Mahābhārata · Adhyāya 4.20

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

Mit Wortbedeutungen lesen

4.20.1

एवं विलपमानायां पाञ्चाल्यां मत्स्यपुङ्गवः ।
अशक्तः कीचकं तत्र शासितुं बलदर्पितम् ।
विराटराजः मूतं तु सान्त्वेनैव न्यवारयत् ॥ ४.२०.१ ॥

Während Pāñcālī so klagte, vermochte der beste der Matsya, König Virāṭa, den durch seine Stärke übermütigen Kīcaka dort nicht zu bestrafen und hielt ihn nur mit tröstenden Worten zurück.

4.20.2

कीचकं मत्स्यराजेन कृतागसमनिन्दिता ।
नापराधानुरूपेण दण्डेन प्रतिपादितम् ॥ ४.२०.२ ॥

Kīcaka hatte sich vergangen, doch der König der Matsya verhängte ihm wegen der Makellosen keine seiner Schuld angemessene Strafe.

4.20.3

पाञ्चालराजस्य सुता दृष्ट्वा सुरसुतोपमा ।
धर्मज्ञा व्यवहाराणां कीचके कृतकिल्बिषे ।
पुनः प्रोवाच राजानं स्मरन्ती धर्ममुत्तमम् ॥ ४.२०.३ ॥

Die Tochter des Königs von Pañcāla, gleich einer Göttertochter, kundig des Rechts der Verfahren, sah Kīcakas Sünde, gedachte des höchsten Dharma und sprach wieder zum König.

4.20.4

संप्रेक्ष्य च वरारोहा सर्वांस्तत्र सभासदः ।
राजानुवर्तनपरान्कीचकं च कृतागसम्।
विराटं चाह पाञ्चाली दुःखेनाविष्टचेतना ॥ ४.२०.४ ॥

Als sie alle Hofleute sah, die darauf bedacht waren, dem König zu gefallen, und den Übeltäter Kīcaka, sprach die schönhüftige Pāñcālī, von Schmerz überwältigt, zu Virāṭa.

4.20.5

न राजन्राजवत्किंचित्समाचरसि कीचके ।
दस्यूनामिव ते धर्मो न सत्सु परिवर्तते ॥ ४.२०.५ ॥

O König, du handelst in der Sache Kīcakas in keiner Weise, wie es einem König geziemt. Dein Dharma gilt nicht unter den Guten; er gleicht dem Dharma der Räuber.

4.20.6

न कीचकः स्वधर्मस्थो न च मत्स्यः कथंचन ।
सभासदोऽप्यधर्मज्ञा य इमं पर्युपासते ॥ ४.२०.६ ॥

Weder verweilt Kīcaka in seinem eigenen Dharma, noch der König der Matsya in irgendeiner Weise. Und auch die Hofleute, die ihm dienen, kennen den Dharma nicht.

4.20.7

न धर्मं कीचको वेत्ति राजभृत्यास्तथैव च ।
न राजा विनयं ब्रूते अमात्याश्च न जानते ॥ ४.२०.७ ॥

Kīcaka kennt das Dharma nicht, ebenso wenig die Diener des Königs. Der König lehrt keine Zucht, und die Minister kennen sie nicht.

4.20.8

नोपालभे त्वां नृपते विराटं नृपसंसदि ।
नाहमेतेन युक्ता वै हन्तुं मात्स्य तवान्तिके ॥ ४.२०.८ ॥

O König, in der Versammlung der Könige tadle ich dich nicht, Virāṭa. O Matsya, in deiner Gegenwart bin ich nicht würdig, ihn zu töten.

4.20.9

सभासदस्तु पश्यन्तु कीचकं धर्मलङ्घिनम् ।
विराटनृपते पश्य मामनाथामनागसम् ॥ ४.२०.९ ॥

Mögen die Mitglieder der Versammlung Kīcaka sehen, den Übertreter des Dharma. O König Virāṭa, sieh mich an, schutzlos und schuldlos.

4.20.10

न साम फलते दुष्टे दुष्टे दण्डः प्रयुज्यते ॥ ४.२०.१० ॥

Versöhnung trägt bei dem Bösen keine Frucht; gegen den Bösen wird die Strafe angewandt.

4.20.11

अदण्ड्यान्दण्डयन्राजा दण्ड्यांश्चैवाप्यदण्डयन् ।
स राजा न भवेल्लोके राजशब्दस्य भाजनम् ॥ ४.२०.११ ॥

Der König, der die nicht Strafwürdigen bestraft und die Strafwürdigen nicht bestraft, ist in der Welt nicht würdig des Namens 'König'.

