Mahābhārata · Adhyāya 4.27
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.27.1
तत्काले तु समागम्य सर्वे तत्रास्य बान्धवाः ।
रुरुदुः कीचकं दृष्ट्वा परिवार्योपतस्थिरे ॥ ४.२७.१ ॥
In diesem Augenblick versammelten sich alle seine Verwandten dort, weinten beim Anblick Kīcakas und standen um ihn herum.
4.27.2
सर्वे संहृष्टरोमाणः संत्रस्ताः प्रेक्ष्य कीचकम् ।
तथा संभुग्नसर्वाङ्गं कूर्मं स्थल इवोद्धृतम् ॥ ४.२७.२ ॥
Alle, mit gesträubten Haaren und verängstigt, sahen Kīcaka an, alle seine Glieder zerschmettert, wie eine Schildkröte, die aufs trockene Land gehoben wurde.
4.27.3
पोथितं भीमसेनेन महेन्द्रेणेव दानवम् ।
कीचकं बलसंमत्तं दुर्धर्षं येन केन चित् ॥ ४.२७.३ ॥
Kīcaka, von Bhīmasena zermalmt, wie Indra einen Dānava zermalmte, berauscht von Kraft, unbezwingbar für jeden.
4.27.4
गन्धर्वेण हतं श्रुत्वा कीचकं पुरुषर्षभम् ।
संस्कारयितुमिच्छन्तो बहिर्नेतुं प्रचक्रमुः ॥ ४.२७.४ ॥
Als sie hörten, dass Kīcaka, der Stier unter den Männern, von einem Gandharva erschlagen worden war, wollten sie seine Totenriten vollziehen und begannen, ihn hinauszutragen.
4.27.5
अपश्यन्नथ ते कृष्णां मूतपुत्राः समागताः ।
अदूरादनवद्याङ्गीं स्तम्भमालिङ्ग्य तिष्ठतीम् ॥ ४.२७.५ ॥
Da sahen die Söhne der Wagenlenker, dort versammelt, aus der Nähe Kṛṣṇā, makellos an Gliedern, stehend und eine Säule umarmend.
4.27.6
समागतेषु सूतेषु तानुवाचोपकीचकः ।
हसन्निव पदाऽमर्षान्निर्दहन्निव चक्षुषा ॥ ४.२७.६ ॥
Als die Wagenlenker versammelt waren, sprach Upakīcaka zu ihnen, als lachte er, voll Zorn, als brenne er sie mit seinem Blick.
4.27.7
हन्यतां शीघ्रमसती यत्कृते कीचको हतः ।
अथवा नैव हन्तव्या दह्यतां कामिना सह ॥ ४.२७.७ ॥
Die Schlechte, um derentwillen Kīcaka erschlagen wurde, soll sogleich getötet werden. Oder besser: sie soll nicht getötet werden, sondern mit dem Wollüstigen zusammen verbrannt werden.
4.27.8
मृतस्यापि प्रियं कार्यं सूतपुत्रस्य सर्वथा ।
इयं हि दुष्टचरिता मम भ्रातुरमित्रिणी ॥ ४.२७.८ ॥
Dem Toten muss man, dem Wagenlenkersohn, ganz gewiss das Liebe erweisen. Diese Frau von schlechtem Wandel ist die Feindin meines Bruders.
4.27.9
यत्कृते मरणं प्राप्तो नेयं जीवितुमर्हति ।
सहेयं दह्यतां सूता आमन्त्र्य च जनाधिपम् ।
हतस्यापि हि गन्धर्वैः कीचकस्य प्रियं भवेत् ॥ ४.२७.९ ॥
Sie, um derentwillen er den Tod fand, verdient nicht zu leben. Ihr Wagenlenker, nachdem ihr den König angesprochen habt, verbrennt sie; dies würde selbst dem von den Gandharvas erschlagenen Kīcaka gefallen.
