மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 4.27
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.27.1
तत्काले तु समागम्य सर्वे तत्रास्य बान्धवाः ।
रुरुदुः कीचकं दृष्ट्वा परिवार्योपतस्थिरे ॥ ४.२७.१ ॥
அந்தக் கணத்தில் அவனுடைய உறவினர்கள் அனைவரும் அங்கே கூடி, கீசகனைக் கண்டு அழுது, அவனைச் சூழ்ந்து நின்றனர்.
4.27.2
सर्वे संहृष्टरोमाणः संत्रस्ताः प्रेक्ष्य कीचकम् ।
तथा संभुग्नसर्वाङ्गं कूर्मं स्थल इवोद्धृतम् ॥ ४.२७.२ ॥
அனைவரும் மயிர்சிலிர்த்துப் பயந்தனர்; கீசகனின் அனைத்து உறுப்புகளும் நொறுங்கியிருக்க, தரையில் தூக்கி வைக்கப்பட்ட ஆமையைப் போல அவனைக் கண்டனர்.
4.27.3
पोथितं भीमसेनेन महेन्द्रेणेव दानवम् ।
कीचकं बलसंमत्तं दुर्धर्षं येन केन चित् ॥ ४.२७.३ ॥
இந்திரன் தானவனை அழித்ததுபோல் பீமசேனனால் நசுக்கப்பட்ட கீசகன்; வலிமைச் செருக்கில் மதித்திருந்தவன், எவராலும் வெல்ல முடியாதவன்.
4.27.4
गन्धर्वेण हतं श्रुत्वा कीचकं पुरुषर्षभम् ।
संस्कारयितुमिच्छन्तो बहिर्नेतुं प्रचक्रमुः ॥ ४.२७.४ ॥
கந்தர்வனால் கொல்லப்பட்ட நரரிஷபன் கீசகன் என்று கேட்டு, அவனுக்கு இறுதிச் சடங்கு செய்ய விரும்பி அவனை வெளியே கொண்டு செல்லத் தொடங்கினர்.
4.27.5
अपश्यन्नथ ते कृष्णां मूतपुत्राः समागताः ।
अदूरादनवद्याङ्गीं स्तम्भमालिङ्ग्य तिष्ठतीम् ॥ ४.२७.५ ॥
அப்போது கூடியிருந்த சூதர் மகன்கள் அருகிலிருந்து, குற்றமற்ற அங்கங்களையுடைய கிருஷ்ணையை ஒரு தூணைத் தழுவியவாறு நிற்கக் கண்டனர்.
4.27.6
समागतेषु सूतेषु तानुवाचोपकीचकः ।
हसन्निव पदाऽमर्षान्निर्दहन्निव चक्षुषा ॥ ४.२७.६ ॥
சூதர்கள் கூடியபோது உபகீசகன் அவர்களிடம் கூறினான்—சிரிப்பவன்போலும், கோபத்தால், பார்வையால் எரிப்பவன்போலும்.
4.27.7
हन्यतां शीघ्रमसती यत्कृते कीचको हतः ।
अथवा नैव हन्तव्या दह्यतां कामिना सह ॥ ४.२७.७ ॥
கீசகன் யார் பொருட்டு கொல்லப்பட்டானோ, அந்த துஷ்டையை உடனே கொல்லுங்கள். அல்லது அவளைக் கொல்லவேண்டாம், காமுகனுடன் சேர்த்து எரித்துவிடுங்கள்.
4.27.8
मृतस्यापि प्रियं कार्यं सूतपुत्रस्य सर्वथा ।
इयं हि दुष्टचरिता मम भ्रातुरमित्रिणी ॥ ४.२७.८ ॥
இறந்தவருக்கும் கூட, சூதர் மகனுக்குப் பிரியமானது எல்லா வகையிலும் செய்யப்பட வேண்டும். இவள் துஷ்ட நடத்தை கொண்ட, என் சகோதரனின் பகைவள்.
