Mahābhārata · Adhyāya 4.18
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.18.1
प्रत्याख्यातश्च पाञ्चाल्या कीचकः काममोहितः ।
प्रविश्य राजभवनं भगिन्या अग्रतः स्थितः ॥ ४.१८.१ ॥
Von der Pāñcāla-Frau zurückgewiesen, trat Kīcaka, von Begierde verblendet, in den königlichen Palast und stand vor seiner Schwester.
4.18.2
सोभिवीक्ष्य सुकेशान्तां सुदेष्णां भगिनीं प्रियाम् ।
अमर्यादेन कामेन घोरेणाभिपरिप्लुतः ॥ ४.१८.२ ॥
Als er seine geliebte Schwester Sudeṣṇā, die Schönhaarige, ansah, wurde er von schrecklicher, maßloser Begierde überwältigt.
4.18.3
स तु मूर्ध्र्यञ्जलिं कृत्वा भगिन्याश्चरणावुभौ ।
संमोहाभिहतस्तूर्णं वातोद्धृत इवार्णवः ॥ ४.१८.३ ॥
Dann berührte er, die gefalteten Hände über dem Haupt, beide Füße seiner Schwester; von Verwirrung getroffen, bebte er sogleich wie das vom Wind aufgewühlte Meer.
4.18.4
स प्रोवाच सुदुःखार्तो भगिनीं निश्वसन्मुहुः ।
अव्यक्तमृदुना साम्ना शुष्यता च पुनःपुनः ॥ ४.१८.४ ॥
Tief bekümmert, immer wieder seufzend, sprach er zu seiner Schwester mit leiser, weicher, besänftigender Stimme, die Kehle ausgedörrt, wieder und wieder.
4.18.5
यथा सुदेष्णे सैरन्ध्र्या संगच्छेयं सकामया ।
तथा शीघ्रं कुरुष्वाद्य माऽहं प्राणान्प्रहासिषम् ॥ ४.१८.५ ॥
O Sudeṣṇā, tu es es heute schnell, damit ich mich mit der begehrenden Sairandhrī vereinen kann, damit ich nicht mein Leben aufgebe.
4.18.6
यदीयमनवद्याङ्गी न मामद्यापि काङ्क्षते ।
चेतसाऽभिप्रसन्नेन गतोस्मि यमसादनम् ॥ ४.१८.६ ॥
Wenn diese makellos gegliederte Frau mich auch heute nicht begehrt, dann bin ich, obwohl mein Geist ganz zufrieden ist, schon in Yamas Wohnstätte gegangen.
4.18.7
तमुवाच परिष्वज्य सुदेष्णा भ्रातरं प्रियम् ।
भ्रातुर्जीवितरक्षार्थं समाश्वास्यासितेक्षणा ॥ ४.१८.७ ॥
Sudeṣṇā mit den dunklen Augen umarmte ihren geliebten Bruder und sprach, ihn tröstend um das Leben des Bruders zu schützen:
4.18.8
शरणागतेयं सुश्रोणी मया दत्ताभया च सा ।
शुभाचारा च भद्रं ते नैनां वक्तुमिहोत्सहे ॥ ४.१८.८ ॥
Diese schönhüftige Frau ist als Zuflucht suchende gekommen, und ich habe ihr Schutz zugesichert; sie ist auch von guter Lebensführung. Möge es dir gut gehen – ich wage nicht, hier mit ihr zu sprechen.
4.18.9
एषा हि शक्या नान्येन स्प्रष्टुं पापेन चेतसा ।
गन्धर्वाः किल पञ्चेमां रक्षन्ति रमयन्ति च ॥ ४.१८.९ ॥
Niemand mit bösem Sinn kann sie berühren; tatsächlich beschützen sie fünf Gandharven und erfreuen sich an ihr.
