯೇ ನನಗೆ ಮಾಲಿನೀ ಎಂದು ಹೆಸರಿಟ್ಟಳು. ಕಮಲದ ದಳದಂತಹ ಕಣ್ಣಿನ ಕೃಷ್ಣೆ ನನ್ನ ಪ್ರಾಣಸಮ ಸಖಿ.
4.14.46
न चाहं चिरमिच्छामि क्वचिद्वस्तुं शुभानने ।
व्रतं किलैतदस्माकं कुलधर्मोऽयमीदृशः ॥ ४.१४.४६ ॥
ಶುಭಾನನೆ, ನಾನು ಎಲ್ಲಿಯೂ ದೀರ್ಘಕಾಲ ವಾಸಿಸಲು ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ. ಇದು ನಮ್ಮ ವ್ರತ; ನಮ್ಮ ಕುಲಧರ್ಮವೂ ಇಂಥದ್ದೇ.
4.14.47
योऽस्माकं तु हरेद्द्रव्यं देशं वसनमेव वा ।
न क्रोद्धव्यं किलास्माभिरस्मद्गुरुरमर्षणः ॥ ४.१४.४७ ॥
ನಮ್ಮ ವಸ್ತು, ಸ್ಥಳ ಅಥವಾ ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ಯಾರಾದರೂ ಅಪಹರಿಸಿದರೂ ನಾವು ಕೋಪಿಸಬಾರದು; ನಮ್ಮ ಗುರುಗಳು ಸಹಿಷ್ಣುತೆ ಇಲ್ಲದವರು.
4.14.48
साऽहं वनानि दुर्गाणि तीर्थानि च सरांसि च ।
शैलांश्च विविधान्रम्यान्सरितश्च समुद्रगाः ॥ ४.१४.४८ ॥
ಆ ನಾನು ದುರ್ಗಮ ಕಾಡುಗಳು, ತೀರ್ಥಗಳು, ಸರೋವರಗಳು, ಅನೇಕ ರಮಣೀಯ ಪರ್ವತಗಳು ಮತ್ತು ಸಮುದ್ರದ ಕಡೆಗೆ ಹರಿಯುವ ನದಿಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸಿದ್ದೇನೆ.
4.14.49
भर्तृशोकपरीताङ्गी भर्तृसब्रह्मचारिणी ।
विचरामि महीं दुर्गां यत्र सायंनिवेशना ॥ ४.१४.४९ ॥
ಗಂಡಂದಿರ ಶೋಕದಿಂದ ಅಂಗಗಳು ಬಾಡಿದವಳಾಗಿ, ಗಂಡಂದಿರೊಡನೆ ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯ ಪಾಲಿಸುವ ನಾನು ಸಂಜೆ ತಂಗುವ ಈ ದುರ್ಗಮ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಅಲೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.
4.14.50
वीरपत्नी यदा देवी चरमाणेषु भर्तृषु ।
साऽहं विवत्सा विधिना गन्धमादनपर्वतात्।
शृणोमि तव सौशील्यं भर्तुर्मधुरभाषिणि ॥ ४.१४.५० ॥
ವೀರ ಗಂಡಂದಿರ ಪತ್ನಿಯಾದ ದೇವಿ, ನನ್ನ ಗಂಡಂದಿರು ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ವಿಧಿವಶದಿಂದ ನಾನು ಗಂಧಮಾದನ ಪರ್ವತದಿಂದ ಬೇರ್ಪಟ್ಟೆನು. ಮಧುರವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವವಳೇ, ನಿನ್ನ ಸದ್ಗುಣವನ್ನೂ ನಿನ್ನ ಗಂಡನ ಸದ್ಗುಣವನ್ನೂ ನಾನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.
4.14.51
माहात्म्यं च ततः श्रुत्वा ब्राह्मणानां समीपतः ।
त्वामुपस्थातुमिच्छामि ततश्चाहमिहागता ॥ ४.१४.५१ ॥
ನಂತರ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಬಳಿ ನಿನ್ನ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಕೇಳಿ, ನಿನಗೆ ಸೇವೆ ಮಾಡಲು ಬಯಸಿ ನಾನು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ.
