ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 4.14
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.14.1
ततः कृष्णा सुकेशी सा दर्शनीया शुचिस्मिता ।
वेणीकेशान्समुत्क्षिप्य पीनवृत्तकुचा शुभा ।
जुगूहे दक्षिणे पार्श्वे मृदूनसितलोचना ॥ ४.१४.१ ॥
ତା'ପରେ ସୁନ୍ଦର କେଶବିଶିଷ୍ଟା, ଦର୍ଶନୀୟା, ଶୁଦ୍ଧ ହାସ୍ୟମୟୀ କୃଷ୍ଣା ନିଜ ବେଣୀ ବାନ୍ଧା କେଶକୁ ଉପରକୁ ଟେକି, ଗୋଲାକାର ଉନ୍ନତ ସ୍ତନବିଶିଷ୍ଟା ସେ ଶୁଭା, କୋମଳ ମୁଖ ଓ ଧଳା ଆଖିର ସେ, ଡାହାଣ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଲୁଚିଗଲେ।
4.14.2
वासश्च परिधायैकं कृष्णा सुमलिनं महत् ।
कृत्वा वेषं च सैरन्ध्र्याः कृष्णा व्यचरदार्तवत् ॥ ४.१४.२ ॥
କୃଷ୍ଣା ଗୋଟିଏ ଅତି ମଇଳା ବଡ଼ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ସୈରନ୍ଧ୍ରୀ ବେଶ ଧାରଣ କରି, ଦୁଃଖିତା ଭଳି ବୁଲିଲେ।
4.14.3
प्रविष्टा नगरं भीरूः सैरन्ध्रीवेषसंयुता ।
तां नराः परिधावन्तः स्त्रियश्च समुपाद्रवन् ॥ ४.१४.३ ॥
ନଗରରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିବା, ଭୀତା, ସୈରନ୍ଧ୍ରୀ ବେଶରେ ଥିବା ତାଙ୍କ ପଛେ ପୁରୁଷମାନେ ଦୌଡ଼ିଲେ ଓ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଆଡ଼କୁ ଧାଇଁଲେ।
4.14.4
अपृच्छंस्ते च तां दृष्ट्वा का त्वं किं च चिकीर्षसि ।
सा तानुवाच राजेन्द्र सैरन्ध्र्यहमुपागता।
कर्म चेच्छामि वै कर्तुं तस्य या मां भरिष्यति ॥ ४.१४.४ ॥
ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ପଚାରିଲେ, 'ତୁମେ କିଏ ଏବଂ କଣ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କର?' ସେ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ମୁଁ ସୈରନ୍ଧ୍ରୀ ହୋଇ ଆସିଛି; ଯେ ମୋତେ ପୋଷିବ, ତାହାର କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ।'
4.14.5
तस्या रूपेण वेषेण श्लक्ष्णया च गिरा तथा ।
न श्रद्दधानास्तां देवीमन्नहेतोरुपस्थिताम् ॥ ४.१४.५ ॥
ତାଙ୍କ ରୂପ, ବେଶ ଓ ମଧୁର ବାଣୀରେ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ବିଶ୍ୱାସ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ; ଅନ୍ନ ପାଇଁ ଆସି ଠିଆ ହୋଇଥିବା ସେହି ଦେବୀ ସଦୃଶ ନାରୀକୁ।
4.14.6
विराटस्य तु कैकेयी भार्या परमसंमता ।
आलोकयन्ती ददृशे प्रासादाद्द्रुपदात्मजाम् ॥ ४.१४.६ ॥
ବିରାଟଙ୍କ ଅତି ସମ୍ମାନିତା ପତ୍ନୀ କୈକେୟୀ ପ୍ରାସାଦରୁ ଚାହିଁ ଦ୍ରୁପଦ-କନ୍ୟାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
4.14.7
सा समीक्ष्य तथारूपामनाथामेकवाससम् ।
स्त्रीभिश्च पुरुषैश्चापि सर्वतः परिवारिताम् ॥ ४.१४.७ ॥
ତାଙ୍କୁ ସେପରି, ରକ୍ଷକହୀନ, ଗୋଟିଏ ବସ୍ତ୍ର ପରିଧାନ କରି, ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ପୁରୁଷଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସବୁ ପାର୍ଶ୍ୱରୁ ଘେରାଯାଇଥିବା ଦେଖି
4.14.8
विराटभार्या तां देवी कारुण्याज्जातसंभ्रमा ।
अप्रेषयत्समीपस्थाः स्त्रियो वृद्धाश्च तत्पराः ॥ ४.१४.८ ॥
ବିରାଟଙ୍କ ପତ୍ନୀ ସେଇ ଦେବୀ କରୁଣାବଶତଃ ବ୍ୟାକୁଳ ହୋଇ ପାଖରେ ଥିବା ସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କୁ ଏବଂ ସେଥିରେ ନିୟୁକ୍ତ ବୃଦ୍ଧାମାନଙ୍କୁ ପଠାଇଲେ
4.14.9
अपनीय ततः सर्वा आनयध्वमिहैव ताम् ।
यदा दृष्टा मया साध्वी कम्पते मे मनस्तदा।
तस्माच्छीघ्रमिहानाय दर्शयध्वं यदीच्छथ ॥ ४.१४.९ ॥
ତା'ପରେ ତୁମେ ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କୁ ସେଠାରୁ ଅପସାରଣ କରି ଏଠାକୁ ଆଣ। ଯେବେଠାରୁ ମୁଁ ସେହି ସାଧ୍ୱୀଙ୍କୁ ଦେଖିଛି, ମୋ ମନ କମ୍ପୁଛି; ତେଣୁ ଯଦି ତୁମେ ଇଚ୍ଛା କର, ତାଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ଏଠାକୁ ଆଣି ଦେଖାଅ
