மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 4.14
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.14.1
ततः कृष्णा सुकेशी सा दर्शनीया शुचिस्मिता ।
वेणीकेशान्समुत्क्षिप्य पीनवृत्तकुचा शुभा ।
जुगूहे दक्षिणे पार्श्वे मृदूनसितलोचना ॥ ४.१४.१ ॥
அப்போது அழகிய கூந்தலும் தூய புன்னகையும் கொண்ட அழகிய கிருஷ்ணை, தன் பின்னலிட்ட கூந்தலை மேலே தூக்கிக் கொண்டு, வட்டமான அழகிய மார்பகங்களுடன் தன்னை வலது பக்கத்தில் மறைத்துக்கொண்டாள்; அவள் மென்மையான முகமும் வெண்ணிற விழிகளும் கொண்டவள்.
4.14.2
वासश्च परिधायैकं कृष्णा सुमलिनं महत् ।
कृत्वा वेषं च सैरन्ध्र्याः कृष्णा व्यचरदार्तवत् ॥ ४.१४.२ ॥
கிருஷ்ணை ஒரே ஒரு மிகவும் அழுக்கான பெரிய ஆடையை அணிந்து, பணிப்பெண் (சைரந்த்ரி) வேடம் கொண்டு, துயரத்தில் இருப்பவளைப் போல அலைந்தாள்.
4.14.3
प्रविष्टा नगरं भीरूः सैरन्ध्रीवेषसंयुता ।
तां नराः परिधावन्तः स्त्रियश्च समुपाद्रवन् ॥ ४.१४.३ ॥
நகரத்தில் நுழைந்த, அச்சமுற்ற, பணிப்பெண் வேடம் அணிந்த அவளை ஆண்கள் ஓடிவந்து சூழ்ந்தனர்; பெண்களும் அவளை நோக்கி விரைந்தனர்.
4.14.4
अपृच्छंस्ते च तां दृष्ट्वा का त्वं किं च चिकीर्षसि ।
सा तानुवाच राजेन्द्र सैरन्ध्र्यहमुपागता।
कर्म चेच्छामि वै कर्तुं तस्य या मां भरिष्यति ॥ ४.१४.४ ॥
அவர்கள் அவளைக் கண்டு, 'நீ யார்? என்ன செய்ய விரும்புகிறாய்?' என்று கேட்டனர். அவள் அவர்களிடம், 'ஓ அரசர்களின் தலைவரே, நான் பணிப்பெண்ணாக வந்திருக்கிறேன்; என்னைப் பராமரிப்பவருக்காக ஒரு வேலை செய்ய விரும்புகிறேன்' என்றாள்.
4.14.5
तस्या रूपेण वेषेण श्लक्ष्णया च गिरा तथा ।
न श्रद्दधानास्तां देवीमन्नहेतोरुपस्थिताम् ॥ ४.१४.५ ॥
அவளுடைய அழகாலும், உடையாலும், மென்மையான பேச்சாலும் கூட அவர்கள் நம்பவில்லை; உணவுக்காக வந்து நின்ற அந்த தெய்வம் போன்ற பெண்ணை.
4.14.6
विराटस्य तु कैकेयी भार्या परमसंमता ।
आलोकयन्ती ददृशे प्रासादाद्द्रुपदात्मजाम् ॥ ४.१४.६ ॥
விராடனின் மிகவும் மதிக்கப்பட்ட மனைவியான கைகேயி, அரண்மனையிலிருந்து பார்த்தபடி துருபதனின் மகளைக் கண்டாள்.
4.14.7
सा समीक्ष्य तथारूपामनाथामेकवाससम् ।
स्त्रीभिश्च पुरुषैश्चापि सर्वतः परिवारिताम् ॥ ४.१४.७ ॥
அவளை அவ்வாறு, பாதுகாவலின்றி, ஒரே ஆடையுடன், பெண்களாலும் ஆண்களாலும் எல்லாப் பக்கமும் சூழப்பட்டவளாகக் கண்டு
4.14.8
विराटभार्या तां देवी कारुण्याज्जातसंभ्रमा ।
अप्रेषयत्समीपस्थाः स्त्रियो वृद्धाश्च तत्पराः ॥ ४.१४.८ ॥
விராடரின் மனைவியான அந்த தேவி, இரக்கத்தால் கலக்கமடைந்து, அருகில் நின்ற பெண்களையும், அதற்கு ஈடுபட்ட முதியவர்களையும் அனுப்பினாள்
4.14.9
अपनीय ततः सर्वा आनयध्वमिहैव ताम् ।
यदा दृष्टा मया साध्वी कम्पते मे मनस्तदा।
तस्माच्छीघ्रमिहानाय दर्शयध्वं यदीच्छथ ॥ ४.१४.९ ॥
அப்படியானால் நீங்கள் அனைவரும் அவளை அழைத்து வாருங்கள். அந்த சாத்வியை நான் கண்டபோதே என் மனம் நடுங்குகிறது; ஆகவே விரும்பினால் அவளை விரைவாக இங்கே அழைத்து வந்து காட்டுங்கள்
4.14.10
तास्तथोक्ता उपागम्य द्रौपदीं परिसंगताः ।
आनीय सर्वथा त्वेनामब्रुवन्मधुराक्षरम् ॥ ४.१४.१० ॥
அவ்வாறு கூறப்பட்ட அவர்கள் திரௌபதியை அணுகி, அவளைச் சுற்றி கூடி, இனிய சொற்களில் அவளிடம் பேசினர்
4.14.11
भद्रे त्वां द्रष्टुमिच्छन्ती सुदेष्णा हर्म्यभूतले ।
त्वदर्थं प्रैषयच्चास्मान्द्रष्टुं तां त्वं यदीच्छसि।