4.14.52
गुरवो मम धर्मश्च वायुः शक्रस्तथाऽश्विनौ ।
तेषां प्रसादाच्च न मां कश्चिद्धर्षयते पुमान् ॥ ४.१४.५२ ॥
ನನ್ನ ಗುರುಗಳು ಧರ್ಮ, ವಾಯು, ಇಂದ್ರ ಮತ್ತು ಇಬ್ಬರು ಅಶ್ವಿನಿ ದೇವತೆಗಳು. ಅವರ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ಯಾವ ಪುರುಷನೂ ನನ್ನನ್ನು ಅವಮಾನಿಸಲು ಧೈರ್ಯ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ.
4.14.53
एवमुक्त्वा सुदेष्णां तां कृताञ्जलिपुटा स्थिता ।
साऽब्रवीद्विस्मयाविष्टा द्रौपदीं योषितां वराम् ॥ ४.१४.५३ ॥
ಸುದೇಷ್ಣೆಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಕೈಮುಗಿದು ನಿಂತಿದ್ದ ದ್ರೌಪದಿಗೆ, ವಿಸ್ಮಯದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಆಕೆ ಸ್ತ್ರೀಯರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠಳಾದ ದ್ರೌಪದಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು.
4.14.54
न भरेयमहं भद्रे संशयो मम विद्यते ।
राजा त्वयं हि त्वां दृष्ट्वा मतिं पापां करिष्यति ॥ ४.१४.५४ ॥
ಒಳ್ಳೆಯವಳೇ, ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಹೊಣೆ ಹೊರಲಾರೆನು; ಇದರಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಸಂಶಯವಿದೆ, ಏಕೆಂದರೆ ರಾಜನು ನಿನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ಪಾಪದ ಬುದ್ಧಿ ಮಾಡುವನು.
4.14.55
साऽहं त्वां न क्षमां मन्ये वसन्तीमिह वेश्मनि ।
एष दोषोस्ति सुश्रोणि कथं वाभीरु मन्यसे ॥ ४.१४.५५ ॥
ಈ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನೀನು ವಾಸಿಸುವುದು ನಿನಗೆ ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲ ಎಂದು ನಾನು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ. ಸುಂದರ ಸೊಂಟದವಳೇ, ಇದು ದೋಷ. ನಿರ್ಭಯಳೇ, ನೀನು ಇದನ್ನು ಹೇಗೆ ಭಾವಿಸುತ್ತೀಯ?
4.14.56
स्थिता राजकुले नार्यो याश्चेमा मम वेश्मनि ।
त्वामेवैकां निरीक्षन्ते विस्मयाद्वरवर्णिनि ॥ ४.१४.५६ ॥
ರಾಜಮನೆತನದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ನನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವ ಈ ಸ್ತ್ರೀಯರು, ಸುಂದರ ವರ್ಣದವಳೇ, ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
4.14.57
वृक्षांश्चोपस्थितान्पश्य य इमे मम वेश्मनि ।
विनमन्ते हि त्वां दृष्ट्वा पुमांसं कं न लोभयेः ॥ ४.१४.५७ ॥
ನನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹತ್ತಿರ ನಿಂತಿರುವ ಈ ಮರಗಳನ್ನು ನೋಡು. ನಿನ್ನನ್ನು ಕಂಡು ಅವು ಬಾಗುತ್ತವೆ. ಯಾವ ಪುರುಷನನ್ನು ನೀನು ಮೋಹಿಸುವುದಿಲ್ಲ?
4.14.58
बिभर्षि परमं रूपमतिमानुषमद्भुतम् ।
तिर्यग्योनिगताश्चापि निरीक्षन्ते सविस्मयाः ।
तव रूपमनिन्द्याङ्गि किं पुनर्मानवा भुवि ॥ ४.१४.५८ ॥
ನೀನು ಮಾನವಾತೀತವಾದ, ಅದ್ಭುತವಾದ, ಪರಮ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದೀಯ. ಪ್ರಾಣಿ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿರುವ ಜೀವಿಗಳೂ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ನೋಡುತ್ತವೆ. ನಿರ್ದೋಷ ಅಂಗಗಳುಳ್ಳವಳೇ, ಭೂಮಿಯ ಮನುಷ್ಯರ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುವುದೇನು?
