மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 4.39
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.39.1
स राजधान्य निर्याय वैराटिरकुतोभयः ।
प्रयाहीत्यब्रवीत्सूतं यत्र ते कुरवो गताः ॥ ४.३९.१ ॥
தலைநகரிலிருந்து புறப்பட்ட அச்சமற்ற விராடனின் மகன், தேரோட்டியிடம் கூறினான்: "குரு வீரர்கள் சென்ற இடத்திற்கு ஓட்டு."
4.39.2
समवेतान्कुरून्सर्वाञ्जिगीषूनवजित्य वै ।
गाश्चैताः क्षिप्रमादाय पुनरेष्याम्यहं पुरम् ॥ ४.३९.२ ॥
"வெற்றி விரும்பி ஒன்றுகூடிய குருக்கள் அனைவரையும் வென்று, இந்த பசுக்களை விரைவாகக் கொண்டு நான் மீண்டும் நகரத்துக்குத் திரும்புவேன்."
4.39.3
ततस्तांश्चोदयामास सदश्वान्पाण्डुनन्दनः ॥ ४.३९.३ ॥
பின்னர் பாண்டுவின் மகன் அந்த நல்ல குதிரைகளைத் தூண்டினான்.
4.39.4
ते हया नरसिंहेन चोदिता वातरंहसः ।
आलिखन्त इवाकाशमूहुः काञ्चनमालिनः ॥ ४.३९.४ ॥
நரசிம்மனால் தூண்டப்பட்ட அந்த காற்றைப் போன்ற வேகமுள்ள குதிரைகள், தங்கமாலை அணிந்து வானைக் கீறுவது போல் விரைந்தன.
4.39.5
नातिदूरमथो गत्वा मात्स्यपुत्रधनञ्जयौ ।
अवैक्षेतामवित्रस्तौ कुरूणां बलिनां बलम् ॥ ४.३९.५ ॥
அதிக தூரம் செல்லாமல், மத்ஸ்யனின் மகனும் தனஞ்சயனும் அஞ்சாமல், வலிமைமிக்க குருக்களின் படையைப் பார்த்தனர்.
4.39.6
श्मशानमभितो गत्वा शूरौ ददृशतुःकुरून् ।
तदनीकं महत्तेषां विस्तृतं सागरोपमम् । ॥ ४.३९.६ ॥
சுடுகாட்டின் அருகில் சென்று அந்த இரு வீரர்களும் குருக்களைக் கண்டனர். அவர்களின் அந்தப் பெரிய படை கடல் போல் பரவி இருந்தது.
4.39.7
सर्पमाणमिवाकाशे वनं बहुलपादपम् ।
ददृशे पार्थिवो रेणुर्जनितस्तेन सर्पता। ॥ ४.३९.७ ॥
ஆகாயத்தில் நகரும் அடர்ந்த மரங்கள் கொண்ட காடு போல, நகரும் படையால் எழுந்த பூமியின் தூசி தெரிந்தது.
4.39.8
दृष्टिप्रणाशो भूतानां दिवस्पृक्कुरुसत्तम ।
तदनीकमथो वीक्ष्य गजाश्वरथसंकुलम् । ॥ ४.३९.८ ॥
குரு சிறந்தவனே, வானைத் தொடும் அந்தத் தூசி உயிரினங்களின் பார்வையை அழித்தது. பின்னர் யானைகளும் குதிரைகளும் தேர்களும் நிறைந்த அந்தப் படையைக் கண்டு—
4.39.9
कर्णदुर्योधनकृपैर्गुप्तं शान्तनवेन च ।
द्रोणेन सह पुत्रेण महेष्वासेन धीमता ॥ ४.३९.९ ॥
கர்ணன், துரியோதனன், கிருபர் ஆகியோராலும், சாந்தனுவின் மகன் (பீஷ்மர்) ஆலும், துரோணரும் அவரது மகனுமான பெரும் வில்லாளி அறிவுடையவனாலும் காக்கப்பட்ட அந்தப் படை.
