Mahābhārata · Adhyāya 4.16
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.16.1
वसमानेषु पार्थेषु मत्स्यस्य नगरे तदा ।
महारथेषु च्छन्नेषु मासा दश समाययुः ॥ ४.१६.१ ॥
Enquanto os Pāṇḍavas viviam ocultos na cidade do rei Matsya, e os grandes guerreiros permaneciam escondidos, passaram-se dez meses.
4.16.2
याज्ञसेनी सुदेष्णां तु शुश्रूषन्ती विशांपते ।
आवसत्परिचारार्हा सुदुःखं जनमेजय ॥ ४.१६.२ ॥
Ó Janamejaya, senhor dos povos, Draupadī, filha de Yajñasena, servindo Sudeṣṇā, embora digna de tal serviço, viveu ali em grande sofrimento.
4.16.3
तथा चरन्ती पाञ्चाली सुदेष्णाया निवेशने ।
ता देवीं तोपयामास तथा चान्तःपुरस्त्रियः ॥ ४.१६.३ ॥
Assim, movendo-se na residência de Sudeṣṇā, Draupadī dos Pañcāla agradou aquela rainha, e igualmente as mulheres dos aposentos internos.
4.16.4
तस्मिन्वर्षे गतप्राये कीचकस्तु महाबलः ।
सेनापतिर्विराटस्य ददर्श द्रुपदात्मजाम् ॥ ४.१६.४ ॥
Quando aquele ano quase havia passado, o poderoso Kīcaka, comandante do exército de Virāṭa, viu a filha de Drupada.
4.16.5
तां दृष्ट्वा देवगर्भायां चरन्तीं देवतामिव ।
कीचकः कामयामास कामबाणप्रपीडितः ॥ ४.१६.५ ॥
Ao vê-la, movendo-se como uma deusa de forma divina, Kīcaka, atormentado pelas flechas do desejo, a desejou.
4.16.6
स तु कामाग्निसंतप्तः सुदेष्णामभिगम्य वै ।
प्रहसन्निव सेनानीरिदं वचनमब्रवीत् ॥ ४.१६.६ ॥
Aquele comandante, abrasado pelo fogo do desejo, aproximou-se de Sudeṣṇā e, como que rindo, pronunciou estas palavras.
4.16.7
नेयं मया जातु पुरेह दृष्टा राज्ञी विराटस्य निवेशने शुभा ।
रूपेण चोन्मादयतीव मां भृशं गन्धेन जाता मदिरेव भामिनी ॥ ४.१६.७ ॥
Nunca antes vi esta rainha auspiciosa na morada de Virāṭa. Sua beleza me enlouquece intensamente, e sua fragrância é como se essa bela mulher tivesse nascido do vinho.
4.16.8
का देवरूपा हृदयंगमा शुभे ह्याचक्ष्व मे कस्य कुतोत्र शोभने ।
चित्तं हि निर्मथ्य करोति मां वशे न चान्यदत्रौपधमस्ति मे मतम् ॥ ४.१६.८ ॥
Ó auspiciosa, quem é esta mulher de forma divina, que cativa o coração? Diga-me, de quem ela é e de onde veio aqui? Ela agita minha mente e me põe sob seu domínio; na minha opinião não há outro remédio para isso.
4.16.9
अहो तवेयं परिचारिका शुभा प्रत्यग्ररूपा प्रतिभाति मामियम् ।
अयुक्तरूपं हि करोति कर्म ते प्रशास्तु मां यच्च ममास्ति किंचन ॥ ४.१६.९ ॥
Ah! Esta bela serva sua me aparece em forma nova. Embora de forma imprópria, ela executa o seu trabalho; que ela me instrua no que é meu.
4.16.10
प्रभूतनागाश्वरथं महाजनं समृद्धियुक्तं बहुपानयोजनम् ।
मनोहरं काञ्चनचित्रभूषणं गृहं महच्छोभयतामियं मम ॥ ४.१६.१० ॥
Esta minha grande casa, abundante em elefantes, cavalos e carros, com grande séquito, dotada de prosperidade, provida de muita bebida e comida, deliciosa, adornada com ornamentos dourados e variegados, ela embelezará.
4.16.11
ततः सुदेष्णामनुमन्त्र्य कीचकस्ततः समभ्येत्य नराधिपात्मजाम् ।
उवाच कृष्णामभिसान्त्वयंस्तदा मृगेन्द्रकन्यामिव जम्बुको वने ॥ ४.१६.११ ॥
Então, tendo consultado Sudeṣṇā, Kīcaka aproximou-se da filha do rei e, acalmando Kṛṣṇā, falou-lhe como o chacal fala à filha do leão na floresta.