4.20.12

दीनान्धकृपणाशक्तपङ्गुकुब्जजडादिकान् ।
अनाथबालवृद्धांश्च पुरुषान्वा स्त्रियोऽपि वा ।
दुष्टचोराभिभूतांश्च पालयेदवनीपतिः ॥ ४.२०.१२ ॥

Der Herrscher der Erde soll die Elenden, Blinden, hilflosen Armen, Schwachen, Lahmen, Buckligen, Stumpfsinnigen und ähnliche schützen; schutzlose Kinder und Alte; Männer oder Frauen; und die von Bösen und Dieben Bedrängten.

4.20.13

अनाथानां च नाथः स्यादपितॄणां पिता नृपः ।
माता भवेदमातॄणामगुरूणां गुरुर्भवेत्।
अगतीनां गती राजा नृणां राजा परायणम् ॥ ४.२०.१३ ॥

Der König soll der Herr der Herrenlosen sein, der Vater der Vaterlosen. Er soll die Mutter der Mutterlosen und der Lehrer der Lehrerlosen sein. Der König soll die Zuflucht der Hilflosen und die höchste Stütze der Menschen sein.

4.20.14

विशेषतः परैर्दुष्टैः परामृष्टं नरोत्तमः ।
स्त्रियं साध्वीमनाथां च पालयेत्स्वसुतामिव ॥ ४.२०.१४ ॥

Besonders eine tugendhafte, schutzlose Frau, die von bösen Feinden bedrängt wird, soll der beste der Männer wie seine eigene Tochter beschützen.

4.20.15

त्वद्गृहावसतिं राजन्नेतावत्कालपर्ययम् ।
अधिकां त्वत्सुतायाश्च पश्य मां कीचकाहतां ॥ ४.२०.१५ ॥

O König, sieh mich an, von Kīcaka geschlagen, weit über die Zeit hinaus, die ich in deinem Haus verbracht habe, als wäre ich deine eigene Tochter.

4.20.16

परोक्षं नाभिजानामि विग्रहं युवयोरहम् ।
अर्थतत्त्वमविज्ञाय किं स्यादकुशलं मम ॥ ४.२०.१६ ॥

Den Streit zwischen euch beiden habe ich nicht mit eigenen Augen gesehen. Ohne die wahren Tatsachen zu kennen, welcher Schaden könnte mir daraus erwachsen?

4.20.17

येषां न वैरी स्वपिति पदा भूमिमुपस्पृशन् ।
तेषां मां मानिनीं भार्यां सूतपुत्रः पदाऽवधीत् ॥ ४.२०.१७ ॥

Deren Feind nicht einmal ruhig schläft, wenn er mit dem Fuß den Boden berührt — ihre stolze Gattin, ich, wurde vom Sohn des Wagenlenkers mit dem Fuß geschlagen.

4.20.18

ये च दद्युर्न याचेयुर्ब्रह्मण्याः सत्यवादिनः ।
येषां दुन्दुभिनिर्घोषो ज्याघोषः श्रूयते भृशम्।
तेषां मां दयितां भार्यां सूतपुत्रः पदाऽवधीत् ॥ ४.२०.१८ ॥

Die geben und nicht betteln, den Brahmanen ergeben und wahrhaftig, deren Trommelschlag und Bogensehnenklang laut vernommen wird — ihre geliebte Gattin, ich, wurde vom Sohn des Wagenlenkers mit dem Fuß geschlagen.

4.20.19

तेजस्विनस्तथा क्षान्ता बलवन्तश्च मानिनः ।
महेष्वासा रणे शूरा गर्विता मानतत्पराः।
तेषां मां मानिनीं भार्यां सूतपुत्रः पदाऽवधीत् ॥ ४.२०.१९ ॥

Sie sind leuchtend, geduldig, mächtig und stolz; große Bogenschützen, Helden im Kampf, würdevoll und dem Ehrgefühl ergeben. Mich, ihre geehrte Gemahlin, stieß der Wagenlenker-Sohn mit dem Fuß.