4.27.10
ततो विराटमासाद्य सूताः प्राञ्जलयोऽब्रुवन् ।
कीचकोऽयं हतः शेते गन्धर्वैः कामरूपिभिः ॥ ४.२७.१० ॥
Da traten die Wagenlenker vor Virāṭa, legten die Hände zusammen und sprachen: »Kīcaka liegt hier erschlagen, von den Gandharvas, die jede Gestalt annehmen können.«
4.27.11
सैरन्ध्र्या घातितो रात्रौ तं दहेम सहानया ।
मानिताः स्मस्त्वया वीर तदनुज्ञातुमर्हसि ॥ ४.२७.११ ॥
Des Nachts wurde er von der Sairandhrī erschlagen. Lass uns ihn zusammen mit ihr verbrennen. Held, du hast uns geehrt; du solltest dies gestatten.
4.27.12
पराक्रमं तु सूतानां ज्ञात्वा राजाऽन्वमन्यत ।
सैरन्ध्र्याः सूतपुत्रेण सह दाहं नराधिपः ॥ ४.२७.१२ ॥
Da der König die Tapferkeit der Wagenlenker erkannte, willigte er ein, dass die Sairandhrī zusammen mit dem Wagenlenkersohn verbrannt werde.
4.27.13
ततस्ते समनुज्ञाताः सर्वे तत्रास्य बान्धवाः ।
रुरुदुः कीचकं दृष्ट्वा परिवार्याभितः स्थिताः ॥ ४.२७.१३ ॥
Dann, nachdem sie die Erlaubnis erhalten hatten, weinten alle seine dort anwesenden Verwandten, als sie Kīcaka sahen; sie standen ringsum um ihn herum.
4.27.14
आरोप्य कृष्णां सह कीचकेन निबध्य केशेषु च पादयोश्च ।
ते चापि सूता वचनैरवोचन्नुद्दिश्य चैनामभिवीक्ष्य कृष्णाम् ॥ ४.२७.१४ ॥
Sie legten Kṛṣṇā zusammen mit Kīcaka hin, banden sie an den Haaren und an den Füßen; und jene Wagenlenker sprachen, sie ansehend und an sie gerichtet, diese Worte.
4.27.15
यस्याः कृते।़यं निहतो महात्मा तस्माद्धि सा कीचकमार्गमेतु ।
अवार्यसत्वेन च कीचकेन गतासुना सुन्दरी स्वर्गलोकम् ॥ ४.२७.१५ ॥
Um deretwillen dieser Großherzige erschlagen wurde, so möge sie denn den Weg Kīcakas gehen; leblos mit dem unbezwingbaren Kīcaka möge die Schöne in die Himmelswelt gehen.
4.27.16
सा तेन कृष्णा शयने निबद्धा यशस्विनी चैव मनस्विनी च ।
अनार्यसत्त्वेन महार्यसत्त्वा गतासुना सा प्ररुरोद कृष्णा ।
विलम्बमाना विवशा हि दुष्टैस्तत्रैव पर्यङ्कवरे शुभाङ्गी ॥ ४.२७.१६ ॥
Er hatte Kṛṣṇā auf das Lager gebunden. Sie, ruhmreich und hochgesinnt, von größerer edler Natur als jener leblose, unedle Mann, weinte Kṛṣṇā; hilflos in der Gewalt der Bösen, klagte dort auf jenem vortrefflichen Lager die schönen Gliedes.
4.27.17
ह्रियमाणाऽथ सुश्रोणी सूतपुत्रैरनिन्दिता ।
प्राक्रोशन्नाथमिच्छन्ती कृष्णा नाथवती सती ॥ ४.२७.१७ ॥
Da schrie Kṛṣṇā, von den Söhnen der Wagenlenker fortgeschleppt, schönhüftig, makellos, keusch, und einen Beschützer begehrend, laut auf.
