Mahābhārata · Adhyāya 4.14
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.14.1
ततः कृष्णा सुकेशी सा दर्शनीया शुचिस्मिता ।
वेणीकेशान्समुत्क्षिप्य पीनवृत्तकुचा शुभा ।
जुगूहे दक्षिणे पार्श्वे मृदूनसितलोचना ॥ ४.१४.१ ॥
Então Kṛṣṇā, de belos cabelos, bela de se ver, de sorriso puro, tendo erguido as tranças de seus cabelos, bela de seios redondos e cheios, ocultou-se do lado direito, de rosto suave e olhos escuros.
4.14.2
वासश्च परिधायैकं कृष्णा सुमलिनं महत् ।
कृत्वा वेषं च सैरन्ध्र्याः कृष्णा व्यचरदार्तवत् ॥ ४.१४.२ ॥
Kṛṣṇā, vestindo uma única peça grande e muito suja e assumindo o traje de uma criada, vagava como alguém aflito.
4.14.3
प्रविष्टा नगरं भीरूः सैरन्ध्रीवेषसंयुता ।
तां नराः परिधावन्तः स्त्रियश्च समुपाद्रवन् ॥ ४.१४.३ ॥
Ao entrar na cidade, a tímida, vestida com o traje de criada, foi cercada por homens que corriam a seu redor, e as mulheres também se lançaram sobre ela.
4.14.4
अपृच्छंस्ते च तां दृष्ट्वा का त्वं किं च चिकीर्षसि ।
सा तानुवाच राजेन्द्र सैरन्ध्र्यहमुपागता।
कर्म चेच्छामि वै कर्तुं तस्य या मां भरिष्यति ॥ ४.१४.४ ॥
Ao vê-la, perguntaram: 'Quem és tu e o que desejas fazer?' Ela lhes respondeu: 'Ó senhor dos reis, vim como criada; desejo fazer um trabalho para aquele que me sustentar.'
4.14.5
तस्या रूपेण वेषेण श्लक्ष्णया च गिरा तथा ।
न श्रद्दधानास्तां देवीमन्नहेतोरुपस्थिताम् ॥ ४.१४.५ ॥
Nem por sua beleza, nem por sua roupa, nem por sua fala suave acreditaram nela — esta mulher semelhante a uma deusa, que se aproximara por causa do alimento.
4.14.6
विराटस्य तु कैकेयी भार्या परमसंमता ।
आलोकयन्ती ददृशे प्रासादाद्द्रुपदात्मजाम् ॥ ४.१४.६ ॥
Kaikeyī, a esposa mais estimada de Virāṭa, olhando do palácio, viu a filha de Drupada.
4.14.7
सा समीक्ष्य तथारूपामनाथामेकवाससम् ।
स्त्रीभिश्च पुरुषैश्चापि सर्वतः परिवारिताम् ॥ ४.१४.७ ॥
Ao vê-la assim, sem protetor, vestindo uma única peça e cercada por todos os lados por mulheres e homens,
4.14.8
विराटभार्या तां देवी कारुण्याज्जातसंभ्रमा ।
अप्रेषयत्समीपस्थाः स्त्रियो वृद्धाश्च तत्पराः ॥ ४.१४.८ ॥
A rainha, esposa de Virāṭa, comovida e agitada pela compaixão, enviou as mulheres que estavam perto dela e as idosas dedicadas àquela tarefa.
4.14.9
अपनीय ततः सर्वा आनयध्वमिहैव ताम् ।
यदा दृष्टा मया साध्वी कम्पते मे मनस्तदा।
तस्माच्छीघ्रमिहानाय दर्शयध्वं यदीच्छथ ॥ ४.१४.९ ॥
Então, afastando-a dali, tragam-na para cá mesmo. Desde que vi aquela mulher virtuosa, minha mente treme; portanto, se assim desejarem, tragam-na depressa aqui e mostrem-na.
4.14.10
तास्तथोक्ता उपागम्य द्रौपदीं परिसंगताः ।
आनीय सर्वथा त्वेनामब्रुवन्मधुराक्षरम् ॥ ४.१४.१० ॥
Assim instruídas, aproximaram-se de Draupadī, reuniram-se em torno dela e falaram-lhe com palavras doces.