4.20.20

सर्वलोकमिमं हन्युर्यदि क्रुद्धा महाबलाः ।
तेषां मां दयितां भार्यां सूतपुत्रः पदाऽवधीत् ॥ ४.२०.२० ॥

Wenn sie im Zorn diese ganze Welt vernichten könnten, die Mächtigen – und doch stieß der Wagenlenker-Sohn mich, ihre geliebte Gemahlin, mit dem Fuß.

4.20.21

येषां नास्ति समः कश्चिद्वीर्ये सत्ये बले दमे ।
तेषां मां दयितां भार्यां सूतपुत्रः पदाऽवधीत् ॥ ४.२०.२१ ॥

Denen niemand gleicht an Tapferkeit, Wahrheit, Kraft oder Selbstbeherrschung: ihre geliebte Gemahlin, ich, wurde vom Wagenlenker-Sohn mit dem Fuß gestoßen.

4.20.22

येषां न सदृशः कश्चिद्धनाद्यैर्भुवि मानवः ।
तेषां मां दयितां भार्यां सूतपुत्रः पदाऽवधीत् ॥ ४.२०.२२ ॥

Denen kein Mensch auf Erden gleicht an Reichtum und allem anderen: ihre geliebte Gemahlin, ich, wurde vom Wagenlenker-Sohn mit dem Fuß gestoßen.

4.20.23

तवाग्रतो विशेषेण प्रजानां च हितैषिणः ।
पश्यतो निहता राजंस्तेनेह जगतीपते ॥ ४.२०.२३ ॥

O König, vor deinen Augen, besonders als du zusahst, wie die Wohlgesinnten der Untertanen erschlagen wurden, o Herr der Erde – deshalb ist es hier geschehen.

4.20.24

शरणं ये प्रपन्नानां भवन्ति शरणार्थिनाम् ।
चरन्ति लोके प्रच्छन्नाः क्वनु तेऽद्य महाबलाः ॥ ४.२०.२४ ॥

Jene, die Zuflucht sind für die Zuflucht Suchenden und Schutzbedürftigen, diese Mächtigen – wo wandern sie heute verborgen durch die Welt?

4.20.25

कथं ते सूतपुत्रेण वध्यमानां प्रियां सतीम् ।
मर्षयन्ति यथा क्लीबा बलवन्तोऽतितेजसः ॥ ४.२०.२५ ॥

Wie ertragen sie es, wie Eunuchen, dass ich, die Geliebte und Tugendhafte, vom Sohn des Wagenlenkers geschlagen werde? Sie sind stark und von großem Glanz.

4.20.26

क्वनु तेषाममर्षश्च वीर्यं तेषां च तद्बलम् ।
न परीप्सन्ति ये भार्यां वध्यमानां दुरात्माना ॥ ४.२०.२६ ॥

Wo ist dann ihr Zorn, ihre Tapferkeit und ihre Kraft? Wo sind jene Bösewichte, die, wenn sie ihre Gattin geschlagen sehen, sie nicht zu schützen suchen?

4.20.27

मयाऽपि शक्यं किं कर्तुं विराटे धर्मदूषणे ।
मां मर्षंयति यः पश्यन्वध्यमानामनागसम् ॥ ४.२०.२७ ॥

Was könnte ich auch tun gegenüber Virāṭa, dem Schänder des Dharma, der mich, die Unschuldige, geschlagen sieht und es duldet?

4.20.28

धर्मो विद्धो ह्यधर्मेण सभां यत्रोपतिष्ठति ।
न चेद्विशल्यः क्रियते सर्वे विद्धाः सभासदः ॥ ४.२०.२८ ॥

Wo das Dharma, von Adharma durchbohrt, in der Versammlung erscheint, und wenn sein Pfeil nicht herausgezogen wird, dann sind alle Mitglieder der Versammlung durchbohrt.

4.20.29

यत्र धर्मो ह्यधर्मेम सत्यं यत्रानृतेन च ।
हन्यते प्रेक्षमाणानां हतास्तत्र सभासदः ॥ ४.२०.२९ ॥

Wo das Dharma durch Adharma und die Wahrheit durch Lüge erschlagen wird, während die Mitglieder der Versammlung zuschauen, dort sind die Mitglieder der Versammlung bereits erschlagen.

4.20.30

तस्यास्तत्कृपणं श्रुत्वा सैरन्ध्र्याः परिदेवितम् ।
ततः सभ्यास्तु ते सर्वे भूयः कृष्णामपूजयन्।
साधुसाध्विति चाप्याहुः कीचकं चाप्यगर्हयन् ॥ ४.२०.३० ॥

Als sie die kläglichen Klagen der Sairandhrī gehört hatten, ehrten alle Mitglieder der Versammlung Kṛṣṇā erneut, riefen »Gut, gut!« und tadelten auch Kīcaka.