4.14.59
राजा विराटः सुश्रोणि दृष्ट्वा ते परमं वपुः ।
मां विहाय वरारोहे त्वां गच्छेत्सर्वचेतसा ॥ ४.१४.५९ ॥
ಸುಂದರ ಸೊಂಟದವಳೇ, ರಾಜ ವಿರಾಟನು ನಿನ್ನ ಪರಮ ದೇಹವನ್ನು ಕಂಡು, ಸುಂದರ ತೊಡೆಯುಳ್ಳವಳೇ, ನನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಪೂರ್ಣ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ನಿನ್ನ ಬಳಿ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ.
4.14.60
यं हि त्वमनवद्याङ्गी नरमायतलोचने ।
सुप्रसन्ना हि वीक्षेथाः स कामवरागो भवेत् ॥ ४.१४.६० ॥
ನಿರ್ದೋಷ ಅಂಗಗಳುಳ್ಳವಳೇ, ವಿಶಾಲ ನೇತ್ರಗಳುಳ್ಳವಳೇ, ಯಾವ ಪುರುಷನನ್ನು ನೀನು ಬಹಳ ಪ್ರಸನ್ನಳಾಗಿ ನೋಡುತ್ತೀಯೋ, ಅವನು ಕಾಮಕ್ಕೆ ವಶನಾಗುತ್ತಾನೆ.
4.14.61
सुस्नाताऽलंकृता हि त्वं यमीक्षेथा हि मानुषम् ।
ग्लानिर्न तस्य दुःखं वा न तन्द्रिर्न पराजयः ॥ ४.१४.६१ ॥
ನೀನು ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಅಲಂಕೃತಳಾಗಿ ಯಾವ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ನೋಡುತ್ತೀಯೋ, ಅವನಿಗೆ ಆಯಾಸವೂ ದುಃಖವೂ ಸೋಮಾರಿತನವೂ ಸೋಲೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ.
4.14.62
न शोको न च सन्तापो न क्रोधो नानृतं वदे ।
यं त्वं सर्वातवद्याङ्गि भजेथाः समलंकृता ॥ ४.१४.६२ ॥
ಸರ್ವಾಂಗಸುಂದರಿಯೇ, ನೀನು ಅಲಂಕೃತಳಾಗಿ ಯಾರನ್ನು ಸೇರುತ್ತೀಯೋ, ಅವನಿಗೆ ಶೋಕವೂ ಸಂತಾಪವೂ ಕೋಪವೂ ಸುಳ್ಳೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ.
4.14.63
न व्याधिर्न जरा तस्य न तृष्णा न क्षुधा भवेत् ।
यस्य त्वं वशगा सुभ्रु भवेरङ्कगता सती ॥ ४.१४.६३ ॥
ಸುಂದರ ಹುಬ್ಬಿನವಳೇ, ನೀನು ಯಾರ ವಶಳಾಗಿ ಅವನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಕುಳಿತ ಸತಿಯಾಗಿರುವೆಯೋ, ಅವನಿಗೆ ರೋಗವೂ ಮುಪ್ಪೂ ಬಾಯಾರಿಕೆಯೂ ಹಸಿವೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ.
4.14.64
पञ्चत्वमपि संप्राप्तं यं च त्वं परिपस्वजेः ।
बाहुभ्यामनुरूपाभ्यां स जीवेदिति मे मतिः ॥ ४.१४.६४ ॥
ಮರಣ ಹೊಂದಿದವನಾದರೂ, ನೀನು ತಕ್ಕ ತೋಳುಗಳಿಂದ ಯಾರನ್ನು ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೀಯೋ, ಅವನು ಬದುಕುವನು ಎಂಬುದು ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯ.
4.14.65
यस्य हि त्वं भवेर्भार्या यं च हृष्टा परिष्वजेः ।
अतिजीवेस्य सर्वेषु देवेष्विव पुरन्दरः ॥ ४.१४.६५ ॥
ನೀನು ಯಾರ ಪತ್ನಿಯಾಗುವೆಯೋ, ಯಾರನ್ನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೀಯೋ, ಅವನು ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿ ಇಂದ್ರನಂತೆ ದೀರ್ಘಕಾಲ ಬದುಕುವನು.