4.39.10
हृष्टरोमा भयोद्विग्नो निमील्य स्वदृशौ तदा ।
कम्पमानशरीरश्च पार्थं वैराटिरब्रवीत् ॥ ४.३९.१० ॥
அச்சத்தால் கலங்கி, மயிர் சிலிர்த்து, அப்போது தன் இரு கண்களையும் மூடி, நடுங்கும் உடலுடன் விராடனின் மகன் (உத்தரன்) பார்த்தனிடம் கூறினான்—
4.39.11
नोत्सहे कुरुभिर्योद्धुं रोमहर्षं हि पश्य मे ।
बहुप्रवीरमत्युग्रं देवैरपि दुरासदम्।
प्रतियोद्धुं न शक्नोमि कुरुसैन्यं भयानकम् ॥ ४.३९.११ ॥
குருக்களுடன் போரிட எனக்கு துணிவில்லை; பார், என் மயிர் சிலிர்க்கிறது. பல வீரர்கள் நிறைந்த, மிகக் கொடிய, தேவர்களுக்கும் அணுக கடினமான, பயங்கரமான குரு படையை எதிர்க்க நான் இயலேன்.
4.39.12
नाशंसे भारतीं सेनां प्रवेष्टुं भीमकार्मुकाम् ।
देवैरपि सहेन्द्रेण न शक्यं किंपुनर्नरैः ॥ ४.३९.१२ ॥
பயங்கர வில்லுடைய அந்த பாரதப் படையில் நுழைய நான் நம்பிக்கை கொள்ளேன். இந்திரனுடன் கூடிய தேவர்களாலும் இயலாததை மனிதர்களால் எப்படி இயலும்?
4.39.13
रथनागाश्वकलिलं पत्तिध्वजसमाकुलम् ।
दृष्ट्वैव हि परानीकं मनः प्रव्यथतीव मे ॥ ४.३९.१३ ॥
தேர்கள், யானைகள், குதிரைகளால் நிறைந்து, காலாட்படையும் கொடிகளும் நெருங்கிய எதிரிப் படையைக் கண்டதுமே என் மனம் கலங்குகிறது.
4.39.14
यत्र द्रोणश्च भीष्मश्च कृपः कर्णो विविंशतिः ।
अश्वत्थामा विकर्णश्च सोमदत्तश्च बाह्लिकः ।
दुर्योधनस्तथा राजा वीरो दुर्मर्षणः परः ॥ ४.३९.१४ ॥
துரோணரும் பீஷ்மரும், கிருபரும் கர்ணரும், விவிம்சதியும், அசுவத்தாமனும், விகர்ணனும், சோமதத்தனும், பாஹ்லீகனும், அரசன் துரியோதனனும், வீரன் துர்மர்ஷணனும் மற்றவர்களும் இருக்கும் இடம்.
4.39.15
नीतिमन्तो महेष्वासाः सर्वे युद्धविशारदाः ।
मत्ता इव महानागा युक्तध्वजपताकिनः ॥ ४.३९.१५ ॥
நீதியறிந்த, பெரிய வில்லாளிகள், போரில் வல்லவர்கள் அனைவரும் மதம்கொண்ட பெருயானைகளைப் போல், அழகிய கொடிகளையும் பதாகைகளையும் ஏந்தியவர்கள்.
4.39.16
नीतिमन्तो महेष्वासाः सर्वार्थकृतनिश्चयाः ।
ताञ्जेतुं समरे शूरान्दुर्बुद्धिरहमागतः ॥ ४.३९.१६ ॥
நீதியறிந்த, பெரிய வில்லாளிகளும், எல்லா நோக்கங்களிலும் உறுதியானவர்களுமான அந்த வீரர்களைப் போரில் வெல்லுவதற்கு மதிகெட்ட நான் வந்துவிட்டேன்.