आयाह्यस्माभिरेवाद्य रक्ष्यमाणा यथेष्टतः ॥ ४.१४.११ ॥
"நல்லவளே! சுதேஷ்ணை மாளிகைத் தரையில் உன்னைக் காண விரும்புகிறாள்; உனக்காகவே அவள் எங்களை அனுப்பினாள். நீ விரும்பினால் இன்றே எங்களுடன் வா; நீ விரும்பும் வண்ணம் பாதுகாக்கப்பட்டு
4.14.12
तच्छ्रुत्वा द्रौपदी तासां वचनं वाक्यकोविदा ।
ईप्सितर्थातिलाभेन हृष्टाऽऽयाता गृहोत्तमम् ॥ ४.१४.१२ ॥
அவர்களின் அந்தச் சொற்களைக் கேட்டு, பேச்சில் வல்லவளான திரௌபதி, தான் விரும்பிய பொருளை அடைந்த மகிழ்ச்சியுடன் அந்த உயர்ந்த மாளிகைக்குச் சென்றாள்
4.14.13
राजवेश्म ह्युपाक्रम्य यत्राग्र्यमहिषी स्थिता ।
सुदेष्णामगमत्कृष्णा राजभार्यां यशस्विनीम् ॥ ४.१४.१३ ॥
அரண்மனைக்குள் நுழைந்து, முதன்மை அரசி நின்றிருந்த இடத்தில், கிருஷ்ணா (திரௌபதி) புகழ்மிக்க அரசி சுதேஷ்ணையிடம் சென்றாள்.
4.14.14
कृष्णान्केशान्मृदून्दीर्घान्समुद्ग्रथ्यासितेक्षणा ।
कुञ्चिताग्रांस्तु सूक्ष्माग्रान्दर्शनीयान्निबध्य च।
जुगूहे दक्षिणे पार्श्वे मृदूनायतलोचना ॥ ४.१४.१४ ॥
கருமையான, மென்மையான, நீண்ட கூந்தலைக் கட்டி, நுனிகள் சுருண்ட நுண்ணிய அழகிய கூந்தலை, நீண்ட கண்களுடைய அவள் வலப்பக்கம் மறைத்தாள்.
4.14.15
सा प्रविश्य विराटस्य द्रौपद्यन्तःपुरं शुभा ।
ह्रीनिषेवान्विता बाला कम्पमाना लतेव सा ॥ ४.१४.१५ ॥
விராடனின் அந்தப்புரத்தில் நுழைந்த அந்த மங்கலமான திரௌபதி, நாணத்தால் கூடிய இளம்பெண், கொடியைப் போல நடுங்கினாள்.
4.14.16
अभिगम्य च सुश्रोणी सर्वलक्षणसंयुता ।
ददर्शावस्थितां हैमे पीठे रत्नपरिच्छदे ॥ ४.१४.१६ ॥
நெருங்கிச் சென்று, அழகிய இடையும் அனைத்து நற்குறிகளும் உடைய அவள், பொன்னாலான ரத்தின அலங்கார ஆசனத்தில் அமர்ந்திருந்தவளைக் கண்டாள்.
4.14.17
रक्तसूक्ष्माम्बरधरां मेघे सौदामिनीमिव ।
नानावर्णविचित्रां च सर्वाभरणभूषिताम् ॥ ४.१४.१७ ॥
சிவப்பான நுண்ணிய ஆடை அணிந்து, மேகத்தில் மின்னல் போல், பல வண்ணங்களால் அழகுற்று, எல்லா அணிகலன்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டவள்.
4.14.18
सुभ्रूं सुकेशीं सुश्रोणीं कुब्जवामनमध्यगाम् ।
बहुपुष्पोपकीर्णायां भूम्यां वेदिमिवाध्वरे ॥ ४.१४.१८ ॥
அழகிய புருவங்கள், அழகிய கூந்தல், அழகிய இடை உடையவள், கூனரும் குள்ளரும் சூழ இருந்தவள்; பல மலர்கள் தூவிய நிலத்தில் யாகத்தின் வேதி போலத் தோன்றினாள்.
4.14.19
सुदेष्णां राजमहिषीं सर्वालंकारभूषिताम् ।
श्रीमतीं राजपुत्रीणां शतेन परिवारिताम् ॥ ४.१४.१९ ॥
சுதேஷ்ணை, அரசனின் பட்டத்தரசி, எல்லா அணிகலன்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டவள், நூறு இளவரசிகளால் சூழப்பட்டவள்.
4.14.20
ताः सर्वा द्रौपदीं दृष्ट्वा सन्तप्ताः परमाङ्गनाः ।
परितश्चोपतस्थुस्ताः सहसोत्थाय चासनात् ॥ ४.१४.२० ॥
திரௌபதியைக் கண்ட அந்தச் சிறந்த பெண்கள் அனைவரும் கலக்கமுற்று, திடீரென இருக்கைகளிலிருந்து எழுந்து அவளைச் சுற்றி நின்றனர்.
4.14.21
निरीक्षमाणाः सर्वास्ताः शचीं देवीमिवागताम् ।
गूढगुल्फां वरारोहां कृष्णां ताम्रायतेक्षणाम्।
अतिसर्वानवद्याङ्गीं नतगात्रीं सुमध्यमाम् ॥ ४.१४.२१ ॥
அவர்கள் அனைவரும் அவளைப் பார்த்தனர்; வந்திருக்கும் தேவி சசியைப் போல — மறைந்த கணுக்கால்களும், அழகிய இடையும், கருநிறமும், செந்நிறமும் நீண்ட கண்களும், குறையற்ற அங்கங்களும், மெல்லிய உடலும், ஒடுங்கிய நடுவும் கொண்டவள்.
