ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 4.16
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.16.1
वसमानेषु पार्थेषु मत्स्यस्य नगरे तदा ।
महारथेषु च्छन्नेषु मासा दश समाययुः ॥ ४.१६.१ ॥
ପାଣ୍ଡବମାନେ ମତ୍ସ୍ୟରାଜଙ୍କ ନଗରରେ ଲୁଚି ରହୁଥିବା ସମୟରେ, ମହାରଥୀମାନେ ଗୋପନରେ ଥାଉଁ ଥାଉଁ ଦଶ ମାସ ଅତିବାହିତ ହେଲା।
4.16.2
याज्ञसेनी सुदेष्णां तु शुश्रूषन्ती विशांपते ।
आवसत्परिचारार्हा सुदुःखं जनमेजय ॥ ४.१६.२ ॥
ହେ ଜନମେଜୟ! ଯାଜ୍ଞସେନୀ ଦ୍ରୌପଦୀ ସୁଦେଷ୍ଣାଙ୍କ ସେବା କରି, ସେବାର ଯୋଗ୍ୟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଅତି ଦୁଃଖରେ ସେଠାରେ ରହିଲେ।
4.16.3
तथा चरन्ती पाञ्चाली सुदेष्णाया निवेशने ।
ता देवीं तोपयामास तथा चान्तःपुरस्त्रियः ॥ ४.१६.३ ॥
ଏହିପରି ସୁଦେଷ୍ଣାଙ୍କ ଗୃହରେ ବିଚରଣ କରୁଥିବା ପାଞ୍ଚାଳୀ ସେହି ଦେବୀଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କଲେ; ଅନ୍ତଃପୁରର ସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସେହିପରି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କଲେ।
4.16.4
तस्मिन्वर्षे गतप्राये कीचकस्तु महाबलः ।
सेनापतिर्विराटस्य ददर्श द्रुपदात्मजाम् ॥ ४.१६.४ ॥
ସେହି ବର୍ଷ ପ୍ରାୟ ଗତ ହେଲାବେଳେ, ବିରାଟଙ୍କ ସେନାପତି ମହାବଳୀ କୀଚକ ଦ୍ରୁପଦ-କନ୍ୟାଙ୍କୁ ଦେଖିଲା।
4.16.5
तां दृष्ट्वा देवगर्भायां चरन्तीं देवतामिव ।
कीचकः कामयामास कामबाणप्रपीडितः ॥ ४.१६.५ ॥
ଦେବୀ ପରି ବିଚରଣ କରୁଥିବା ଦିବ୍ୟ-ରୂପା ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, କାମବାଣରେ ପୀଡ଼ିତ କୀଚକ ତାଙ୍କୁ କାମନା କଲା।
4.16.6
स तु कामाग्निसंतप्तः सुदेष्णामभिगम्य वै ।
प्रहसन्निव सेनानीरिदं वचनमब्रवीत् ॥ ४.१६.६ ॥
କାମାଗ୍ନିରେ ଦଗ୍ଧ ସେହି ସେନାପତି ସୁଦେଷ୍ଣାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ଯେମିତି ହସି ହସି ଏହି କଥା କହିଲା।
4.16.7
नेयं मया जातु पुरेह दृष्टा राज्ञी विराटस्य निवेशने शुभा ।
रूपेण चोन्मादयतीव मां भृशं गन्धेन जाता मदिरेव भामिनी ॥ ४.१६.७ ॥