4.14.11
भद्रे त्वां द्रष्टुमिच्छन्ती सुदेष्णा हर्म्यभूतले ।
त्वदर्थं प्रैषयच्चास्मान्द्रष्टुं तां त्वं यदीच्छसि।
आयाह्यस्माभिरेवाद्य रक्ष्यमाणा यथेष्टतः ॥ ४.१४.११ ॥
"Ó boa mulher! Sudeṣṇā, desejando ver-te no chão do palácio, enviou-nos por tua causa. Se quiseres, vem conosco hoje, protegida como desejares."
4.14.12
तच्छ्रुत्वा द्रौपदी तासां वचनं वाक्यकोविदा ।
ईप्सितर्थातिलाभेन हृष्टाऽऽयाता गृहोत्तमम् ॥ ४.१४.१२ ॥
Ao ouvir as palavras delas, Draupadī, hábil na fala, alegrada pela grande conquista do que desejava, dirigiu-se à excelente morada.
4.14.13
राजवेश्म ह्युपाक्रम्य यत्राग्र्यमहिषी स्थिता ।
सुदेष्णामगमत्कृष्णा राजभार्यां यशस्विनीम् ॥ ४.१४.१३ ॥
Entrando no palácio real, onde estava a rainha principal, Kṛṣṇā (Draupadī) foi até Sudeṣṇā, a ilustre esposa do rei.
4.14.14
कृष्णान्केशान्मृदून्दीर्घान्समुद्ग्रथ्यासितेक्षणा ।
कुञ्चिताग्रांस्तु सूक्ष्माग्रान्दर्शनीयान्निबध्य च।
जुगूहे दक्षिणे पार्श्वे मृदूनायतलोचना ॥ ४.१४.१४ ॥
Prendendo seus cabelos escuros, macios e longos, de pontas encaracoladas, finas e belas, a mulher de olhos amplos os ocultou no lado direito.
4.14.15
सा प्रविश्य विराटस्य द्रौपद्यन्तःपुरं शुभा ।
ह्रीनिषेवान्विता बाला कम्पमाना लतेव सा ॥ ४.१४.१५ ॥
Tendo entrado nos aposentos internos de Virāṭa, aquela auspiciosa Draupadī, jovem cheia de pudor, tremia como uma trepadeira.
4.14.16
अभिगम्य च सुश्रोणी सर्वलक्षणसंयुता ।
ददर्शावस्थितां हैमे पीठे रत्नपरिच्छदे ॥ ४.१४.१६ ॥
Aproximando-se, a de belos quadris, dotada de todos os sinais auspiciosos, viu-a sentada num trono de ouro adornado com joias.
4.14.17
रक्तसूक्ष्माम्बरधरां मेघे सौदामिनीमिव ।
नानावर्णविचित्रां च सर्वाभरणभूषिताम् ॥ ४.१४.१७ ॥
Vestindo finas roupas vermelhas, como um relâmpago numa nuvem, variegada em muitas cores, adornada com todas as jóias.
4.14.18
सुभ्रूं सुकेशीं सुश्रोणीं कुब्जवामनमध्यगाम् ।
बहुपुष्पोपकीर्णायां भूम्यां वेदिमिवाध्वरे ॥ ४.१४.१८ ॥
De belas sobrancelhas, belos cabelos e belos quadris, cercada de corcundas e anões, parecia um altar de sacrifício sobre o chão coberto de flores.
4.14.19
सुदेष्णां राजमहिषीं सर्वालंकारभूषिताम् ।
श्रीमतीं राजपुत्रीणां शतेन परिवारिताम् ॥ ४.१४.१९ ॥
Sudeṣṇā, a rainha principal do rei, adornada com todos os ornamentos, cercada por cem princesas.
4.14.20
ताः सर्वा द्रौपदीं दृष्ट्वा सन्तप्ताः परमाङ्गनाः ।
परितश्चोपतस्थुस्ताः सहसोत्थाय चासनात् ॥ ४.१४.२० ॥
Ao ver Draupadī, todas aquelas excelentes mulheres ficaram agitadas e, levantando-se de repente de seus assentos, postaram-se ao redor dela.