4.16.12
का त्वं कस्यासि कल्याणि कुतो वा त्वं वरानने ।
प्राप्ता विराटनगरं तत्त्वमाचक्ष्व शोभने ॥ ४.१६.१२ ॥
Ó auspiciosa, ó de bela face! Quem és tu? De quem és, e de onde vieste à cidade de Virāṭa? Diz-me, ó radiante.
4.16.13
रूपमग्र्यं तथा कान्तिः सौकुमार्यमनुत्तमम् ।
कान्त्या विभाति वक्रं ते शशाङ्क इव निर्मलं ॥ ४.१६.१३ ॥
A tua beleza é suprema, e o teu brilho e delicadeza são incomparáveis. O teu rosto resplandece com a sua luz como a lua sem mácula.
4.16.14
नेत्रे सुविपुले सुभ्रु पद्मपत्रनिभेशुभे ।
वाक्यं ते चारुसर्वाङ्गि परपुष्टरुतोपमम् ॥ ४.१६.१४ ॥
Os teus olhos são muito amplos, como pétalas de lótus, ó de belas sobrancelhas, ó auspiciosa. Ó de membros formosos, a tua fala é como o canto do cuco.
4.16.15
एवंरूपा मया नारी काचिदन्या महीतले ।
न दृष्टपूर्वा सुश्रोणि यादृशी त्वमनिन्दिते ॥ ४.१६.१५ ॥
Ó de belos quadris, ó irrepreensível, nenhuma outra mulher de forma semelhante à tua vi antes sobre esta terra.
4.16.16
लक्ष्मीः पद्मालया का त्वमथ भूतिः सुमध्यमे ।
ह्रीः श्रीः कीर्तिरथो कान्तिरासां का त्वं वरानने ॥ ४.१६.१६ ॥
Ó de cintura esbelta, és Lakṣmī, que habita no lótus, ou Bhūti? Ó de rosto belo, qual delas és tu: Pudor, Esplendor, Glória ou Brilho?
4.16.17
अतीव रूपिणी किं त्वमनङ्गविहारिणी ।
अतीव भ्राजसे सुभ्रु प्रभेवेन्दोरनुत्तमा ॥ ४.१६.१७ ॥
És extremamente bela, brincando como com Ananga (Kāma)? Ó de belas sobrancelhas, brilhas em excesso, como a luz incomparável da lua.
4.16.18
अपि चेक्षणपक्ष्माणां स्थितज्योत्स्नोपमं शुभम् ।
दिव्यांशुरश्मिभिर्वृत्तं दिव्यकान्तिमनोरमम् ॥ ४.१६.१८ ॥
E o brilho auspicioso, como o luar pousado nos cílios dos teus olhos, envolto em raios divinos, é encantador com esplendor divino.
4.16.19
निरीक्ष्य वक्रचन्द्रं ते लक्ष्म्याऽनुपमया युतम् ।
कृत्स्ने जगति को नेह कामस्य वशगो भवेत् ॥ ४.१६.१९ ॥
Ao contemplar teu rosto de lua inclinada, dotado de esplendor incomparável, quem neste mundo inteiro não estaria submetido ao desejo?
4.16.20
हारालंकारयोग्यौ तु स्तनौ चोभौ शुभोभनौ ।
सुजातौ सहितौ लक्ष्म्या पीनौ वृत्तौ निरन्तरौ ॥ ४.१६.२० ॥
E teus dois seios, dignos de colares e adornos, são muito belos e bem formados, dotados de esplendor, cheios, redondos e juntos.
4.16.21
कुड्मलाम्बुरुहाकारौ तव सुभ्रु पयोधरौ ।
कामप्रतोदाविव मां तुदतश्चारुहासिनि ॥ ४.१६.२१ ॥
Ó tu de belas sobrancelhas, ó tu de doce sorriso! Teus seios, com a forma de botões de lótus, me picam como se fossem as hastes do desejo.
4.16.22
वलीविभङ्गचतुरं स्तनभारविनामितम् ।
कराग्रसंमितं मध्यं तवेदं तनुमध्यमे ॥ ४.१६.२२ ॥
Ó tu de cintura delgada! Esta tua cintura, hábil nas dobras de suas curvas, curvada pelo peso dos seios, mede apenas a ponta de uma mão.