4.27.9
यत्कृते मरणं प्राप्तो नेयं जीवितुमर्हति ।
सहेयं दह्यतां सूता आमन्त्र्य च जनाधिपम् ।
हतस्यापि हि गन्धर्वैः कीचकस्य प्रियं भवेत् ॥ ४.२७.९ ॥
யார் பொருட்டு மரணம் அடைந்தானோ, இவள் வாழத் தகுதியற்றவள். சூதர்களே, அரசனிடம் உரைத்து இவளை எரித்துவிடுங்கள்; கந்தர்வர்களால் கொல்லப்பட்ட கீசகனுக்கும் இது பிரியமாக இருக்கும்.
4.27.10
ततो विराटमासाद्य सूताः प्राञ्जलयोऽब्रुवन् ।
कीचकोऽयं हतः शेते गन्धर्वैः कामरूपिभिः ॥ ४.२७.१० ॥
பின்னர் சூதர்கள் விராடனை அணுகி, கைகூப்பி கூறினார்கள் — "கீசகன் இங்கே கொல்லப்பட்டுக் கிடக்கிறான், விரும்பிய உருவம் கொள்ளும் கந்தர்வர்களால்."
4.27.11
सैरन्ध्र्या घातितो रात्रौ तं दहेम सहानया ।
मानिताः स्मस्त्वया वीर तदनुज्ञातुमर्हसि ॥ ४.२७.११ ॥
சைரந்தியால் இரவில் இவன் கொல்லப்பட்டான். அவனை இவளுடன் சேர்த்து எரித்துவிடுவோம். வீரனே, நீ எங்களை மதித்திருக்கிறாய்; அதற்கு அனுமதி அளிக்கவேண்டும்.
4.27.12
पराक्रमं तु सूतानां ज्ञात्वा राजाऽन्वमन्यत ।
सैरन्ध्र्याः सूतपुत्रेण सह दाहं नराधिपः ॥ ४.२७.१२ ॥
சூதர்களின் வீரத்தை அறிந்த அரசன், சைரந்தியை சூதர் மகனுடன் சேர்த்து எரிப்பதற்கு ஒப்புக்கொண்டான்.
4.27.13
ततस्ते समनुज्ञाताः सर्वे तत्रास्य बान्धवाः ।
रुरुदुः कीचकं दृष्ट्वा परिवार्याभितः स्थिताः ॥ ४.२७.१३ ॥
அதன்பின் அனுமதி பெற்ற அங்கிருந்த அவனது உறவினர் அனைவரும் கீசகனைக் கண்டு அழுதனர்; அவனைச் சுற்றி நின்றனர்.
4.27.14
आरोप्य कृष्णां सह कीचकेन निबध्य केशेषु च पादयोश्च ।
ते चापि सूता वचनैरवोचन्नुद्दिश्य चैनामभिवीक्ष्य कृष्णाम् ॥ ४.२७.१४ ॥
கிருஷ்ணையைக் கீசகனுடன் வைத்து, கூந்தலிலும் கால்களிலும் கட்டி; அந்த சூதர்களும் அவளைப் பார்த்து அவளை நோக்கி இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னார்கள்.
4.27.15
यस्याः कृते।़यं निहतो महात्मा तस्माद्धि सा कीचकमार्गमेतु ।
अवार्यसत्वेन च कीचकेन गतासुना सुन्दरी स्वर्गलोकम् ॥ ४.२७.१५ ॥
எவளுக்காக இந்தப் பெருமனிதன் கொல்லப்பட்டானோ, அவளே கீசகனின் வழியில் செல்லட்டும்; தடுக்க முடியாத வலிமையுள்ள கீசகனுடன் உயிரிழந்து, அழகியே சுவர்க்கலோகத்துக்குச் செல்லட்டும்.
4.27.16
सा तेन कृष्णा शयने निबद्धा यशस्विनी चैव मनस्विनी च ।
अनार्यसत्त्वेन महार्यसत्त्वा गतासुना सा प्ररुरोद कृष्णा ।
विलम्बमाना विवशा हि दुष्टैस्तत्रैव पर्यङ्कवरे शुभाङ्गी ॥ ४.२७.१६ ॥
அவளைக் கீசகன் படுக்கையில் கட்டிவைத்திருந்தான். புகழும் மனத்திண்மையும் கொண்ட அவள், அநாகரிக இயல்புள்ள, உயிரற்ற அவனுக்கு எதிராக மிகுந்த உயர்ந்த இயல்பினளாக இருந்த அந்த கிருஷ்ணை அழுதாள்; தீயோரின் வசப்பட்டு கையறுநிலையில், அதே சிறந்த கட்டிலில் புலம்பிய அழகிய அங்கங்களுடையவள்.