ବିରାଟଙ୍କ ପ୍ରାସାଦରେ ଏହା ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ ଏହି ଶୁଭ ରାଣୀଙ୍କୁ କେବେ ଦେଖି ନ ଥିଲି। ତାଙ୍କ ରୂପ ମୋତେ ଅତ୍ୟଧିକ ଉନ୍ମତ୍ତ କରୁଛି, ଆଉ ତାଙ୍କ ସୁଗନ୍ଧ ଯେମିତି ମଦିରାରୁ ଜନ୍ମିଛି ପରି ଲାଗୁଛି।
4.16.8
का देवरूपा हृदयंगमा शुभे ह्याचक्ष्व मे कस्य कुतोत्र शोभने ।
चित्तं हि निर्मथ्य करोति मां वशे न चान्यदत्रौपधमस्ति मे मतम् ॥ ४.१६.८ ॥
ହେ ଶୁଭେ, ଦେବରୂପା ଓ ହୃଦୟହାରିଣୀ ଏ କିଏ? ଏ କାହାର, ଏଠାକୁ କେଉଁଠାରୁ ଆସିଛି ତାହା ମୋତେ କୁହ। ସେ ମୋର ଚିତ୍ତ ମନ୍ଥନ କରି ମୋତେ ନିଜ ବଶରେ ଆଣୁଛି; ମୋ ମତରେ ଏଥିପାଇଁ ଅନ୍ୟ ଔଷଧ ନାହିଁ।
4.16.9
अहो तवेयं परिचारिका शुभा प्रत्यग्ररूपा प्रतिभाति मामियम् ।
अयुक्तरूपं हि करोति कर्म ते प्रशास्तु मां यच्च ममास्ति किंचन ॥ ४.१६.९ ॥
ଅହୋ, ତୁମ ଏହି ଶୁଭ ପରିଚାରିକା ମୋତେ ନୂଆ ରୂପରେ ଦେଖାଯାଉଛି। ଅଯୋଗ୍ୟ ରୂପ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ତୁମ କାମ କରେ; ମୋ ପାଖରେ ଯାହା କିଛି ଅଛି ତାହା ସେ ମୋତେ ଶିଖାଉ।
4.16.10
प्रभूतनागाश्वरथं महाजनं समृद्धियुक्तं बहुपानयोजनम् ।
मनोहरं काञ्चनचित्रभूषणं गृहं महच्छोभयतामियं मम ॥ ४.१६.१० ॥
ବହୁ ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ଓ ରଥରେ ଭରପୂର, ମହା ଜନସମାବେଶ ଥିବା, ସମୃଦ୍ଧିଯୁକ୍ତ, ବହୁ ପାନ ଓ ଭୋଜନର ବ୍ୟବସ୍ଥା ଥିବା, ମନୋହର, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଓ ବିଚିତ୍ର ଅଳଙ୍କାରରେ ସଜ୍ଜିତ ମୋ ଏହି ମହାନ ଗୃହକୁ ଏ ଶୋଭାଇବ।
4.16.11
ततः सुदेष्णामनुमन्त्र्य कीचकस्ततः समभ्येत्य नराधिपात्मजाम् ।
उवाच कृष्णामभिसान्त्वयंस्तदा मृगेन्द्रकन्यामिव जम्बुको वने ॥ ४.१६.११ ॥
ତା'ପରେ ସୁଦେଷ୍ଣା ସହ ପରାମର୍ଶ କରି କୀଚକ ରାଜକନ୍ୟା ପାଖକୁ ଯାଇ କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ କହିଲା, ଯେପରି ବନରେ ଶିଆଳ ସିଂହର କନ୍ୟାସହ କଥା କହେ।
4.16.12
का त्वं कस्यासि कल्याणि कुतो वा त्वं वरानने ।
प्राप्ता विराटनगरं तत्त्वमाचक्ष्व शोभने ॥ ४.१६.१२ ॥
ହେ କଲ୍ୟାଣୀ, ହେ ସୁନ୍ଦରମୁଖୀ, ତୁମେ କିଏ? କାହାର? ଏବଂ କେଉଁଠାରୁ ବିରାଟ ନଗରକୁ ଆସିଛ? ହେ ଶୋଭନେ, ତାହା କୁହ।