4.14.21
निरीक्षमाणाः सर्वास्ताः शचीं देवीमिवागताम् ।
गूढगुल्फां वरारोहां कृष्णां ताम्रायतेक्षणाम्।
अतिसर्वानवद्याङ्गीं नतगात्रीं सुमध्यमाम् ॥ ४.१४.२१ ॥
Todas a contemplavam como se a deusa Śacī tivesse vindo: de tornozelos ocultos, belos quadris, escura, de olhos longos cor de cobre, impecável em cada membro, de corpo esbelto e cintura fina.
4.14.22
न ह्रस्वां नातिमहतीं जातां बहुतृणे वने ।
ऋश्यरोहीमिवानिन्द्यां सुकेशीं मृगलोचनाम् ॥ ४.१४.२२ ॥
Nem baixa nem muito alta, como uma gazela fêmea ṛśyarohī nascida em uma floresta rica em capim, impecável, de belos cabelos, de olhos de corça.
4.14.23
तां मृगीमिव वित्रस्तां यूथभ्रष्टामिव द्विपाम् ।
लक्ष्मीमिव विशालाक्षीं विद्यामिव यशस्विनीम् ॥ ४.१४.२३ ॥
Ela era como uma corça assustada, como uma elefanta desgarrada de seu rebanho, como Lakṣmī de olhos amplos, como um saber glorioso.
4.14.24
रोहिणीमिव ताराणां दीप्तामग्निशिखामिव ।
पार्वतीमिव रुद्राणीं वेलामिव महोदधेः ॥ ४.१४.२४ ॥
Ela era como Rohiṇī entre as estrelas, como uma chama de fogo brilhante, como Pārvatī ou Rudrāṇī, como a margem do grande oceano.
4.14.25
सुलभामिव नागीनां मृगीणामिव किन्नरीम् ।
गङ्गामिव विशुद्धाङ्गीं शारदीमिव शर्वरीम् ॥ ४.१४.२५ ॥
Ela era fácil de encontrar como uma nāgī, como uma kinnarī entre as corças, pura de membros como o Gaṅgā, e como uma noite de outono.
4.14.26
तामचिन्त्यतमां लोके इलामिव यशस्विनीम् ।
सावित्रीमिव दुर्धषां ब्राह्म्या लक्ष्म्या समन्वितां ॥ ४.१४.२६ ॥
Ela, a mais inconcebível do mundo, gloriosa como Ilā, invencível como Sāvitrī, dotada do esplendor de Brāhmī Lakṣmī.
4.14.27
सीतामिव सतीं शुद्धामरुन्धतीमिव प्रियाम् ।
सुदेष्णा पर्यपृच्छत्तां विस्मयोत्फुल्ललोचना ॥ ४.१४.२७ ॥
Sudeṣṇā, com os olhos abertos de espanto, perguntou-lhe, ela, fiel e pura como Sītā, querida como Arundhatī.
4.14.28
का त्वं सर्वानवद्याङ्गि कुतोसि त्वमिहागता ।
कस्य वा त्वं विशालाक्षि किं वा ते करवाण्यहम् ॥ ४.१४.२८ ॥
Ó tu, de membros sem defeito, quem és tu? De onde vieste aqui? Ó de olhos grandes, de quem és, ou o que posso fazer por ti?
4.14.29
गूढगुल्फा समानोरूस्त्रिगम्भीरा षडुन्नता ।
स्निग्धा पञ्चसु रक्तेषु हंसगद्गदभाषिणी ॥ ४.१४.२९ ॥
De tornozelos ocultos e coxas iguais, profunda em três lugares, elevada em seis, lisa em cinco partes avermelhadas, falando com voz suave como a de um cisne.
4.14.30
शुकेशी सुस्वरा श्यामा पीनश्रोणीपयोधरा ।
अरालपक्ष्मनयना बिम्बोष्ठी तनुमध्यमा ॥ ४.१४.३० ॥
De cabelos como a plumagem de um papagaio, de voz doce, de pele escura e jovem, com quadris e seios cheios, olhos de cílios encaracolados, lábios como o fruto bimba, cintura delgada.
4.14.31
कम्बुग्रीवा गूढसिरा पूर्णचन्द्रनिभानना ।
दानवी किन्नरी वा त्वं गन्धर्वी वनदेवता ॥ ४.१४.३१ ॥
De pescoço de concha, veias ocultas, rosto como a lua cheia: és uma mulher dānava, uma kinnarī, uma gandharvī ou uma deusa da floresta?