4.27.17
ह्रियमाणाऽथ सुश्रोणी सूतपुत्रैरनिन्दिता ।
प्राक्रोशन्नाथमिच्छन्ती कृष्णा नाथवती सती ॥ ४.२७.१७ ॥
அப்போது சூதபுத்திரர்களால் கவர்ந்து செல்லப்பட்ட அழகிய இடையும் குற்றமற்ற கிருஷ்ணை, கற்புடையவளாக, ஒரு தலைவனை விரும்பி உரக்கக் கூவினாள்.
4.27.18
मृतेन सह बद्धाङ्गी निराशा जीविते तदा ।
श्मशानाभिमुखं नीता करेणुरिव रौति सा ॥ ४.२७.१८ ॥
இறந்தவனுடன் கட்டப்பட்ட உடலுடன், அப்போது வாழ்வில் நம்பிக்கையற்றவளாய் சுடுகாட்டை நோக்கி கொண்டுசெல்லப்பட்டு, அவள் பெண் யானையைப் போல் கதறினாள்.
4.27.19
जयो जयेशो विजयो जयत्सेनो जयद्बलः ।
त मे वाचं विजानन्तु सूतपुत्रा नयन्ति माम् ॥ ४.२७.१९ ॥
ஜயன், ஜயேசன், விஜயன், ஜயத்சேனன், ஜயத்பலன் — அவர்கள் என் குரலை அறியட்டும்; சூதனின் மகன்கள் என்னை அழைத்துச் செல்கிறார்கள்.
4.27.20
येषां दुन्दुभिनिर्घोषो ज्याघोषः श्रूयते महान् ।
ते मे वाचं विजानन्तु सूतपुत्रा नयन्ति माम् ॥ ४.२७.२० ॥
யாருடைய துந்துபி முழக்கமும் வில்நாணின் ஒலியும் பெரிதாகக் கேட்கப்படுகிறதோ — அவர்கள் என் குரலை அறியட்டும்; சூதனின் மகன்கள் என்னை அழைத்துச் செல்கிறார்கள்.
4.27.21
येषां ज्यातलनिर्घोषो विस्फूर्जितमिवाशनेः ।
अश्रूयत महान्युद्धे भीमघोपस्तरस्विनाम् ॥ ४.२७.२१ ॥
யாருடைய வில்நாண் அறையின் முழக்கம் இடியின் முழக்கம் போல் போரில் பெரிதாகவும் பயங்கரமாகவும் கேட்கப்பட்டதோ — அந்த விரைவான வீரர்களின்.
4.27.22
रथघोपश्च बलवान्गन्धर्वाणां तरस्विनाम् ।
ते मे वाचं बिजानन्तु सूतपुत्रा नयन्ति माम् ॥ ४.२७.२२ ॥
கந்தர்வர்களின் விரைவான தேர்களின் வலிய முழக்கமும் — அவர்கள் என் குரலை அறியட்டும்; சூதனின் மகன்கள் என்னை அழைத்துச் செல்கிறார்கள்.
4.27.23
येषां वीर्यमतुल्यं तु शक्रस्येव बलं यशः ।
राजसिंहा इवाग्र्यास्ते मां जानन्तु सुदुःखितां ॥ ४.२७.२३ ॥
யாருடைய வீரம் ஒப்பற்றது, இந்திரனைப் போன்ற பலமும் புகழும் கொண்டது — அந்த சிறந்த அரசசிங்கங்கள் மிக துயருற்ற என்னை அறியட்டும்.