4.16.13
रूपमग्र्यं तथा कान्तिः सौकुमार्यमनुत्तमम् ।
कान्त्या विभाति वक्रं ते शशाङ्क इव निर्मलं ॥ ४.१६.१३ ॥
ତୋ ରୂପ ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ, ତୋ କାନ୍ତି ଓ ସୁକୁମାରତା ଅନୁପମ। ତୋ ମୁଖ କାନ୍ତିରେ ନିର୍ମଳ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଝଲସେ।
4.16.14
नेत्रे सुविपुले सुभ्रु पद्मपत्रनिभेशुभे ।
वाक्यं ते चारुसर्वाङ्गि परपुष्टरुतोपमम् ॥ ४.१६.१४ ॥
ତୋ ନୟନ ଅତି ବିଶାଳ, ପଦ୍ମପାଖୁଡ଼ା ପରି; ହେ ସୁନ୍ଦର ଭ୍ରୁ, ହେ ଶୁଭେ। ହେ ସର୍ବାଙ୍ଗସୁନ୍ଦରୀ, ତୋ ବାଣୀ କୋକିଳର କୂଜନ ପରି।
4.16.15
एवंरूपा मया नारी काचिदन्या महीतले ।
न दृष्टपूर्वा सुश्रोणि यादृशी त्वमनिन्दिते ॥ ४.१६.१५ ॥
ହେ ସୁନ୍ଦର କଟିଦେଶା, ହେ ଅନିନ୍ଦିତା, ଏ ପୃଥିବୀରେ ତୋ ପରି ରୂପବତୀ ଆଉ କୌଣସି ନାରୀ ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ଦେଖି ନାହିଁ।
4.16.16
लक्ष्मीः पद्मालया का त्वमथ भूतिः सुमध्यमे ।
ह्रीः श्रीः कीर्तिरथो कान्तिरासां का त्वं वरानने ॥ ४.१६.१६ ॥
ହେ ସୁମଧ୍ୟମା, ତୁମେ କି ପଦ୍ମାଳୟା ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ନା ବୈଭବ? ହେ ବରାନନେ, ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ତୁମେ କିଏ — ଲଜ୍ଜା, ଶ୍ରୀ, କୀର୍ତ୍ତି, ନା କାନ୍ତି?
4.16.17
अतीव रूपिणी किं त्वमनङ्गविहारिणी ।
अतीव भ्राजसे सुभ्रु प्रभेवेन्दोरनुत्तमा ॥ ४.१६.१७ ॥
ତୁମେ କି ଅତି ରୂପବତୀ, ଅନଙ୍ଗ (କାମ) ସହିତ ବିହାର କରୁଥିବା? ହେ ସୁନ୍ଦର ଭ୍ରୁ, ଚନ୍ଦ୍ରର ଅନୁପମ ପ୍ରଭା ପରି ତୁମେ ଅତ୍ୟଧିକ ଝଲସୁଛ।
4.16.18
अपि चेक्षणपक्ष्माणां स्थितज्योत्स्नोपमं शुभम् ।
दिव्यांशुरश्मिभिर्वृत्तं दिव्यकान्तिमनोरमम् ॥ ४.१६.१८ ॥
ତୋ ଆଖିପତ୍ରରେ ସ୍ଥିର ଜ୍ୟୋତ୍ସ୍ନାସମ ଶୁଭ ଦୀପ୍ତି ଦିବ୍ୟ କିରଣରେ ଘେରା, ଦିବ୍ୟ କାନ୍ତିରେ ମନୋରମ।
4.16.19
निरीक्ष्य वक्रचन्द्रं ते लक्ष्म्याऽनुपमया युतम् ।
कृत्स्ने जगति को नेह कामस्य वशगो भवेत् ॥ ४.१६.१९ ॥
ତୋ ଅନୁପମ ଶୋଭାଯୁକ୍ତ ବଙ୍କା ଚନ୍ଦ୍ରମୁଖ ଦେଖି ଏହି ସମଗ୍ର ଜଗତରେ କିଏ କାମବଶ ନ ହେବ?