4.39.17
दृष्ट्वैव हि कुरून्सर्वान्व्यूढानीकान्प्रहारिणः ।
हृषितानि च रोमाणि कश्मलेनाहतं मनः ॥ ४.३९.१७ ॥
அனைத்துக் குருக்களையும், வியூகமாக நின்ற படைகளையும், தாக்கும் வீரர்களையும் கண்டதுமே என் உரோமங்கள் சிலிர்த்தன; மனம் மயக்கத்தால் தாக்கப்பட்டது.
4.39.18
दृष्ट्वा तु महतीं सेनां कुरूणां दृढधन्विनाम् ।
परिदेवयते मन्दः सकाशे सव्यसाचिनः ॥ ४.३९.१८ ॥
வலிய வில்லேந்திய குருக்களின் பெரும் படையைக் கண்டு, மந்தனான நான் சவ்யசாசியின் (அர்ஜுனனின்) முன்னிலையில் புலம்புகிறேன்.
4.39.19
त्रिगर्तान्मे पिता यातः शून्ये वै प्रणिधाय माम् ।
सर्वां सेनामुपादाय न मे सन्तीह सैनिकाः ॥ ४.३९.१९ ॥
என் தந்தை முழுப் படையுடன் த்ரிகர்த்தர்களிடம் சென்றுவிட்டார்; வெற்று நகரில் என்னை விட்டுச் சென்றார். இங்கு என்னிடம் ஒரு வீரரும் இல்லை.
4.39.20
अहमेको बहून्बालः कृतास्त्रानकृतश्रमः ।
प्रतियोद्धुं न शक्नोति निवर्तय बृहन्नले ॥ ४.३९.२० ॥
நான் தனியாக, இளைஞனான நான், பல அஸ்திரப் பயிற்சி பெற்ற வீரர்களை எதிர்க்க இயலாது. பிருஹன்னளையே, தேரைத் திருப்பு.
4.39.21
तं तथा वादिनं तत्र बीभत्सुः प्रत्यभाषत ।
संप्रहस्य पुनस्तं वै सर्वलोकमहारथः ॥ ४.३९.२१ ॥
அவ்வாறு பேசிய அவனுக்கு, உலகெங்கும் பெரும் தேரோட்டியான பீபத்சு (அர்ஜுனன்) பெருநகைப்புடன் மீண்டும் பதிலளித்தான்.
4.39.22
भयेन दीनरूपोऽसि द्विषतां हर्षवर्धनः ।
न च तावत्कृतं किंचित्परैः कर्म रणाजिरे ॥ ४.३९.२२ ॥
பயத்தால் நீ துயரமான தோற்றம் கொண்டுள்ளாய்; பகைவர்களின் மகிழ்ச்சியைப் பெருக்குகிறாய். போர்க்களத்தில் பகைவர்கள் இதுவரை எதுவும் செய்யவில்லை.
4.39.23
स्वयमेव च मामात्थ नय मां कौरवान्प्रति ।
सोहं त्वां तत्र नेष्यामि यत्रैते बहुला ध्वजाः ॥ ४.३९.२३ ॥
நீயே என்னிடம் சொன்னாய்: 'கௌரவர்களை நோக்கி என்னை ஓட்டிச் செல்' என்று. ஆகவே, இந்தப் பல கொடிகள் தெரியும் இடத்துக்கு உன்னை அழைத்துச் செல்வேன்.
4.39.24
मध्यमामिषगृध्रूनां कुरूणामाततायिनाम् ।
नेष्यामि त्वां महाबाहो मा त्वं हि विमना भव।
समुद्रमिव गम्भीरं कुरुसैन्यमरिन्दम ॥ ४.३९.२४ ॥
நடுநாட்டின் இறைச்சிக்கு ஆசைப்படும் ஆததாயி கௌரவர்களிடம் உன்னை அழைத்துச் செல்வேன். பெருந்தோளனே, கவலைப்படாதே. அரிந்தமா, கௌரவப் படை கடல் போல் ஆழமானது.
