Mahābhārata · Adhyāya 4.14
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.14.1
ततः कृष्णा सुकेशी सा दर्शनीया शुचिस्मिता ।
वेणीकेशान्समुत्क्षिप्य पीनवृत्तकुचा शुभा ।
जुगूहे दक्षिणे पार्श्वे मृदूनसितलोचना ॥ ४.१४.१ ॥
Da verbarg sich Kṛṣṇā, mit schönem Haar, anmutig anzusehen, mit reinem Lächeln, nachdem sie die geflochtenen Locken ihres Haares hochgeworfen hatte, schön mit runden, vollen Brüsten, auf der rechten Seite, sanften Antlitzes und dunkler Augen.
4.14.2
वासश्च परिधायैकं कृष्णा सुमलिनं महत् ।
कृत्वा वेषं च सैरन्ध्र्याः कृष्णा व्यचरदार्तवत् ॥ ४.१४.२ ॥
Kṛṣṇā, ein einziges, sehr schmutziges großes Gewand angelegt und die Gestalt einer Dienerin angenommen, wanderte umher wie eine Leidende.
4.14.3
प्रविष्टा नगरं भीरूः सैरन्ध्रीवेषसंयुता ।
तां नराः परिधावन्तः स्त्रियश्च समुपाद्रवन् ॥ ४.१४.३ ॥
Als die Ängstliche, in die Tracht einer Dienerin gekleidet, die Stadt betrat, liefen Männer um sie herum, und auch Frauen stürzten sich auf sie.
4.14.4
अपृच्छंस्ते च तां दृष्ट्वा का त्वं किं च चिकीर्षसि ।
सा तानुवाच राजेन्द्र सैरन्ध्र्यहमुपागता।
कर्म चेच्छामि वै कर्तुं तस्य या मां भरिष्यति ॥ ४.१४.४ ॥
Als sie sie sahen, fragten sie: »Wer bist du, und was willst du tun?« Sie antwortete ihnen: »O Herr der Könige, ich bin als Dienerin gekommen; ich möchte Arbeit für denjenigen tun, der mich ernährt.«
4.14.5
तस्या रूपेण वेषेण श्लक्ष्णया च गिरा तथा ।
न श्रद्दधानास्तां देवीमन्नहेतोरुपस्थिताम् ॥ ४.१४.५ ॥
Weder ihrer Schönheit noch ihrer Tracht noch ihrer sanften Rede glaubten sie; dieser göttergleichen Frau, die um der Nahrung willen herangetreten war.
4.14.6
विराटस्य तु कैकेयी भार्या परमसंमता ।
आलोकयन्ती ददृशे प्रासादाद्द्रुपदात्मजाम् ॥ ४.१४.६ ॥
Kaikeyī, die hochgeschätzte Gemahlin Virāṭas, schaute aus dem Palast und sah die Tochter Drupadas.
4.14.7
सा समीक्ष्य तथारूपामनाथामेकवाससम् ।
स्त्रीभिश्च पुरुषैश्चापि सर्वतः परिवारिताम् ॥ ४.१४.७ ॥
Als sie sie so sah, ohne Schutz, in einem einzigen Gewand und von allen Seiten von Frauen und Männern umringt,
4.14.8
विराटभार्या तां देवी कारुण्याज्जातसंभ्रमा ।
अप्रेषयत्समीपस्थाः स्त्रियो वृद्धाश्च तत्पराः ॥ ४.१४.८ ॥
Die Königin, Gemahlin Virāṭas, von Mitleid erregt und bewegt, schickte die Frauen, die in ihrer Nähe standen, und die alten Frauen, die sich dafür einsetzten.
4.14.9
अपनीय ततः सर्वा आनयध्वमिहैव ताम् ।
यदा दृष्टा मया साध्वी कम्पते मे मनस्तदा।
तस्माच्छीघ्रमिहानाय दर्शयध्वं यदीच्छथ ॥ ४.१४.९ ॥
Dann holt sie von dort weg und bringt sie gleich hierher. Seit ich diese tugendhafte Frau gesehen habe, zittert mein Herz; wenn ihr wollt, bringt sie schnell hierher und zeigt sie mir.
4.14.10
तास्तथोक्ता उपागम्य द्रौपदीं परिसंगताः ।
आनीय सर्वथा त्वेनामब्रुवन्मधुराक्षरम् ॥ ४.१४.१० ॥
So angewiesen, traten sie zu Draupadī, scharten sich um sie und sprachen mit sanften Worten zu ihr.