4.14.22
न ह्रस्वां नातिमहतीं जातां बहुतृणे वने ।
ऋश्यरोहीमिवानिन्द्यां सुकेशीं मृगलोचनाम् ॥ ४.१४.२२ ॥
குள்ளமும் அல்ல, மிக உயரமும் அல்ல; அதிக புல் நிறைந்த காட்டில் பிறந்த ரிஷ்யரோஹி மான் போல குறையற்றவள், அழகிய கூந்தலுடையவள், மான் விழிகளுடையவள்.
4.14.23
तां मृगीमिव वित्रस्तां यूथभ्रष्टामिव द्विपाम् ।
लक्ष्मीमिव विशालाक्षीं विद्यामिव यशस्विनीम् ॥ ४.१४.२३ ॥
அவள் அச்சமுற்ற பெண் மானைப் போலவும், கூட்டத்திலிருந்து பிரிந்த பெண் யானையைப் போலவும், விசால விழிகளுடைய லட்சுமியைப் போலவும், புகழ்மிக்க வித்தையைப் போலவும் இருந்தாள்.
4.14.24
रोहिणीमिव ताराणां दीप्तामग्निशिखामिव ।
पार्वतीमिव रुद्राणीं वेलामिव महोदधेः ॥ ४.१४.२४ ॥
அவள் நட்சத்திரங்களில் ரோஹிணியைப் போலவும், ஒளிரும் நெருப்பு ஜ்வாலையைப் போலவும், பார்வதி அல்லது ருத்ராணியைப் போலவும், பெருங்கடலின் கரையைப் போலவும் இருந்தாள்.
4.14.25
सुलभामिव नागीनां मृगीणामिव किन्नरीम् ।
गङ्गामिव विशुद्धाङ्गीं शारदीमिव शर्वरीम् ॥ ४.१४.२५ ॥
அவள் நாகினிகளைப் போல் எளிதில் காணக்கூடியவள், மான்களைப் போல் கின்னரி, கங்கையைப் போல் தூய அங்கங்கள் கொண்டவள், இலையுதிர்கால இரவைப் போன்றவள்.
4.14.26
तामचिन्त्यतमां लोके इलामिव यशस्विनीम् ।
सावित्रीमिव दुर्धषां ब्राह्म्या लक्ष्म्या समन्वितां ॥ ४.१४.२६ ॥
உலகில் மிகவும் சிந்திக்க முடியாதவளான அவளை, இளையைப் போல் புகழ்மிக்கவள், சாவித்ரியைப் போல் அடக்க முடியாதவள், பிரம்மியான லக்ஷ்மியுடன் கூடியவள்.
4.14.27
सीतामिव सतीं शुद्धामरुन्धतीमिव प्रियाम् ।
सुदेष्णा पर्यपृच्छत्तां विस्मयोत्फुल्ललोचना ॥ ४.१४.२७ ॥
சீதையைப் போல் கற்புடையவளும் தூயவளும், அருந்ததியைப் போல் அன்பிற்குரியவளுமான அவளிடம், வியப்பால் மலர்ந்த கண்களுடன் சுதேஷ்ணை கேட்டாள்.
4.14.28
का त्वं सर्वानवद्याङ्गि कुतोसि त्वमिहागता ।
कस्य वा त्वं विशालाक्षि किं वा ते करवाण्यहम् ॥ ४.१४.२८ ॥
அனைத்து அங்கங்களும் குறையற்றவளே, நீ யார்? எங்கிருந்து இங்கு வந்தாய்? விசாலமான கண்களை உடையவளே, நீ யாருடையவள்? அல்லது உனக்கு நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?
4.14.29
गूढगुल्फा समानोरूस्त्रिगम्भीरा षडुन्नता ।
स्निग्धा पञ्चसु रक्तेषु हंसगद्गदभाषिणी ॥ ४.१४.२९ ॥
மறைந்த கணுக்கால்களும், சமமான தொடைகளும் கொண்டவள்; மூன்று இடங்களில் ஆழமும், ஆறு இடங்களில் உயர்வும் உடையவள்; ஐந்து சிவந்த உறுப்புகளில் மென்மையானவள்; அன்னத்தின் குரல் போல் இனிய விம்மிய குரலில் பேசுபவள்.
4.14.30
शुकेशी सुस्वरा श्यामा पीनश्रोणीपयोधरा ।
अरालपक्ष्मनयना बिम्बोष्ठी तनुमध्यमा ॥ ४.१४.३० ॥
கிளியின் நிறக் கூந்தலுடையவள், இனிய குரலுடையவள், சியாமா, நிறைந்த இடையும் மார்பும் உடையவள், சுருண்ட இமைகள் கொண்ட கண்களுடையவள், பிம்ப கனிபோன்ற உதடுகளை உடையவள், மெல்லிய இடை உடையவள்.
4.14.31
कम्बुग्रीवा गूढसिरा पूर्णचन्द्रनिभानना ।
दानवी किन्नरी वा त्वं गन्धर्वी वनदेवता ॥ ४.१४.३१ ॥
சங்கு போன்ற கழுத்தும், மறைந்த நரம்புகளும், முழுநிலவு போன்ற முகமும் கொண்டவளே — நீ தானவியா, கிண்ணரியா, கந்தர்வியா, அல்லது வனதேவதையா?