4.27.24
इत्यस्याः कृपणा वाचः कृष्णायाः परिदेविताः ।
श्रुत्वैवाभ्युत्थितो भीमः शयनादविचारयन् ॥ ४.२७.२४ ॥
கிருஷ்ணையின் (திரௌபதியின்) இத்தகைய துயரமான சொற்களையும் புலம்பலையும் கேட்டதும், பீமன் படுக்கையிலிருந்து எதையும் யோசிக்காமல் எழுந்தான்.
4.27.25
अहं सैरन्ध्रि ते वाचः शृणोमि तव भाषिताः ।
तस्मात्ते सूतपुत्रेभ्यो न भयं जातु विद्यते ॥ ४.२७.२५ ॥
சைரந்த்ரியே, உன் பேசிய இந்தச் சொற்களை நான் கேட்கிறேன். ஆகவே சூதபுத்திரர்களால் உனக்கு ஒருபோதும் அச்சம் இல்லை.
4.27.26
इत्युक्त्वा स महाबाहुर्विजजृम्भे जिघांसया ॥ ४.२७.२६ ॥
இவ்வாறு சொல்லி, அந்த மகாபாகு கொல்லும் ஆசையுடன் தன் உடலை விரித்து நீட்டினான்.
4.27.27
ततः स व्यायतं बद्ध्वा वस्त्रं विपरिवेष्ट्य च ।
अद्वारेणाभ्यवस्कन्द्य निर्जगाम बहिस्तदा ॥ ४.२७.२७ ॥
பின்னர் அவன் ஒரு நீண்ட துணியைக் கட்டி, அதைச் சுற்றிக்கொண்டு, வாசல் வழியாக அல்ல, பாய்ந்து அப்போது வெளியே சென்றான்.
4.27.28
स लङ्घयित्वा प्राकारमारुह्य तरसा द्रुमम् ।
श्मशानाभिमुखः प्रायाद्यत्र ते कीचका गताः ॥ ४.२७.२८ ॥
அவன் மதிலைத் தாண்டி, வேகமாக ஒரு மரத்தில் ஏறி, கீசகர்கள் சென்றிருந்த சுடுகாட்டை நோக்கிச் சென்றான்.
4.27.29
स लङ्घयित्वा प्राकारं निःसृत्य च पुरोत्तमात् ।
जवेनोत्पतितो भीमः सूतानामग्रतस्तदा ॥ ४.२७.२९ ॥
அவன் மதிலைத் தாண்டி, சிறந்த நகரிலிருந்து வெளியேறி, அப்போது பீமன் வேகமாகப் பாய்ந்து சூதர்களுக்கு முன்னால் தோன்றினான்.
4.27.30
चितासमीपं गत्वा स तत्रापश्यन्महाबलः ।
तालमात्रं महास्कन्धमूर्ध्वशुष्कं वनस्पतिम् ॥ ४.२७.३० ॥
சிதையின் அருகே சென்ற அந்த மகாபலசாலி அங்கே பனைமரம் போல உயர்ந்ததும், பெரிய அடிமரம் கொண்டதும், மேலே உலர்ந்ததுமான ஒரு மரத்தைக் கண்டான்.
4.27.31
तं नागवदुपक्रम्य बाहुभ्यां परिरभ्य च ।
वृक्षमुत्पाटयामास भीमो भीमपराक्रमः ॥ ४.२७.३१ ॥
யானையைப் போல அதை அணுகி, இரு கைகளாலும் அணைத்துப் பிடித்து, பயங்கரப் பராக்கிரமம் கொண்ட பீமன் அந்த மரத்தைப் பிடுங்கினான்.
4.27.32
ततो वृक्षं दशव्यामं निष्पत्रमकरोत्तदा ॥ ४.२७.३२ ॥
பின்னர் பத்து வ்யாமம் நீளமான அந்த மரத்தை இலைகளற்றதாக ஆக்கினான்.
4.27.33
तं महाकायमुद्यम्य भ्रामयित्वा च वेगितः ।
प्रगृह्याभ्यपतत्सूतान्दण्डपाणिरिवान्तकः ॥ ४.२७.३३ ॥
அந்தப் பெரிய உடலுள்ள மரத்தை உயர்த்தி, சுழற்றி, வேகமாகப் பிடித்துக்கொண்டு, தண்டம் ஏந்திய யமனைப் போல் அவன் தேரோட்டிகளின் மீது பாய்ந்தான்.