4.39.25
स्त्रीसकाशे प्रतिज्ञाय पुरुषाणां हि शृण्वताम् ।
विकत्थमानो निर्यात्वा ब्रूषि किं नात्र युद्ध्यसे ॥ ४.३९.२५ ॥
பெண்களின் முன்னிலையில் சபதம் செய்து, ஆண்கள் கேட்கும்போதே தற்பெருமை பேசி, வெளியே சென்று நீ சொல்கிறாய் — ஏன் இங்கே போரிடவில்லை?
4.39.26
तथा स्त्रीषु प्रतिश्रुत्य पौरुषं पुरुषेषु च ।
रथमारुह्य निर्यात्वा किमर्थं नावबुध्यसे ॥ ४.३९.२६ ॥
அவ்வாறே பெண்களிடம் வீரத்தை உறுதியளித்து, ஆண்களிடமும், தேரில் ஏறி வெளியே சென்று எதற்காக நீ உணரவில்லை?
4.39.27
न चेद्विजित्य गास्त्वं हि नगरं प्रतियास्यसि ।
प्रहसिष्यन्ति वीरास्त्वां नरा नार्यश्च संगताः ॥ ४.३९.२७ ॥
பசுக்களை வென்று நீ நகரத்திற்குத் திரும்பவில்லையென்றால், வீரர்களும் ஆண்களும் பெண்களும் கூடி உன்னைப் பார்த்து சிரிப்பார்கள்.
4.39.28
अहमप्यस्मि सैरन्ध्र्या स्तुतः सारथ्यकर्मणि ।
नाहं शक्नोम्यनिर्जित्य गाः प्रयातुं पुरं प्रति ॥ ४.३९.२८ ॥
நானும் சைரந்திரியால் தேரோட்டும் பணியில் புகழப்பட்டவன்; ஆனால் பசுக்களை வெல்லாமல் நகரத்தை நோக்கித் திரும்ப இயலாது.
4.39.29
स्तोत्रेण चैव सैरन्ध्र्यास्तव वाक्येन चोदितः ।
कथं न युद्ध्येयमहं कुरूनेतान्स्थिरो भव ॥ ४.३९.२९ ॥
சைரந்திரியின் புகழ்ச்சியாலும், உன் சொல்லாலும் தூண்டப்பட்ட நான் இந்தக் குருக்களுடன் ஏன் போரிடக்கூடாது? உறுதியாக இரு.
4.39.30
कामं हरन्तु मात्स्यानां भूयांसः कुरवो धनम् ।
प्रहसन्तु च मां नार्यो नरा वाऽपि बृहन्नले ॥ ४.३९.३० ॥
மத்ஸ்யர்களின் செல்வத்தை பல குருக்கள் பறித்துக்கொள்ளட்டும்; பெண்களும் ஆண்களும் என்னைப் பார்த்து சிரிக்கட்டும், பிருஹந்நளையே.
4.39.31
संग्रामेण न मे कार्यं गावो गच्छन्तु चापि मे ।
नगरं च प्रवेक्ष्यामि पश्यतस्ते बृहन्नले ॥ ४.३९.३१ ॥
எனக்குப் போரால் எந்தப் பயனும் இல்லை. என் பசுக்களும் போகட்டும். பிருஹந்நளையே, நீ பார்க்கும்போதே நான் நகரத்திற்குள் நுழைவேன்.
4.39.32
इत्युक्त्वा प्राद्रवद्भीतो रथात्प्रस्कन्द्य कुण्डली ।
त्यक्त्वा मानं सुसंत्रस्तो विसृज्य सशरं धनुः ॥ ४.३९.३२ ॥
இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, பயந்து போன குண்டலி (உத்தரன்) தேரிலிருந்து குதித்து ஓடினான். பெருமையை விட்டு, மிகவும் நடுங்கி, அம்புடன் கூடிய வில்லைக் கீழே எறிந்தான்.