4.14.32
अप्सरा वाऽसि नागी वा तारा वा त्वं विलासिनी ।
अलम्बुसा मिश्रकेशी पुण्डरीकाऽथ मालिनी ॥ ४.१४.३२ ॥
நீ அப்சரஸா, நாகியா, தாராவா, அல்லது விலாசினியா? அலம்புஷையா, மிஸ்ரகேசியா, புண்டரீகையா, அல்லது மாலினியா?
4.14.33
तेनतेनैव संपन्ना काश्मीरीव तुरंगमा ।
इन्द्राणी त्वथ रुद्राणी स्वधा वाऽप्यथवा रतिः ॥ ४.१४.३३ ॥
இவர்கள் ஒவ்வொருவரின் குணங்களாலும் நிறைந்தவளே, காஷ்மீரக் குதிரை போன்றவளே — நீ இந்திராணியா, ருத்ராணியா, ஸ்வதாவா, அல்லது ரதியா?
4.14.34
देवि देवेषु विख्याता ब्रूहि का त्वमिहागता ।
तव ह्यनुपमं रूपं भूषणैरपि वर्जितम् ॥ ४.१४.३४ ॥
தேவியே, தேவர்களிடையே புகழ்பெற்றவளே — நீ யார், இங்கு எதற்காக வந்தாய் என்று சொல்? உன் வடிவு ஒப்பற்றது, ஆபரணங்கள் இன்றியும்.
4.14.35
त्वां सृष्ट्वोपरतं मन्ये लोककर्तारमीश्वरम् ।
न तृप्यन्ति स्त्रियो दृष्ट्वा का न पुंसां रतिर्भवेत् ॥ ४.१४.३५ ॥
உன்னைப் படைத்த பின் உலகைப் படைத்த ஈசுவரன் ஓய்ந்துவிட்டான் என்று நான் நினைக்கிறேன். உன்னைக் கண்டு பெண்களும் திருப்தியடைவதில்லை; ஆண்களுக்கு எந்த ஆசை எழாமல் இருக்கும்?
4.14.36
प्रवालपुष्पस्तबकैराचिता वनदेवताः ।
त्वामेव हि निरीक्षन्ते विस्मिता रूपसंपदा ॥ ४.१४.३६ ॥
புதிய தளிர்களும் மலர்க்கொத்துகளும் அணிந்த வனதேவதைகளும் உன்னையே நோக்குகின்றனர், உன் அழகுச் செல்வத்தில் வியப்புற்று.
4.14.37
अन्तःपुरगता नार्यो मृगाः पक्षिगणा नराः ।
सर्वे त्वामेव कल्याणि निरीक्षन्ते सुविस्मिताः ॥ ४.१४.३७ ॥
அந்தப்புரத்தில் உள்ள பெண்கள், மான்கள், பறவைக் கூட்டங்கள், மனிதர்கள் — அனைவரும், ஓ கல்யாணி, மிகுந்த வியப்புடன் உன்னையே பார்க்கின்றனர்.
4.14.38
न त्वादृशी काचन मे त्रिषु लोकेषु सुन्दरी ।
दृष्टपूर्वा श्रुता वाऽपि चक्षुपा विद्यते शुभा ॥ ४.१४.३८ ॥
மூவுலகங்களிலும் உன்னைப் போன்ற அழகி எனக்கு எப்போதும் கண்ணால் கண்டதுமில்லை, கேட்டதுமில்லை; இந்த சுபமான வடிவில் வேறொருத்தியும் இல்லை.
4.14.39
नास्ति देवी न गन्धर्वी न यक्षी न च किन्नरी ।
सैरन्ध्री नाम मे जातिर्वन्यमूलफलाशना ॥ ४.१४.३९ ॥
நான் தேவி அல்ல, கந்தர்வப் பெண் அல்ல, யக்ஷி அல்ல, கின்னரி அல்ல. சைரந்த்ரீ என்பது என் பெயர், அதுவே என் குலம்; காட்டின் கிழங்கும் பழமும் உண்பவள் நான்.
4.14.40
पतीनां प्रेक्षमाणानां कस्मिंश्चित्कारणान्तरे ।
केशपाशे परामृष्टा साऽहं त्रस्ता वनं गता ॥ ४.१४.४० ॥
கணவர்கள் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில், வேறொரு காரணத்தால் என் கூந்தலைப் பிடித்து இழுக்கப்பட்டேன்; அஞ்சி நடுங்கி நான் காட்டுக்குச் சென்றேன்.
4.14.41
तत्र द्वादशवर्षाणि वन्यमूलफलाशना ।
चराम्यनिलया सुभ्रूः सा तवान्तिकमागता ॥ ४.१४.४१ ॥
அங்கே பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் காட்டின் கிழங்கும் பழமும் உண்டு, வீடின்றி அலைந்தேன்; ஓ அழகிய புருவமுடையவளே, அதனால் உன் அருகில் வந்தேன்.
4.14.42
जानामि केशान्ग्रथितुं विचित्रान्ग्रथितुं मणीन् ।
मल्लिकोत्पलपद्मानां जानामि ग्रथितुं स्रजः ॥ ४.१४.४२ ॥
கூந்தலை விசித்திரமாகப் பின்னத் தெரியும்; மணிகளைக் கோர்க்கத் தெரியும்; மல்லிகை, நீலத்தாமரை, தாமரை மாலைகளைத் தொடுக்கவும் தெரியும்.