4.16.20
हारालंकारयोग्यौ तु स्तनौ चोभौ शुभोभनौ ।
सुजातौ सहितौ लक्ष्म्या पीनौ वृत्तौ निरन्तरौ ॥ ४.१६.२० ॥
ହାର ଓ ଅଳଙ୍କାର ଯୋଗ୍ୟ ତୋ ଦୁଇ ସ୍ତନ ଅତି ସୁନ୍ଦର, ସୁଗଠିତ, ଶୋଭାଯୁକ୍ତ, ପୁଷ୍ଟ, ଗୋଳ ଏବଂ ପରସ୍ପର ଲଗା।
4.16.21
कुड्मलाम्बुरुहाकारौ तव सुभ्रु पयोधरौ ।
कामप्रतोदाविव मां तुदतश्चारुहासिनि ॥ ४.१६.२१ ॥
ହେ ସୁନ୍ଦର ଭୁଆ, ମଧୁର ହସିବାବାଲୀ! ପଦ୍ମକଢ଼ି ଆକାରର ତୋ ସ୍ତନ କାମଦେବଙ୍କ ଅଙ୍କୁଶ ପରି ମୋତେ ଚୁଭୁଛି।
4.16.22
वलीविभङ्गचतुरं स्तनभारविनामितम् ।
कराग्रसंमितं मध्यं तवेदं तनुमध्यमे ॥ ४.१६.२२ ॥
ହେ ଷୀଣ କଟି! ବଳି ଭଙ୍ଗ ଶୋଭାରେ ସୁନ୍ଦର ତୋ ଏ କଟି, ସ୍ତନ ଭାରରେ ନତ, ହାତର ଅଗ୍ରଭାଗ ପରିମାଣର।
4.16.23
दृष्ट्वैव चारुजघनं सरित्पुलिनसंनिभम् ।
कामव्याधिरसाध्यो मामप्याक्रामति भामिनि ॥ ४.१६.२३ ॥
ନଦୀ କୂଳ ପରି ସୁନ୍ଦର କଟିଦେଶ ଦେଖିବା ମାତ୍ରେ, ହେ ଭାମିନୀ! ଔଷଧରେ ବି ଭଲ ନ ହେଉଥିବା କାମବ୍ୟାଧି ମୋତେ ମଧ୍ୟ ଆକ୍ରମଣ କରୁଛି।
4.16.24
जज्वाल चाग्निमदनो दावाग्निरिव निर्दयः ।
त्वत्सङ्गमाभिसंकल्पविवृद्धो मां दहत्ययम् ॥ ४.१६.२४ ॥
ନିର୍ଦ୍ଦୟ ଦାବାନଳ ପରି ମଦନର ଅଗ୍ନି ଜ୍ୱଳି ଉଠିଲା। ତୁମ ସହ ମିଳନର ସଂକଳ୍ପରେ ବଢ଼ିଥିବା ଏହା ମୋତେ ଦହନ କରୁଛି।
4.16.25
आत्मप्रदानवर्षेण संगमाम्भोधरेण च ।
शमयस्व वरारोहे ज्वलन्तं मन्मथानलम् ॥ ४.१६.२५ ॥
ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଊରୁବତୀ, ଆତ୍ମସମର୍ପଣର ବର୍ଷା ଓ ମିଳନର ମେଘରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ମନ୍ମଥାଗ୍ନିକୁ ଶାନ୍ତ କର।
4.16.26
मच्चित्तोन्मादनकरा मन्मथस्य शरोत्कराः ।
त्वत्सङ्गमाशानिशितास्तीव्राः शशिनिभानने ।
मह्यं विदार्य हृदयमिदं निर्दयवेगिताः ॥ ४.१६.२६ ॥
ହେ ଚନ୍ଦ୍ରମୁଖୀ, ମୋ ଚିତ୍ତକୁ ଉନ୍ମତ୍ତ କରୁଥିବା ମନ୍ମଥର ଶରସମୂହ, ତୁମ ସହ ମିଳନର ଆଶାରେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଓ ତୀବ୍ର ହୋଇ, ନିର୍ଦ୍ଦୟ ବେଗରେ ମୋ ହୃଦୟ ବିଦାରଣ କରି ମୋ ଉପରେ ପଡ଼ିଛନ୍ତି।
4.16.27
प्रविष्टा ह्यसितापाङ्गि प्रचण्डाश्चण्डदारुणाः ।
अत्युन्मादसमारम्भाः प्रीत्युन्मादकरा मम।
आत्मप्रदानसंभोगैर्मामुद्धर्तुमिहार्हसि ॥ ४.१६.२७ ॥