4.14.10
तास्तथोक्ता उपागम्य द्रौपदीं परिसंगताः ।
आनीय सर्वथा त्वेनामब्रुवन्मधुराक्षरम् ॥ ४.१४.१० ॥
ସେମାନଙ୍କୁ ସେପରି କୁହାଯିବାରୁ ସେମାନେ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ତାଙ୍କ ଚାରିପାଖରେ ଏକତ୍ର ହୋଇ, ମଧୁର ବାକ୍ୟରେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ
4.14.11
भद्रे त्वां द्रष्टुमिच्छन्ती सुदेष्णा हर्म्यभूतले ।
त्वदर्थं प्रैषयच्चास्मान्द्रष्टुं तां त्वं यदीच्छसि।
आयाह्यस्माभिरेवाद्य रक्ष्यमाणा यथेष्टतः ॥ ४.१४.११ ॥
"ହେ ଭଦ୍ରେ! ସୁଦେଷ୍ଣା ପ୍ରାସାଦ ଭୂମିରେ ତୁମକୁ ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛୁକ; ତୁମ ପାଇଁ ହିଁ ସେ ଆମକୁ ପଠାଇଛନ୍ତି। ଯଦି ତୁମେ ଇଚ୍ଛା କର, ଆଜି ହିଁ ଆମ ସହିତ ଆସ; ତୁମ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ସୁରକ୍ଷିତ ହୋଇ
4.14.12
तच्छ्रुत्वा द्रौपदी तासां वचनं वाक्यकोविदा ।
ईप्सितर्थातिलाभेन हृष्टाऽऽयाता गृहोत्तमम् ॥ ४.१४.१२ ॥
ସେମାନଙ୍କର ସେହି କଥା ଶୁଣି, ବାକ୍ୟକୌଶଳରେ ନିପୁଣା ଦ୍ରୌପଦୀ, ନିଜର ଇଷ୍ଟ ପ୍ରୟୋଜନ ସିଦ୍ଧ ହେବାରେ ହର୍ଷିତ ହୋଇ ସେହି ଉତ୍ତମ ଗୃହକୁ ଗଲେ
4.14.13
राजवेश्म ह्युपाक्रम्य यत्राग्र्यमहिषी स्थिता ।
सुदेष्णामगमत्कृष्णा राजभार्यां यशस्विनीम् ॥ ४.१४.१३ ॥
ରାଜପ୍ରାସାଦରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ଯେଉଁଠାରେ ପଟରାଣୀ ଠିଆ ହୋଇଥିଲେ, କୃଷ୍ଣା (ଦ୍ରୌପଦୀ) ଯଶସ୍ୱିନୀ ରାଣୀ ସୁଦେଷ୍ଣାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।
4.14.14
कृष्णान्केशान्मृदून्दीर्घान्समुद्ग्रथ्यासितेक्षणा ।
कुञ्चिताग्रांस्तु सूक्ष्माग्रान्दर्शनीयान्निबध्य च।
जुगूहे दक्षिणे पार्श्वे मृदूनायतलोचना ॥ ४.१४.१४ ॥
କଳା, କୋମଳ, ଲମ୍ବା କେଶ ବାନ୍ଧି, ଅଗ୍ରଭାଗ କୁଞ୍ଚିତ ଓ ସୂକ୍ଷ୍ମ ସୁନ୍ଦର କେଶ ବିଶାଳନେତ୍ରା ଡାହାଣ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଲୁଚାଇଲେ।
4.14.15
सा प्रविश्य विराटस्य द्रौपद्यन्तःपुरं शुभा ।
ह्रीनिषेवान्विता बाला कम्पमाना लतेव सा ॥ ४.१४.१५ ॥
ବିରାଟଙ୍କ ଅନ୍ତଃପୁରରେ ପ୍ରବେଶ କରି ସେ ଶୁଭା ଦ୍ରୌପଦୀ, ଲଜ୍ଜାଯୁକ୍ତା ବାଳିକା, ଲତା ପରି କମ୍ପୁଥିଲେ।
4.14.16
अभिगम्य च सुश्रोणी सर्वलक्षणसंयुता ।
ददर्शावस्थितां हैमे पीठे रत्नपरिच्छदे ॥ ४.१४.१६ ॥
ନିକଟକୁ ଯାଇ, ସୁନ୍ଦର କଟିଯୁକ୍ତା, ସର୍ବଲକ୍ଷଣଯୁକ୍ତା ସେ ରତ୍ନଖଚିତ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଆସନରେ ବସିଥିବା ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
4.14.17
रक्तसूक्ष्माम्बरधरां मेघे सौदामिनीमिव ।
नानावर्णविचित्रां च सर्वाभरणभूषिताम् ॥ ४.१४.१७ ॥
ଲାଲ ସୂକ୍ଷ୍ମ ବସ୍ତ୍ର ପରିହିତା, ମେଘରେ ବିଦ୍ୟୁତ ପରି, ନାନା ବର୍ଣ୍ଣରେ ବିଚିତ୍ରା, ସର୍ବାଳଙ୍କାରରେ ଭୂଷିତା।
4.14.18
सुभ्रूं सुकेशीं सुश्रोणीं कुब्जवामनमध्यगाम् ।
बहुपुष्पोपकीर्णायां भूम्यां वेदिमिवाध्वरे ॥ ४.१४.१८ ॥
ସୁନ୍ଦର ଭୁରୁ, ସୁନ୍ଦର କେଶ, ସୁନ୍ଦର କଟିଯୁକ୍ତା; କୁବ୍ଜା ଓ ବାମନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରହୁଥିବା, ଫୁଲ ଛିଟା ଭୂମିରେ ଯଜ୍ଞବେଦି ପରି।
4.14.19
सुदेष्णां राजमहिषीं सर्वालंकारभूषिताम् ।
श्रीमतीं राजपुत्रीणां शतेन परिवारिताम् ॥ ४.१४.१९ ॥
ସୁଦେଷ୍ଣା, ରାଜାଙ୍କ ପ୍ରଧାନ ମହିଷୀ, ସମସ୍ତ ଅଳଙ୍କାରରେ ଭୂଷିତା, ଶହେ ରାଜକନ୍ୟାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପରିବେଷ୍ଟିତା।
4.14.20
ताः सर्वा द्रौपदीं दृष्ट्वा सन्तप्ताः परमाङ्गनाः ।
परितश्चोपतस्थुस्ताः सहसोत्थाय चासनात् ॥ ४.१४.२० ॥
ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ଦେଖି ସେହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାରୀମାନେ ସମସ୍ତେ ବିଚଳିତ ହୋଇ ହଠାତ୍ ଆସନରୁ ଉଠି ତାଙ୍କ ଚାରିପାଖରେ ଠିଆ ହେଲେ।
4.14.21
निरीक्षमाणाः सर्वास्ताः शचीं देवीमिवागताम् ।
गूढगुल्फां वरारोहां कृष्णां ताम्रायतेक्षणाम्।
अतिसर्वानवद्याङ्गीं नतगात्रीं सुमध्यमाम् ॥ ४.१४.२१ ॥
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କୁ ଚାହିଁ ରହିଲେ; ଯେପରି ଦେବୀ ଶଚୀ ସ୍ୱୟଂ ଆସିଛନ୍ତି — ଲୁଚା ଗୋଇଠି, ସୁନ୍ଦର କଟି, ଶ୍ୟାମ ବର୍ଣ୍ଣ, ତମ୍ବା ପରି ବିଶାଳ ନୟନ, ସର୍ବାଙ୍ଗ ନିର୍ଦୋଷ, ନମ୍ର ଅଙ୍ଗ, ପତଳା କଟି।
4.14.22
न ह्रस्वां नातिमहतीं जातां बहुतृणे वने ।
ऋश्यरोहीमिवानिन्द्यां सुकेशीं मृगलोचनाम् ॥ ४.१४.२२ ॥
ନା ଛୋଟ, ନା ଅତି ଲମ୍ବା; ବହୁ ତୃଣ ଥିବା ବନରେ ଜନ୍ମିତା ଋଶ୍ୟରୋହୀ ହରିଣୀ ପରି ନିର୍ଦୋଷା, ସୁନ୍ଦର କେଶବତୀ, ହରିଣ-ନୟନା।
4.14.23
तां मृगीमिव वित्रस्तां यूथभ्रष्टामिव द्विपाम् ।
लक्ष्मीमिव विशालाक्षीं विद्यामिव यशस्विनीम् ॥ ४.१४.२३ ॥
ସେ ଭୀତ ହରିଣୀ ପରି, ଦଳରୁ ଛାଡ଼ି ଯାଇଥିବା ହସ୍ତିନୀ ପରି, ବିଶାଳ ନୟନା ଲକ୍ଷ୍ମୀ ପରି, ଯଶସ୍ୱିନୀ ବିଦ୍ୟା ପରି ଥିଲେ।
4.14.24
रोहिणीमिव ताराणां दीप्तामग्निशिखामिव ।
पार्वतीमिव रुद्राणीं वेलामिव महोदधेः ॥ ४.१४.२४ ॥
ସେ ତାରାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରୋହିଣୀ ପରି, ଦୀପ୍ତ ଅଗ୍ନିଶିଖା ପରି, ପାର୍ବତୀ କିମ୍ବା ରୁଦ୍ରାଣୀ ପରି, ମହାସାଗରର ତଟ ପରି ଥିଲେ।
4.14.25
सुलभामिव नागीनां मृगीणामिव किन्नरीम् ।
गङ्गामिव विशुद्धाङ्गीं शारदीमिव शर्वरीम् ॥ ४.१४.२५ ॥
ସେ ନାଗିନୀଙ୍କ ପରି ସୁଲଭ, ମୃଗୀଙ୍କ ପରି କିନ୍ନରୀ, ଗଙ୍ଗା ପରି ବିଶୁଦ୍ଧାଙ୍ଗୀ ଓ ଶରତ ରାତ୍ରି ପରି ଥିଲେ।
4.14.26
तामचिन्त्यतमां लोके इलामिव यशस्विनीम् ।
सावित्रीमिव दुर्धषां ब्राह्म्या लक्ष्म्या समन्वितां ॥ ४.१४.२६ ॥
ଜଗତରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅଚିନ୍ତ୍ୟା, ଇଳା ପରି ଯଶସ୍ୱିନୀ, ସାବିତ୍ରୀ ପରି ଦୁର୍ଧର୍ଷା, ବ୍ରାହ୍ମୀ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ସହିତ ଯୁକ୍ତା ତାଙ୍କୁ।
4.14.27
सीतामिव सतीं शुद्धामरुन्धतीमिव प्रियाम् ।
सुदेष्णा पर्यपृच्छत्तां विस्मयोत्फुल्ललोचना ॥ ४.१४.२७ ॥
ସୀତା ପରି ସତୀ ଓ ଶୁଦ୍ଧା, ଅରୁନ୍ଧତୀ ପରି ପ୍ରିୟା ତାଙ୍କୁ, ବିସ୍ମୟରେ ବିକଶିତ ନୟନରେ ସୁଦେଷ୍ଣା ପଚାରିଲେ।
4.14.28
का त्वं सर्वानवद्याङ्गि कुतोसि त्वमिहागता ।
कस्य वा त्वं विशालाक्षि किं वा ते करवाण्यहम् ॥ ४.१४.२८ ॥
ହେ ସର୍ବାଙ୍ଗ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମେ କିଏ? କେଉଁଠାରୁ ତୁମେ ଏଠାକୁ ଆସିଛ? ହେ ବିଶାଳାକ୍ଷୀ, ତୁମେ କାହାର? ଅବା ତୁମ ପାଇଁ ମୁଁ କଣ କରିପାରିବି?
4.14.29
गूढगुल्फा समानोरूस्त्रिगम्भीरा षडुन्नता ।
स्निग्धा पञ्चसु रक्तेषु हंसगद्गदभाषिणी ॥ ४.१४.२९ ॥
ଗୁପ୍ତ ଗୋଡ଼ଗଣ୍ଠି, ସମାନ ଊରୁ, ତିନି ସ୍ଥାନରେ ଗଭୀର, ଛଅ ସ୍ଥାନରେ ଉନ୍ନତ, ପାଞ୍ଚଟି ରକ୍ତିମ ଅଙ୍ଗରେ ସ୍ନିଗ୍ଧ, ହଂସ ପରି ଗଦ୍ଗଦ ସ୍ୱରରେ କଥା କହୁଥିବା।
4.14.30
शुकेशी सुस्वरा श्यामा पीनश्रोणीपयोधरा ।
अरालपक्ष्मनयना बिम्बोष्ठी तनुमध्यमा ॥ ४.१४.३० ॥
ଶୁକ ପରି କେଶ, ସୁସ୍ୱରା, ଶ୍ୟାମା, ପୁଷ୍ଟ ନିତମ୍ବ ଓ ସ୍ତନ, ଅରାଳ ପକ୍ଷ୍ମ ନୟନ, ବିମ୍ବଫଳ ପରି ଓଷ୍ଠ, କ୍ଷୀଣ କଟି।
4.14.31
कम्बुग्रीवा गूढसिरा पूर्णचन्द्रनिभानना ।
दानवी किन्नरी वा त्वं गन्धर्वी वनदेवता ॥ ४.१४.३१ ॥
ଶଙ୍ଖ ପରି ଗଳା, ଲୁଚା ଶିରାଯୁକ୍ତା, ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ସଦୃଶ ମୁଖବିଶିଷ୍ଟା — ତୁମେ ଦାନବୀ, କିନ୍ନରୀ, ଗନ୍ଧର୍ବୀ, ନା ବନଦେବତା?