4.14.43
सिन्धुवारकजातीनां रचयाम्यवतंसकान् ।
पत्रं मृगाङ्गमगरुं पिषे च हरिचन्दनम् ।
ग्रथयिष्यामि चित्राश्च स्रजः परमशोभनाः ॥ ४.१४.४३ ॥
சிந்துவார மற்றும் ஜாதி மலர்களால் காதணிகளைச் செய்கிறேன். கஸ்தூரி, அகில் மற்றும் மஞ்சள் சந்தனத்தை அரைக்கிறேன். வியக்கத்தக்க, மிக அழகான மாலைகளைத் தொடுப்பேன்.
4.14.44
आराधनं सत्यभामां कृष्णस्य महिषीं प्रियाम् ।
कृष्णां च भार्यां पार्थानां नारीणामुत्तमां तथा ॥ ४.१४.४४ ॥
கிருஷ்ணரின் அன்பு முதல் மனைவியான சத்யபாமாவுக்கும், பிருதையின் மகன்களின் மனைவியும் பெண்களில் சிறந்தவளுமான கிருஷ்ணைக்கும் நான் பணிவிடை செய்திருக்கிறேன்.
4.14.45
तथाऽस्मि सुभ्रुवा चाहमिष्टलाभेन तोषिता ।
मालिनी चेति मे नाम स्वयं देवी चकार ह।
कृष्णा कमलपत्राक्षी सा मे प्राणसमा सखी ॥ ४.१४.४५ ॥
இவ்வாறு அழகிய புருவமுடையவளின் விருப்பம் நிறைவேறியதால் நான் மகிழ்ந்திருக்கிறேன். அந்தத் தேவி தானே எனக்கு மாலினி என்று பெயரிட்டாள். தாமரைக் கண்ணுடைய கிருஷ்ணை என் உயிர் போன்ற தோழி.
4.14.46
न चाहं चिरमिच्छामि क्वचिद्वस्तुं शुभानने ।
व्रतं किलैतदस्माकं कुलधर्मोऽयमीदृशः ॥ ४.१४.४६ ॥
அழகிய முகத்தவளே, நான் எங்கும் நீண்ட காலம் தங்க விரும்பவில்லை. இதுவே எங்கள் விரதம்; எங்கள் குலதர்மமும் இத்தகையதே.
4.14.47
योऽस्माकं तु हरेद्द्रव्यं देशं वसनमेव वा ।
न क्रोद्धव्यं किलास्माभिरस्मद्गुरुरमर्षणः ॥ ४.१४.४७ ॥
எங்கள் பொருளையோ, இடத்தையோ, அல்லது ஆடையையோ யாராவது கவர்ந்தாலும், நாங்கள் சினம் கொள்ளக்கூடாது; எங்கள் குரு பொறுமையற்றவர்.
4.14.48
साऽहं वनानि दुर्गाणि तीर्थानि च सरांसि च ।
शैलांश्च विविधान्रम्यान्सरितश्च समुद्रगाः ॥ ४.१४.४८ ॥
அந்த நான், அணுக முடியாத காடுகளிலும், புனித துறைகளிலும், ஏரிகளிலும், பலவிதமான அழகிய மலைகளிலும், கடலை நோக்கி ஓடும் ஆறுகளிலும் அலைந்திருக்கிறேன்.
4.14.49
भर्तृशोकपरीताङ्गी भर्तृसब्रह्मचारिणी ।
विचरामि महीं दुर्गां यत्र सायंनिवेशना ॥ ४.१४.४९ ॥
கணவர்களின் துயரால் உடல் வாடியவளாக, கணவர்களுடன் பிரம்மசரியம் காப்பவளாக, சாயங்காலத்தில் தங்குமிடத்தை அமைக்கும் நான் கடினமான இந்தப் பூமியில் அலைகிறேன்.
4.14.50
वीरपत्नी यदा देवी चरमाणेषु भर्तृषु ।
साऽहं विवत्सा विधिना गन्धमादनपर्वतात्।
शृणोमि तव सौशील्यं भर्तुर्मधुरभाषिणि ॥ ४.१४.५० ॥
வீரக் கணவர்களின் மனைவியான தேவியே, என் கணவர்கள் அலைந்து திரிந்தபோது விதியால் நான் கந்தமாதன மலையிலிருந்து பிரிந்துவிட்டேன். இனிய பேச்சுடையவளே, உன் நற்பண்பையும் உன் கணவரின் நற்பண்பையும் நான் கேள்விப்படுகிறேன்.
4.14.51
माहात्म्यं च ततः श्रुत्वा ब्राह्मणानां समीपतः ।
त्वामुपस्थातुमिच्छामि ततश्चाहमिहागता ॥ ४.१४.५१ ॥
பின்னர் பிராமணர்களிடமிருந்து உன் மகிமையைக் கேட்டு, உனக்குப் பணிவிடை செய்ய விரும்பி நான் இங்கு வந்தேன்.
4.14.52
गुरवो मम धर्मश्च वायुः शक्रस्तथाऽश्विनौ ।
तेषां प्रसादाच्च न मां कश्चिद्धर्षयते पुमान् ॥ ४.१४.५२ ॥
என் குருமார்கள் தர்மன், வாயு, இந்திரன், அதோடு இரு அஸ்வினிகளும் ஆவர். அவர்களின் அருளால் எந்த ஆடவனும் என்னைத் தாக்கத் துணியமாட்டான்.
4.14.53
एवमुक्त्वा सुदेष्णां तां कृताञ्जलिपुटा स्थिता ।
साऽब्रवीद्विस्मयाविष्टा द्रौपदीं योषितां वराम् ॥ ४.१४.५३ ॥
சுதேஷ்ணையிடம் இவ்வாறு கூறி, கைகூப்பி நின்ற அந்தப் பெண்ணரசியை நோக்கி, வியப்பால் நிறைந்தவளாய் அவள் பெண்களில் சிறந்த திரௌபதியிடம் பேசினாள்.