4.14.32
अप्सरा वाऽसि नागी वा तारा वा त्वं विलासिनी ।
अलम्बुसा मिश्रकेशी पुण्डरीकाऽथ मालिनी ॥ ४.१४.३२ ॥
És uma apsaras, uma nāgī, uma estrela ou uma mulher encantadora? Alambuṣā, Miśrakeśī, Puṇḍarīkā ou Mālinī?
4.14.33
तेनतेनैव संपन्ना काश्मीरीव तुरंगमा ।
इन्द्राणी त्वथ रुद्राणी स्वधा वाऽप्यथवा रतिः ॥ ४.१४.३३ ॥
Dotada das qualidades de cada uma delas, como uma égua de Caxemira: és Indrāṇī, Rudrāṇī, Svadhā ou Rati?
4.14.34
देवि देवेषु विख्याता ब्रूहि का त्वमिहागता ।
तव ह्यनुपमं रूपं भूषणैरपि वर्जितम् ॥ ४.१४.३४ ॥
Deusa, renomada entre os deuses: diz-me quem és e por que vieste aqui. A tua forma é incomparável, mesmo sem adornos.
4.14.35
त्वां सृष्ट्वोपरतं मन्ये लोककर्तारमीश्वरम् ।
न तृप्यन्ति स्त्रियो दृष्ट्वा का न पुंसां रतिर्भवेत् ॥ ४.१४.३५ ॥
Depois de te criar, penso que o Senhor criador dos mundos cessou. As mulheres não se saciam ao ver-te; que desejo não nasceria nos homens?
4.14.36
प्रवालपुष्पस्तबकैराचिता वनदेवताः ।
त्वामेव हि निरीक्षन्ते विस्मिता रूपसंपदा ॥ ४.१४.३६ ॥
As deusas da floresta, adornadas com cachos de botões e flores, só te contemplam, maravilhadas com a riqueza da tua beleza.
4.14.37
अन्तःपुरगता नार्यो मृगाः पक्षिगणा नराः ।
सर्वे त्वामेव कल्याणि निरीक्षन्ते सुविस्मिताः ॥ ४.१४.३७ ॥
As mulheres dos aposentos internos, os cervos, os bandos de aves e os homens — todos te contemplam, ó auspiciosa, profundamente admirados.
4.14.38
न त्वादृशी काचन मे त्रिषु लोकेषु सुन्दरी ।
दृष्टपूर्वा श्रुता वाऽपि चक्षुपा विद्यते शुभा ॥ ४.१४.३८ ॥
Nos três mundos não há para mim uma beleza como a tua — nunca a vi com meus olhos nem ouvi falar dela, e nenhuma outra de forma tão auspiciosa existe.
4.14.39
नास्ति देवी न गन्धर्वी न यक्षी न च किन्नरी ।
सैरन्ध्री नाम मे जातिर्वन्यमूलफलाशना ॥ ४.१४.३९ ॥
Não sou deusa, nem gandharvī, nem yakṣī, nem mesmo kinnarī. Meu nome é Sairandhrī, essa é a minha condição; alimento-me de raízes e frutos da floresta.
4.14.40
पतीनां प्रेक्षमाणानां कस्मिंश्चित्कारणान्तरे ।
केशपाशे परामृष्टा साऽहं त्रस्ता वनं गता ॥ ४.१४.४० ॥
Enquanto meus maridos observavam, sob algum outro pretexto, fui agarrada pela trança dos cabelos; aterrorizada, fui para a floresta.
4.14.41
तत्र द्वादशवर्षाणि वन्यमूलफलाशना ।
चराम्यनिलया सुभ्रूः सा तवान्तिकमागता ॥ ४.१४.४१ ॥
Ali, por doze anos, vaguei sem lar, alimentando-me de raízes e frutos da floresta; ó de belas sobrancelhas, por isso vim para perto de ti.
4.14.42
जानामि केशान्ग्रथितुं विचित्रान्ग्रथितुं मणीन् ।
मल्लिकोत्पलपद्मानां जानामि ग्रथितुं स्रजः ॥ ४.१४.४२ ॥
Sei trançar os cabelos em desenhos intrincados, enfiar joias e tecer guirlandas de jasmim, lótus azul e lótus.