4.27.34
ऊरुवेगेन तस्याथ न्यग्रोधाश्वत्थकिंशुकाः ।
भूमौ निपतिता वृक्षाः संभग्नास्तत्र शेरते ॥ ४.२७.३४ ॥
அவனது தொடைகளின் வேகத்தால் ஆலமரமும் அரசமரமும் முருக்கமரமும் நிலத்தில் விழுந்து முறிந்து அங்கே கிடந்தன.
4.27.35
तं सिंहमिव संक्रुद्धं दृष्ट्वा गन्धर्वमागतम् ।
वित्रेसुश्च तदा सूता विपादभयपीडिताः ॥ ४.२७.३५ ॥
சினங்கொண்ட சிங்கத்தைப் போல வந்த அந்த கந்தர்வனைக் கண்டு, சாரதிகள் துயரும் அச்சமும் வாட்ட நடுங்கினர்.
4.27.36
तमन्तकमिव क्रुद्धं गन्धर्वभयशङ्किताः ।
दिधक्षन्तस्तथा ज्येष्ठं भ्रातरं चोपकीचकाः।
परस्परमथोचुस्ते विषादभयमोहिताः ॥ ४.२७.३६ ॥
கோபமுற்ற யமனைப் போன்ற அவனைக் கண்டு, கந்தர்வனின் பயத்தால் சந்தேகித்த உபகீசகர்கள், மூத்த சகோதரனை எரிக்க விரும்பி, துக்கமும் பயமும் மயங்கியவர்களாய் ஒருவருக்கொருவர் சொன்னார்கள்.
4.27.37
गन्धर्वो बलवानेति क्रुद्ध उद्यम्य पादपम् ।
प्रबुद्धाः सुमहाभागा गन्धर्वाः सूर्यवर्चसः।
सैरन्ध्री मुच्यतां शीघ्रं भयं नो महदागतम् ॥ ४.२७.३७ ॥
வலிமைமிக்க கந்தர்வன் கோபத்துடன் ஒரு மரத்தை உயர்த்தியுள்ளான். சூரியனைப் போல ஒளிரும் மகா பாக்கியவான் கந்தர்வர்கள் விழித்துவிட்டனர். சைரந்திரியை உடனே விடுங்கள், எங்களுக்கு பெரும் பயம் வந்துவிட்டது.
4.27.38
ते दृष्ट्वाऽथ समाविद्धं भीमसेनेन पादपम् ।
विमुच्य द्रौपदीं त्रस्ताः प्राद्रवन्नगरं प्रति ॥ ४.२७.३८ ॥
பீமசேனன் சுழற்றிய மரத்தைக் கண்டு அவர்கள் பயந்து, திரௌபதியை விட்டுவிட்டு நகரத்தை நோக்கி ஓடினர்.
4.27.39
द्रवतस्तांश्च संप्रेक्ष्य स वज्री दानवानिव ।
अथ भीमः समुत्पत्य द्रवतां पुरतोऽभवत् ॥ ४.२७.३९ ॥
ஓடுபவர்களைக் கண்ட, தானவர்களைப் பார்க்கும் வஜ்ரதாரியைப் போல, பீமன் பாய்ந்து ஓடுபவர்களுக்கு முன்னால் வந்து நின்றான்.
4.27.40
ते तं दृष्ट्वा भयोद्विग्ना निश्चेष्टाः समवस्थिताः ॥ ४.२७.४० ॥
அவனைக் கண்டு பயத்தால் கலங்கிய அவர்கள் அசைவின்றி நின்றுவிட்டனர்.
4.27.41
दृष्ट्वा ताञ्शतसङ्ख्यकान्स वज्री दानवानिव ।
एकेनैव प्रहारेण दश सप्त च विंशतिम्।
अष्टादश च पञ्चाशञ्जघान स वृकोदरः ॥ ४.२७.४१ ॥
நூற்றுக்கணக்கானவர்களைக் கண்ட வஜ்ரதாரி தானவர்களைப் போல, அந்த வ்ருகோதரன் ஒரே அடியில் பத்து, ஏழு, இருபது, பதினெட்டு, ஐம்பது பேரை வீழ்த்தினான்.