4.14.11
भद्रे त्वां द्रष्टुमिच्छन्ती सुदेष्णा हर्म्यभूतले ।
त्वदर्थं प्रैषयच्चास्मान्द्रष्टुं तां त्वं यदीच्छसि।
आयाह्यस्माभिरेवाद्य रक्ष्यमाणा यथेष्टतः ॥ ४.१४.११ ॥
„O gute Frau! Sudeṣṇā wünscht dich auf dem Boden des Palastes zu sehen und hat uns deinetwegen geschickt. Wenn du willst, komm heute mit uns, beschützt, wie du es wünschst.“
4.14.12
तच्छ्रुत्वा द्रौपदी तासां वचनं वाक्यकोविदा ।
ईप्सितर्थातिलाभेन हृष्टाऽऽयाता गृहोत्तमम् ॥ ४.१४.१२ ॥
Als Draupadī ihre Worte hörte, wandte sie sich, redegewandt und erfreut über das reiche Erreichen ihres Wunsches, zum vortrefflichen Haus.
4.14.13
राजवेश्म ह्युपाक्रम्य यत्राग्र्यमहिषी स्थिता ।
सुदेष्णामगमत्कृष्णा राजभार्यां यशस्विनीम् ॥ ४.१४.१३ ॥
Als sie den Königspalast betrat, wo die Hauptkönigin stand, ging Kṛṣṇā (Draupadī) zu Sudeṣṇā, der ruhmreichen Gemahlin des Königs.
4.14.14
कृष्णान्केशान्मृदून्दीर्घान्समुद्ग्रथ्यासितेक्षणा ।
कुञ्चिताग्रांस्तु सूक्ष्माग्रान्दर्शनीयान्निबध्य च।
जुगूहे दक्षिणे पार्श्वे मृदूनायतलोचना ॥ ४.१४.१४ ॥
Nachdem sie ihr dunkles, weiches, langes Haar gebunden hatte, dessen Spitzen gelockt, fein und schön waren, verbarg es die weitäugige Frau an der rechten Seite.
4.14.15
सा प्रविश्य विराटस्य द्रौपद्यन्तःपुरं शुभा ।
ह्रीनिषेवान्विता बाला कम्पमाना लतेव सा ॥ ४.१४.१५ ॥
Als sie in die inneren Gemächer Virāṭas trat, zitterte jene verheißungsvolle Draupadī, ein junges Mädchen voller bescheidener Scham, wie eine Ranke.
4.14.16
अभिगम्य च सुश्रोणी सर्वलक्षणसंयुता ।
ददर्शावस्थितां हैमे पीठे रत्नपरिच्छदे ॥ ४.१४.१६ ॥
Sie trat näher und sah die Frau mit den schönen Hüften, mit allen glückverheißenden Zeichen, auf einem goldenen, mit Juwelen geschmückten Sitz sitzen.
4.14.17
रक्तसूक्ष्माम्बरधरां मेघे सौदामिनीमिव ।
नानावर्णविचित्रां च सर्वाभरणभूषिताम् ॥ ४.१४.१७ ॥
Mit feinen roten Gewändern gekleidet, wie ein Blitz in der Wolke, bunt in vielen Farben, mit allen Schmuckstücken geschmückt.
4.14.18
सुभ्रूं सुकेशीं सुश्रोणीं कुब्जवामनमध्यगाम् ।
बहुपुष्पोपकीर्णायां भूम्यां वेदिमिवाध्वरे ॥ ४.१४.१८ ॥
Mit schönen Brauen, schönem Haar und schönen Hüften, unter Buckligen und Zwergen, erschien sie wie ein Opferaltar auf einem mit vielen Blumen bestreuten Boden bei einem Opfer.
4.14.19
सुदेष्णां राजमहिषीं सर्वालंकारभूषिताम् ।
श्रीमतीं राजपुत्रीणां शतेन परिवारिताम् ॥ ४.१४.१९ ॥
Sudeṣṇā, die Hauptkönigin des Königs, mit allen Schmuckstücken geschmückt, von hundert Prinzessinnen umgeben.
4.14.20
ताः सर्वा द्रौपदीं दृष्ट्वा सन्तप्ताः परमाङ्गनाः ।
परितश्चोपतस्थुस्ताः सहसोत्थाय चासनात् ॥ ४.१४.२० ॥
Als sie Draupadī sahen, gerieten alle diese vortrefflichen Frauen in Aufregung, erhoben sich plötzlich von ihren Sitzen und standen um sie herum.