4.14.43
सिन्धुवारकजातीनां रचयाम्यवतंसकान् ।
पत्रं मृगाङ्गमगरुं पिषे च हरिचन्दनम् ।
ग्रथयिष्यामि चित्राश्च स्रजः परमशोभनाः ॥ ४.१४.४३ ॥
Faço adornos para as orelhas com flores de sindhuvāraka e jātī. Moo almíscar, agarwood e sândalo amarelo. Vou enfiar guirlandas variadas e belíssimas.
4.14.44
आराधनं सत्यभामां कृष्णस्य महिषीं प्रियाम् ।
कृष्णां च भार्यां पार्थानां नारीणामुत्तमां तथा ॥ ४.१४.४४ ॥
Servi Satyabhāmā, a amada rainha principal de Kṛṣṇa, e Kṛṣṇā, esposa dos filhos de Pṛthā, a melhor das mulheres.
4.14.45
तथाऽस्मि सुभ्रुवा चाहमिष्टलाभेन तोषिता ।
मालिनी चेति मे नाम स्वयं देवी चकार ह।
कृष्णा कमलपत्राक्षी सा मे प्राणसमा सखी ॥ ४.१४.४५ ॥
Assim, fiquei satisfeita pelo que obtive da de belas sobrancelhas. A própria deusa me deu o nome de Mālinī. Kṛṣṇā, de olhos como pétalas de lótus, é minha amiga, querida como a minha própria vida.
4.14.46
न चाहं चिरमिच्छामि क्वचिद्वस्तुं शुभानने ।
व्रतं किलैतदस्माकं कुलधर्मोऽयमीदृशः ॥ ४.१४.४६ ॥
Nem desejo permanecer muito tempo em lugar algum, ó de rosto formoso. Este é o nosso voto; tal é o costume da nossa família.
4.14.47
योऽस्माकं तु हरेद्द्रव्यं देशं वसनमेव वा ।
न क्रोद्धव्यं किलास्माभिरस्मद्गुरुरमर्षणः ॥ ४.१४.४७ ॥
Quem tomar nossos bens, nosso lugar ou até nossa roupa, não devemos nos irar, pois nosso mestre é intolerante.
4.14.48
साऽहं वनानि दुर्गाणि तीर्थानि च सरांसि च ।
शैलांश्च विविधान्रम्यान्सरितश्च समुद्रगाः ॥ ४.१४.४८ ॥
Eu, a que vaguei por florestas intransitáveis, vaus sagrados e lagos, muitas montanhas deliciosas e os rios que correm para o mar.
4.14.49
भर्तृशोकपरीताङ्गी भर्तृसब्रह्मचारिणी ।
विचरामि महीं दुर्गां यत्र सायंनिवेशना ॥ ४.१४.४९ ॥
Com os membros consumidos pelo luto de meus esposos, companheira de voto de castidade de meus esposos, vago por esta terra áspera, onde ao anoitecer faço morada.
4.14.50
वीरपत्नी यदा देवी चरमाणेषु भर्तृषु ।
साऽहं विवत्सा विधिना गन्धमादनपर्वतात्।
शृणोमि तव सौशील्यं भर्तुर्मधुरभाषिणि ॥ ४.१४.५० ॥
Ó deusa, esposa de heróis, quando meus esposos vagavam, pelo destino separei-me do monte Gandhamādana. Ó tu de fala doce, ouço falar de tua gentileza e da de teu esposo.
4.14.51
माहात्म्यं च ततः श्रुत्वा ब्राह्मणानां समीपतः ।
त्वामुपस्थातुमिच्छामि ततश्चाहमिहागता ॥ ४.१४.५१ ॥
Então, tendo ouvido de tua grandeza dos brâmanes próximos, desejo servir-te, e por isso vim aqui.
4.14.52
गुरवो मम धर्मश्च वायुः शक्रस्तथाऽश्विनौ ।
तेषां प्रसादाच्च न मां कश्चिद्धर्षयते पुमान् ॥ ४.१४.५२ ॥
Meus mestres são Dharma, Vāyu, Śakra, e igualmente os dois Aśvin. Por sua graça, nenhum homem ousa assaltar-me.