4.27.42
शतं पञ्चाधिकं भीमः प्राहिणोद्यमसादनम् ।
वृक्षेणैकेन राजेन्द्र प्रभञ्जनसुतो बली।
वायुवेगसमः श्रीमान्सर्वान्सूतानशेषतः ॥ ४.२७.४२ ॥
ஓ மன்னர்களின் தலைவரே! வாயுவின் மகனான பலம் வாய்ந்த பீமன், ஒரே மரத்தால் நூற்று ஐந்து பேரை யமலோகத்திற்கு அனுப்பினான். காற்றின் வேகம் கொண்ட அந்த மகிமை வாய்ந்தவன் தேரோட்டிகள் அனைவரையும் எஞ்சாமல் அழித்தான்.
4.27.43
तान्निहत्य महाबाहुर्भीमसेनो महाबलः ।
आश्वासयत्तदा कृष्णां प्रतिमुच्य च बन्धनात् ॥ ४.२७.४३ ॥
அவர்களைக் கொன்ற பெரும் தோள்களைக் கொண்ட மகாபலசாலி பீமசேனன், அப்போது கிருஷ்ணையை கட்டுகளிலிருந்து விடுவித்து ஆறுதல் அளித்தான்.
4.27.44
उवाच श्लक्ष्णया वाचा पाञ्चालीं भरतर्षभः ।
अश्रुपूर्णमुखीं भीतामुद्धरन्स वृकोदरः ॥ ४.२७.४४ ॥
பாரதர்களில் சிறந்தவனான வ்ருகோதரன், கண்ணீர் நிறைந்த முகத்துடனும் அச்சத்துடனும் இருந்த பாஞ்சாலியை தூக்கியெழுப்பி மென்மையான சொற்களால் பேசினான்.
4.27.45
मा खिदस्त्वं याज्ञसेनि पातिव्रत्यव्रते स्थिता ।
पातिव्रत्ये स्थिता नारी व्रतं रक्षेत्सदाऽत्मनः ॥ ४.२७.४५ ॥
ஓ யாஜ்ஞசேனி! வருந்தாதே. நீ கணவனுக்கு உண்மையான விரதத்தில் நிலைத்திருக்கிறாய். பதிவிரதையாக நிலைத்த பெண் எப்போதும் தன் விரதத்தைக் காக்க வேண்டும்.
4.27.46
पुरा स्त्री देवरातस्य पतिप्रीता शिरोमणिः ।
कदाचिद्भर्तृरूपेण रक्षसाऽपहृता सती ॥ ४.२७.४६ ॥
முன்பொரு காலத்தில் தேவராதனின் மனைவியும், கணவனிடம் பற்றுள்ளவளும், பெண்களின் சிரோமணியுமான ஒருத்தி, ஒரு முறை கணவனின் உருவம் கொண்ட அரக்கனால் கவர்ந்து செல்லப்பட்டாள்.
4.27.47
कस्यचित्सरसस्तीरे तां निवेश्य स राक्षसः ।
तद्भर्तृरूपं संत्यज्य रक्षो भूत्वा सुदारुणम् ॥ ४.२७.४७ ॥
ஏதோ ஒரு குளக்கரையில் அவளை இருத்திய அந்த அரக்கன், கணவனின் அந்த உருவத்தை விட்டுவிட்டு மிகக் கொடூரமான அரக்கனாக மாறினான்.
4.27.48
साम्ना दानेन भेदेन सा यदा नान्वमन्यत ।
तदा तां पातयित्वा स मैथुनायोपचक्रमे ॥ ४.२७.४८ ॥
சாமம், தானம், பேதம் ஆகிய வழிகளால் அவள் இசையாதபோது, அவன் அவளைக் கீழே தள்ளி கூடலுக்கு முயன்றான்.