4.20.31

केचित्कृष्णां प्रशंसन्ति केचिन्निन्दन्ति कीचकम् ।
केचिन्निन्दन्ति राजानं केचिद्देवीं च तां नराः ॥ ४.२०.३१ ॥

Manche lobten Kṛṣṇā, manche tadelten Kīcaka, manche tadelten den König, und manche tadelten auch jene Königin.

4.20.32

यस्येयं चारुसर्वाङ्गी भार्या स्यादायतेक्षणा ।
परो लाभश्च तस्य स्यान्न स शोचेत्कदाचन ॥ ४.२०.३२ ॥

Wem diese am ganzen Leib Liebliche, Großäugige zur Gattin würde, dem wäre großer Gewinn, und er würde niemals trauern.

4.20.33

यस्या गात्रं शुभं पीनं मुखं जयति पङ्कजम् ।
गतिर्हंसं स्मितं कुन्दं सौषा नार्हति पद्वधम् ॥ ४.२०.३३ ॥

Deren schöner, voller Leib, deren Antlitz den Lotos übertrifft, deren Gang den Schwan und deren Lächeln die Kunda-Blüte übertrifft, sie verdient es nicht, durch einen Fußtritt getötet zu werden.

4.20.34

द्वात्रिंशद्दशना यस्याः श्वेता मांसनिबन्धनाः ।
स्निग्धाश्च मृदवः केशाः सैषा नार्हति पद्वधम् ॥ ४.२०.३४ ॥

Sie, deren zweiunddreißig weiße Zähne fest im Fleisch sitzen und deren Haar glatt und weich ist, verdient es nicht, durch einen Fußtritt getötet zu werden.

4.20.35

पद्मं चक्रं ध्वजं शङ्खं प्रासादो मकरस्तथा ।
यस्याः पाणितले सन्ति सैषा नार्हति पद्वधम् ॥ ४.२०.३५ ॥

Sie, auf deren Handfläche Lotos, Diskus, Banner, Muschel, Palast und Makara sind, verdient es nicht, durch einen Fußtritt getötet zu werden.

4.20.36

आवर्ताः खलु चत्वारः सर्वे चैव प्रदक्षिणाः ।
समं गात्रं शुभं स्निग्धं यस्या नार्हति पद्वधम् ॥ ४.२०.३६ ॥

Ihre vier Wirbel drehen sich in der Tat alle nach rechts; sie, deren Körper ebenmäßig, schön und glatt ist, verdient es nicht, durch einen Fußtritt getötet zu werden.

4.20.37

अच्छिद्रहस्तपादा च अच्छिद्रदशना च या ।
कन्या कमलपत्राक्षी कथमर्हति पद्वधम् ॥ ४.२०.३७ ॥

Wie kann diese Jungfrau, makellos an Händen, Füßen und Zähnen, mit lotusblättrigen Augen, einen Fußtritt verdienen?

4.20.38

सेयं लक्षणसंपन्ना पूर्णचन्द्रनिभानना ।
सुरूपिणी सुवदना नेयं योग्या पदा वधम् ॥ ४.२०.३८ ॥

Sie, mit glückverheißenden Zeichen begabt, mit einem Antlitz wie der Vollmond, schön an Gestalt und lieblich im Gesicht, verdient keinen Fußtritt.

4.20.39

देवदेवीव सुभगा शक्रदेवीव शोभना ।
अप्सरा इव सारूप्यान्नेयं योग्या पदा वधम् ॥ ४.२०.३९ ॥

Glücklich wie die Göttin der Götter, strahlend wie Indras Gemahlin, an Schönheit einer Apsaras gleich, verdient sie keinen Fußtritt.

4.20.40

इति स्मापूजसंस्तत्र कृष्णां प्रेक्ष्य सभासदः ॥ ४.२०.४० ॥

So sprechend, betrachteten die versammelten Höflinge Kṛṣṇā und begannen, sie zu preisen.

4.20.41

सा विनिःश्वस्य सुश्रोणी भूमावन्तर्मुखी स्थिता ।
तूष्णीमासीत्तदा दृष्ट्वा विवक्षन्तं युधिष्ठिरम् ॥ ४.२०.४१ ॥

Tief seufzend stand die schönhüftige Frau auf dem Boden, das Gesicht nach innen gewandt, und schwieg, als sie sah, dass Yudhiṣṭhira sprechen wollte.