4.14.21
निरीक्षमाणाः सर्वास्ताः शचीं देवीमिवागताम् ।
गूढगुल्फां वरारोहां कृष्णां ताम्रायतेक्षणाम्।
अतिसर्वानवद्याङ्गीं नतगात्रीं सुमध्यमाम् ॥ ४.१४.२१ ॥
Sie alle betrachteten sie, als sei die Göttin Śacī selbst gekommen: mit verborgenen Knöcheln, schönen Hüften, dunkel, mit langen kupferfarbenen Augen, an allen Gliedern makellos, schlankgliedrig und schmalhüftig.
4.14.22
न ह्रस्वां नातिमहतीं जातां बहुतृणे वने ।
ऋश्यरोहीमिवानिन्द्यां सुकेशीं मृगलोचनाम् ॥ ४.१४.२२ ॥
Weder klein noch sehr groß, wie eine weibliche Antilope vom Typ ṛśyarohī, geboren in einem an Gras reichen Wald, makellos, schönhaarig, mit Rehaugen.
4.14.23
तां मृगीमिव वित्रस्तां यूथभ्रष्टामिव द्विपाम् ।
लक्ष्मीमिव विशालाक्षीं विद्यामिव यशस्विनीम् ॥ ४.१४.२३ ॥
Sie war wie eine verängstigte Hirschkuh, wie eine vom Herdenverband abgekommene Elefantenkuh, wie Lakṣmī mit den weiten Augen, wie ruhmreiches Wissen.
4.14.24
रोहिणीमिव ताराणां दीप्तामग्निशिखामिव ।
पार्वतीमिव रुद्राणीं वेलामिव महोदधेः ॥ ४.१४.२४ ॥
Sie war wie Rohiṇī unter den Sternen, wie eine leuchtende Feuerflamme, wie Pārvatī oder Rudrāṇī, wie das Ufer des großen Ozeans.
4.14.25
सुलभामिव नागीनां मृगीणामिव किन्नरीम् ।
गङ्गामिव विशुद्धाङ्गीं शारदीमिव शर्वरीम् ॥ ४.१४.२५ ॥
Sie war leicht zu finden wie eine Nāgī, wie eine Kinnarī unter den Hirschkühen, reinen Gliedes wie die Gaṅgā und wie eine Herbstnacht.
4.14.26
तामचिन्त्यतमां लोके इलामिव यशस्विनीम् ।
सावित्रीमिव दुर्धषां ब्राह्म्या लक्ष्म्या समन्वितां ॥ ४.१४.२६ ॥
Sie, die im Weltgeschehen unvorstellbarste, ruhmreich wie Ilā, unbezwinglich wie Sāvitrī, begabt mit der Pracht der Brāhmī Lakṣmī.
4.14.27
सीतामिव सतीं शुद्धामरुन्धतीमिव प्रियाम् ।
सुदेष्णा पर्यपृच्छत्तां विस्मयोत्फुल्ललोचना ॥ ४.१४.२७ ॥
Sudeṣṇā fragte sie mit vor Staunen weit geöffneten Augen, sie, treu und rein wie Sītā, lieb wie Arundhatī.
4.14.28
का त्वं सर्वानवद्याङ्गि कुतोसि त्वमिहागता ।
कस्य वा त्वं विशालाक्षि किं वा ते करवाण्यहम् ॥ ४.१४.२८ ॥
O du an allen Gliedern Makellose, wer bist du? Woher bist du hierher gekommen? O du Großäugige, wessen bist du, oder was kann ich für dich tun?
4.14.29
गूढगुल्फा समानोरूस्त्रिगम्भीरा षडुन्नता ।
स्निग्धा पञ्चसु रक्तेषु हंसगद्गदभाषिणी ॥ ४.१४.२९ ॥
Mit verborgenen Knöcheln und gleichen Schenkeln, an drei Stellen tief, an sechs erhaben, an fünf rötlichen Teilen glatt, mit sanfter, schwanengleicher Stimme sprechend.
4.14.30
शुकेशी सुस्वरा श्यामा पीनश्रोणीपयोधरा ।
अरालपक्ष्मनयना बिम्बोष्ठी तनुमध्यमा ॥ ४.१४.३० ॥
Mit Haar wie das Gefieder eines Papageis, süßstimmig, dunkel und jugendlich, mit vollen Hüften und Brüsten, mit Augen voll gekräuselter Wimpern, Lippen wie die Bimba-Frucht, schlanker Taille.
4.14.31
कम्बुग्रीवा गूढसिरा पूर्णचन्द्रनिभानना ।
दानवी किन्नरी वा त्वं गन्धर्वी वनदेवता ॥ ४.१४.३१ ॥
Mit muschelgleichem Hals, verborgenen Adern und einem Antlitz wie der Vollmond: Bist du eine Dānavī, eine Kinnarī, eine Gandharvī oder eine Waldgöttin?