4.14.53
एवमुक्त्वा सुदेष्णां तां कृताञ्जलिपुटा स्थिता ।
साऽब्रवीद्विस्मयाविष्टा द्रौपदीं योषितां वराम् ॥ ४.१४.५३ ॥
Tendo dito isso a Sudeṣṇā, ela falou a Draupadī, que estava de pé com as palmas unidas, a melhor das mulheres, cheia de admiração.
4.14.54
न भरेयमहं भद्रे संशयो मम विद्यते ।
राजा त्वयं हि त्वां दृष्ट्वा मतिं पापां करिष्यति ॥ ४.१४.५४ ॥
Ó bem-aventurada, não posso assumir a responsabilidade por ti; tenho dúvidas, pois o rei, ao ver-te, formará um propósito pecaminoso.
4.14.55
साऽहं त्वां न क्षमां मन्ये वसन्तीमिह वेश्मनि ।
एष दोषोस्ति सुश्रोणि कथं वाभीरु मन्यसे ॥ ४.१४.५५ ॥
Não acho adequado que habites nesta casa. Ó de belos quadris, isto é uma falta. Ó destemida, como o consideras?
4.14.56
स्थिता राजकुले नार्यो याश्चेमा मम वेश्मनि ।
त्वामेवैकां निरीक्षन्ते विस्मयाद्वरवर्णिनि ॥ ४.१४.५६ ॥
As mulheres que estão na casa real e na minha só te olham, a ti, com espanto, ó de bela tez.
4.14.57
वृक्षांश्चोपस्थितान्पश्य य इमे मम वेश्मनि ।
विनमन्ते हि त्वां दृष्ट्वा पुमांसं कं न लोभयेः ॥ ४.१४.५७ ॥
Olha estas árvores próximas da minha casa; ao verem-te, inclinam-se. Que homem não seduzirias?
4.14.58
बिभर्षि परमं रूपमतिमानुषमद्भुतम् ।
तिर्यग्योनिगताश्चापि निरीक्षन्ते सविस्मयाः ।
तव रूपमनिन्द्याङ्गि किं पुनर्मानवा भुवि ॥ ४.१४.५८ ॥
Ostentas uma beleza suprema, maravilhosa e acima do humano. Até as criaturas de nascimento animal te olham com espanto. Ó de membros sem defeito, que dizer dos homens da terra?
4.14.59
राजा विराटः सुश्रोणि दृष्ट्वा ते परमं वपुः ।
मां विहाय वरारोहे त्वां गच्छेत्सर्वचेतसा ॥ ४.१४.५९ ॥
Ó de belas ancas, o rei Virāṭa, ao ver o teu corpo supremo, ó de belas coxas, abandonar-me-ia e iria a ti de todo o coração.
4.14.60
यं हि त्वमनवद्याङ्गी नरमायतलोचने ।
सुप्रसन्ना हि वीक्षेथाः स कामवरागो भवेत् ॥ ४.१४.६० ॥
Ó de membros sem defeito, ó de olhos grandes, o homem sobre quem lançares um olhar muito favorável ficaria dominado pelo desejo.
4.14.61
सुस्नाताऽलंकृता हि त्वं यमीक्षेथा हि मानुषम् ।
ग्लानिर्न तस्य दुःखं वा न तन्द्रिर्न पराजयः ॥ ४.१४.६१ ॥
Banhada e adornada, o homem que você olhar não terá cansaço, nem tristeza, nem letargia, nem derrota.
4.14.62
न शोको न च सन्तापो न क्रोधो नानृतं वदे ।
यं त्वं सर्वातवद्याङ्गि भजेथाः समलंकृता ॥ ४.१४.६२ ॥
Ó tu de membros perfeitos, aquele a quem te unires adornada não conhecerá tristeza, angústia nem ira, nem dirá mentira.
4.14.63
न व्याधिर्न जरा तस्य न तृष्णा न क्षुधा भवेत् ।
यस्य त्वं वशगा सुभ्रु भवेरङ्कगता सती ॥ ४.१४.६३ ॥
Ó tu de belas sobrancelhas, aquele a quem te submeteres, sentada em seu colo como esposa fiel, não conhecerá doença, velhice, sede nem fome.