4.18.10
एवमेषा ममाचष्टे तथा प्रथमसंगमे ।
तथैव गजनासोरूः सत्यमाह ममान्तिके।
ते हि क्रुद्धा महात्मानो नाशयेयुर्हि जीवितम् ॥ ४.१८.१० ॥
Auch bei unserer ersten Begegnung sagte sie mir dasselbe; und die Elefantenschenkelige spricht in meiner Gegenwart die Wahrheit. Jene Großgesinnten würden das Leben vernichten, wenn sie zornig wären.
4.18.11
राजा चैव समीक्ष्यैनां संमोहं गतवानिह ।
मया च सत्यवचनैरनुनीतो महीपतिः ॥ ४.१८.११ ॥
Und der König geriet, als er sie erblickte, hier in Verwirrung; und der Herr der Erde ließ sich durch meine wahrhaften Worte überzeugen.
4.18.12
सोप्येनामनिशं दृष्ट्वा मनसैवाभ्यनन्दत ।
भयाद्गन्धर्वमुख्यानां जीवितस्योपघातिनाम्।
मनसाऽपि ततस्त्वेनां न चिन्तयति पार्थिवः ॥ ४.१८.१२ ॥
Auch er, der sie unablässig betrachtete, freute sich in seinem Geist; doch aus Furcht vor den führenden Gandharven, den Vernichtern des Lebens, dachte der König nicht einmal im Herzen an sie.
4.18.13
ते हि क्रुद्धा महात्मानो गरुडानिलतेजसः ।
दहेयुरपि लोकांस्त्रीन्युगान्तेष्विव भास्करः ॥ ४.१८.१३ ॥
Diese großherzigen Wesen könnten, wenn sie zornig sind, mit der Kraft Garuḍas und des Windes die drei Welten verbrennen wie die Sonne am Ende der Weltalter.
4.18.14
सैनन्ध्र्या ह्येतदाख्यातं मम तेषां महद्बलम् ।
तव चाहमिदं गुह्यं स्नेहाद्वक्ष्यामि बन्धुवत् ॥ ४.१८.१४ ॥
Die Sairandhrī hat mir von ihrer großen Stärke erzählt. Und dir will ich dieses Geheimnis aus Zuneigung wie einem Verwandten sagen.
4.18.15
मा गमिष्यसि वै कृच्छ्रां गतिं परमदुर्गमाम् ।
बलिनस्ते रुजं कुर्युः कुलस्य च धनस्य च ॥ ४.१८.१५ ॥
Geh nicht jenen schmerzvollen, äußerst schwierigen Pfad; die Mächtigen könnten deiner Sippe und deinem Reichtum Schaden zufügen.
4.18.16
तस्मान्नास्यां मनः कर्तुं यदि प्राणा प्रियास्तव ।
न चिन्तयेथा मागास्त्वं मत्प्रियं च यदीच्छसि ॥ ४.१८.१६ ॥
Darum, wenn dir dein Leben lieb ist, richte deinen Sinn nicht auf sie und denke nicht an sie; und wenn du das wünschst, was mir gefällt, geh nicht dorthin.
4.18.17
एवमुक्तस्तु दुष्टात्मा भगिनीं कीचकोऽब्रवीत् ।
गन्धर्वाणां शतं वाऽपि सहस्रमयुतानि वा ।
अहमेको वधिष्यामि गन्धर्वान्पञ्च किं पुनः ॥ ४.१८.१७ ॥
So angesprochen, sprach der bösartige Kīcaka zu seiner Schwester: "Selbst wenn die Gandharvas hundert, tausend oder zehntausend wären, würde ich sie allein erschlagen; was erst von fünf Gandharvas!"
4.18.18
न च त्वमभिजानीषे स्त्रीणां गुह्यमनुत्तमम् ।
पुत्रं वा किल पौत्रं वा भ्रातरं वा मनस्विनम् ॥ ४.१८.१८ ॥
Und du kennst das höchste Geheimnis der Frauen nicht: dass das Unheil einen Sohn trifft, oder gar einen Enkel, oder einen Bruder, oder einen hochgesinnten Mann.
