Mahābhārata · Adhyāya 4.16
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.16.1
वसमानेषु पार्थेषु मत्स्यस्य नगरे तदा ।
महारथेषु च्छन्नेषु मासा दश समाययुः ॥ ४.१६.१ ॥
Mientras los Pāṇḍavas vivían ocultos en la ciudad del rey Matsya, y los grandes guerreros permanecían escondidos, transcurrieron diez meses.
4.16.2
याज्ञसेनी सुदेष्णां तु शुश्रूषन्ती विशांपते ।
आवसत्परिचारार्हा सुदुःखं जनमेजय ॥ ४.१६.२ ॥
Oh Janamejaya, señor de los pueblos, Draupadī, hija de Yajñasena, sirviendo a Sudeṣṇā, aunque digna de ser sirvienta, vivió allí con gran sufrimiento.
4.16.3
तथा चरन्ती पाञ्चाली सुदेष्णाया निवेशने ।
ता देवीं तोपयामास तथा चान्तःपुरस्त्रियः ॥ ४.१६.३ ॥
Así, moviéndose en la residencia de Sudeṣṇā, Draupadī de los Pañcāla complació a aquella reina, y de igual modo a las mujeres de los aposentos interiores.
4.16.4
तस्मिन्वर्षे गतप्राये कीचकस्तु महाबलः ।
सेनापतिर्विराटस्य ददर्श द्रुपदात्मजाम् ॥ ४.१६.४ ॥
Cuando aquel año casi había terminado, el poderoso Kīcaka, comandante del ejército de Virāṭa, vio a la hija de Drupada.
4.16.5
तां दृष्ट्वा देवगर्भायां चरन्तीं देवतामिव ।
कीचकः कामयामास कामबाणप्रपीडितः ॥ ४.१६.५ ॥
Al verla, moviéndose como una diosa de forma divina, Kīcaka, atormentado por las flechas del deseo, la anheló.
4.16.6
स तु कामाग्निसंतप्तः सुदेष्णामभिगम्य वै ।
प्रहसन्निव सेनानीरिदं वचनमब्रवीत् ॥ ४.१६.६ ॥
Aquel comandante, abrasado por el fuego del deseo, se acercó a Sudeṣṇā y, como si riera, pronunció estas palabras.
4.16.7
नेयं मया जातु पुरेह दृष्टा राज्ञी विराटस्य निवेशने शुभा ।
रूपेण चोन्मादयतीव मां भृशं गन्धेन जाता मदिरेव भामिनी ॥ ४.१६.७ ॥
Nunca antes había visto a esta auspiciosa reina en la morada de Virāṭa. Su belleza me enloquece en gran medida, y su fragancia es como si hubiera nacido del vino, esta bella mujer.
4.16.8
का देवरूपा हृदयंगमा शुभे ह्याचक्ष्व मे कस्य कुतोत्र शोभने ।
चित्तं हि निर्मथ्य करोति मां वशे न चान्यदत्रौपधमस्ति मे मतम् ॥ ४.१६.८ ॥
Oh auspiciosa, ¿quién es esta mujer de forma divina y que cautiva el corazón? Dime, ¿de quién es y de dónde ha venido aquí? Ella agita mi mente y me somete a su dominio; en mi opinión no hay otro remedio para esto.
4.16.9
अहो तवेयं परिचारिका शुभा प्रत्यग्ररूपा प्रतिभाति मामियम् ।
अयुक्तरूपं हि करोति कर्म ते प्रशास्तु मां यच्च ममास्ति किंचन ॥ ४.१६.९ ॥
¡Ah! Esta hermosa sirvienta tuya me parece de un aspecto nuevo. Aunque de forma impropia, realiza tu trabajo; que ella me instruya en lo que yo tenga.
4.16.10
प्रभूतनागाश्वरथं महाजनं समृद्धियुक्तं बहुपानयोजनम् ।
मनोहरं काञ्चनचित्रभूषणं गृहं महच्छोभयतामियं मम ॥ ४.१६.१० ॥
Esta mi gran casa, abundante en elefantes, caballos y carros, con un gran séquito, dotada de prosperidad, provista de mucha bebida y alimento, deliciosa, adornada con ornamentos dorados y variados, ella la embellecerá.
4.16.11
ततः सुदेष्णामनुमन्त्र्य कीचकस्ततः समभ्येत्य नराधिपात्मजाम् ।
उवाच कृष्णामभिसान्त्वयंस्तदा मृगेन्द्रकन्यामिव जम्बुको वने ॥ ४.१६.११ ॥
Entonces, tras consultar a Sudeṣṇā, Kīcaka se acercó a la hija del rey y, consolando a Kṛṣṇā, le habló como un chacal habla a la hija del león en el bosque.