4.14.32
अप्सरा वाऽसि नागी वा तारा वा त्वं विलासिनी ।
अलम्बुसा मिश्रकेशी पुण्डरीकाऽथ मालिनी ॥ ४.१४.३२ ॥
Bist du eine Apsaras, eine Nāgī, ein Stern oder eine reizende Frau? Alambuṣā, Miśrakeśī, Puṇḍarīkā oder Mālinī?
4.14.33
तेनतेनैव संपन्ना काश्मीरीव तुरंगमा ।
इन्द्राणी त्वथ रुद्राणी स्वधा वाऽप्यथवा रतिः ॥ ४.१४.३३ ॥
Ausgestattet mit den Vorzügen einer jeden von ihnen, wie eine Stute aus Kaschmir: Bist du Indrāṇī, Rudrāṇī, Svadhā oder Rati?
4.14.34
देवि देवेषु विख्याता ब्रूहि का त्वमिहागता ।
तव ह्यनुपमं रूपं भूषणैरपि वर्जितम् ॥ ४.१४.३४ ॥
Göttin, unter den Göttern berühmt — sag, wer bist du, und warum bist du hierher gekommen? Deine Gestalt ist unvergleichlich, selbst ohne Schmuck.
4.14.35
त्वां सृष्ट्वोपरतं मन्ये लोककर्तारमीश्वरम् ।
न तृप्यन्ति स्त्रियो दृष्ट्वा का न पुंसां रतिर्भवेत् ॥ ४.१४.३५ ॥
Nachdem er dich geschaffen hat, glaube ich, hat der Herr, der Schöpfer der Welten, aufgehört. Frauen werden nicht satt, wenn sie dich sehen; welches Verlangen würde in Männern nicht erwachen?
4.14.36
प्रवालपुष्पस्तबकैराचिता वनदेवताः ।
त्वामेव हि निरीक्षन्ते विस्मिता रूपसंपदा ॥ ४.१४.३६ ॥
Die Waldgöttinnen, geschmückt mit Knospen und Blütenbüscheln, schauen nur dich an, verwundert über den Reichtum deiner Schönheit.
4.14.37
अन्तःपुरगता नार्यो मृगाः पक्षिगणा नराः ।
सर्वे त्वामेव कल्याणि निरीक्षन्ते सुविस्मिताः ॥ ४.१४.३७ ॥
Die Frauen der inneren Gemächer, die Hirsche, die Vogelschwärme und die Männer — alle blicken dich an, o Glückverheißende, im höchsten Staunen.
4.14.38
न त्वादृशी काचन मे त्रिषु लोकेषु सुन्दरी ।
दृष्टपूर्वा श्रुता वाऽपि चक्षुपा विद्यते शुभा ॥ ४.१४.३८ ॥
In den drei Welten gibt es keine Schöne wie du für mich — keine habe ich je mit eigenen Augen gesehen oder von ihr gehört, und keine andere von so glückbringender Gestalt ist zu finden.
4.14.39
नास्ति देवी न गन्धर्वी न यक्षी न च किन्नरी ।
सैरन्ध्री नाम मे जातिर्वन्यमूलफलाशना ॥ ४.१४.३९ ॥
Ich bin weder eine Göttin noch eine Gandharvī, weder eine Yakṣī noch eine Kinnarī. Mein Name ist Sairandhrī, das ist mein Stand; ich nähre mich von Waldwurzeln und Früchten.
4.14.40
पतीनां प्रेक्षमाणानां कस्मिंश्चित्कारणान्तरे ।
केशपाशे परामृष्टा साऽहं त्रस्ता वनं गता ॥ ४.१४.४० ॥
Während meine Gatten zusahen, wurde mir unter einem anderen Vorwand am Haarzopf gepackt; verängstigt ging ich in den Wald.
4.14.41
तत्र द्वादशवर्षाणि वन्यमूलफलाशना ।
चराम्यनिलया सुभ्रूः सा तवान्तिकमागता ॥ ४.१४.४१ ॥
Dort wanderte ich zwölf Jahre lang ohne Heim umher und nährte mich von Waldwurzeln und Früchten; o du Schönbrauige, deshalb bin ich zu dir gekommen.