4.18.19
रहसीह नरं दृष्ट्वा नानागन्धविभूषितम् ।
योनिरुत्स्विद्यते स्त्रीणां सतीनामपि च श्रुतम् ॥ ४.१८.१९ ॥
Hat sie hier im Verborgenen einen Mann gesehen, geschmückt mit vielerlei Düften, so wird, wie man hört, das Yoni auch der Frauen feucht, selbst das der Tugendhaften.
4.18.20
मां निरीक्ष्यानुलिप्ताङ्गं सर्वाभरणभूषितम् ।
वशमेष्यति सैरन्ध्री मन्मथेनाभिपीडिता।
सा त्वं दृष्ट्वा ब्रूहि चैनां मम चेञ्जीवितं प्रियं ॥ ४.१८.२० ॥
Wenn sie mich sieht, am Körper gesalbt und mit allem Geschmeide geschmückt, wird jene Sairandhrī, von Manmatha bedrängt, in meine Gewalt kommen. Sie erblickend, sag ihr: Wenn dir mein Leben lieb ist.
4.18.21
एवमुक्ता सुदेष्णा तु शोकेनाभिप्रपीडिता ।
अहो दुःखमहो कृच्छ्रमहो पापमिति स्मह ॥ ४.१८.२१ ॥
So angesprochen, von Kummer heftig bedrängt, sprach Sudeṣṇā: Ach, welch ein Leid! Ach, welch eine Not! Ach, welch eine Sünde!
4.18.22
प्रारुदद्भृशदुःखार्ता विपाकं तस्य वीक्ष्य सा ।
पातालेषु पतत्येष विलपन्बडवामुखे ॥ ४.१८.२२ ॥
Von tiefem Leid gequält, weinte sie laut, als sie sein Schicksal sah: Klagend stürzt er in die Unterwelten, in den Rachen des Stutenfeuers.
4.18.23
त्वत्कृते विनशिष्यन्ति भ्रातरः सुहृदश्च मे ।
किंनु शक्यं मया कर्तुं यत्त्वमेवमभिप्लुतः ॥ ४.१८.२३ ॥
Deinetwegen werden meine Brüder und Freunde zugrunde gehen. Was kann ich tun, da du so überwältigt bist?
4.18.24
न च श्रेयोऽभिजानीषे काममेवानुवर्तसे ।
ध्रुवं गतायुस्त्वं पाप यदेवं काममोहितः ।
अकर्तव्ये हि मां पापे नियुनङ्क्षि नराधम ॥ ४.१८.२४ ॥
Du erkennst das Gute nicht, du folgst nur dem Begehren. Von Begierde verblendet, du Elender, ist dein Leben gewiss schon verwirkt. Niedrigster der Männer, du treibst mich zu dem, was nicht getan werden darf, du Sünder!
4.18.25
अपि चैतत्पुरा प्रोक्तं निपुणैर्मनुजोत्तमैः ।
एकस्तु कुरुते पापं स्वजातिस्तेन हन्यते ॥ ४.१८.२५ ॥
Dies wurde auch früher von den klugen, besten der Menschen gesagt: Einer allein begeht die Sünde, und durch ihn wird seine eigene Sippe erschlagen.
4.18.26
गतस्त्वं धर्मराजस्य विषयं नात्र संशयः ।
अदूषितमिदं सर्वं स्वजनं घातयिष्यसि ॥ ४.१८.२६ ॥
Du bist in das Reich des Dharma-Königs gelangt, daran gibt es keinen Zweifel. All dies unbefleckte Reich wirst du zur Vernichtung deines eigenen Volkes führen.
4.18.27
एतत्तु मे दुःखतरं येनाहं भ्रातृसौहृदात् ।
विदितार्था करिष्यामि तुष्टो भव कुलक्षये ॥ ४.१८.२७ ॥
Dies ist für mich schmerzlicher: aus Zuneigung zu meinen Brüdern werde ich, den Zweck erkennend, handeln; sei zufrieden bei der Vernichtung der Sippe.