4.39.33
नैष शूरैः स्मृतो धर्मः क्षत्रियस्य पलायनम् ।
श्रेयो हि मरणं युद्धे न भीतस्य पलायनम् ॥ ४.३९.३३ ॥
வீரர்களால் இது க்ஷத்திரியனின் தர்மமாகக் கருதப்படவில்லை — ஓடுவது. போரில் சாவதே நல்லது; பயந்தவன் ஓடுவது நல்லதல்ல.
4.39.34
एवमुक्त्वा तु कौरव्यः सोऽवप्लुत्य रथोत्तमात् ।
तमन्वधावद्धावन्तं राजपुत्रं धनञ्जयः ।
दीर्घां वेणीं विधून्वानः साधु रक्ते च वाससी ॥ ४.३९.३४ ॥
இவ்வாறு சொல்லி அந்த குரு வீரன் (அர்ஜுனன்) அந்த உயர்ந்த தேரிலிருந்து குதித்தான். ஓடிய அந்த இளவரசனைப் பின்தொடர்ந்தான். நீண்ட சடையை அசைத்தவாறும், அழகிய சிவப்பு ஆடைகளை அணிந்தவாறும் தனஞ்சயன் ஓடினான்.
4.39.35
विक्रमन्तं पदन्यासैर्नमयन्तं च भूतलम् ।
विधूय वेणीं धावन्तमजानन्तोऽर्जुनं तदा।
सैनिकाः प्राहसन्केचिद्योषिद्रूपमवेक्ष्य तम् ॥ ४.३९.३५ ॥
காலடிகளால் பூமியை அதிரச் செய்தும், அதைக் குனியச் செய்தும், சடையை அசைத்து ஓடிய அர்ஜுனனை அப்போது அறியாமல், சில வீரர்கள் அவனது பெண் வடிவைக் கண்டு சிரித்தனர்.
4.39.36
तं च शीघ्रं प्रधावन्तं संप्रेक्ष्य कुरवोऽब्रुवन् ।
कोऽयं धावत्यसङ्गेन पूर्वं मुक्त्वा रथोत्तमम् ॥ ४.३९.३६ ॥
அவன் விரைவாக ஓடுவதைக் கண்ட குருக்கள் கூறினர்: "சிறந்த தேரை முன்பே விட்டுவிட்டு பற்றின்றி ஓடுவது இவன் யார்?"
4.39.37
क एष वेषसंच्छन्नो भस्मनेव हुताशनः ।
किंचिदस्य यथा पुंसः किंचिदस्य यथा स्त्रियः ॥ ४.३९.३७ ॥
சாம்பலால் மூடப்பட்ட நெருப்புப் போல வேடத்தால் மறைந்திருப்பவன் இவன் யார்? இவனுடைய ஒரு பகுதி ஆணைப் போலவும், மற்றொரு பகுதி பெண்ணைப் போலவும் உள்ளது.
4.39.38
इत्येवं सैनिकाः प्राहुर्द्रोणस्तानिदमब्रवीत् ।
आचार्यः कुरुपाण्डूनां मतौ शुक्राङ्गिरोपमः ॥ ४.३९.३८ ॥
வீரர்கள் இவ்வாறு சொன்னபோது, குருக்களுக்கும் பாண்டவர்களுக்கும் ஆசிரியராகிய துரோணர் அவர்களிடம் இதைச் சொன்னார்; அவர் அறிவில் சுக்கிரர் மற்றும் அங்கிரஸுக்கு ஒப்பானவர்.