4.27.49
ततः सा धैर्यमास्थाय विवरं त ददौ तदा ।
ततः स खङ्गमुत्कृष्य भीषयामास तां सतीम् ॥ ४.२७.४९ ॥
அப்போது அவள் உறுதி கொண்டு அந்தச் சமயத்தில் ஒரு இடைவெளியைத் தந்தாள். பின்னர் அவன் வாளை உருவி அந்தச் சாத்வியை அச்சுறுத்தினான்.
4.27.50
साऽपि त्यक्तभया साध्वी प्राणत्यागे सुनिश्चिता ।
प्रतिज्ञामकरोत्कृष्णे पातिव्रत्यपरायणा ॥ ४.२७.५० ॥
அவளும் பயத்தை விட்டு, உயிரைத் துறக்கத் தீர்மானித்து, கற்பில் நிலைத்த அந்தச் சாத்வி கிருஷ்ணனை நோக்கி சபதம் செய்தாள்.
4.27.51
आराधितो यदि मया भर्ता मे दैवतं महत् ।
कर्मणा मनसा वाचा गुरवस्तोषिता मया।
तेन सत्येन योनिर्मे भवत्वद्य शिला दृढा ॥ ४.२७.५१ ॥
என் கணவரை மகா தெய்வமாக நான் ஆராதித்திருந்தால், செயலாலும் மனத்தாலும் வாக்காலும் பெரியோரை மகிழ்வித்திருந்தால், அந்த சத்தியத்தால் இன்று என் யோனி உறுதியான கல்லாக ஆகட்டும்.
4.27.52
एवं तया प्रतिज्ञाते तद्योनिः सा शिलाऽभवत् ।
अन्तरा नाभिजान्वोर्यत्तत्सर्वं च शिलाऽभवत् ॥ ४.२७.५२ ॥
இவ்வாறு அவள் சபதம் செய்ததும், அவளது யோனி கல்லாக ஆனது. தொப்புளுக்கும் முழங்கால்களுக்கும் இடையில் இருந்த அனைத்தும் கல்லாக ஆயின.
4.27.53
ततः स खङ्गमुद्धृत्य वेगेनास्याः शिरोऽहरत् ॥ ४.२७.५३ ॥
பின்னர் அவன் வாளை ஓங்கி வேகமாக அவளுடைய தலையை வெட்டினான்.
4.27.54
जया नाम सखी साऽभूत्पार्वत्या नखमांसवत् ।
तस्मात्पतिव्रतायाश्च दुःखमल्पं सुखं बहु ॥ ॥ ४.२७.५४ ॥
ஜயா என்ற பெயருடைய அவள் பார்வதியின் தோழியாக இருந்தாள், நகமும் சதையும் போல. ஆகவே கற்புள்ள மனைவிக்கு துன்பம் சிறிது, இன்பம் மிகுதி.
4.27.55
एवं ते भीरु वध्यन्ते ये त्वां हिंसन्ति मानवाः ।
गच्छ त्वं नगरं कृष्णे न भयं विद्यते तव ॥ ४.२७.५५ ॥
அஞ்சுபவளே, உன்னை துன்புறுத்தும் மனிதர்கள் இவ்வாறே கொல்லப்படுவார்கள். கிருஷ்ணா, நகரத்திற்குச் செல்; உனக்கு பயமில்லை.
4.27.56
अन्येन त्वं पथा शीघ्रं सुदेष्णाया निवेशनम् ।
अन्येनाहं गमिष्यामि विराटस्य महानसम् ।
यथा नौ नावबुध्येरन्रात्रावेवं व्यवस्थितौ ॥ ४.२७.५६ ॥
நீ விரைவாக வேறு வழியில் சுதேஷ்ணையின் இல்லத்திற்குச் செல்; நான் வேறு வழியில் விராடனின் சமையலறைக்குச் செல்வேன். இரவில் நம்மை யாரும் அறியாதபடி இவ்வாறு ஏற்பாடு செய்துகொள்வோம்.