4.18.28
गच्छ शीघ्रमितस्त्वं हि स्वमेव भवनं शुभम् ।
किंचित्कार्यं समुद्दिश्य सुरामन्नं च कारय ॥ ४.१८.२८ ॥
Geh schnell von hier zu deinem eigenen glückverheißenden Haus und lass Wein und Speise für irgendein Vorhaben bereiten.
4.18.29
कृते चान्ने सुरायां च प्रेषयिष्यसि मे पुनः ।
तामहं प्रेषयिष्यामि मध्वन्नार्थं तवान्तिकम् ॥ ४.१८.२९ ॥
Wenn Speise und Wein bereitet sind, wirst du mich wieder rufen lassen; und ich werde sie zu dir schicken, um Honig und Speise zu holen.
4.18.30
ततः संप्रेषितामेनां विजने निरवग्रहाम् ।
सान्त्वयेथा यथान्यायं यदि साम सहिष्यति ॥ ४.१८.३० ॥
Dann, wenn sie gesandt ist, sollst du sie an einem abgelegenen Ort und ungehemmt gebührend besänftigen, falls sie die Versöhnung erträgt.
4.18.31
सद्यः कृतमिदं सर्वं शेषमत्रानुचिन्तय ॥ ४.१८.३१ ॥
All dies ist sogleich getan; denke nun über das Übrige in dieser Sache nach.
4.18.32
सुदेष्णयैवमुक्तस्तु कीचकः कालचोदितः ।
त्वरमाणः प्रचक्राम स्वगृहं राजवेश्मनः ॥ ४.१८.३२ ॥
Als Sudeṣṇā so gesprochen hatte, eilte Kīcaka, vom Schicksal getrieben, vom königlichen Palast zu seinem eigenen Haus.
4.18.33
आगम्य च गृहं रम्यं सुरामन्नं चकार ह ।
अजैडकं च सुकृतं बहु चोच्चावचान्मृगान् ॥ ४.१८.३३ ॥
Als er in sein schönes Haus kam, ließ er Wein und Speisen bereiten und das Fleisch von Ziegen und Schafen sowie vielerlei Wild gut zubereiten.
4.18.34
भक्षांश्च विविधाकारान्बहूंश्चोच्चावचांस्तदा ।
कारयामास कुशलैरन्नपानैः सुसंस्कृतम् ॥ ४.१८.३४ ॥
Dann ließ er von geschickten Köchen viele Speisen in mancherlei Formen und Arten zubereiten, gut angerichtet mit Speise und Trank.
4.18.35
त्वरावान्कालपाशेन कण्ठे बद्धः पशुर्यथा ।
नावबुध्यत मूढात्मा मरणं समुपस्थितम् ॥ ४.१८.३५ ॥
Wie ein Tier, dem die Schlinge der Zeit am Hals gebunden ist, bemerkte der eilige, törichte Kīcaka nicht, dass der Tod nahe herangekommen war.
4.18.36
आनीतायां सुरायां तु कृते चान्ने सुसंस्कृते ।
कीचकः पुनरागम्य सुदेष्णां वाक्यमब्रवीत् ॥ ४.१८.३६ ॥
Als der Wein herbeigebracht und das gut zubereitete Essen fertig war, kehrte Kīcaka zurück und sprach zu Sudeṣṇā diese Worte.
4.18.37
मधु मांसं च बहुधा भक्ष्याश्च बहुधा कृताः ।
सुदेष्णे ब्रूहि सैरन्ध्रीं यथा सा मे गृहं व्रजेत् ॥ ४.१८.३७ ॥
Honig, Fleisch und Speisen zum Essen wurden auf vielerlei Weise zubereitet. O Sudeṣṇā, sag der Dienerin, sie möge in mein Haus kommen.