ହେ କଜଳନୟନା, ପ୍ରଚଣ୍ଡ, ଭୟଙ୍କର ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉନ୍ମାଦକାରୀ ଏହି ଶରସମୂହ ମୋ ଭିତରେ ପ୍ରବେଶ କରିଛନ୍ତି ଏବଂ ପ୍ରେମର ଉନ୍ମାଦ ଜାଗ୍ରତ କରୁଛନ୍ତି। ଆତ୍ମସମର୍ପଣ ଓ ସମ୍ଭୋଗରେ ତୁମେ ଏଠାରେ ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କରିବା ଉଚିତ।
4.16.28
चित्रमाल्याम्बरधरा सर्वाभरणभूषिता ।
कामं प्रकामं सेव त्वं मया सह विलासिनि ॥ ४.१६.२८ ॥
ବିଚିତ୍ର ମାଳା ଓ ବସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି, ସମସ୍ତ ଅଳଙ୍କାରରେ ଭୂଷିତା ତୁମେ, ହେ ବିଳାସିନୀ, ମୋ ସହ ତୁମ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଇଚ୍ଛାରେ ରମଣ କର।
4.16.29
नार्हसीहासुखं वस्तुं सुखार्हा सुखवर्जिता ।
प्राप्नुह्यनुत्तमं सौख्यं मत्तस्त्वं मत्तगामिनि ॥ ४.१६.२९ ॥
ଏଠାରେ ଦୁଃଖରେ ରହିବା ତୁମ ପାଇଁ ଉଚିତ ନୁହେଁ। ସୁଖର ଯୋଗ୍ୟା ହେଲେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ସୁଖବଞ୍ଚିତା; ହେ ମତ୍ତଗାମିନୀ, ମୋଠାରୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ସୁଖ ପାଅ।
4.16.30
स्वादून्यमृतकल्पानि पेयानि विविधानि च ।
पिबमाना मनोज्ञानि रममाणा यथासुखम् ॥ ४.१६.३० ॥
ଅମୃତ ପରି ସୁସ୍ୱାଦୁ, ବିବିଧ, ମନୋହର ପାନୀୟ ପାନ କରି, ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରି।
4.16.31
भोगोपचारान्विविधान्सौभाग्यं चाप्यनुत्तमम् ।
पानं पिब महाभागे भोगैश्चानुत्तमैः शुभैः ॥ ४.१६.३१ ॥
ବିବିଧ ଭୋଗୋପଚାର ଓ ଉତ୍ତମ ସୌଭାଗ୍ୟ ମଧ୍ୟ। ହେ ମହାଭାଗେ, ଉତ୍ତମ ଓ ଶୁଭ ଭୋଗ ସହିତ ପାନ କର।
4.16.32
इदं हि रूपं प्रथमं तवानघे निरर्थकं केवलमद्य भामिनि ।
अधार्यमाणा स्नगिवोत्तमा शुभा न शोभसे सुन्दरि शोभना सती ॥ ४.१६.३२ ॥
ହେ ନିଷ୍ପାପେ, ତୁମର ଏହି ପ୍ରଥମ ରୂପ ଏବେ ନିରର୍ଥକ ଓ କେବଳ ବ୍ୟର୍ଥ, ହେ ଭାମିନି। ଅପରିହିତ ଉତ୍ତମ ମାଳା ପରି, ହେ ଶୁଭେ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ସୁନ୍ଦର ହୋଇ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଶୋଭା ପାଉନାହଁ।
4.16.33
त्यजामि दारान्मम ये पुरातना भवन्तु दास्यस्तव चारुहासिनि ।
अहं च ते सुन्दरि दासवत्स्थितः सदा भविष्ये वशगो वरानने ॥ ४.१६.३३ ॥
ହେ ଚାରୁହାସିନୀ, ମୋର ପୁରାତନ ପତ୍ନୀମାନଙ୍କୁ ମୁଁ ତ୍ୟାଗ କରୁଛି; ସେମାନେ ତୁମ ଦାସୀ ହେଉ। ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ମୁଁ ଦାସ ପରି ସର୍ବଦା ତୁମ ବଶରେ ରହିବି, ହେ ବରାନନେ।