4.27.18
मृतेन सह बद्धाङ्गी निराशा जीविते तदा ।
श्मशानाभिमुखं नीता करेणुरिव रौति सा ॥ ४.२७.१८ ॥
An den Toten gebunden, damals ohne Hoffnung auf das Leben, zum Leichenplatz geführt, schrie sie wie eine Elefantenkuh.
4.27.19
जयो जयेशो विजयो जयत्सेनो जयद्बलः ।
त मे वाचं विजानन्तु सूतपुत्रा नयन्ति माम् ॥ ४.२७.१९ ॥
Jaya, Jayeśa, Vijaya, Jayatsena, Jayadbala — mögen sie meine Stimme erkennen; die Wagenlenkersöhne führen mich fort.
4.27.20
येषां दुन्दुभिनिर्घोषो ज्याघोषः श्रूयते महान् ।
ते मे वाचं विजानन्तु सूतपुत्रा नयन्ति माम् ॥ ४.२७.२० ॥
Diejenigen, deren Trommelgedröhn und Bogensehnen-Schwirren laut zu hören ist — mögen sie meine Stimme erkennen; die Wagenlenkersöhne führen mich fort.
4.27.21
येषां ज्यातलनिर्घोषो विस्फूर्जितमिवाशनेः ।
अश्रूयत महान्युद्धे भीमघोपस्तरस्विनाम् ॥ ४.२७.२१ ॥
Deren Bogensehnen-Schlaggedröhn wie Donnerschlag in der Schlacht gewaltig und furchtbar zu hören war — jener schnellen Krieger.
4.27.22
रथघोपश्च बलवान्गन्धर्वाणां तरस्विनाम् ।
ते मे वाचं बिजानन्तु सूतपुत्रा नयन्ति माम् ॥ ४.२७.२२ ॥
Und das mächtige Dröhnen der schnellen Streitwagen der Gandharvas — mögen sie meine Stimme erkennen; die Wagenlenkersöhne führen mich fort.
4.27.23
येषां वीर्यमतुल्यं तु शक्रस्येव बलं यशः ।
राजसिंहा इवाग्र्यास्ते मां जानन्तु सुदुःखितां ॥ ४.२७.२३ ॥
Deren Mut unvergleichlich ist, deren Kraft und Ruhm dem Indras gleichen — mögen jene vornehmsten Löwen unter den Königen mich, die tief Betrübte, erkennen.
4.27.24
इत्यस्याः कृपणा वाचः कृष्णायाः परिदेविताः ।
श्रुत्वैवाभ्युत्थितो भीमः शयनादविचारयन् ॥ ४.२७.२४ ॥
Als Bhīma diese kläglichen Worte und Klagen Kṛṣṇās hörte, erhob er sich ohne Überlegung von seinem Lager.
4.27.25
अहं सैरन्ध्रि ते वाचः शृणोमि तव भाषिताः ।
तस्मात्ते सूतपुत्रेभ्यो न भयं जातु विद्यते ॥ ४.२७.२५ ॥
O Sairandhrī, ich höre die Worte, die du gesprochen hast. Darum brauchst du dich vor den Söhnen des Wagenlenkers niemals zu fürchten.
4.27.26
इत्युक्त्वा स महाबाहुर्विजजृम्भे जिघांसया ॥ ४.२७.२६ ॥
Nachdem er dies gesagt hatte, streckte der Starkarmige seinen Körper, begierig zu töten.
4.27.27
ततः स व्यायतं बद्ध्वा वस्त्रं विपरिवेष्ट्य च ।
अद्वारेणाभ्यवस्कन्द्य निर्जगाम बहिस्तदा ॥ ४.२७.२७ ॥
Dann band er ein langes Tuch, wickelte es um sich und sprang hinaus – nicht durch das Tor – und ging in jenem Augenblick nach draußen.