4.18.38
केनचित्त्वद्य कार्येण त्वर शीघ्रं मम प्रियम् ।
अहं हि शरणं देवं प्रतिपद्ये वृषध्वजम्।
समागमं मे सैरन्ध्र्या मरणं वा दिशेति वै ॥ ४.१८.३८ ॥
Aus irgendeinem Grund, rasch, noch heute, erfülle mein geliebtes Verlangen. Ich nehme Zuflucht beim Gott mit dem Stierbanner. Gewähre mir die Vereinigung mit der Dienerin, oder gewähre mir den Tod, so sprich.
4.18.39
सा तमाह विनिःश्वस्य प्रतिगच्छ स्वकं गृहम् ।
एषाऽहमपि सैरन्ध्रीं सुरार्थे तूर्णमादिशे ॥ ४.१८.३९ ॥
Seufzend sagte sie zu ihm: 'Kehre in dein eigenes Haus zurück. Auch ich werde der Dienerin für den Wein rasch Anweisung geben.'
4.18.40
एवमुक्तस्तु पापात्मा कीचकस्त्वरितः पुनः ।
स्वगृहं प्राविशत्तूर्णं सैरन्ध्रीगतमानसः ॥ ४.१८.४० ॥
So angesprochen trat der böse Kīcaka, den Sinn auf die Dienerin gerichtet, eilig wieder in sein eigenes Haus.
4.18.41
कीचकं तु गतं ज्ञात्वा त्वरमाणं स्वकं गृहम् ।
सैरन्ध्रीं तत आहूय सदेष्णा वाक्यमब्रवीत् ॥ ४.१८.४१ ॥
Als sie erfuhr, dass Kīcaka eilends in sein Haus gegangen war, rief Sudeṣṇā die Dienerin und sprach diese Worte.
4.18.42
गच्छ सैरन्ध्रि मत्प्रीत्यै कीचकस्य निवेशनम् ।
सुरामानय सुश्रोणि तृषिताऽहं विलासिनि ॥ ४.१८.४२ ॥
Geh, Dienerin, zur Wohnung Kīcakas, zu meiner Freude. Bring den Wein, o Schöngehüftete, denn ich bin durstig, o Verspielte.
4.18.43
सुदेष्णयैवमुक्ता सा निःश्वसन्ती नृपात्मजा ।
अब्रवीच्छोकसन्तप्ता नाहं तत्र व्रजामि वैः ॥ ४.१८.४३ ॥
So angesprochen, seufzte die Königstochter tief auf, von Kummer gequält, und sprach: "Ich werde dorthin nicht gehen."
4.18.44
सूतपुत्रो हि मां भद्रे कामात्मा चाभिमन्यते ।
न गच्छेयमहं तस्य राजपुत्रि निवेशनम् ।
त्वमेव भद्रे जानासि यथा स निरपत्रपः ॥ ४.१८.४४ ॥
"Gute Frau, dieser Wagenlenkersohn, von Begierde getrieben, begehrt mich. Königstochter, ich werde nicht in sein Haus gehen. Gute Frau, du weißt selbst, wie schamlos er ist."
4.18.45
समयश्च कृतो भद्रे यथा प्रथमसंगमे ।
तथा निवसमानायां यथाऽहं नान्यचारिणी ॥ ४.१८.४५ ॥
"Gute Frau, wie beim ersten Zusammentreffen die Abmachung getroffen wurde, so bin ich, solange ich dort wohne, keine, die einem anderen nachgeht."
4.18.46
कीचकश्च सुकेशान्ते मूढो मदनगर्वितः ।
स मामिह गतां दृष्ट्वा व्यवस्यति निराकृतिम्।
कथं नु वै तत्र गतां मर्षयेन्मामबान्धवाम् ॥ ४.१८.४६ ॥
"Kīcaka, verblendet und stolz vor Begierde, wird, wenn er mich hierher kommen sieht, eine schändliche Tat beschließen. Und wenn ich dorthin ginge, wie würde er mich ertragen, die ich ohne Verwandte bin?"