4.14.66
अध्यारोहेद्यथा वृक्षं यथा वाऽऽरुह्य तक्षति ।
राजवेश्मनि वामोरु ननु स्यास्त्वं तथा मम ॥ ४.१४.६६ ॥
ಒಬ್ಬನು ಮರವನ್ನು ಏರುವಂತೆ, ಅಥವಾ ಏರಿ ಅದನ್ನು ಕಡಿಯುವಂತೆ, ಸುಂದರ ತೊಡೆಗಳಿರುವವಳೇ, ರಾಜಭವನದಲ್ಲಿ ನೀನು ನನ್ನವಳೇ ಆಗುವೆ.
4.14.67
यथा कर्कटकी गर्भमाधत्ते मृत्युमात्मनः ।
तथाविधमहं मन्ये तव सुभ्रु समागमम् ॥ ४.१४.६७ ॥
ಹೆಣ್ಣು ಏಡಿ ತನ್ನ ಸಾವನ್ನೇ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಹೊತ್ತಂತೆ, ಓ ಸುಂದರ ಹುಬ್ಬಿನವಳೇ, ನಿನ್ನ ಸಮಾಗಮವೂ ಅಂಥದ್ದೇ ಎಂದು ನಾನು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ.
4.14.68
अनुमानये त्वां सैरन्ध्रि नावमन्ये कथंचन ।
भर्तृशीलभयाद्भद्रे तव वासं न रोचये ॥ ४.१४.६८ ॥
ಸೈರಂಧ್ರಿ, ನಿನ್ನನ್ನು ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ; ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ನಿನ್ನನ್ನು ಅವಮಾನಿಸಲಾರೆ. ಆದರೆ ಪತಿಯ ಸ್ವಭಾವದ ಭಯದಿಂದ, ಓ ಭದ್ರೆ, ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವುದನ್ನು ನಾನು ಇಷ್ಟಪಡುವುದಿಲ್ಲ.
4.14.69
नाहं शक्या विराटेन यद्वा चान्येन केनचित् ।
देवगन्धर्वयक्षैर्वा द्रष्टुं दुष्टेन चेतसा ॥ ४.१४.६९ ॥
ವಿರಾಟನಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಬೇರೆ ಯಾರಾಗಲಿ, ದೇವತೆಗಳು, ಗಂಧರ್ವರು ಅಥವಾ ಯಕ್ಷರಾಗಲಿ, ದುಷ್ಟ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
4.14.70
गन्धर्वाः पालयन्ते मां सुकुलाः पञ्च सुव्रताः ।
पुत्रा देवादिदेवानां सूर्यपावकवर्चसः ॥ ४.१४.७० ॥
ಉತ್ತಮ ಕುಲದ, ಸದ್ವ್ರತದ ಐವರು ಗಂಧರ್ವರು ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುತ್ತಾರೆ; ಅವರು ದೇವದೇವರ ಪುತ್ರರು, ಸೂರ್ಯ ಮತ್ತು ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವವರು.
4.14.71
यश्च दुःशीलवान्मर्त्यो मां स्पृशेद्दुष्टचेतसा ।
स तामेव निशां शीघ्रं शयीत मुसलैर्हतः ॥ ४.१४.७१ ॥
ದುಷ್ಟ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಮುಟ್ಟುವ ದುಶ್ಶೀಲನಾದ ಮನುಷ್ಯನು ಅದೇ ರಾತ್ರಿ ಒನಕೆಗಳಿಂದ ಹೊಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟು ಬೇಗ ಮಲಗುತ್ತಾನೆ.
4.14.72
यस्यापि हि शतं पूर्णं बान्धवानां भवेदपि ।
सहस्रं वा विशालाक्षि कोटिर्वापि सहस्रिका ।
दुष्टचित्तश्च मां ब्रूयान्न स जीवेत्तवाग्रतः ॥ ४.१४.७२ ॥
ಅವನಿಗೆ ನೂರು, ಸಾವಿರ, ಅಥವಾ ಕೋಟಿ ಬಂಧುಗಳಿದ್ದರೂ, ಓ ವಿಶಾಲನೇತ್ರೆ, ದುಷ್ಟ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ನನ್ನೊಡನೆ ಮಾತನಾಡುವವನು ನಿನ್ನ ಮುಂದೆ ಬದುಕಿರುವುದಿಲ್ಲ.