4.14.32
अप्सरा वाऽसि नागी वा तारा वा त्वं विलासिनी ।
अलम्बुसा मिश्रकेशी पुण्डरीकाऽथ मालिनी ॥ ४.१४.३२ ॥
ତୁମେ ଅପ୍ସରା, ନାଗୀ, ତାରା, ନା ବିଳାସିନୀ? ଅଲମ୍ବୁଷା, ମିଶ୍ରକେଶୀ, ପୁଣ୍ଡରୀକା, ନା ମାଳିନୀ?
4.14.33
तेनतेनैव संपन्ना काश्मीरीव तुरंगमा ।
इन्द्राणी त्वथ रुद्राणी स्वधा वाऽप्यथवा रतिः ॥ ४.१४.३३ ॥
ଏମାନଙ୍କ ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କ ଗୁଣରେ ସମ୍ପନ୍ନା, କାଶ୍ମୀରୀ ଘୋଡ଼ୀ ପରି — ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀ, ରୁଦ୍ରାଣୀ, ସ୍ୱଧା, ନା ରତି?
4.14.34
देवि देवेषु विख्याता ब्रूहि का त्वमिहागता ।
तव ह्यनुपमं रूपं भूषणैरपि वर्जितम् ॥ ४.१४.३४ ॥
ହେ ଦେବୀ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିଖ୍ୟାତା — କୁହ, ତୁମେ କିଏ ଏବଂ ଏଠାକୁ କାହିଁକି ଆସିଛ? ତୁମ ରୂପ ଅନୁପମ, ଅଳଙ୍କାର ବିନା ମଧ୍ୟ।
4.14.35
त्वां सृष्ट्वोपरतं मन्ये लोककर्तारमीश्वरम् ।
न तृप्यन्ति स्त्रियो दृष्ट्वा का न पुंसां रतिर्भवेत् ॥ ४.१४.३५ ॥
ତୁମକୁ ସୃଷ୍ଟି କରି ଲୋକକର୍ତ୍ତା ଈଶ୍ୱର ବିରତ ହୋଇଛନ୍ତି ବୋଲି ମୁଁ ଭାବେ। ତୁମକୁ ଦେଖି ନାରୀମାନେ ମଧ୍ୟ ତୃପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ; ପୁରୁଷଙ୍କ ମନରେ କେଉଁ ଆକାଂକ୍ଷା ଜାଗ୍ରତ ନ ହେବ?
4.14.36
प्रवालपुष्पस्तबकैराचिता वनदेवताः ।
त्वामेव हि निरीक्षन्ते विस्मिता रूपसंपदा ॥ ४.१४.३६ ॥
ନୂଆ ପଲ୍ଲବ ଓ ଫୁଲର ଗୁଚ୍ଛରେ ସଜ୍ଜିତ ବନଦେବୀମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ହିଁ ଦେଖୁଛନ୍ତି, ତୁମ ରୂପସମ୍ପଦରେ ବିସ୍ମିତ ହୋଇ।
4.14.37
अन्तःपुरगता नार्यो मृगाः पक्षिगणा नराः ।
सर्वे त्वामेव कल्याणि निरीक्षन्ते सुविस्मिताः ॥ ४.१४.३७ ॥
ଅନ୍ତଃପୁରର ନାରୀମାନେ, ହରିଣମାନେ, ପକ୍ଷୀଗଣ ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନେ — ସମସ୍ତେ, ହେ କଲ୍ୟାଣି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିସ୍ମିତ ହୋଇ ତୁମକୁ ହିଁ ଦେଖୁଛନ୍ତି।
4.14.38
न त्वादृशी काचन मे त्रिषु लोकेषु सुन्दरी ।
दृष्टपूर्वा श्रुता वाऽपि चक्षुपा विद्यते शुभा ॥ ४.१४.३८ ॥
ତିନି ଲୋକରେ ତୁମ ପରି ସୁନ୍ଦରୀ ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ଆଖିରେ ଦେଖି ନାହିଁ, କି ଶୁଣି ନାହିଁ; ଏହି ଶୁଭ ରୂପରେ ଆଉ କେହି ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ।
4.14.39
नास्ति देवी न गन्धर्वी न यक्षी न च किन्नरी ।
सैरन्ध्री नाम मे जातिर्वन्यमूलफलाशना ॥ ४.१४.३९ ॥
ମୁଁ ଦେବୀ ନୁହେଁ, ଗନ୍ଧର୍ବୀ ନୁହେଁ, ଯକ୍ଷୀ ନୁହେଁ, କିନ୍ନରୀ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ। ସୈରନ୍ଧ୍ରୀ ମୋର ନାମ, ସେଇ ମୋର ଜାତି; ବନର ମୂଳ ଓ ଫଳ ଖାଏ।
4.14.40
पतीनां प्रेक्षमाणानां कस्मिंश्चित्कारणान्तरे ।
केशपाशे परामृष्टा साऽहं त्रस्ता वनं गता ॥ ४.१४.४० ॥
ସ୍ୱାମୀମାନେ ଦେଖୁଥିବାବେଳେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି କାରଣ ଛଳରେ ମୋ କେଶପାଶ ଧରାଗଲା; ଭୀତ ହୋଇ ମୁଁ ବନକୁ ଚାଲିଗଲି।
4.14.41
तत्र द्वादशवर्षाणि वन्यमूलफलाशना ।
चराम्यनिलया सुभ्रूः सा तवान्तिकमागता ॥ ४.१४.४१ ॥
ସେଠାରେ ବାର ବର୍ଷ ବନର ମୂଳ ଓ ଫଳ ଖାଇ, ଗୃହହୀନ ହୋଇ ବୁଲିଲି; ହେ ସୁନ୍ଦର ଭୁରୁ ବିଶିଷ୍ଟା, ସେଥିପାଇଁ ମୁଁ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛି।
4.14.42
जानामि केशान्ग्रथितुं विचित्रान्ग्रथितुं मणीन् ।
मल्लिकोत्पलपद्मानां जानामि ग्रथितुं स्रजः ॥ ४.१४.४२ ॥
ବିଚିତ୍ର ଭାବେ କେଶ ବାନ୍ଧିବା ମୁଁ ଜାଣେ; ମଣି ଗୁଁଥିବା ଜାଣେ; ମଲ୍ଲିକା, ନୀଳପଦ୍ମ ଓ ପଦ୍ମର ମାଳା ଗୁନ୍ଥିବା ମଧ୍ୟ ଜାଣେ।
4.14.43
सिन्धुवारकजातीनां रचयाम्यवतंसकान् ।
पत्रं मृगाङ्गमगरुं पिषे च हरिचन्दनम् ।
ग्रथयिष्यामि चित्राश्च स्रजः परमशोभनाः ॥ ४.१४.४३ ॥
ସିନ୍ଧୁବାର ଓ ଜାତୀ ଫୁଲରେ ମୁଁ କର୍ଣ୍ଣଭୂଷଣ ତିଆରି କରେ। କସ୍ତୁରୀ, ଅଗରୁ ଓ ହରିଚନ୍ଦନ ବାଟେ। ବିଚିତ୍ର ଓ ଅତି ସୁନ୍ଦର ମାଳା ଗୁନ୍ଥିବି।
4.14.44
आराधनं सत्यभामां कृष्णस्य महिषीं प्रियाम् ।
कृष्णां च भार्यां पार्थानां नारीणामुत्तमां तथा ॥ ४.१४.४४ ॥
କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରିୟ ମହିଷୀ ସତ୍ୟଭାମା ଏବଂ ପୃଥାର ପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା, ନାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠା କୃଷ୍ଣାଙ୍କ ସେବା ମୁଁ କରିଛି।
4.14.45
तथाऽस्मि सुभ्रुवा चाहमिष्टलाभेन तोषिता ।
मालिनी चेति मे नाम स्वयं देवी चकार ह।
कृष्णा कमलपत्राक्षी सा मे प्राणसमा सखी ॥ ४.१४.४५ ॥
ଏହିପରି ସୁଭ୍ରୁଙ୍କ ଇଷ୍ଟଲାଭରେ ମୁଁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ। ସେ ଦେବୀ ନିଜେ ମୋ ନାମ ମାଳିନୀ ରଖିଲେ। କମଳପତ୍ର ଆଖିର କୃଷ୍ଣା ମୋର ପ୍ରାଣସମା ସଖୀ।
4.14.46
न चाहं चिरमिच्छामि क्वचिद्वस्तुं शुभानने ।
व्रतं किलैतदस्माकं कुलधर्मोऽयमीदृशः ॥ ४.१४.४६ ॥
ହେ ଶୁଭାନନେ, ମୁଁ କେଉଁଠି ଦୀର୍ଘକାଳ ରହିବାକୁ ଚାହେଁ ନାହିଁ। ଏହା ଆମର ବ୍ରତ; ଆମ କୁଳଧର୍ମ ମଧ୍ୟ ଏପରି।
4.14.47
योऽस्माकं तु हरेद्द्रव्यं देशं वसनमेव वा ।
न क्रोद्धव्यं किलास्माभिरस्मद्गुरुरमर्षणः ॥ ४.१४.४७ ॥
ଆମର କୌଣସି ଧନ, ସ୍ଥାନ କିମ୍ବା ବସ୍ତ୍ର ଯଦି କେହି ହରଣ କରେ, ତଥାପି ଆମେ କ୍ରୋଧ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଆମ ଗୁରୁ ଅସହିଷ୍ଣୁ।
4.14.48
साऽहं वनानि दुर्गाणि तीर्थानि च सरांसि च ।
शैलांश्च विविधान्रम्यान्सरितश्च समुद्रगाः ॥ ४.१४.४८ ॥
ସେହି ମୁଁ ଦୁର୍ଗମ ବନ, ତୀର୍ଥ ଓ ସରୋବରରେ, ଅନେକ ରମଣୀୟ ପର୍ବତରେ ଏବଂ ସମୁଦ୍ରଗାମୀ ନଦୀରେ ବିଚରଣ କରିଛି।
4.14.49
भर्तृशोकपरीताङ्गी भर्तृसब्रह्मचारिणी ।
विचरामि महीं दुर्गां यत्र सायंनिवेशना ॥ ४.१४.४९ ॥
ପତିମାନଙ୍କ ଶୋକରେ ଅଙ୍ଗ ଜର୍ଜରିତ, ପତିମାନଙ୍କ ସହ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ ପାଳନକାରିଣୀ ମୁଁ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ବାସ କରୁଥିବା ଏହି ଦୁର୍ଗମ ପୃଥିବୀରେ ବୁଲୁଛି।
4.14.50
वीरपत्नी यदा देवी चरमाणेषु भर्तृषु ।
साऽहं विवत्सा विधिना गन्धमादनपर्वतात्।
शृणोमि तव सौशील्यं भर्तुर्मधुरभाषिणि ॥ ४.१४.५० ॥
ବୀର ପତିମାନଙ୍କ ପତ୍ନୀ ଦେବୀ, ମୋ ପତିମାନେ ବୁଲୁଥିବା ସମୟରେ ଭାଗ୍ୟବଶରୁ ମୁଁ ଗନ୍ଧମାଦନ ପର୍ବତରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେଲି। ହେ ମଧୁରଭାଷିଣୀ, ମୁଁ ତୁମର ଓ ତୁମ ପତିଙ୍କର ସୌଶୀଲ୍ୟ ଶୁଣୁଛି।
4.14.51
माहात्म्यं च ततः श्रुत्वा ब्राह्मणानां समीपतः ।
त्वामुपस्थातुमिच्छामि ततश्चाहमिहागता ॥ ४.१४.५१ ॥
ପରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କଠାରୁ ତୁମର ମହିମା ଶୁଣି, ତୁମର ସେବା କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି ମୁଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି।
4.14.52
गुरवो मम धर्मश्च वायुः शक्रस्तथाऽश्विनौ ।
तेषां प्रसादाच्च न मां कश्चिद्धर्षयते पुमान् ॥ ४.१४.५२ ॥
ମୋ ଗୁରୁମାନେ ଧର୍ମ, ବାୟୁ, ଇନ୍ଦ୍ର ଏବଂ ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନୀକୁମାର। ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରସାଦରେ କୌଣସି ପୁରୁଷ ମୋତେ ଅପମାନ କରିବାକୁ ସାହସ କରେ ନାହିଁ।
4.14.53
एवमुक्त्वा सुदेष्णां तां कृताञ्जलिपुटा स्थिता ।
साऽब्रवीद्विस्मयाविष्टा द्रौपदीं योषितां वराम् ॥ ४.१४.५३ ॥
ସୁଦେଷ୍ଣାଙ୍କୁ ଏହିପରି କହି, ହାତଯୋଡ଼ି ଠିଆ ହୋଇଥିବା ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ, ବିସ୍ମୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସେ ସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠା ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ କହିଲେ।
4.14.54
न भरेयमहं भद्रे संशयो मम विद्यते ।
राजा त्वयं हि त्वां दृष्ट्वा मतिं पापां करिष्यति ॥ ४.१४.५४ ॥
ହେ ଭଦ୍ରେ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଦାୟିତ୍ୱରେ ରଖି ପାରିବି ନାହିଁ; ଏଥିରେ ମୋର ସନ୍ଦେହ ଅଛି, କାରଣ ରାଜା ତୁମକୁ ଦେଖି ପାପୀ ମନୋଭାବ ଗ୍ରହଣ କରିବେ।
4.14.55
साऽहं त्वां न क्षमां मन्ये वसन्तीमिह वेश्मनि ।
एष दोषोस्ति सुश्रोणि कथं वाभीरु मन्यसे ॥ ४.१४.५५ ॥
ଏହି ଘରେ ତୁମର ରହିବା ତୁମ ପାଇଁ ଉଚିତ ନୁହେଁ ବୋଲି ମୁଁ ଭାବେ। ହେ ସୁନ୍ଦର କଟିଦେଶୀ, ଏହା ଦୋଷ। ହେ ନିର୍ଭୟା, ତୁମେ ଏହାକୁ କିପରି ଭାବୁଛ?