4.27.28
स लङ्घयित्वा प्राकारमारुह्य तरसा द्रुमम् ।
श्मशानाभिमुखः प्रायाद्यत्र ते कीचका गताः ॥ ४.२७.२८ ॥
Er übersprang die Mauer, kletterte rasch auf einen Baum und ging zum Leichenverbrennungsplatz, wohin die Kīcakas gegangen waren.
4.27.29
स लङ्घयित्वा प्राकारं निःसृत्य च पुरोत्तमात् ।
जवेनोत्पतितो भीमः सूतानामग्रतस्तदा ॥ ४.२७.२९ ॥
Er übersprang die Mauer, verließ die herrliche Stadt, und Bhīma sprang rasch vor den Wagenlenkern hervor.
4.27.30
चितासमीपं गत्वा स तत्रापश्यन्महाबलः ।
तालमात्रं महास्कन्धमूर्ध्वशुष्कं वनस्पतिम् ॥ ४.२७.३० ॥
Zum Scheiterhaufen gegangen, sah der Mächtige dort einen Baum, so hoch wie eine Palme, mit einem großen Stamm und oben verdorrt.
4.27.31
तं नागवदुपक्रम्य बाहुभ्यां परिरभ्य च ।
वृक्षमुत्पाटयामास भीमो भीमपराक्रमः ॥ ४.२७.३१ ॥
Wie ein Elefant herangehend und ihn mit beiden Armen umfassend, riss Bhīma von schrecklicher Tapferkeit den Baum aus.
4.27.32
ततो वृक्षं दशव्यामं निष्पत्रमकरोत्तदा ॥ ४.२७.३२ ॥
Dann machte er jenen Baum, zehn Vyāmas lang, blattlos.
4.27.33
तं महाकायमुद्यम्य भ्रामयित्वा च वेगितः ।
प्रगृह्याभ्यपतत्सूतान्दण्डपाणिरिवान्तकः ॥ ४.२७.३३ ॥
Den großgewachsenen Baum hochhebend, herumwirbelnd und rasch ergreifend, stürzte er sich auf die Wagenlenker wie der Tod mit dem Stock in der Hand.
4.27.34
ऊरुवेगेन तस्याथ न्यग्रोधाश्वत्थकिंशुकाः ।
भूमौ निपतिता वृक्षाः संभग्नास्तत्र शेरते ॥ ४.२७.३४ ॥
Durch die Wucht seiner Schenkel sind Banyan-, Peepal- und Kiṃśuka-Bäume zu Boden gestürzt, zerbrochen, und liegen dort.
4.27.35
तं सिंहमिव संक्रुद्धं दृष्ट्वा गन्धर्वमागतम् ।
वित्रेसुश्च तदा सूता विपादभयपीडिताः ॥ ४.२७.३५ ॥
Als sie den Gandharva wie einen zornigen Löwen herankommen sahen, zitterten die Wagenlenker, von Verzweiflung und Furcht geplagt.
4.27.36
तमन्तकमिव क्रुद्धं गन्धर्वभयशङ्किताः ।
दिधक्षन्तस्तथा ज्येष्ठं भ्रातरं चोपकीचकाः।
परस्परमथोचुस्ते विषादभयमोहिताः ॥ ४.२७.३६ ॥
Als sie ihn zornig wie den Tod sahen, sprachen die Upakīcakas, argwöhnisch gegen den Gandharva und begierig, ihren älteren Bruder zu verbrennen, einander an, verwirrt von Verzweiflung und Furcht.
4.27.37
गन्धर्वो बलवानेति क्रुद्ध उद्यम्य पादपम् ।
प्रबुद्धाः सुमहाभागा गन्धर्वाः सूर्यवर्चसः।
सैरन्ध्री मुच्यतां शीघ्रं भयं नो महदागतम् ॥ ४.२७.३७ ॥
»Der mächtige Gandharva ist zornig und hat einen Baum erhoben. Die hochgesegneten Gandharvas, strahlend wie die Sonne, sind erwacht. Gebt die Sairandhrī sogleich frei; eine große Furcht ist über uns gekommen.«
4.27.38
ते दृष्ट्वाऽथ समाविद्धं भीमसेनेन पादपम् ।
विमुच्य द्रौपदीं त्रस्ताः प्राद्रवन्नगरं प्रति ॥ ४.२७.३८ ॥
Als sie den von Bhīmasena geschwungenen Baum sahen, erschraken sie, ließen Draupadī los und flohen zur Stadt.