4.16.12
का त्वं कस्यासि कल्याणि कुतो वा त्वं वरानने ।
प्राप्ता विराटनगरं तत्त्वमाचक्ष्व शोभने ॥ ४.१६.१२ ॥
¡Oh auspiciosa, oh de hermoso rostro! ¿Quién eres? ¿De quién eres, y de dónde has llegado a la ciudad de Virāṭa? Dilo, oh radiante.
4.16.13
रूपमग्र्यं तथा कान्तिः सौकुमार्यमनुत्तमम् ।
कान्त्या विभाति वक्रं ते शशाङ्क इव निर्मलं ॥ ४.१६.१३ ॥
Tu belleza es suprema, y tu resplandor y delicadeza son incomparables. Tu rostro brilla con su esplendor como la luna sin mancha.
4.16.14
नेत्रे सुविपुले सुभ्रु पद्मपत्रनिभेशुभे ।
वाक्यं ते चारुसर्वाङ्गि परपुष्टरुतोपमम् ॥ ४.१६.१४ ॥
Tus ojos son muy amplios, como pétalos de loto, oh de bellas cejas, oh auspiciosa. Oh de miembros hermosos, tu voz es como el canto del cuco.
4.16.15
एवंरूपा मया नारी काचिदन्या महीतले ।
न दृष्टपूर्वा सुश्रोणि यादृशी त्वमनिन्दिते ॥ ४.१६.१५ ॥
Oh de bellas caderas, oh intachable, ninguna otra mujer de forma semejante a la tuya he visto antes en esta tierra.
4.16.16
लक्ष्मीः पद्मालया का त्वमथ भूतिः सुमध्यमे ।
ह्रीः श्रीः कीर्तिरथो कान्तिरासां का त्वं वरानने ॥ ४.१६.१६ ॥
Oh de cintura esbelta, ¿eres Lakṣmī, que habita en el loto, o Bhūti? Oh de rostro hermoso, ¿cuál de ellas eres: Pudor, Esplendor, Fama o Resplandor?
4.16.17
अतीव रूपिणी किं त्वमनङ्गविहारिणी ।
अतीव भ्राजसे सुभ्रु प्रभेवेन्दोरनुत्तमा ॥ ४.१६.१७ ॥
¿Eres extremadamente hermosa, retozando como con Ananga (Kāma)? Oh de bellas cejas, brillas en extremo, como la luz incomparable de la luna.
4.16.18
अपि चेक्षणपक्ष्माणां स्थितज्योत्स्नोपमं शुभम् ।
दिव्यांशुरश्मिभिर्वृत्तं दिव्यकान्तिमनोरमम् ॥ ४.१६.१८ ॥
Y tu hermoso brillo, como la luz de la luna posada en las pestañas de tus ojos, rodeado de rayos divinos, es encantador con un esplendor divino.
4.16.19
निरीक्ष्य वक्रचन्द्रं ते लक्ष्म्याऽनुपमया युतम् ।
कृत्स्ने जगति को नेह कामस्य वशगो भवेत् ॥ ४.१६.१९ ॥
Al contemplar tu rostro de luna ladeada, dotado de un esplendor incomparable, ¿quién en todo este mundo no caería bajo el dominio del deseo?
4.16.20
हारालंकारयोग्यौ तु स्तनौ चोभौ शुभोभनौ ।
सुजातौ सहितौ लक्ष्म्या पीनौ वृत्तौ निरन्तरौ ॥ ४.१६.२० ॥
Y tus dos pechos, dignos de collares y adornos, son muy hermosos y bien formados, dotados de esplendor, llenos, redondos y juntos.
4.16.21
कुड्मलाम्बुरुहाकारौ तव सुभ्रु पयोधरौ ।
कामप्रतोदाविव मां तुदतश्चारुहासिनि ॥ ४.१६.२१ ॥
¡Oh tú de hermosas cejas, oh tú de dulce sonrisa! Tus pechos, con forma de capullos de loto, me pinchan como si fueran los aguijones del deseo.
4.16.22
वलीविभङ्गचतुरं स्तनभारविनामितम् ।
कराग्रसंमितं मध्यं तवेदं तनुमध्यमे ॥ ४.१६.२२ ॥
¡Oh tú de cintura esbelta! Esta cintura tuya, diestra en los pliegues de sus curvas, doblada por el peso de tus pechos, es medible con la punta de la mano.