4.14.54
न भरेयमहं भद्रे संशयो मम विद्यते ।
राजा त्वयं हि त्वां दृष्ट्वा मतिं पापां करिष्यति ॥ ४.१४.५४ ॥
நல்லவளே, நான் உன்னைப் பொறுப்பேற்க இயலாது; இதில் எனக்குச் சந்தேகம் உள்ளது, ஏனெனில் அரசன் உன்னைக் கண்டு பாவமான எண்ணம் கொள்வான்.
4.14.55
साऽहं त्वां न क्षमां मन्ये वसन्तीमिह वेश्मनि ।
एष दोषोस्ति सुश्रोणि कथं वाभीरु मन्यसे ॥ ४.१४.५५ ॥
இந்த வீட்டில் நீ வசிப்பது உனக்குத் தகுதியில்லை என்று நான் கருதுகிறேன். அழகிய இடையுடையவளே, இது ஒரு குற்றம். அஞ்சாதவளே, நீ இதை எப்படி நினைக்கிறாய்?
4.14.56
स्थिता राजकुले नार्यो याश्चेमा मम वेश्मनि ।
त्वामेवैकां निरीक्षन्ते विस्मयाद्वरवर्णिनि ॥ ४.१४.५६ ॥
அரசக் குடும்பத்திலும் என் வீட்டிலும் நிற்கும் இப்பெண்கள் அனைவரும், அழகிய நிறமுடையவளே, வியப்பினால் உன்னையே ஒருத்தியை மட்டும் பார்க்கிறார்கள்.
4.14.57
वृक्षांश्चोपस्थितान्पश्य य इमे मम वेश्मनि ।
विनमन्ते हि त्वां दृष्ट्वा पुमांसं कं न लोभयेः ॥ ४.१४.५७ ॥
என் வீட்டில் அருகில் நிற்கும் இம்மரங்களைப் பார். உன்னைக் கண்டு அவை வளைந்து வணங்குகின்றன. எந்த ஆணை நீ கவர்ந்திழுக்க மாட்டாய்?
4.14.58
बिभर्षि परमं रूपमतिमानुषमद्भुतम् ।
तिर्यग्योनिगताश्चापि निरीक्षन्ते सविस्मयाः ।
तव रूपमनिन्द्याङ्गि किं पुनर्मानवा भुवि ॥ ४.१४.५८ ॥
நீ மனிதரைக் கடந்த, அற்புதமான உயர்ந்த அழகைக் கொண்டிருக்கிறாய். விலங்குப் பிறவியில் உள்ளவைகளும் வியப்புடன் உன்னைப் பார்க்கின்றன. குறையற்ற அங்கங்களுடையவளே, பூமியிலுள்ள மனிதர்கள் பற்றிச் சொல்லவா வேண்டும்?
4.14.59
राजा विराटः सुश्रोणि दृष्ट्वा ते परमं वपुः ।
मां विहाय वरारोहे त्वां गच्छेत्सर्वचेतसा ॥ ४.१४.५९ ॥
அழகிய இடையுடையவளே, விராட மன்னன் உன்னுடைய உயர்ந்த உடலைக் கண்டு, அழகிய தொடையுடையவளே, என்னை விட்டுவிட்டு முழு மனதோடு உன்னிடம் செல்வான்.
4.14.60
यं हि त्वमनवद्याङ्गी नरमायतलोचने ।
सुप्रसन्ना हि वीक्षेथाः स कामवरागो भवेत् ॥ ४.१४.६० ॥
குறையற்ற அங்கங்களுடையவளே, விரிந்த கண்களுடையவளே, எந்த ஆணை நீ மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் பார்ப்பாயோ, அவன் காமத்தால் ஆட்கொள்ளப்படுவான்.
4.14.61
सुस्नाताऽलंकृता हि त्वं यमीक्षेथा हि मानुषम् ।
ग्लानिर्न तस्य दुःखं वा न तन्द्रिर्न पराजयः ॥ ४.१४.६१ ॥
நீ நீராடி அலங்கரித்துக் கொண்டு எந்த மனிதனைப் பார்க்கிறாயோ, அவனுக்கு சோர்வும் துன்பமும் சோம்பலும் தோல்வியும் இருக்காது.
4.14.62
न शोको न च सन्तापो न क्रोधो नानृतं वदे ।
यं त्वं सर्वातवद्याङ्गि भजेथाः समलंकृता ॥ ४.१४.६२ ॥
குறையற்ற அங்கங்களை உடையவளே, நீ அலங்கரித்துக் கொண்டு எவனுடன் கூடுவாயோ, அவனுக்கு துக்கமும் வேதனையும் கோபமும் பொய்யும் இருக்காது.
4.14.63
न व्याधिर्न जरा तस्य न तृष्णा न क्षुधा भवेत् ।
यस्य त्वं वशगा सुभ्रु भवेरङ्कगता सती ॥ ४.१४.६३ ॥
அழகிய புருவம் கொண்டவளே, நீ யாருக்கு வசப்பட்டு அவன் மடியில் அமர்ந்த கற்புள்ளவளாக இருப்பாயோ, அவனுக்கு நோயும் முதுமையும் தாகமும் பசியும் இருக்காது.