4.20.42

युधिष्ठिरस्य कोपात्तु ललाटे स्वेद आस्रवत् ।
अब्रवीद्धर्मपुत्रोऽथ सैरन्ध्रीं महिषीं प्रियाम् ।
कृष्णां तत्र नृपाभ्याशे परिव्राजकरूपधृत् ॥ ४.२०.४२ ॥

Vor Zorn begann Schweiß auf Yudhiṣṭhiras Stirn zu fließen. Da sprach der Sohn Dharmas zu Kṛṣṇā, seiner geliebten Hauptgemahlin, der Dienerin Sairandhrī, die in der Gestalt einer wandernden Asketin nahe dem König stand.

4.20.43

गच्छ सैरन्ध्रि मा भैस्त्वं सुदेष्णाया निवेशनम् ।
राजा ह्ययं धर्मशीलो विराटः परलोकभीः ।
यतस्त्वां न परित्राति सत्ये धर्मपथे स्थितः ॥ ४.२०.४३ ॥

Geh, Sairandhrī, fürchte dich nicht; geh zur Wohnung Sudeṣṇās. Dieser König Virāṭa ist tugendhaft im Dharma und fürchtet die Welt jenseits; fest auf dem Pfad von Wahrheit und Dharma stehend, wird er dich gewiss beschützen.

4.20.44

भर्तारमनुरुन्धन्त्यः क्लिश्यन्ते वीरपत्नयः ।
शुश्रूषया क्लिश्यमानाः पतिलोकं जयन्त्युत ॥ ४.२०.४४ ॥

Die Gattinnen der Helden, ihren Gatten folgend, erdulden Mühsal; durch Dienst bedrängt, erringen sie die Welt ihres Gatten.

4.20.45

मन्ये न कालः क्रोधस्य पश्यन्ति पतयस्तव ।
तेन त्वां नाभिधावन्ति गन्धर्वाः सूर्यवर्चसः ॥ ४.२०.४५ ॥

Ich glaube, dies ist nicht die Zeit des Zorns; deine Gatten sehen zu, und deshalb eilen die sonnengleichen Gandharvas nicht auf dich zu.

4.20.46

श्रूयन्तां ते सुकेशान्ते मोक्षधर्माश्रयाः कथाः ।
यथा धर्मः कुलस्त्रीणां दृष्टो धर्मानुरोधनात् ॥ ४.२०.४६ ॥

Höre, o Schönhaarige, jene Erzählungen, die auf dem Dharma der Befreiung ruhen, in denen das Dharma der Frauen aus guten Familien durch das Befolgen des Dharma gesehen wurde.

4.20.47

नास्ति यज्ञः स्त्रियाः कश्चिन्न श्राद्धं नाप्युपोषणम् ।
या तु भर्तारि शुश्रूषा सा स्वर्गायाभिजायते ॥ ४.२०.४७ ॥

Für eine Frau gibt es kein Opfer, keine Ahnenfeier, nicht einmal Fasten; doch der Dienst am Gatten ist es, der zum Himmel führt.

4.20.48

पिता रक्षति कौमारे भर्ता रक्षति यौवने ।
पुत्रस्तु स्थाविरे भावे न स्त्री स्वातन्त्र्यमर्हति ॥ ४.२०.४८ ॥

In der Kindheit beschützt der Vater, in der Jugend der Gatte, im Alter der Sohn; eine Frau verdient keine Unabhängigkeit.

4.20.49

भीरु भर्तृभयात्पत्न्यो न क्रुध्यन्ति कदाचन ।
बहुभिश्च परिक्लेशैरवज्ञाताश्च शत्रुभिः ।
अनन्यभावाः शुद्धाश्च पुण्यलोकं जयन्त्युत ॥ ४.२०.४९ ॥

O Furchtsame, Ehefrauen zürnen aus Furcht vor dem Gatten niemals. Auch wenn sie durch viele Qualen und Feinde verachtet werden, erringen die Frauen mit ungeteilter Hingabe und Reinheit die Welt des Verdienstes.