4.39.39
किं विचारेण वः कार्यमेतेनानुसृतेन वा ।
धावन्तमनुधावंश्च निर्भयो भयविप्लुतम् ।
वेणीकलापं निर्धूय प्रविभाति नरर्षभः ॥ ४.३९.३९ ॥
"இவனை ஆராய்வதால் அல்லது பின்தொடர்வதால் உங்களுக்கு என்ன பயன்? அஞ்சியவன் போல ஓடுபவனும், அஞ்சாமல் பின்தொடர்பவனும் இவனே; சடைக்கொத்தை உதறி இந்த நரர்களில் சிறந்தவன் பிரகாசிக்கிறான்."
4.39.40
आकारमर्जुनस्येव क्लीबरूपं बिभर्ति च ।
रूपेण पार्थसदृशः स्त्रीवेषसमलंकृतः ॥ ४.३९.४० ॥
இவன் அர்ஜுனனின் உருவத்தை ஒத்திருந்தும் அலியின் வடிவைக் கொண்டுள்ளான்; தோற்றத்தில் பார்த்தனுக்கு ஒப்பாக இருந்தும், பெண்ணின் வேடத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளான்.
4.39.41
तदेवैतच्छिरोग्रीवं तौ बाहू परिघोपमौ ।
तत्तदेवास्य विक्रान्तं नायमन्यो धनञ्जयात् ॥ ४.३९.४१ ॥
இதே தலையும் கழுத்தும், அந்த இரண்டு தோள்களும் இரும்புத் தடி போன்றவை; அவனுடைய அதே வீரமும் உள்ளது. இவன் தனஞ்சயனைத் தவிர வேறொருவன் அல்ல.
4.39.42
अमरेष्विव देवेन्द्रो मनुष्येषु धनञ्जयः ।
एकः कोस्मानुपायायादन्यो लोके धनञ्जयात् ॥ ४.३९.४२ ॥
தேவர்களில் தேவேந்திரனைப் போல மனிதர்களில் தனஞ்சயன். உலகில் தனஞ்சயனைத் தவிர வேறு யார் தனியாக நம்மிடம் வர முடியும்?
4.39.43
द्रोणेन चैवमुक्तस्तु कर्णः प्रोवाच बुद्धिमान् ।
एकः पुत्रो विराटस्य शून्ये संनिहितः पुरे ॥ ४.३९.४३ ॥
துரோணரால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்டபோது ஞானியான கர்ணன் பேசினான்: விராடனின் ஒரே மகன் காலியான நகரில் இருக்கிறான்.
4.39.44
स एष किल निर्यातो बालभावान्न पौरुषात् ।
क्लीबं वै सारथिं कृत्वा निर्यातो नगराद्बहिः ॥ ४.३९.४४ ॥
அவன் உண்மையில் சிறுபிள்ளைத்தனத்தால்தான் வெளியே சென்றான், வீரத்தால் அல்ல; ஒரு பேடியை தேரோட்டியாக்கி நகரத்தை விட்டு வெளியேறினான்.
4.39.45
छन्नं सत्रेण वै नूनं जानीध्वं यान्तमर्जुनम् ।
ते हि नः प्रतिसंयातुं संग्रामे न हि शक्नुयुः ।
कथमेकतरस्तेषां समस्तान्योधयेत्कुरून् ॥ ४.३९.४५ ॥
நிச்சயமாக அறிந்துகொள்ளுங்கள், செல்லும் அவன் மறைந்த வேடத்தில் அர்ஜுனன். அவர்கள் போரில் நம்மை எதிர்க்கும் வலிமை பெற மாட்டார்கள். அவர்களில் ஒருவன் தனியாக எல்லா குருக்களுடனும் எப்படிப் போரிட முடியும்?
4.39.46
उत्तरः सारथिं कृत्वा निर्यातो नगराद्बहिः ।
स नो मन्ये ध्वजं दृष्ट्वा भीत एष पलायति ॥ ४.३९.४६ ॥
உத்தரனைத் தேரோட்டியாக்கி அவன் நகரத்தை விட்டு வெளியேறினான். நம் கொடியைக் கண்டு அவன் அஞ்சி ஓடுகிறான் என்று நான் நினைக்கிறேன்.