4.16.23
दृष्ट्वैव चारुजघनं सरित्पुलिनसंनिभम् ।
कामव्याधिरसाध्यो मामप्याक्रामति भामिनि ॥ ४.१६.२३ ॥
Ao ver teus belos quadris, semelhantes à margem de um rio, ó mulher apaixonada, a doença do desejo, incurável até com remédios, também me assola.
4.16.24
जज्वाल चाग्निमदनो दावाग्निरिव निर्दयः ।
त्वत्सङ्गमाभिसंकल्पविवृद्धो मां दहत्ययम् ॥ ४.१६.२४ ॥
Como um incêndio florestal implacável, o fogo de Madana se acendeu; crescido pelo desejo de se unir a ti, ele me queima.
4.16.25
आत्मप्रदानवर्षेण संगमाम्भोधरेण च ।
शमयस्व वरारोहे ज्वलन्तं मन्मथानलम् ॥ ४.१६.२५ ॥
Ó mulher de quadris mais belos, com a chuva de te entregares e a nuvem da união, apaga o fogo ardente de Manmatha.
4.16.26
मच्चित्तोन्मादनकरा मन्मथस्य शरोत्कराः ।
त्वत्सङ्गमाशानिशितास्तीव्राः शशिनिभानने ।
मह्यं विदार्य हृदयमिदं निर्दयवेगिताः ॥ ४.१६.२६ ॥
Ó mulher de rosto de lua, as nuvens de flechas de Manmatha que enlouquecem minha mente, afiadas pela esperança de te unir a ti, arremessadas com força implacável, rasgaram meu coração.
4.16.27
प्रविष्टा ह्यसितापाङ्गि प्रचण्डाश्चण्डदारुणाः ।
अत्युन्मादसमारम्भाः प्रीत्युन्मादकरा मम।
आत्मप्रदानसंभोगैर्मामुद्धर्तुमिहार्हसि ॥ ४.१६.२७ ॥
Ó mulher de olhos escuros, estas flechas ferozes, terríveis, que causam loucura extrema, entraram em mim e despertam a loucura do amor. Aqui deves me reerguer entregando-te e unindo-te a mim.
4.16.28
चित्रमाल्याम्बरधरा सर्वाभरणभूषिता ।
कामं प्रकामं सेव त्वं मया सह विलासिनि ॥ ४.१६.२८ ॥
Vestida com guirlandas e roupas variadas, adornada com todas as joias, ó mulher brincalhona, deleita-te comigo quanto desejares, em plena vontade.
4.16.29
नार्हसीहासुखं वस्तुं सुखार्हा सुखवर्जिता ।
प्राप्नुह्यनुत्तमं सौख्यं मत्तस्त्वं मत्तगामिनि ॥ ४.१६.२९ ॥
Não deverias permanecer aqui na miséria; digna da felicidade, estás privada dela. Recebe de mim a suprema alegria, ó mulher de andar embriagante.
4.16.30
स्वादून्यमृतकल्पानि पेयानि विविधानि च ।
पिबमाना मनोज्ञानि रममाणा यथासुखम् ॥ ४.१६.३० ॥
Bebendo bebidas deliciosas como o néctar, de muitas espécies, agradáveis à mente, deleitando-se como desejar.
4.16.31
भोगोपचारान्विविधान्सौभाग्यं चाप्यनुत्तमम् ।
पानं पिब महाभागे भोगैश्चानुत्तमैः शुभैः ॥ ४.१६.३१ ॥
Diversas comodidades e prazeres, e também a suprema boa fortuna. Bebe, ó grande afortunada, com prazeres supremos e auspiciosos.
4.16.32
इदं हि रूपं प्रथमं तवानघे निरर्थकं केवलमद्य भामिनि ।
अधार्यमाणा स्नगिवोत्तमा शुभा न शोभसे सुन्दरि शोभना सती ॥ ४.१६.३२ ॥
Esta tua primeira beleza, ó irrepreensível, agora é inútil e vã, ó senhora. Como uma excelente guirlanda não usada, ó auspiciosa, não resplandeces, ó bela, embora sejas encantadora.
4.16.33
त्यजामि दारान्मम ये पुरातना भवन्तु दास्यस्तव चारुहासिनि ।
अहं च ते सुन्दरि दासवत्स्थितः सदा भविष्ये वशगो वरानने ॥ ४.१६.३३ ॥
Ó doce sorridente, abandono as minhas antigas esposas; que sejam tuas criadas. E, ó bela, sempre permanecerei sob o teu domínio como um escravo, ó de rosto formoso.