4.20.50

न क्रोधकालं नियतं पश्यन्ति पतयस्तव ।
न क्रुद्धान्प्रतियायाद्वै पतींस्ते वृत्रहा अपि।
तेन त्वां नाभिधावन्ति गन्धर्वाः कामरूपिणः ॥ ४.२०.५० ॥

Deine Gatten achten nicht auf eine bestimmte Zeit des Zorns, und selbst Indra, der Vṛtra-Töter, würde sich zornigen Gatten nicht nähern. Darum eilen die Gandharvas, die jede Gestalt annehmen, nicht zu dir.

4.20.51

यदि ते समयः कश्चित्कृतो ह्यायतलोचने ।
तं स्मरस्व क्षमाशीले क्षमा धर्मो ह्यनुत्तमः ॥ ४.२०.५१ ॥

O Weitäugige, wenn du irgendeine Vereinbarung getroffen hast, so erinnere dich daran. O Geduldige, Geduld ist der höchste Dharma.

4.20.52

क्षमा धर्मः क्षमा सत्यं क्षमा दानं क्षमा तपः ।
क्षमावतामयं लोकः परलोकः क्षमावतांम् ॥ ४.२०.५२ ॥

Geduld ist Dharma, Geduld ist Wahrheit, Geduld ist Gabe, Geduld ist Askese. Diese Welt gehört den Geduldigen, und die jenseitige Welt ebenso.

4.20.53

द्व्यंशिनो द्वादशाङ्गस्य चतुर्विंशतिपर्वणः ।
कस्त्रिषष्ठिशतारस्य मासोनस्याक्षमी भवेत् ॥ ४.२०.५३ ॥

Wer würde über den einen Monat weniger jenes Jahresrades ungeduldig werden, das zwei Teile, zwölf Glieder, vierundzwanzig Gelenke und dreihundertsechzig Speichen hat?

4.20.54

गच्छ सैरन्ध्रि गन्धर्वाः करिष्यन्ति तव प्रियम् ।
व्यपनेष्यन्ति ते दुःखं येन ते विप्रियं कृतम् ॥ ४.२०.५४ ॥

Geh, o Sairandhrī! Die Gandharvas werden tun, was dir lieb ist, und sie werden den Kummer beseitigen, den dir der zugefügt hat, der dir Unliebsames getan hat.

4.20.55

इत्येवमुक्ते तिष्ठन्तीं पुनरेवाह धर्मराट् ।
विघ्नं करोषि वै भद्रे दीव्यतां राजसंसदि ॥ ४.२०.५५ ॥

So angeredet, als sie dastand, sprach der König des Dharma erneut: „O edle Frau, du stiftest Hindernis für jene, die in der königlichen Versammlung würfeln.“

4.20.56

तस्मात्त्वमपि सुश्रोणि शैलूषीव विभासि नः ।
एवमुक्ता तु सा भर्त्रा समुद्वीक्ष्याब्रवीदिदम् ॥ ४.२०.५६ ॥

Darum, o du Schönhüftige, erscheinst auch du uns wie eine Tänzerin.“ So von ihrem Gatten angesprochen, blickte sie auf sie und sprach dies.

4.20.57

सत्यमुक्तं त्वया विद्वञ्शैलूषीं विद्धि मां पुनः ।
शैलूषकस्य तस्याहं येषां ज्येष्ठोऽक्षकोविदः ॥ ४.२०.५७ ॥

„O Weiser, du hast wahr gesprochen. Dennoch wisse, dass ich die Gattin eines Schauspielers bin. Ich gehöre jenem Schauspieler, unter denen der Älteste im Würfelspiel geschickt ist.“

4.20.58

एवमुक्त्वा वरारोहा परिमृज्याननं शुभम् ।
केशान्विमुक्तान्संयम्य रुधिरेण समुक्षितान् ॥ ४.२०.५८ ॥

So gesprochen, wischte die Schönhüftige ihr schönes Antlitz ab und raffte ihr losgelöstes, mit Blut besprengtes Haar zusammen.

4.20.59

पांसुकुण्ठितसर्वाङ्गी गजराजवधूरिव ।
प्रतस्थे नागनासोरूर्भर्तुराज्ञाय शासनम् ॥ ४.२०.५९ ॥

Am ganzen Leib von Staub bedeckt, wie die Gattin des Elefantenkönigs, mit Schenkeln wie Elefantenrüssel, brach sie auf, des Gatten Befehl erkennend.

4.20.60

विमुक्ता मृगशावाक्षी निरन्तरपयोधरा ।
प्रभा नक्षत्रराजस्य कालमेघैरिवावृता ॥ ४.२०.६० ॥

Befreit, rehäugig, mit vollen, ununterbrochenen Brüsten, war sie wie der Glanz des Sternkönigs, von dunklen Wolken verhüllt.