4.14.42
जानामि केशान्ग्रथितुं विचित्रान्ग्रथितुं मणीन् ।
मल्लिकोत्पलपद्मानां जानामि ग्रथितुं स्रजः ॥ ४.१४.४२ ॥
Ich verstehe es, Haare in kunstvollen Mustern zu flechten, Juwelen aufzureihen und Girlanden aus Jasmin, Blaulotos und Lotos zu winden.
4.14.43
सिन्धुवारकजातीनां रचयाम्यवतंसकान् ।
पत्रं मृगाङ्गमगरुं पिषे च हरिचन्दनम् ।
ग्रथयिष्यामि चित्राश्च स्रजः परमशोभनाः ॥ ४.१४.४३ ॥
Ich fertige Ohrschmuck aus den Blüten von sindhuvāraka und jātī. Ich zerreibe Moschus, Agaraholz und gelbes Sandelholz. Ich werde vielfältige, überaus schöne Girlanden flechten.
4.14.44
आराधनं सत्यभामां कृष्णस्य महिषीं प्रियाम् ।
कृष्णां च भार्यां पार्थानां नारीणामुत्तमां तथा ॥ ४.१४.४४ ॥
Ich habe Satyabhāmā gedient, Kṛṣṇas geliebter Hauptgemahlin, und Kṛṣṇā, der Gattin der Söhne Pṛthās, der besten unter den Frauen.
4.14.45
तथाऽस्मि सुभ्रुवा चाहमिष्टलाभेन तोषिता ।
मालिनी चेति मे नाम स्वयं देवी चकार ह।
कृष्णा कमलपत्राक्षी सा मे प्राणसमा सखी ॥ ४.१४.४५ ॥
So bin ich durch den Erhalt dessen erfreut, was ich begehrte, von der Schönbrauigen. Die Göttin selbst gab mir den Namen Mālinī. Kṛṣṇā mit lotusblattgleichen Augen ist meine Freundin, mir lieb wie mein Leben.
4.14.46
न चाहं चिरमिच्छामि क्वचिद्वस्तुं शुभानने ।
व्रतं किलैतदस्माकं कुलधर्मोऽयमीदृशः ॥ ४.१४.४६ ॥
Auch wünsche ich nicht, lange irgendwo zu bleiben, o Schönantlitzige. Dies ist unser Gelübde; so ist der Brauch unserer Familie.
4.14.47
योऽस्माकं तु हरेद्द्रव्यं देशं वसनमेव वा ।
न क्रोद्धव्यं किलास्माभिरस्मद्गुरुरमर्षणः ॥ ४.१४.४७ ॥
Wer unser Besitztum, unseren Ort oder auch nur unser Gewand nimmt, darüber dürfen wir nicht zürnen, denn unser Lehrer ist unduldsam.
4.14.48
साऽहं वनानि दुर्गाणि तीर्थानि च सरांसि च ।
शैलांश्च विविधान्रम्यान्सरितश्च समुद्रगाः ॥ ४.१४.४८ ॥
Ich, sie, bin durch unwegsame Wälder, heilige Furten und Seen gewandert, durch zahlreiche liebliche Berge und durch die zum Meer strömenden Flüsse.
4.14.49
भर्तृशोकपरीताङ्गी भर्तृसब्रह्मचारिणी ।
विचरामि महीं दुर्गां यत्र सायंनिवेशना ॥ ४.१४.४९ ॥
Mit meinen von Trauer um meine Gatten gezeichneten Gliedern, Gefährtin meiner Gatten im Keuschheitsgelübde, wandere ich über diese rauhe Erde, wo ich am Abend mein Lager aufschlage.
4.14.50
वीरपत्नी यदा देवी चरमाणेषु भर्तृषु ।
साऽहं विवत्सा विधिना गन्धमादनपर्वतात्।
शृणोमि तव सौशील्यं भर्तुर्मधुरभाषिणि ॥ ४.१४.५० ॥
O Göttin, Gattin von Helden, als meine Gatten umherzogen, wurde ich durch das Schicksal vom Berg Gandhamādana getrennt. O du Süßsprechende, ich höre von deiner Sanftmut und der deines Gatten.
4.14.51
माहात्म्यं च ततः श्रुत्वा ब्राह्मणानां समीपतः ।
त्वामुपस्थातुमिच्छामि ततश्चाहमिहागता ॥ ४.१४.५१ ॥
Dann, nachdem ich von deiner Größe von den nahen Brahmanen gehört habe, möchte ich dir dienen, und deshalb bin ich hierher gekommen.