4.27.39
द्रवतस्तांश्च संप्रेक्ष्य स वज्री दानवानिव ।
अथ भीमः समुत्पत्य द्रवतां पुरतोऽभवत् ॥ ४.२७.३९ ॥
Als er sie fliehen sah, wie der Donnerkeilträger die Dānavas ansieht, sprang Bhīma auf und stellte sich vor die Fliehenden.
4.27.40
ते तं दृष्ट्वा भयोद्विग्ना निश्चेष्टाः समवस्थिताः ॥ ४.२७.४० ॥
Als sie ihn sahen, von Furcht erregt, standen sie bewegungslos da.
4.27.41
दृष्ट्वा ताञ्शतसङ्ख्यकान्स वज्री दानवानिव ।
एकेनैव प्रहारेण दश सप्त च विंशतिम्।
अष्टादश च पञ्चाशञ्जघान स वृकोदरः ॥ ४.२७.४१ ॥
Als er Hunderte von ihnen sah, wie der Donnerkeilträger die Dānavas, schlug jener Wolfsbauch sie nieder: mit einem einzigen Schlag tötete er zehn, sieben, zwanzig, achtzehn und fünfzig.
4.27.42
शतं पञ्चाधिकं भीमः प्राहिणोद्यमसादनम् ।
वृक्षेणैकेन राजेन्द्र प्रभञ्जनसुतो बली।
वायुवेगसमः श्रीमान्सर्वान्सूतानशेषतः ॥ ४.२७.४२ ॥
O Herr der Könige, der mächtige Sohn des Windes, Bhīma, schickte mit einem einzigen Baum einhundertfünf in Yamas Wohnstatt. Glanzvoll und schnell wie der Wind, erschlug er alle Wagenlenker ohne Ausnahme.
4.27.43
तान्निहत्य महाबाहुर्भीमसेनो महाबलः ।
आश्वासयत्तदा कृष्णां प्रतिमुच्य च बन्धनात् ॥ ४.२७.४३ ॥
Nachdem er sie erschlagen hatte, befreite der langarmige, gewaltige Bhīmasena da Kṛṣṇā von ihren Fesseln und tröstete sie.
4.27.44
उवाच श्लक्ष्णया वाचा पाञ्चालीं भरतर्षभः ।
अश्रुपूर्णमुखीं भीतामुद्धरन्स वृकोदरः ॥ ४.२७.४४ ॥
Der Stier der Bharatas, Vṛkodara, richtete die verängstigte Pāñcālī auf, deren Gesicht voller Tränen war, und sprach mit sanften Worten zu ihr.
4.27.45
मा खिदस्त्वं याज्ञसेनि पातिव्रत्यव्रते स्थिता ।
पातिव्रत्ये स्थिता नारी व्रतं रक्षेत्सदाऽत्मनः ॥ ४.२७.४५ ॥
Gräme dich nicht, o Tochter des Yajñasena; du stehst fest im Gelübde der Treue zu deinem Gatten. Eine Frau, die in der Treue fest steht, soll stets ihr Gelübde bewahren.
4.27.46
पुरा स्त्री देवरातस्य पतिप्रीता शिरोमणिः ।
कदाचिद्भर्तृरूपेण रक्षसाऽपहृता सती ॥ ४.२७.४६ ॥
In früheren Zeiten wurde eine Frau, die Gattin des Devarāta, das Kleinod der Frauen und ihrem Gatten ergeben, einst von einem Dämon entführt, der die Gestalt ihres Gatten angenommen hatte.