4.18.47
बह्व्यः सन्ति तव प्रेष्या राजपुत्रि वशानुगाः ।
अन्यां प्रेषय कैकेयि संरक्ष्याऽहमिह त्वया ॥ ४.१८.४७ ॥
"Königstochter, du hast viele gehorsame Dienerinnen. Kaikeyī, schick eine andere; hier muss ich von dir beschützt werden."
4.18.48
कीचकस्यालयं देवि न यामि भयकम्पिता ।
यद्यदन्यच्च मे कर्म करोमि च सुदुष्करम् ॥ ४.१८.४८ ॥
"Göttin, vor Furcht zitternd, werde ich nicht in Kīcakas Haus gehen. Welche andere sehr schwere Aufgabe ich auch verrichte, auch diese werde ich verrichten."
4.18.49
एवमुक्ता तु पाञ्चाल्या दैवयोगेन कैकयी ।
तां विराटस्य माहिषी क्रुद्धा भूयोऽन्वशासत ॥ ४.१८.४९ ॥
So angesprochen von der Pāñcālī durch das Walten des Schicksals, begann Kaikeyī, die Hauptgemahlin Virāṭas, zornig, sie erneut zu ermahnen.
4.18.50
कीचकं चैव गच्छ त्वं बलात्कारे चोदिता ।
नास्ति मेऽन्या त्वया तुल्या सा त्वं शीघ्रतरं व्रज ॥ ४.१८.५० ॥
Geh zu Kīcaka, denn du bist zur erzwungenen Vereinigung gedrängt worden. Für mich gibt es keine andere, die dir gleicht; geh schnell.
4.18.51
अवश्यं त्वेव गन्तव्यं किमर्थं मां विवक्षसि ।
शीघ्रं गच्छ त्वरस्वेति मत्प्रीतिवशमाचर ॥ ४.१८.५१ ॥
Du musst unbedingt gehen; warum widersprichst du mir? Geh schnell, beeile dich und handle nach meinem Wohlgefallen.
4.18.52
न हीदृशो मम भ्राता किं त्वं समभिशङ्कसे ।
उक्त्वा चैनां बलाच्चैव विनियुज्य प्रभुत्वतः ॥ ४.१८.५२ ॥
Mein Bruder ist nicht so; warum argwöhnst du? So sprach sie und schickte sie kraft ihrer Gewalt mit Zwang fort.
4.18.53
भाजनं प्रददौ चास्यै सपिधानं हिरण्मयम् ।
या सुजाता सुगन्धा च तामानय सुरामिति ॥ ४.१८.५३ ॥
Sie gab ihr ein goldenes Gefäß mit Deckel und sprach: »Hol die von edler Geburt und Duft, damit sie Wein bringe.«
4.18.54
सा शङ्कमाना रुदती वेपन्ती द्रुपदात्मजा ।
दैवतेभ्यो नमस्कृत्वा श्वशुरेभ्यस्तथाऽब्रवीत् ॥ ४.१८.५४ ॥
Ängstlich, weinend und zitternd verneigte sich die Tochter Drupadas vor den Göttern und sprach dann so zu ihren Schwiegervätern.
4.18.55
यथाऽहमन्यं पार्थेभ्यो नाभिजानापि मानवम् ।
तेन सत्येन मां दृष्ट्वा कीचको मा वशं नयेत् ॥ ४.१८.५५ ॥
So wahr ich keinen anderen Mann kenne als die Pārthas, möge Kīcaka mich, sie erblickend, nicht in seine Gewalt bringen.
4.18.56
यथाऽहं पाण्डुपुत्रेभ्यः पञ्चभ्यो नान्यगामिनी ।
तेन सत्येन मां दृष्ट्वा कीचको मा वशं नयेत् ॥ ४.१८.५६ ॥
So wahr ich mich niemand anderem zuwende als den fünf Söhnen Pāṇḍus, möge Kīcaka mich, mich erblickend, nicht in seine Gewalt bringen.