4.14.52
गुरवो मम धर्मश्च वायुः शक्रस्तथाऽश्विनौ ।
तेषां प्रसादाच्च न मां कश्चिद्धर्षयते पुमान् ॥ ४.१४.५२ ॥
Meine Lehrer sind Dharma, Vāyu, Śakra und ebenso die beiden Aśvin. Durch ihre Gnade wagt kein Mann, mich anzutasten.
4.14.53
एवमुक्त्वा सुदेष्णां तां कृताञ्जलिपुटा स्थिता ।
साऽब्रवीद्विस्मयाविष्टा द्रौपदीं योषितां वराम् ॥ ४.१४.५३ ॥
Nachdem sie dies zu Sudeṣṇā gesagt hatte, sprach sie, von Staunen erfüllt, zu Draupadī, die mit gefalteten Händen stand, der besten unter den Frauen.
4.14.54
न भरेयमहं भद्रे संशयो मम विद्यते ।
राजा त्वयं हि त्वां दृष्ट्वा मतिं पापां करिष्यति ॥ ४.१४.५४ ॥
O Gesegnete, ich kann nicht für dich einstehen; ich habe Zweifel, denn der König wird dich sehen und einen sündigen Plan fassen.
4.14.55
साऽहं त्वां न क्षमां मन्ये वसन्तीमिह वेश्मनि ।
एष दोषोस्ति सुश्रोणि कथं वाभीरु मन्यसे ॥ ४.१४.५५ ॥
Ich finde es nicht angemessen, dass du in diesem Haus weilst. O du Schönhüftige, das ist ein Fehler. O Furchtlose, wie denkst du darüber?
4.14.56
स्थिता राजकुले नार्यो याश्चेमा मम वेश्मनि ।
त्वामेवैकां निरीक्षन्ते विस्मयाद्वरवर्णिनि ॥ ४.१४.५६ ॥
Die Frauen, die im königlichen Hof und in meinem Haus stehen, blicken alle nur dich voller Staunen an, o du Schönfarbige.
4.14.57
वृक्षांश्चोपस्थितान्पश्य य इमे मम वेश्मनि ।
विनमन्ते हि त्वां दृष्ट्वा पुमांसं कं न लोभयेः ॥ ४.१४.५७ ॥
Sieh diese Bäume, die nahe bei meinem Haus stehen; sie neigen sich, wenn sie dich sehen. Welchen Mann würdest du nicht verlocken?
4.14.58
बिभर्षि परमं रूपमतिमानुषमद्भुतम् ।
तिर्यग्योनिगताश्चापि निरीक्षन्ते सविस्मयाः ।
तव रूपमनिन्द्याङ्गि किं पुनर्मानवा भुवि ॥ ४.१४.५८ ॥
Du trägst eine höchste, wunderbare, übermenschliche Schönheit. Selbst Geschöpfe tierischer Geburt blicken dich voller Staunen an. O du Makellose, was erst die Menschen auf Erden?
4.14.59
राजा विराटः सुश्रोणि दृष्ट्वा ते परमं वपुः ।
मां विहाय वरारोहे त्वां गच्छेत्सर्वचेतसा ॥ ४.१४.५९ ॥
O du Schönhüftige, König Virāṭa, der deinen höchsten Leib erblickt, o du Schönschenkelige, würde mich verlassen und mit ganzem Herzen zu dir gehen.
4.14.60
यं हि त्वमनवद्याङ्गी नरमायतलोचने ।
सुप्रसन्ना हि वीक्षेथाः स कामवरागो भवेत् ॥ ४.१४.६० ॥
O du Makellose, o du Weitäugige, der Mann, den du mit großer Gunst anschaust, würde von Begierde überwältigt.
4.14.61
सुस्नाताऽलंकृता हि त्वं यमीक्षेथा हि मानुषम् ।
ग्लानिर्न तस्य दुःखं वा न तन्द्रिर्न पराजयः ॥ ४.१४.६१ ॥
Gebadet und geschmückt, wen du anblickst, den treffen weder Erschöpfung noch Kummer, weder Trägheit noch Niederlage.
4.14.62
न शोको न च सन्तापो न क्रोधो नानृतं वदे ।
यं त्वं सर्वातवद्याङ्गि भजेथाः समलंकृता ॥ ४.१४.६२ ॥
O du mit makellosen Gliedern, wem du dich geschmückt zugesellst, der wird weder Kummer noch Qual noch Zorn kennen und keine Lüge sprechen.
4.14.63
न व्याधिर्न जरा तस्य न तृष्णा न क्षुधा भवेत् ।
यस्य त्वं वशगा सुभ्रु भवेरङ्कगता सती ॥ ४.१४.६३ ॥
O du Schönbrauige, wem du dich unterwirfst und als treue Frau auf seinem Schoß sitzt, den werden weder Krankheit noch Alter, weder Durst noch Hunger treffen.