4.27.47
कस्यचित्सरसस्तीरे तां निवेश्य स राक्षसः ।
तद्भर्तृरूपं संत्यज्य रक्षो भूत्वा सुदारुणम् ॥ ४.२७.४७ ॥
Nachdem er sie am Ufer eines Sees niedergesetzt hatte, legte der Dämon jene Gestalt ihres Gatten ab und wurde zu einem überaus schrecklichen Dämon.
4.27.48
साम्ना दानेन भेदेन सा यदा नान्वमन्यत ।
तदा तां पातयित्वा स मैथुनायोपचक्रमे ॥ ४.२७.४८ ॥
Als sie weder durch Güte, Gaben noch Spaltung einwilligte, da warf er sie nieder und schickte sich zur Vereinigung an.
4.27.49
ततः सा धैर्यमास्थाय विवरं त ददौ तदा ।
ततः स खङ्गमुत्कृष्य भीषयामास तां सतीम् ॥ ४.२७.४९ ॥
Da fasste sie Mut und gab ihm in jenem Augenblick eine Gelegenheit. Dann zog er sein Schwert und erschreckte die tugendhafte Frau.
4.27.50
साऽपि त्यक्तभया साध्वी प्राणत्यागे सुनिश्चिता ।
प्रतिज्ञामकरोत्कृष्णे पातिव्रत्यपरायणा ॥ ४.२७.५० ॥
Auch sie legte die Furcht ab, fest entschlossen, ihr Leben hinzugeben, und die tugendhafte, ihrem Gatten treue Frau tat ein Gelübde, an Kṛṣṇa gerichtet.
4.27.51
आराधितो यदि मया भर्ता मे दैवतं महत् ।
कर्मणा मनसा वाचा गुरवस्तोषिता मया।
तेन सत्येन योनिर्मे भवत्वद्य शिला दृढा ॥ ४.२७.५१ ॥
Wenn ich meinen Gatten, meine große Gottheit, verehrt und meine Ältesten durch Tat, Gedanken und Worte erfreut habe, dann möge durch diese Wahrheit mein Schoß heute ein fester Stein werden.
4.27.52
एवं तया प्रतिज्ञाते तद्योनिः सा शिलाऽभवत् ।
अन्तरा नाभिजान्वोर्यत्तत्सर्वं च शिलाऽभवत् ॥ ४.२७.५२ ॥
Als sie so das Gelübde getan hatte, wurde ihr Schoß zu Stein; und alles, was zwischen Nabel und Knien lag, wurde ganz zu Stein.
4.27.53
ततः स खङ्गमुद्धृत्य वेगेनास्याः शिरोऽहरत् ॥ ४.२७.५३ ॥
Da hob er das Schwert und schlug ihr mit Wucht den Kopf ab.
4.27.54
जया नाम सखी साऽभूत्पार्वत्या नखमांसवत् ।
तस्मात्पतिव्रतायाश्च दुःखमल्पं सुखं बहु ॥ ॥ ४.२७.५४ ॥
Sie, mit Namen Jayā, war Pārvatīs Gefährtin, wie Nagel und Fleisch. Darum hat die treue Gattin wenig Leid und viel Glück.
4.27.55
एवं ते भीरु वध्यन्ते ये त्वां हिंसन्ति मानवाः ।
गच्छ त्वं नगरं कृष्णे न भयं विद्यते तव ॥ ४.२७.५५ ॥
So werden die Menschen erschlagen, die dir Leid antun, du Furchtsame. Geh in die Stadt, Kṛṣṇā; du hast keine Furcht.