4.14.56
स्थिता राजकुले नार्यो याश्चेमा मम वेश्मनि ।
त्वामेवैकां निरीक्षन्ते विस्मयाद्वरवर्णिनि ॥ ४.१४.५६ ॥
ରାଜକୁଳରେ ଓ ମୋ ଘରେ ଥିବା ଏହି ନାରୀମାନେ, ହେ ସୁନ୍ଦର ବର୍ଣ୍ଣା, ବିସ୍ମୟରେ କେବଳ ତୁମକୁ ହିଁ ଦେଖନ୍ତି।
4.14.57
वृक्षांश्चोपस्थितान्पश्य य इमे मम वेश्मनि ।
विनमन्ते हि त्वां दृष्ट्वा पुमांसं कं न लोभयेः ॥ ४.१४.५७ ॥
ମୋ ଘରେ ନିକଟରେ ଥିବା ଏହି ଗଛଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖ; ତୁମକୁ ଦେଖି ସେମାନେ ନତ ହୁଅନ୍ତି। କେଉଁ ପୁରୁଷକୁ ତୁମେ ଲୋଭାଇବ ନାହିଁ?
4.14.58
बिभर्षि परमं रूपमतिमानुषमद्भुतम् ।
तिर्यग्योनिगताश्चापि निरीक्षन्ते सविस्मयाः ।
तव रूपमनिन्द्याङ्गि किं पुनर्मानवा भुवि ॥ ४.१४.५८ ॥
ତୁମେ ମନୁଷ୍ୟାତୀତ, ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ପରମ ରୂପ ଧାରଣ କରୁଛ। ପଶୁଯୋନିରେ ଜନ୍ମିତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ମଧ୍ୟ ବିସ୍ମୟରେ ତୁମକୁ ଦେଖନ୍ତି। ହେ ନିର୍ଦୋଷ ଅଙ୍ଗବତୀ, ପୃଥିବୀର ମଣିଷ ବିଷୟରେ କଣ କହିବି?
4.14.59
राजा विराटः सुश्रोणि दृष्ट्वा ते परमं वपुः ।
मां विहाय वरारोहे त्वां गच्छेत्सर्वचेतसा ॥ ४.१४.५९ ॥
ହେ ସୁନ୍ଦର କଟିଦେଶୀ, ରାଜା ବିରାଟ ତୁମର ପରମ ଶରୀର ଦେଖି, ହେ ସୁନ୍ଦର ଊରୁବତୀ, ମୋତେ ଛାଡ଼ି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମନରେ ତୁମ ପାଖକୁ ଯିବେ।
4.14.60
यं हि त्वमनवद्याङ्गी नरमायतलोचने ।
सुप्रसन्ना हि वीक्षेथाः स कामवरागो भवेत् ॥ ४.१४.६० ॥
ହେ ନିର୍ଦୋଷ ଅଙ୍ଗବତୀ, ହେ ବିସ୍ତୃତ ନୟନା, ଯେଉଁ ପୁରୁଷକୁ ତୁମେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ଦେଖିବ, ସେ କାମବଶ ହେବ।
4.14.61
सुस्नाताऽलंकृता हि त्वं यमीक्षेथा हि मानुषम् ।
ग्लानिर्न तस्य दुःखं वा न तन्द्रिर्न पराजयः ॥ ४.१४.६१ ॥
ଶ୍ନାନ କରି ଅଳଙ୍କୃତା ହୋଇ ତୁମେ ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟକୁ ଦେଖିବ, ତାହାର କ୍ଲାନ୍ତି, ଦୁଃଖ, ଆଳସ୍ୟ କି ପରାଜୟ ହେବ ନାହିଁ।
4.14.62
न शोको न च सन्तापो न क्रोधो नानृतं वदे ।
यं त्वं सर्वातवद्याङ्गि भजेथाः समलंकृता ॥ ४.१४.६२ ॥
ହେ ସର୍ବାଙ୍ଗସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମେ ଅଳଙ୍କୃତା ହୋଇ ଯାହାର ସହ ରହିବ, ତାହାର ଶୋକ, ସନ୍ତାପ, କ୍ରୋଧ କି ମିଥ୍ୟା ହେବ ନାହିଁ।
4.14.63
न व्याधिर्न जरा तस्य न तृष्णा न क्षुधा भवेत् ।
यस्य त्वं वशगा सुभ्रु भवेरङ्कगता सती ॥ ४.१४.६३ ॥
ହେ ସୁନ୍ଦର ଭ୍ରୂଯୁଗଳା, ତୁମେ ଯାହାର ବଶରେ ରହି ତାହାର କୋଳରେ ବସିବ, ତାହାର ବ୍ୟାଧି, ଜରା, ତୃଷ୍ଣା କି କ୍ଷୁଧା ହେବ ନାହିଁ।
4.14.64
पञ्चत्वमपि संप्राप्तं यं च त्वं परिपस्वजेः ।
बाहुभ्यामनुरूपाभ्यां स जीवेदिति मे मतिः ॥ ४.१४.६४ ॥
ମୃତ୍ୟୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମେ ଉପଯୁକ୍ତ ବାହୁରେ ଯାହାକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିବ, ସେ ବଞ୍ଚିବ ବୋଲି ମୋର ମତ।
4.14.65
यस्य हि त्वं भवेर्भार्या यं च हृष्टा परिष्वजेः ।
अतिजीवेस्य सर्वेषु देवेष्विव पुरन्दरः ॥ ४.१४.६५ ॥
ତୁମେ ଯାହାର ଭାର୍ଯ୍ୟା ହେବ ଏବଂ ଆନନ୍ଦରେ ଯାହାକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିବ, ସେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି ଦୀର୍ଘକାଳ ବଞ୍ଚିବ।