4.14.64
पञ्चत्वमपि संप्राप्तं यं च त्वं परिपस्वजेः ।
बाहुभ्यामनुरूपाभ्यां स जीवेदिति मे मतिः ॥ ४.१४.६४ ॥
Mesmo quem alcançou a morte, a quem abraçares com teus braços adequados, viverá; tal é a minha opinião.
4.14.65
यस्य हि त्वं भवेर्भार्या यं च हृष्टा परिष्वजेः ।
अतिजीवेस्य सर्वेषु देवेष्विव पुरन्दरः ॥ ४.१४.६५ ॥
Aquele de quem serás esposa, e a quem abraçares com alegria, viverá além do comum, como Indra entre todos os deuses.
4.14.66
अध्यारोहेद्यथा वृक्षं यथा वाऽऽरुह्य तक्षति ।
राजवेश्मनि वामोरु ननु स्यास्त्वं तथा मम ॥ ४.१४.६६ ॥
Como alguém sobe a uma árvore, ou, tendo subido, a derruba, assim, ó tu de belas coxas, no palácio real serás certamente minha.
4.14.67
यथा कर्कटकी गर्भमाधत्ते मृत्युमात्मनः ।
तथाविधमहं मन्ये तव सुभ्रु समागमम् ॥ ४.१४.६७ ॥
Assim como a caranguejeira concebe a própria morte no ventre, assim considero eu esta união contigo, ó de belas sobrancelhas.
4.14.68
अनुमानये त्वां सैरन्ध्रि नावमन्ये कथंचन ।
भर्तृशीलभयाद्भद्रे तव वासं न रोचये ॥ ४.१४.६८ ॥
Suplico-te, Sairandhrī; de modo algum quero desonrar-te. Mas, por medo do caráter do teu marido, ó bondosa, não desejo que permaneças aqui.
4.14.69
नाहं शक्या विराटेन यद्वा चान्येन केनचित् ।
देवगन्धर्वयक्षैर्वा द्रष्टुं दुष्टेन चेतसा ॥ ४.१४.६९ ॥
Não posso ser olhada com mente perversa por Virāṭa, nem por outro qualquer, nem por deuses, gandharvas ou yakṣas.
4.14.70
गन्धर्वाः पालयन्ते मां सुकुलाः पञ्च सुव्रताः ।
पुत्रा देवादिदेवानां सूर्यपावकवर्चसः ॥ ४.१४.७० ॥
Cinco gandharvas de nobre linhagem e bons votos me protegem; são filhos do primeiro dos deuses, brilhantes como o sol e o fogo.
4.14.71
यश्च दुःशीलवान्मर्त्यो मां स्पृशेद्दुष्टचेतसा ।
स तामेव निशां शीघ्रं शयीत मुसलैर्हतः ॥ ४.१४.७१ ॥
O mortal de mau caráter que me tocar com mente perversa, nessa mesma noite logo se deitará, abatido por clavas.
4.14.72
यस्यापि हि शतं पूर्णं बान्धवानां भवेदपि ।
सहस्रं वा विशालाक्षि कोटिर्वापि सहस्रिका ।
दुष्टचित्तश्च मां ब्रूयान्न स जीवेत्तवाग्रतः ॥ ४.१४.७२ ॥
Mesmo que tenha cem, mil ou até dez milhões de parentes, ó de grandes olhos, quem me falar com mente perversa não viverá diante de ti.
4.14.73
न तस्य त्रिदशा देवा नासुरा न च पन्नगाः ।
तेभ्यो गन्धर्वराजेभ्यस्त्राणं कुर्युरसंशयम् ॥ ४.१४.७३ ॥
Nem deuses, nem asuras, nem serpentes o protegeriam daqueles senhores dos gandharvas, sem dúvida.
4.14.74
सुदेष्णे विश्वस त्वं मां स्वजने बान्धवेऽपि वा ।
नाहं शक्या नरैर्द्रष्टुं न च मे वृत्तमीदृशम् ॥ ४.१४.७४ ॥
Ó Sudeṣṇā, confia em mim, seja entre a tua gente ou os teus parentes. Não sou alguém que homens possam ver, e a minha conduta não é assim.