4.27.57
साऽगच्छन्नगरं कृष्णा भीमेनाश्वासिता सती ।
कृतकृत्या सुदेष्णाया भवनं शुभलक्षणा । ॥ ४.२७.५७ ॥
பீமனால் ஆறுதல் அளிக்கப்பட்ட அந்தக் கற்புள்ள கிருஷ்ணா நகரத்திற்குச் சென்றாள். தன் கடமையை முடித்து, நற்குறிகளுடைய அவள் சுதேஷ்ணையின் இல்லத்திற்குச் சென்றாள்.
4.27.58
शचीव नहुषे शप्ते प्रविवेश त्रिविष्टपम् ।
भीमोऽप्यमितवीर्यस्तु बलवानरिमर्दनः। ॥ ४.२७.५८ ॥
நகுஷன் சபிக்கப்பட்டபோது ஷசி சொர்க்கத்தில் புகுந்ததுபோல, அளவற்ற வீரமும் வலிமையும் கொண்ட எதிரிகளை அழிப்பவனான பீமனும் அங்கு சென்றான்.
4.27.59
सर्वांस्तान्कीचकांस्तत्र हत्वा धर्मात्मजानुजः ।
निःशेषं कीचकान्हत्वा रामो रात्रिचरानिव। ॥ ४.२७.५९ ॥
அங்கு தர்மாத்மாவின் மகனின் தம்பி அந்த கீசகர்கள் அனைவரையும் கொன்றான். கீசகர்களை முழுவதுமாக அழித்து, ராமன் இரவில் திரியும் அரக்கர்களை அழித்ததுபோல.
4.27.60
जितशत्रुरदीनात्मा प्रविवेश पुरं ततः ।
पञ्चाधिकं शतं तत्र निहतं तेन भारत। ॥ ४.२७.६० ॥
எதிரிகளை வென்ற, தளராத மனமுடைய அவன் பின்னர் நகரில் நுழைந்தான். பரதகுலத்தவனே, அங்கே அவனால் நூற்று ஐந்து பேர் கொல்லப்பட்டிருந்தனர்.
4.27.61
महावनमिव छिन्नं शिश्ये विगलितद्रुमम् ।
एवं ते निहता राजञ्शतं पञ्चोपकीचकाः। ॥ ४.२७.६१ ॥
வெட்டப்பட்டு மரங்கள் வீழ்ந்த பெரிய காடு போலக் கிடந்தது. அரசே, இவ்வாறு கீசகரின் நூற்று ஐந்து உபகீசகர்கள் கொல்லப்பட்டனர்.
4.27.62
स च सेनापतिः सूत इत्येतत्सूतषट्शतम् ।
न गन्धर्वभयाकिंचिद्वक्तुं कीचकबान्धवाः । ॥ ४.२७.६२ ॥
அவன் படைத்தலைவன், சூதன்; இது அறுநூறு தேரோட்டிகளைக் கொண்டது. கந்தர்வனின் பயத்தால் கீசகரின் உறவினர்கள் எதுவும் சொல்ல முடியவில்லை.
4.27.63
अशक्नुवन्तस्तां तत्र भयादप्यभिवीक्षितुम् ।
विराटनगरे चापि सर्वे मात्स्याः समागताः । ॥ ४.२७.६३ ॥
அங்கே பயத்தால் அவளை நேருக்கு நேர் பார்க்கக்கூட முடியாதவர்களாய், விராட நகரில் மத்ஸ்யர்கள் அனைவரும் கூடினர்.
4.27.64
काल्यं पञ्चशतं चैतानपश्यन्सारथीन्हतान् ।
तद्दृष्ट्वा महदाश्चर्यं नरा नार्यश्च नागराः। ॥ ४.२७.६४ ॥
காலையில் அவர்கள் இந்த ஐநூறு தேரோட்டிகள் கொல்லப்பட்டிருப்பதைக் கண்டனர். அந்தப் பெரும் வியப்பைக் கண்டு ஆண்களும் பெண்களும் நகரவாசிகளும் (திகைத்தனர்).
4.27.65
विस्मयं परमं गत्वा नोचुः किंचन भारत ॥ ४.२७.६५ ॥
மிகுந்த வியப்பை அடைந்து அவர்கள் எதுவும் சொல்லவில்லை. பரதகுலத்தவனே!