4.14.66
अध्यारोहेद्यथा वृक्षं यथा वाऽऽरुह्य तक्षति ।
राजवेश्मनि वामोरु ननु स्यास्त्वं तथा मम ॥ ४.१४.६६ ॥
ଯେପରି କେହି ବୃକ୍ଷରେ ଚଢ଼େ, କିମ୍ବା ଚଢ଼ି ତାହାକୁ କାଟେ, ସେହିପରି ହେ ସୁନ୍ଦର ଊରୁବିଶିଷ୍ଟା, ରାଜପ୍ରାସାଦରେ ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ମୋର ହେବ।
4.14.67
यथा कर्कटकी गर्भमाधत्ते मृत्युमात्मनः ।
तथाविधमहं मन्ये तव सुभ्रु समागमम् ॥ ४.१४.६७ ॥
ଯେପରି ମାଈ କଙ୍କଡ଼ା ନିଜ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଗର୍ଭରେ ଧାରଣ କରେ, ସେହିପରି ହେ ସୁନ୍ଦର ଭ୍ରୂ ବିଶିଷ୍ଟା, ତୁମ ସହିତ ସମାଗମ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ସେହିପରି ମନେ କରେ।
4.14.68
अनुमानये त्वां सैरन्ध्रि नावमन्ये कथंचन ।
भर्तृशीलभयाद्भद्रे तव वासं न रोचये ॥ ४.१४.६८ ॥
ସୈରନ୍ଧ୍ରୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ନିବେଦନ କରୁଛି; କୌଣସି ପ୍ରକାରେ ତୁମକୁ ଅପମାନ କରିବି ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ସ୍ୱାମୀର ସ୍ୱଭାବର ଭୟରେ, ହେ ଭଦ୍ରେ, ତୁମର ଏଠାରେ ବାସ ମୋତେ ଭଲ ଲାଗେ ନାହିଁ।
4.14.69
नाहं शक्या विराटेन यद्वा चान्येन केनचित् ।
देवगन्धर्वयक्षैर्वा द्रष्टुं दुष्टेन चेतसा ॥ ४.१४.६९ ॥
ବିରାଟ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କେହି, ଦେବ, ଗନ୍ଧର୍ବ କିମ୍ବା ଯକ୍ଷ, କେହି ଦୁଷ୍ଟ ମନରେ ମୋତେ ଦେଖିପାରିବେ ନାହିଁ।
4.14.70
गन्धर्वाः पालयन्ते मां सुकुलाः पञ्च सुव्रताः ।
पुत्रा देवादिदेवानां सूर्यपावकवर्चसः ॥ ४.१४.७० ॥
ଉତ୍ତମ କୁଳର, ସୁବ୍ରତ ପାଞ୍ଚ ଗନ୍ଧର୍ବ ମୋ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି; ସେମାନେ ଦେବାଦିଦେବଙ୍କ ପୁତ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ପରି ତେଜସ୍ୱୀ।
4.14.71
यश्च दुःशीलवान्मर्त्यो मां स्पृशेद्दुष्टचेतसा ।
स तामेव निशां शीघ्रं शयीत मुसलैर्हतः ॥ ४.१४.७१ ॥
ଯେଉଁ ଦୁଃଶୀଳ ମନୁଷ୍ୟ ଦୁଷ୍ଟ ମନରେ ମୋତେ ସ୍ପର୍ଶ କରିବ, ସେ ସେହି ରାତ୍ରିରେ ମୁଷଳରେ ମରି ଶୀଘ୍ର ଶୋଇ ଯିବ।
4.14.72
यस्यापि हि शतं पूर्णं बान्धवानां भवेदपि ।
सहस्रं वा विशालाक्षि कोटिर्वापि सहस्रिका ।
दुष्टचित्तश्च मां ब्रूयान्न स जीवेत्तवाग्रतः ॥ ४.१४.७२ ॥
ତା'ର ଶହେ, ହଜାରେ କିମ୍ବା କୋଟିଏ ବନ୍ଧୁ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ହେ ବିଶାଳାକ୍ଷୀ, ଦୁଷ୍ଟ ଚିତ୍ତରେ ମୋ ସହିତ କଥା କହିବା ଲୋକ ତୁମ ସମ୍ମୁଖରେ ଜୀବିତ ରହିବ ନାହିଁ।
4.14.73
न तस्य त्रिदशा देवा नासुरा न च पन्नगाः ।
तेभ्यो गन्धर्वराजेभ्यस्त्राणं कुर्युरसंशयम् ॥ ४.१४.७३ ॥
ତାକୁ ଦେବତା, ଅସୁର କିମ୍ବା ନାଗମାନେ ସେହି ଗନ୍ଧର୍ବରାଜମାନଙ୍କଠାରୁ ରକ୍ଷା କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
4.14.74
सुदेष्णे विश्वस त्वं मां स्वजने बान्धवेऽपि वा ।
नाहं शक्या नरैर्द्रष्टुं न च मे वृत्तमीदृशम् ॥ ४.१४.७४ ॥
ହେ ସୁଦେଷ୍ଣେ, ମୋତେ ବିଶ୍ୱାସ କର, ତୁମ ସ୍ୱଜନ ହେଉ କି ବାନ୍ଧବ। ମୁଁ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେଖିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ, ଏବଂ ମୋର ଆଚରଣ ମଧ୍ୟ ସେପରି ନୁହେଁ।
4.14.75
यो मे न दद्यादुच्छिष्टं न च पादौ प्रधावयेत् ।
प्रीयेरंस्तेन वासेन गन्धर्वाः पतयो मम ॥ ४.१४.७५ ॥