4.14.73
न तस्य त्रिदशा देवा नासुरा न च पन्नगाः ।
तेभ्यो गन्धर्वराजेभ्यस्त्राणं कुर्युरसंशयम् ॥ ४.१४.७३ ॥
ಅವನಿಗೆ ದೇವತೆಗಳಾಗಲಿ, ಅಸುರರಾಗಲಿ, ನಾಗರಾಗಲಿ ಆ ಗಂಧರ್ವರಾಜರಿಂದ ರಕ್ಷಣೆ ನೀಡಲಾರರು, ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.
4.14.74
सुदेष्णे विश्वस त्वं मां स्वजने बान्धवेऽपि वा ।
नाहं शक्या नरैर्द्रष्टुं न च मे वृत्तमीदृशम् ॥ ४.१४.७४ ॥
ಸುದೇಷ್ಣೆಯೇ, ನನ್ನನ್ನು ನಂಬು; ನಿನ್ನ ಸ್ವಜನರಾಗಲಿ ಬಂಧುಗಳಾಗಲಿ. ನಾನು ಮನುಷ್ಯರಿಂದ ನೋಡಲ್ಪಡುವವಳಲ್ಲ, ನನ್ನ ನಡತೆಯೂ ಹಾಗಲ್ಲ.
4.14.75
यो मे न दद्यादुच्छिष्टं न च पादौ प्रधावयेत् ।
प्रीयेरंस्तेन वासेन गन्धर्वाः पतयो मम ॥ ४.१४.७५ ॥
ನನಗೆ ಉಚ್ಚಿಷ್ಟವನ್ನು ಕೊಡದವನು, ನನ್ನ ಪಾದಗಳನ್ನು ತೊಳೆಯದವನು — ಆ ವಸ್ತ್ರದಿಂದ ನನ್ನ ಗಂಧರ್ವ ಪತಿಗಳು ಸಂತುಷ್ಟರಾಗುತ್ತಾರೆ.
4.14.76
यो हि मां पुरुषो गृद्ध्येद्यथाऽन्याः प्राकृतस्त्रियः ।
तामेव स इमां रात्रिं प्रविशेदपरां तनुम् ॥ ४.१४.७६ ॥
ಸಾಮಾನ್ಯ ಇತರ ಸ್ತ್ರೀಯರಂತೆ ನನ್ನನ್ನು ಬಯಸುವ ಪುರುಷನು, ಈ ರಾತ್ರಿಯೇ ಬೇರೊಂದು ದೇಹವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಲಿ.
4.14.77
न चाप्यहं चालयितुं शक्या केनचिदङ्गने ।
दुःखशीलाश्च गन्धर्वास्त इमे बलिनः प्रियाः ।
एवं निवसमानायां मयि मा ते भयं हि भूत् ॥ ४.१४.७७ ॥
ಓ ಅಂಗನೆಯೇ, ನನ್ನನ್ನು ಯಾರಿಂದಲೂ ಕದಲಿಸಲಾಗದು. ಈ ಗಂಧರ್ವರು ಕಠಿಣ ಸ್ವಭಾವದವರು, ಬಲಶಾಲಿಗಳು, ನನಗೆ ಪ್ರಿಯರು. ಹೀಗೆ ನಾನು ಇಲ್ಲಿರುವಾಗ ನಿನಗೆ ಭಯ ಬೇಡ.
4.14.78
एवमुक्ता तु सैरन्ध्र्या सुदेष्णा वाक्यमब्रवीत् ।
वसेह मयि कल्याणि यदि ते वृत्तमीदृशम् ॥ ४.१४.७८ ॥
ಸೈರಂಧ್ರಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಲು, ಸುದೇಷ್ಣೆ ಈ ಮಾತನ್ನು ಹೇಳಿದಳು — ಓ ಕಲ್ಯಾಣಿ, ನಿನ್ನ ನಡತೆ ಇಂಥದ್ದಾದರೆ, ಇಲ್ಲಿ ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ವಾಸಿಸು.