4.14.64
पञ्चत्वमपि संप्राप्तं यं च त्वं परिपस्वजेः ।
बाहुभ्यामनुरूपाभ्यां स जीवेदिति मे मतिः ॥ ४.१४.६४ ॥
மரணமடைந்தவனாயினும், நீ தகுந்த கைகளால் யாரை இறுகத் தழுவுகிறாயோ, அவன் உயிர்பெறுவான் என்பது என் கருத்து.
4.14.65
यस्य हि त्वं भवेर्भार्या यं च हृष्टा परिष्वजेः ।
अतिजीवेस्य सर्वेषु देवेष्विव पुरन्दरः ॥ ४.१४.६५ ॥
நீ யாருக்கு மனைவியாவாயோ, யாரை மகிழ்ச்சியுடன் தழுவுகிறாயோ, அவன் எல்லா தேவர்களுக்கிடையில் இந்திரனைப் போல் நீண்ட ஆயுள் பெறுவான்.
4.14.66
अध्यारोहेद्यथा वृक्षं यथा वाऽऽरुह्य तक्षति ।
राजवेश्मनि वामोरु ननु स्यास्त्वं तथा मम ॥ ४.१४.६६ ॥
ஒருவன் மரத்தின்மேல் ஏறுவது போலவோ, அல்லது ஏறி அதை வெட்டுவது போலவோ, அழகிய தொடைகளை உடையவளே, அரச மாளிகையில் நீ நிச்சயமாக எனக்கு உரியவளாவாய்.
4.14.67
यथा कर्कटकी गर्भमाधत्ते मृत्युमात्मनः ।
तथाविधमहं मन्ये तव सुभ्रु समागमम् ॥ ४.१४.६७ ॥
பெண் நண்டு தன் சாவையே கருவில் தாங்குவது போல, அழகிய புருவமுடையவளே, உன்னுடனான சேர்க்கையும் அத்தகையது என்று நான் கருதுகிறேன்.
4.14.68
अनुमानये त्वां सैरन्ध्रि नावमन्ये कथंचन ।
भर्तृशीलभयाद्भद्रे तव वासं न रोचये ॥ ४.१४.६८ ॥
சைரந்த்ரியே, உன்னை வேண்டுகிறேன்; எந்த வகையிலும் உன்னை அவமதிக்க விரும்பவில்லை. ஆனால் கணவனின் குணத்திற்கு அஞ்சியே, கல்யாணியே, நீ இங்கு தங்குவதை நான் விரும்பவில்லை.
4.14.69
नाहं शक्या विराटेन यद्वा चान्येन केनचित् ।
देवगन्धर्वयक्षैर्वा द्रष्टुं दुष्टेन चेतसा ॥ ४.१४.६९ ॥
விராடனாலோ, வேறு எவராலோ, தேவர்கள், கந்தர்வர்கள் அல்லது யக்சர்களாலோ, தீய மனத்துடன் என்னை நோக்க முடியாது.
4.14.70
गन्धर्वाः पालयन्ते मां सुकुलाः पञ्च सुव्रताः ।
पुत्रा देवादिदेवानां सूर्यपावकवर्चसः ॥ ४.१४.७० ॥
உயர்குலத்தவர்களும் நல்விரதம் கொண்டவர்களுமான ஐந்து கந்தர்வர்கள் என்னைக் காக்கின்றனர்; அவர்கள் தேவர்களுக்கெல்லாம் முதன்மையானவனின் புதல்வர்கள், சூரியனையும் அக்கினியையும் போன்ற ஒளியுடையவர்கள்.
4.14.71
यश्च दुःशीलवान्मर्त्यो मां स्पृशेद्दुष्टचेतसा ।
स तामेव निशां शीघ्रं शयीत मुसलैर्हतः ॥ ४.१४.७१ ॥
தீய மனத்துடன் என்னைத் தொடும் தீயொழுக்கமுள்ள மனிதன், அதே இரவில் உலக்கைகளால் அடிபட்டு விரைவில் உறங்கிவிடுவான்.
4.14.72
यस्यापि हि शतं पूर्णं बान्धवानां भवेदपि ।
सहस्रं वा विशालाक्षि कोटिर्वापि सहस्रिका ।
दुष्टचित्तश्च मां ब्रूयान्न स जीवेत्तवाग्रतः ॥ ४.१४.७२ ॥
அவனுக்கு நூறு, ஆயிரம், அல்லது கோடி உறவினர்கள் இருந்தாலும், விசாலக்கண்ணியே, தீய மனத்துடன் என்னிடம் பேசுபவன் உன் முன்னிலையில் உயிர் வாழமாட்டான்.
4.14.73
न तस्य त्रिदशा देवा नासुरा न च पन्नगाः ।
तेभ्यो गन्धर्वराजेभ्यस्त्राणं कुर्युरसंशयम् ॥ ४.१४.७३ ॥
தேவர்களோ, அசுரர்களோ, நாகர்களோ அவனைக் காக்க மாட்டார்கள்; அந்த கந்தர்வ அரசர்களிடமிருந்து அவனுக்குப் பாதுகாப்பு அளிக்க மாட்டார்கள் என்பது உறுதி.
4.14.74
सुदेष्णे विश्वस त्वं मां स्वजने बान्धवेऽपि वा ।
नाहं शक्या नरैर्द्रष्टुं न च मे वृत्तमीदृशम् ॥ ४.१४.७४ ॥
சுதேஷ்ணையே, என்னை நம்பு; உன் சொந்த மக்களோ உறவினர்களோ யாராயினும் சரி. நான் மனிதர்களால் காணப்படத் தக்கவள் அல்ல, என் நடத்தையும் அப்படிப்பட்டதல்ல.