4.27.56
अन्येन त्वं पथा शीघ्रं सुदेष्णाया निवेशनम् ।
अन्येनाहं गमिष्यामि विराटस्य महानसम् ।
यथा नौ नावबुध्येरन्रात्रावेवं व्यवस्थितौ ॥ ४.२७.५६ ॥
Geh schnell auf einem anderen Weg zur Wohnung Sudeṣṇās, und ich werde auf einem anderen Weg in Virāṭas Küche gehen, damit man uns beide bei Nacht nicht bemerkt. So wollen wir uns einrichten.
4.27.57
साऽगच्छन्नगरं कृष्णा भीमेनाश्वासिता सती ।
कृतकृत्या सुदेष्णाया भवनं शुभलक्षणा । ॥ ४.२७.५७ ॥
Von Bhīma beruhigt, ging die treue Kṛṣṇā in die Stadt. Nachdem sie ihre Aufgabe erfüllt hatte, betrat die Glückverheißende Sudeṣṇās Wohnung.
4.27.58
शचीव नहुषे शप्ते प्रविवेश त्रिविष्टपम् ।
भीमोऽप्यमितवीर्यस्तु बलवानरिमर्दनः। ॥ ४.२७.५८ ॥
Wie Śacī in den Himmel einging, als Nahuṣa verflucht wurde, so ging auch Bhīma, von unermesslicher Tapferkeit, mächtig, Bezwinger der Feinde, dorthin.
4.27.59
सर्वांस्तान्कीचकांस्तत्र हत्वा धर्मात्मजानुजः ।
निःशेषं कीचकान्हत्वा रामो रात्रिचरानिव। ॥ ४.२७.५९ ॥
Dort erschlug der jüngere Bruder des Sohnes des Dharma alle diese Kīcakas; nachdem er die Kīcakas völlig erschlagen hatte, wie Rāma die Nachtwandler erschlug.
4.27.60
जितशत्रुरदीनात्मा प्रविवेश पुरं ततः ।
पञ्चाधिकं शतं तत्र निहतं तेन भारत। ॥ ४.२७.६० ॥
Nachdem er seine Feinde besiegt hatte, betrat der unverzagte Mann dann die Stadt. O Nachkomme des Bharata, dort waren von ihm hundertfünf erschlagen worden.
4.27.61
महावनमिव छिन्नं शिश्ये विगलितद्रुमम् ।
एवं ते निहता राजञ्शतं पञ्चोपकीचकाः। ॥ ४.२७.६१ ॥
Wie ein großer, gefällter Wald mit umgestürzten Bäumen lagen sie da. So, o König, wurden die hundertfünf Gefolgsleute Kīcakas erschlagen.
4.27.62
स च सेनापतिः सूत इत्येतत्सूतषट्शतम् ।
न गन्धर्वभयाकिंचिद्वक्तुं कीचकबान्धवाः । ॥ ४.२७.६२ ॥
Er war der Feldherr, der Wagenlenker; dies ist die Schar der sechshundert Wagenlenker. Aus Furcht vor dem Gandharva konnten die Verwandten Kīcakas nichts sagen.
4.27.63
अशक्नुवन्तस्तां तत्र भयादप्यभिवीक्षितुम् ।
विराटनगरे चापि सर्वे मात्स्याः समागताः । ॥ ४.२७.६३ ॥
Aus Furcht unfähig, sie dort auch nur anzusehen, versammelten sich auch in der Stadt Virāṭa alle Matsyas.
4.27.64
काल्यं पञ्चशतं चैतानपश्यन्सारथीन्हतान् ।
तद्दृष्ट्वा महदाश्चर्यं नरा नार्यश्च नागराः। ॥ ४.२७.६४ ॥
Am Morgen sahen sie diese fünfhundert Wagenlenker erschlagen. Als sie dieses große Wunder sahen, waren die Männer, die Frauen und die Stadtbewohner (erstaunt).
4.27.65
विस्मयं परमं गत्वा नोचुः किंचन भारत ॥ ४.२७.६५ ॥
In höchstes Erstaunen verfallen, sagten sie nichts. O Nachkomme des Bharata!