ଯିଏ ମୋତେ ଉଚ୍ଛିଷ୍ଟ ଦେବ ନାହିଁ ଓ ମୋ ପାଦ ଧୋଇବ ନାହିଁ, ସେହି ବସ୍ତ୍ରରେ ମୋର ଗନ୍ଧର୍ବ ସ୍ୱାମୀମାନେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେବେ।
4.14.76
यो हि मां पुरुषो गृद्ध्येद्यथाऽन्याः प्राकृतस्त्रियः ।
तामेव स इमां रात्रिं प्रविशेदपरां तनुम् ॥ ४.१४.७६ ॥
ଯିଏ ପୁରୁଷ ଅନ୍ୟ ସାଧାରଣ ସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କ ପରି ମୋତେ ଇଚ୍ଛା କରିବ, ସେ ଏହି ରାତିରେ ଅନ୍ୟ ଶରୀରରେ ପ୍ରବେଶ କରୁ।
4.14.77
न चाप्यहं चालयितुं शक्या केनचिदङ्गने ।
दुःखशीलाश्च गन्धर्वास्त इमे बलिनः प्रियाः ।
एवं निवसमानायां मयि मा ते भयं हि भूत् ॥ ४.१४.७७ ॥
ହେ ଅଙ୍ଗନେ, ମୋତେ କେହି ଚଳାଇ ପାରିବେ ନାହିଁ। ଏହି ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ କଠୋର ସ୍ୱଭାବୀ, ବଳଶାଳୀ ଓ ମୋର ପ୍ରିୟ। ଏପରି ମୁଁ ରହିଥିବା ବେଳେ ତୁମର ଭୟ ନ ହେଉ।
4.14.78
एवमुक्ता तु सैरन्ध्र्या सुदेष्णा वाक्यमब्रवीत् ।
वसेह मयि कल्याणि यदि ते वृत्तमीदृशम् ॥ ४.१४.७८ ॥
ସୈରନ୍ଧ୍ରୀ ଏପରି କହିବାରୁ ସୁଦେଷ୍ଣା ଏହି ବାକ୍ୟ କହିଲେ — ହେ କଲ୍ୟାଣୀ, ତୁମର ଆଚରଣ ଯଦି ଏପରି, ତେବେ ଏଠାରେ ମୋ ସହିତ ରୁହ।
4.14.79
कश्च ते दातुमुच्छिष्टं पुमानर्हति भामिनि ।
प्रसारयेच्च कः पादौ लक्ष्मीं दृष्ट्वैव बुद्धिमान् ॥ ४.१४.७९ ॥
ହେ ଭାମିନୀ, ତୁମକୁ ଉଚ୍ଛିଷ୍ଟ ଦେବାର ଯୋଗ୍ୟ କିଏ ପୁରୁଷ? ଲକ୍ଷ୍ମୀ ପରି ତୁମକୁ ଦେଖି କେଉଁ ବୁଦ୍ଧିମାନ ତୁମ ପାଦ ଆଡ଼କୁ ହାତ ବଢ଼ାଇବ?
4.14.80
एवमाचारसंपन्ना एवं देवपरायणा ।
रक्ष्या त्वमसि भूतानां सावित्रीवद्विजन्मनाम् ॥ ४.१४.८० ॥
ଏପରି ସଦାଚାରସମ୍ପନ୍ନା ଓ ଦେବପରାୟଣା ତୁମେ, ସାବିତ୍ରୀ ପରି ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ପରି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷଣୀୟା।
4.14.81
देवता इव कल्याणि पूजिता वरवर्णिनी ।
वस भद्रे मयि प्रीता प्रीतिर्हि मयि वर्तते।
सर्वकामैः प्रमुदिता निरुद्विग्नमनाः सुखम् ॥ ४.१४.८१ ॥
ଦେବୀ ପରି ପୂଜିତା ହେ କଲ୍ୟାଣୀ, ଉତ୍ତମ ବର୍ଣ୍ଣା ହେ ଭଦ୍ରେ, ମୋ ପାଖରେ ପ୍ରୀତିରେ ରୁହ; ମୋର ତୁମ ପ୍ରତି ପ୍ରୀତି ଅଛି। ସବୁ କାମନା ପୂରଣ ହୋଇ ଆନନ୍ଦିତ ଓ ନିର୍ଭୟ ମନରେ ସୁଖରେ ରୁହ।
4.14.82
सुदेष्णयैवमुक्ता सा संप्रीता चारुहासिनी ।
निर्विशङ्का विराटस्य विवेशान्तःपुरं सुखम् ॥ ४.१४.८२ ॥
ସୁଦେଷ୍ଣା ଏପରି କହିବାରୁ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ସନ୍ତୁଷ୍ଟା ସେହି ସୁନ୍ଦର ହସିବାକୁ ଥିବା ନାରୀ ନିର୍ଭୟରେ ବିରାଟଙ୍କ ଅନ୍ତଃପୁରରେ ସୁଖରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
4.14.83
याज्ञसेनी सुदेष्णां तु शुश्रूपन्ती विशांपते ।
अवसत्परिचारार्हा सुदुःखं जनमेजय ॥ ४.१४.८३ ॥
ହେ ବିଶାଂପତି, ଯାଜ୍ଞସେନୀ (ଦ୍ରୌପଦୀ) ସୁଦେଷ୍ଣାଙ୍କୁ ସେବା କରି, ସେବାର ଯୋଗ୍ୟା ହୋଇ ମଧ୍ୟ ଅତି ଦୁଃଖରେ ରହିଲେ। ହେ ଜନମେଜୟ।
4.14.84
एवं विराटे न्यवसंस्तु पाण्डवाः कृष्णा तथाऽन्तःपुरमेत्य शोभना ।
अज्ञातचर्यां प्रतिरुद्धमानसा यथाऽग्रथो भस्मनि गूढतेजसः ॥ ४.१४.८४ ॥
ଏପରି ପାଣ୍ଡବମାନେ ବିରାଟଙ୍କ ରାଜ୍ୟରେ ରହିଲେ; କୃଷ୍ଣା ମଧ୍ୟ ଶୋଭା ସହିତ ଅନ୍ତଃପୁରରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଅଜ୍ଞାତବାସରେ ସଂଯତ ମନରେ, ଭସ୍ମରେ ଢାଙ୍କି ହୋଇଥିବା ଅଗ୍ନି ପରି ଗୁପ୍ତ ତେଜରେ ସେମାନେ ରହିଲେ।