4.20.61

यस्यार्थे पाण्डवेयास्तु त्यजेयुरपि जीवितम् ।
तां ते दृष्ट्वा तथा कृष्णां क्षमिणो धर्मचारिणः।
समयं नातिवर्तन्ते वेलामिव महोदधिः ॥ ४.२०.६१ ॥

Für deren Willen die Pāṇḍavas sogar ihr Leben hingeben würden – als sie Kṛṣṇā so sahen, überschreiten die geduldigen Wandler des Dharma ihre Frist nicht, wie der große Ozean nicht sein Ufer überschreitet.

4.20.62

सा प्रविश्य प्रवेपन्ती सुदेष्णाया निवेशनम् ।
रुदन्ती चारुसर्वाङ्गी तस्यास्तस्थावथाग्रतः ॥ ४.२०.६२ ॥

Zitternd trat sie in Sudeṣṇās Wohnung; weinend, an allen Gliedern schön, stand sie vor ihr.

4.20.63

तामुवाच विराटस्य महिषी शाठ्यमास्थिता ।
किमिदं पद्मसंकाशं सुदन्तोष्ठाक्षिनासिकम् ॥ ४.२०.६३ ॥

Die Hauptkönigin Virāṭas sprach, Falschheit vorschützend, zu ihr: »Du lotusgleiche, mit schönen Zähnen, Lippen, Augen und Nase – was ist das?«

4.20.64

रुदन्त्या अवमृष्टास्रं पूर्णेन्दुसमवर्चसम् ।
बिम्बोष्ठं कृष्णताराभ्यामत्यन्तरुचिरप्रभम्।
नयनाभ्यामजिह्याभ्यां मुखं ते मुञ्चते जलम् ॥ ४.२०.६४ ॥

Die Tränen abwischend, während du weinst, vergießt dein Antlitz – strahlend wie der Vollmond, mit bimba-roten Lippen, dunklen Pupillen und überaus lieblichem Glanz – Wasser aus deinen unbeirrten Augen.

4.20.65

कस्त्वाऽवधीद्वरारोहे कस्माद्रोदिषि शोभने ।
को विप्रयुज्यते दारैः सपुत्रैः सहबान्धवैः ॥ ४.२०.६५ ॥

Wer hat dich geschlagen, du Schönhüftige? Warum weinst du, Strahlende? Wer ist von Frauen, Söhnen und Verwandten getrennt worden?

4.20.66

कस्याद्य राजा कुपितो वधमाज्ञापयिष्यति ।
ब्रूहि किं ते प्रियं कर्म कं त्यजे घातयामि वा ॥ ४.२०.६६ ॥

Gegen wen wird der erzürnte König heute den Tod befehlen? Sag, was ist dein Wunsch? Wen soll ich verlassen oder töten lassen?

4.20.67

तां निःश्वस्याब्रवीत्कृष्णा जानन्ती नाम पृच्छसि ।
भ्रातुस्त्वं मामनुप्रेष्य किमेवं हि विकत्थसे ॥ ४.२०.६७ ॥

Sie seufzte und sprach: "Fragst du, obwohl du es weißt? Nachdem du mich auf den Auftrag deines Bruders geschickt hast, warum prahlst du so?"

4.20.68

कीचको माऽवधीत्तत्र सुराहारीमितोगताम् ।
सभायां पश्यतो राज्ञो यथा वै निर्जने वने ॥ ४.२०.६८ ॥

Dort hat Kīcaka mich geschändet — mich, die ich unter die Trinker gekommen war — in der Versammlung selbst, vor den Augen des Königs, wie man es in einem einsamen Wald täte.

4.20.69

घातयामि सुदन्तोष्ठि कीचकं यदि मन्यसे ।
भ्राता यद्येष मे व्यक्तं योऽतीतो धर्मचारिणीम्।
यस्त्वां कामाभिभूतात्मा दुर्लभामवमन्यते ॥ ४.२०.६९ ॥

O du mit den schönen Zähnen und Lippen, wenn du es wünschst, werde ich Kīcaka töten lassen. Wenn dieser mein Bruder — der die tugendhafte Frau überschritten hat und der, vom Verlangen überwältigt, dich, so schwer zu erlangen, verachtet — offensichtlich schuldig ist…