4.14.64
पञ्चत्वमपि संप्राप्तं यं च त्वं परिपस्वजेः ।
बाहुभ्यामनुरूपाभ्यां स जीवेदिति मे मतिः ॥ ४.१४.६४ ॥
Auch wer den Tod erreicht hat, den du mit deinen passenden Armen umschlingst, der wird leben – so ist meine Meinung.
4.14.65
यस्य हि त्वं भवेर्भार्या यं च हृष्टा परिष्वजेः ।
अतिजीवेस्य सर्वेषु देवेष्विव पुरन्दरः ॥ ४.१४.६५ ॥
Wessen Frau du sein wirst und wen du freudig umarmst, der wird über alle Maßen leben, wie Indra unter allen Göttern.
4.14.66
अध्यारोहेद्यथा वृक्षं यथा वाऽऽरुह्य तक्षति ।
राजवेश्मनि वामोरु ननु स्यास्त्वं तथा मम ॥ ४.१४.६६ ॥
Wie man auf einen Baum steigt, oder nachdem man hinaufgestiegen ist, ihn fällt, so wirst du, o Schönschenklige, gewiss im königlichen Palast mein sein.
4.14.67
यथा कर्कटकी गर्भमाधत्ते मृत्युमात्मनः ।
तथाविधमहं मन्ये तव सुभ्रु समागमम् ॥ ४.१४.६७ ॥
Wie die Krabben-Weibchen ihren eigenen Tod im Leib empfangen, so halte ich deine Vereinigung für, du Schönbrauige.
4.14.68
अनुमानये त्वां सैरन्ध्रि नावमन्ये कथंचन ।
भर्तृशीलभयाद्भद्रे तव वासं न रोचये ॥ ४.१४.६८ ॥
Ich bitte dich, Sairandhrī; ich werde dich auf keine Weise kränken. Doch aus Furcht vor dem Wesen deines Gatten, Gütige, wünsche ich nicht, dass du hier wohnst.
4.14.69
नाहं शक्या विराटेन यद्वा चान्येन केनचित् ।
देवगन्धर्वयक्षैर्वा द्रष्टुं दुष्टेन चेतसा ॥ ४.१४.६९ ॥
Weder Virāṭa noch ein anderer, weder Götter noch Gandharvas oder Yakṣas, können mich mit einem bösen Sinn ansehen.
4.14.70
गन्धर्वाः पालयन्ते मां सुकुलाः पञ्च सुव्रताः ।
पुत्रा देवादिदेवानां सूर्यपावकवर्चसः ॥ ४.१४.७० ॥
Fünf Gandharvas von edler Abkunft und gelübdetreu beschützen mich; sie sind Söhne des Ersten unter den Göttern, leuchtend wie Sonne und Feuer.
4.14.71
यश्च दुःशीलवान्मर्त्यो मां स्पृशेद्दुष्टचेतसा ।
स तामेव निशां शीघ्रं शयीत मुसलैर्हतः ॥ ४.१४.७१ ॥
Wer auch immer, ein übel gesinnter Sterblicher, mich mit bösem Sinn berührt, der wird noch in derselben Nacht bald niederliegen, erschlagen von Keulen.
4.14.72
यस्यापि हि शतं पूर्णं बान्धवानां भवेदपि ।
सहस्रं वा विशालाक्षि कोटिर्वापि सहस्रिका ।
दुष्टचित्तश्च मां ब्रूयान्न स जीवेत्तवाग्रतः ॥ ४.१४.७२ ॥
Auch wenn er hundert, tausend oder gar zehn Millionen Verwandte hat, Großäugige, wer mich mit bösem Sinn anspricht, der wird nicht vor deinen Augen leben.
4.14.73
न तस्य त्रिदशा देवा नासुरा न च पन्नगाः ।
तेभ्यो गन्धर्वराजेभ्यस्त्राणं कुर्युरसंशयम् ॥ ४.१४.७३ ॥
Weder Götter noch Asuras noch Schlangen würden ihn vor jenen Herren der Gandharvas schützen, ohne Zweifel.
4.14.74
सुदेष्णे विश्वस त्वं मां स्वजने बान्धवेऽपि वा ।
नाहं शक्या नरैर्द्रष्टुं न च मे वृत्तमीदृशम् ॥ ४.१४.७४ ॥
O Sudeṣṇā, vertraue mir, ob unter deinen Leuten oder Verwandten. Ich bin nicht eine, die Männer ansehen dürfen, und mein Verhalten ist nicht so.