4.14.79
कश्च ते दातुमुच्छिष्टं पुमानर्हति भामिनि ।
प्रसारयेच्च कः पादौ लक्ष्मीं दृष्ट्वैव बुद्धिमान् ॥ ४.१४.७९ ॥
ಓ ಭಾಮಿನಿ, ನಿನಗೆ ಎಂಜಲನ್ನು ಕೊಡಲು ಅರ್ಹನಾದ ಪುರುಷ ಯಾರು? ಲಕ್ಷ್ಮಿಯಂತಿರುವ ನಿನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ಬುದ್ಧಿವಂತನು ಯಾರು ನಿನ್ನ ಪಾದಗಳತ್ತ ಕೈ ಚಾಚುವನು?
4.14.80
एवमाचारसंपन्ना एवं देवपरायणा ।
रक्ष्या त्वमसि भूतानां सावित्रीवद्विजन्मनाम् ॥ ४.१४.८० ॥
ಹೀಗೆ ಸದಾಚಾರ ಸಂಪನ್ನಳೂ ದೇವಪರಾಯಣಳೂ ಆದ ನೀನು, ಸಾವಿತ್ರಿಯಂತೆ ದ್ವಿಜರಂತೆ ಸರ್ವಭೂತಗಳಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಲ್ಪಡತಕ್ಕವಳು.
4.14.81
देवता इव कल्याणि पूजिता वरवर्णिनी ।
वस भद्रे मयि प्रीता प्रीतिर्हि मयि वर्तते।
सर्वकामैः प्रमुदिता निरुद्विग्नमनाः सुखम् ॥ ४.१४.८१ ॥
ದೇವತೆಯಂತೆ ಪೂಜಿತಳಾದ ಕಲ್ಯಾಣಿಯೇ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ವರ್ಣದವಳೇ, ಭದ್ರೆಯೇ, ನನ್ನ ಬಳಿ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಇರು; ನನಗೆ ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರೀತಿ ಇದೆ. ಎಲ್ಲ ಆಸೆಗಳು ಈಡೇರಿ, ನಿರ್ಭಯ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಸುಖವಾಗಿ ಇರು.
4.14.82
सुदेष्णयैवमुक्ता सा संप्रीता चारुहासिनी ।
निर्विशङ्का विराटस्य विवेशान्तःपुरं सुखम् ॥ ४.१४.८२ ॥
ಸುದೇಷ್ಣೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಲು, ಅತ್ಯಂತ ಸಂತುಷ್ಟಳಾದ ಆ ಚಾರುಹಾಸಿನಿ ನಿರ್ಭಯವಾಗಿ ವಿರಾಟನ ಅಂತಃಪುರವನ್ನು ಸುಖವಾಗಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಳು.
4.14.83
याज्ञसेनी सुदेष्णां तु शुश्रूपन्ती विशांपते ।
अवसत्परिचारार्हा सुदुःखं जनमेजय ॥ ४.१४.८३ ॥
ಓ ವಿಶಾಂಪತಿ, ಯಾಜ್ಞಸೇನಿ (ದ್ರೌಪದಿ) ಸುದೇಷ್ಣೆಗೆ ಸೇವೆ ಮಾಡುತ್ತ, ಸೇವೆಗೆ ಅರ್ಹಳಾಗಿದ್ದರೂ ಅತಿ ದುಃಖದಿಂದ ವಾಸಿಸಿದಳು. ಓ ಜನಮೇಜಯ.
4.14.84
एवं विराटे न्यवसंस्तु पाण्डवाः कृष्णा तथाऽन्तःपुरमेत्य शोभना ।
अज्ञातचर्यां प्रतिरुद्धमानसा यथाऽग्रथो भस्मनि गूढतेजसः ॥ ४.१४.८४ ॥
ಹೀಗೆ ಪಾಂಡವರು ವಿರಾಟನ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಿದರು; ಕೃಷ್ಣೆಯೂ ಶೋಭೆಯಿಂದ ಅಂತಃಪುರವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಳು. ಅಜ್ಞಾತವಾಸದಲ್ಲಿ ನಿಗ್ರಹಿತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ಬೂದಿಯಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದ ಅಗ್ನಿಗಳಂತೆ ಗುಪ್ತ ತೇಜಸ್ಸಿನೊಂದಿಗೆ ಅವರು ಇದ್ದರು.