4.16.23
दृष्ट्वैव चारुजघनं सरित्पुलिनसंनिभम् ।
कामव्याधिरसाध्यो मामप्याक्रामति भामिनि ॥ ४.१६.२३ ॥
Apenas he visto tus bellas caderas, semejantes a la orilla de un río, oh mujer apasionada, la enfermedad del deseo, incurable incluso con remedios, también me asalta.
4.16.24
जज्वाल चाग्निमदनो दावाग्निरिव निर्दयः ।
त्वत्सङ्गमाभिसंकल्पविवृद्धो मां दहत्ययम् ॥ ४.१६.२४ ॥
Como un incendio forestal despiadado, el fuego de Madana se encendió; crecido por el propósito de unirse a ti, me consume.
4.16.25
आत्मप्रदानवर्षेण संगमाम्भोधरेण च ।
शमयस्व वरारोहे ज्वलन्तं मन्मथानलम् ॥ ४.१६.२५ ॥
Oh, mujer de las mejores caderas, con la lluvia de entregarte y la nube de la unión, apaga el fuego ardiente de Manmatha.
4.16.26
मच्चित्तोन्मादनकरा मन्मथस्य शरोत्कराः ।
त्वत्सङ्गमाशानिशितास्तीव्राः शशिनिभानने ।
मह्यं विदार्य हृदयमिदं निर्दयवेगिताः ॥ ४.१६.२६ ॥
Oh, mujer de rostro de luna, las andanadas de flechas de Manmatha que enloquecen mi mente, afiladas por la esperanza de unirme a ti, lanzadas con fuerza despiadada, han desgarrado mi corazón.
4.16.27
प्रविष्टा ह्यसितापाङ्गि प्रचण्डाश्चण्डदारुणाः ।
अत्युन्मादसमारम्भाः प्रीत्युन्मादकरा मम।
आत्मप्रदानसंभोगैर्मामुद्धर्तुमिहार्हसि ॥ ४.१६.२७ ॥
Oh, mujer de ojos oscuros, estas flechas feroces, terribles y que causan extrema locura han entrado en mí y despiertan la locura del amor. Aquí debes levantarme entregándote y uniéndote a mí.
4.16.28
चित्रमाल्याम्बरधरा सर्वाभरणभूषिता ।
कामं प्रकामं सेव त्वं मया सह विलासिनि ॥ ४.१६.२८ ॥
Vestida de guirnaldas y ropas variadas, adornada con todas las joyas, oh mujer juguetona, deléitate conmigo cuanto desees, hasta tu plena voluntad.
4.16.29
नार्हसीहासुखं वस्तुं सुखार्हा सुखवर्जिता ।
प्राप्नुह्यनुत्तमं सौख्यं मत्तस्त्वं मत्तगामिनि ॥ ४.१६.२९ ॥
No deberías permanecer aquí en la desdicha; digna de felicidad, estás privada de ella. Obtén de mí la suprema dicha, oh mujer de andar embriagador.
4.16.30
स्वादून्यमृतकल्पानि पेयानि विविधानि च ।
पिबमाना मनोज्ञानि रममाणा यथासुखम् ॥ ४.१६.३० ॥
Bebiendo bebidas deliciosas como néctar, de muchas clases, agradables a la mente, deleitándose a su gusto.
4.16.31
भोगोपचारान्विविधान्सौभाग्यं चाप्यनुत्तमम् ।
पानं पिब महाभागे भोगैश्चानुत्तमैः शुभैः ॥ ४.१६.३१ ॥
Diversas comodidades y placeres, y también la suprema fortuna. Bebe, oh gran afortunada, con placeres supremos y auspiciosos.
4.16.32
इदं हि रूपं प्रथमं तवानघे निरर्थकं केवलमद्य भामिनि ।
अधार्यमाणा स्नगिवोत्तमा शुभा न शोभसे सुन्दरि शोभना सती ॥ ४.१६.३२ ॥
Esta, tu primera belleza, oh intachable, ahora es inútil y vana, oh dama. Como una excelente guirnalda no lucida, oh auspiciosa, no resplandeces, oh hermosa, aunque seas encantadora.
4.16.33
त्यजामि दारान्मम ये पुरातना भवन्तु दास्यस्तव चारुहासिनि ।
अहं च ते सुन्दरि दासवत्स्थितः सदा भविष्ये वशगो वरानने ॥ ४.१६.३३ ॥
Oh dulcemente sonriente, abandono a mis antiguas esposas; que sean tus sirvientas. Y, oh hermosa, siempre estaré bajo tu dominio como un esclavo, oh de hermoso rostro.