4.14.75
यो मे न दद्यादुच्छिष्टं न च पादौ प्रधावयेत् ।
प्रीयेरंस्तेन वासेन गन्धर्वाः पतयो मम ॥ ४.१४.७५ ॥
Quem não me der as sobras nem lavar os meus pés, com essa veste os meus maridos gandharvas ficarão satisfeitos.
4.14.76
यो हि मां पुरुषो गृद्ध्येद्यथाऽन्याः प्राकृतस्त्रियः ।
तामेव स इमां रात्रिं प्रविशेदपरां तनुम् ॥ ४.१४.७६ ॥
O homem que me desejar como deseja outras mulheres comuns, que nesta mesma noite entre em outro corpo.
4.14.77
न चाप्यहं चालयितुं शक्या केनचिदङ्गने ।
दुःखशीलाश्च गन्धर्वास्त इमे बलिनः प्रियाः ।
एवं निवसमानायां मयि मा ते भयं हि भूत् ॥ ४.१४.७७ ॥
Ó mulher, ninguém pode mover-me. Estes gandharvas são de temperamento duro, fortes e queridos por mim. Enquanto eu viver assim, que não tenhas medo.
4.14.78
एवमुक्ता तु सैरन्ध्र्या सुदेष्णा वाक्यमब्रवीत् ।
वसेह मयि कल्याणि यदि ते वृत्तमीदृशम् ॥ ४.१४.७८ ॥
Quando Sairandhrī assim falou, Sudeṣṇā proferiu estas palavras: Ó auspiciosa, se a tua conduta é tal, fica aqui comigo.
4.14.79
कश्च ते दातुमुच्छिष्टं पुमानर्हति भामिनि ।
प्रसारयेच्च कः पादौ लक्ष्मीं दृष्ट्वैव बुद्धिमान् ॥ ४.१४.७९ ॥
Ó mulher radiante, que homem merece dar-te sobras? E, ao ver-te, como Lakṣmī, que homem sábio estenderia a mão para os teus pés?
4.14.80
एवमाचारसंपन्ना एवं देवपरायणा ।
रक्ष्या त्वमसि भूतानां सावित्रीवद्विजन्मनाम् ॥ ४.१४.८० ॥
Dotada de tal conduta e devota aos deuses dessa maneira, és digna de ser protegida por todos os seres, como Sāvitrī e os duas vezes nascidos.
4.14.81
देवता इव कल्याणि पूजिता वरवर्णिनी ।
वस भद्रे मयि प्रीता प्रीतिर्हि मयि वर्तते।
सर्वकामैः प्रमुदिता निरुद्विग्नमनाः सुखम् ॥ ४.१४.८१ ॥
Ó auspiciosa, honrada como uma deusa, ó de tez excelente, ó graciosa, fica comigo com alegria; o meu afeto está em ti. Regozijando-te com todos os teus desejos cumpridos, vive feliz e com a mente tranquila.
4.14.82
सुदेष्णयैवमुक्ता सा संप्रीता चारुहासिनी ।
निर्विशङ्का विराटस्य विवेशान्तःपुरं सुखम् ॥ ४.१४.८२ ॥
Assim interpelada por Sudeṣṇā, ela, muito satisfeita e de sorriso encantador, entrou sem medo e felizmente nos aposentos interiores de Virāṭa.
4.14.83
याज्ञसेनी सुदेष्णां तु शुश्रूपन्ती विशांपते ।
अवसत्परिचारार्हा सुदुःखं जनमेजय ॥ ४.१४.८३ ॥
Ó senhor dos homens, Yājñasenī (Draupadī), servindo Sudeṣṇā, embora digna de ser servida, viveu em grande sofrimento, ó Janamejaya.
4.14.84
एवं विराटे न्यवसंस्तु पाण्डवाः कृष्णा तथाऽन्तःपुरमेत्य शोभना ।
अज्ञातचर्यां प्रतिरुद्धमानसा यथाऽग्रथो भस्मनि गूढतेजसः ॥ ४.१४.८४ ॥
Assim habitaram os Pāṇḍavas no reino de Virāṭa, e Kṛṣṇā, radiante, também entrou nos aposentos interiores. Na sua vida oculta, com as mentes contidas, viveram como fogos cobertos de cinza, com o seu brilho escondido.