4.14.75
यो मे न दद्यादुच्छिष्टं न च पादौ प्रधावयेत् ।
प्रीयेरंस्तेन वासेन गन्धर्वाः पतयो मम ॥ ४.१४.७५ ॥
Wer mir keine Speisereste gibt und meine Füße nicht wäscht, mit dessen Gewand würden meine Gandharva-Gatten zufrieden sein.
4.14.76
यो हि मां पुरुषो गृद्ध्येद्यथाऽन्याः प्राकृतस्त्रियः ।
तामेव स इमां रात्रिं प्रविशेदपरां तनुम् ॥ ४.१४.७६ ॥
Der Mann, der mich begehrt wie andere gewöhnliche Frauen, der möge noch in dieser Nacht in einen anderen Körper eintreten.
4.14.77
न चाप्यहं चालयितुं शक्या केनचिदङ्गने ।
दुःखशीलाश्च गन्धर्वास्त इमे बलिनः प्रियाः ।
एवं निवसमानायां मयि मा ते भयं हि भूत् ॥ ४.१४.७७ ॥
O Frau, niemand kann mich bewegen. Diese Gandharvas sind von harschem Wesen, stark und mir lieb. Während ich so wohne, sollst du keine Furcht haben.
4.14.78
एवमुक्ता तु सैरन्ध्र्या सुदेष्णा वाक्यमब्रवीत् ।
वसेह मयि कल्याणि यदि ते वृत्तमीदृशम् ॥ ४.१४.७८ ॥
Als Sairandhrī so gesprochen hatte, sagte Sudeṣṇā diese Worte: O Glückverheißende, wenn dein Verhalten so ist, so wohne hier bei mir.
4.14.79
कश्च ते दातुमुच्छिष्टं पुमानर्हति भामिनि ।
प्रसारयेच्च कः पादौ लक्ष्मीं दृष्ट्वैव बुद्धिमान् ॥ ४.१४.७९ ॥
O strahlende Frau, welcher Mann verdient es, dir Speisereste zu geben? Und wer, der Weise, würde beim Anblick der Lakṣmī gleichen Frau seine Hand nach deinen Füßen ausstrecken?
4.14.80
एवमाचारसंपन्ना एवं देवपरायणा ।
रक्ष्या त्वमसि भूतानां सावित्रीवद्विजन्मनाम् ॥ ४.१४.८० ॥
So mit gutem Wandel begabt und den Göttern ergeben, bist du von allen Wesen zu schützen, wie Sāvitrī und die Zweimalgeborenen.
4.14.81
देवता इव कल्याणि पूजिता वरवर्णिनी ।
वस भद्रे मयि प्रीता प्रीतिर्हि मयि वर्तते।
सर्वकामैः प्रमुदिता निरुद्विग्नमनाः सुखम् ॥ ४.१४.८१ ॥
O Glückverheißende, wie eine Göttin verehrt, O Frau von schönem Antlitz, Gütige, bleib in Freude bei mir; meine Zuneigung gehört dir. Erfreut über alle erfüllten Wünsche, lebe glücklich mit unbesorgtem Herzen.
4.14.82
सुदेष्णयैवमुक्ता सा संप्रीता चारुहासिनी ।
निर्विशङ्का विराटस्य विवेशान्तःपुरं सुखम् ॥ ४.१४.८२ ॥
So angesprochen von Sudeṣṇā, trat sie, hocherfreut und mit lieblichem Lächeln, furchtlos und glücklich in die inneren Gemächer Virāṭas ein.
4.14.83
याज्ञसेनी सुदेष्णां तु शुश्रूपन्ती विशांपते ।
अवसत्परिचारार्हा सुदुःखं जनमेजय ॥ ४.१४.८३ ॥
O Herr der Menschen, Yājñasenī (Draupadī) diente Sudeṣṇā, obwohl sie der Bedienung würdig war, und lebte in großem Kummer, o Janamejaya.
4.14.84
एवं विराटे न्यवसंस्तु पाण्डवाः कृष्णा तथाऽन्तःपुरमेत्य शोभना ।
अज्ञातचर्यां प्रतिरुद्धमानसा यथाऽग्रथो भस्मनि गूढतेजसः ॥ ४.१४.८४ ॥
So lebten die Pāṇḍava im Reich Virāṭas, und auch Kṛṣṇā trat strahlend in die inneren Gemächer. In ihrem verborgenen Leben, mit gezügelten Gedanken, lebten sie wie Feuer unter der Asche, ihr Glanz verborgen.