4.14.75
यो मे न दद्यादुच्छिष्टं न च पादौ प्रधावयेत् ।
प्रीयेरंस्तेन वासेन गन्धर्वाः पतयो मम ॥ ४.१४.७५ ॥
எனக்கு எச்சில் உணவைத் தராதவனும், என் கால்களைக் கழுவாதவனும் — அவனிடம் உள்ள ஆடையால் என் கந்தர்வ கணவர்கள் மகிழ்வார்கள்.
4.14.76
यो हि मां पुरुषो गृद्ध्येद्यथाऽन्याः प्राकृतस्त्रियः ।
तामेव स इमां रात्रिं प्रविशेदपरां तनुम् ॥ ४.१४.७६ ॥
சாதாரண மற்ற பெண்களைப் போல் என்னை விரும்பும் ஆண், இந்த இரவிலேயே வேறொரு உடலில் புகுவான்.
4.14.77
न चाप्यहं चालयितुं शक्या केनचिदङ्गने ।
दुःखशीलाश्च गन्धर्वास्त इमे बलिनः प्रियाः ।
एवं निवसमानायां मयि मा ते भयं हि भूत् ॥ ४.१४.७७ ॥
அங்கனையே, என்னை யாராலும் அசைக்க முடியாது. இந்த கந்தர்வர்கள் கடுமையான இயல்பினரும் வலிமையானவர்களும், எனக்கு பிரியமானவர்களும். நான் இங்கு வசிக்கும்போது உனக்கு எந்த அச்சமும் வேண்டாம்.
4.14.78
एवमुक्ता तु सैरन्ध्र्या सुदेष्णा वाक्यमब्रवीत् ।
वसेह मयि कल्याणि यदि ते वृत्तमीदृशम् ॥ ४.१४.७८ ॥
சைரந்திரி இவ்வாறு சொன்னபோது, சுதேஷ்ணை இவ்வார்த்தையைச் சொன்னாள்: கல்யாணியே, உன் நடத்தை இத்தகையதெனில், என்னுடனேயே இங்கு தங்கு.
4.14.79
कश्च ते दातुमुच्छिष्टं पुमानर्हति भामिनि ।
प्रसारयेच्च कः पादौ लक्ष्मीं दृष्ट्वैव बुद्धिमान् ॥ ४.१४.७९ ॥
அழகியே, உனக்கு எச்சில் கொடுக்கத் தகுதியுள்ள ஆண் யார்? லக்ஷ்மிபோன்ற உன்னைக் கண்டும், அறிவுள்ள எவன் உன் பாதங்களைத் தொடுவான்?
4.14.80
एवमाचारसंपन्ना एवं देवपरायणा ।
रक्ष्या त्वमसि भूतानां सावित्रीवद्विजन्मनाम् ॥ ४.१४.८० ॥
இவ்வாறு நல்லொழுக்கம் நிறைந்தவளும், தெய்வ பக்தியில் நிலைத்தவளுமான நீ, சாவித்திரியைப் போல, இருபிறப்பாளர்கள் போல் எல்லா உயிர்களாலும் காக்கப்பட வேண்டியவள்.
4.14.81
देवता इव कल्याणि पूजिता वरवर्णिनी ।
वस भद्रे मयि प्रीता प्रीतिर्हि मयि वर्तते।
सर्वकामैः प्रमुदिता निरुद्विग्नमनाः सुखम् ॥ ४.१४.८१ ॥
தேவதையைப் போல் போற்றப்பட்ட கல்யாணியே, சிறந்த நிறமுடையவளே, மங்களமானவளே, என்னிடம் மகிழ்ச்சியுடன் தங்கு; உன்மீது என் அன்பு இருக்கிறது. எல்லா விருப்பங்களும் நிறைவேறி, கவலையற்ற மனதுடன் சுகமாக இரு.
4.14.82
सुदेष्णयैवमुक्ता सा संप्रीता चारुहासिनी ।
निर्विशङ्का विराटस्य विवेशान्तःपुरं सुखम् ॥ ४.१४.८२ ॥
சுதேஷ்ணை இவ்வாறு கூறியதும், மிக மகிழ்ந்த அழகிய சிரிப்புடையவள், அச்சமின்றி விராடனின் அந்தப்புரத்தில் மகிழ்வுடன் நுழைந்தாள்.
4.14.83
याज्ञसेनी सुदेष्णां तु शुश्रूपन्ती विशांपते ।
अवसत्परिचारार्हा सुदुःखं जनमेजय ॥ ४.१४.८३ ॥
விசாம்பதியே, யாஜ்ஞசேனி (திரௌபதி) சுதேஷ்ணைக்குப் பணிவிடை செய்துகொண்டு, பணிவிடை செய்யத் தகுதியற்றவளாக இருந்தும், மிகுந்த துன்பத்துடன் வாழ்ந்தாள். ஜனமேஜயா.
4.14.84
एवं विराटे न्यवसंस्तु पाण्डवाः कृष्णा तथाऽन्तःपुरमेत्य शोभना ।
अज्ञातचर्यां प्रतिरुद्धमानसा यथाऽग्रथो भस्मनि गूढतेजसः ॥ ४.१४.८४ ॥
இவ்வாறு பாண்டவர்கள் விராடனின் நாட்டில் வாழ்ந்தனர்; கிருஷ்ணையும் அழகுடன் அந்தப்புரத்தை அடைந்தாள். மறைவாழ்வில் அடக்கிய மனத்துடன், சாம்பலுக்குள் மறைந்த நெருப்புகள் போல், மறைந்த ஒளியுடன் அவர்கள் இருந்தனர்.