4.39.47
नूनं तमेव धावन्तं जिघृक्षति धनञ्जयः ।
सारथिं ह्युत्तरं कृत्वा स्वयं योद्धुमिहेच्छति ॥ ४.३९.४७ ॥
நிச்சயமாக தனஞ்சயன் ஓடுபவனைப் பிடிக்க விரும்புகிறான். உத்தரனைத் தேரோட்டியாக்கி அவன் இங்கு தானே போரிட விரும்புகிறான்.
4.39.48
इति स्म कुरवः सर्वे विमृशन्तः पृथक्पृथक् ।
न च व्यवसितुं वीरा अर्जुनं शक्नुवन्ति ते ॥ ४.३९.४८ ॥
இவ்வாறு கௌரவர்கள் அனைவரும் தனித்தனியாக ஆராய்ந்தனர்; ஆயினும் அந்த வீரர்களால் அர்ஜுனனை உறுதியாக அடையாளம் காண இயலவில்லை.
4.39.49
दुर्योधन उवाचेदं सैनिकान्रथसत्तमान् ।
अर्जुनो वासुदेवो वा रामः प्रद्युम्न एव वा।
ते हि नः प्रतिसंयातुं संग्रामे न हि शक्नुयुः ॥ ४.३९.४९ ॥
துரியோதனன் சிறந்த தேர்வீரர்களாகிய வீரர்களிடம் இவ்வாறு கூறினான்: அர்ஜுனனோ, வாசுதேவனோ, ராமனோ, அல்லது பிரத்யும்னனோ — அவர்கள் போரில் நம்மை எதிர்கொள்ள இயலமாட்டார்கள்.
4.39.50
अन्यो वै क्लीबरूपेण यद्यागच्छेद्गवां पदम् ।
शस्त्रैस्तीक्ष्णैरर्पयित्वा पातयिष्यामि भूतले ।
कथमेकतरस्तेषां समस्तान्योधयेत्कुरून् ॥ ४.३९.५० ॥
வேறு யாராவது அலியின் வடிவில் பசுக்கள் இருக்கும் இடத்திற்கு வந்தால், கூர்மையான ஆயுதங்களால் அவனைத் தாக்கி நிலத்தில் வீழ்த்துவேன்; ஆனால் அவர்களில் ஒருவன் எப்படி அனைத்து கௌரவர்களுடன் போரிட முடியும்?
4.39.51
छन्नं तथा तं वेषेण पाण्डवं प्रेक्ष्य सैनिकाः ।
अर्जुनेति च नेत्येव न व्यवस्यन्ति ते पुनः।
इति स्म कुरवः सर्वे विमृशन्तः पुनः पुनः ॥ ४.३९.५१ ॥
வேடத்தால் மறைக்கப்பட்ட அந்தப் பாண்டவனைக் கண்டும், 'இவன் அர்ஜுனன்' என்று சேனையினர் உறுதி செய்ய இயலவில்லை; கௌரவர்கள் அனைவரும் மீண்டும் மீண்டும் ஆராய்ந்தனர்.
4.39.52
दृढेवधी महासत्त्वः शक्रतुल्यपराक्रमः ।
अद्यागच्छति चेद्योद्धुं सर्वं संशयितं बलम् ॥ ४.३९.५२ ॥
வலிய வில்லும் அம்பறாத்தூணியும் கொண்ட, பெரும் துணிவுடைய, இந்திரனுக்கு ஒப்பான வீரன் இன்று போரிட வந்தால், முழுப் படையும் ஐயத்தில் ஆழும்.
4.39.53
न चाप्यन्यतरं तत्र व्यवस्यन्ति धनञ्जयात् ॥ ४.३९.५३ ॥
அங்கு அவர்கள் தனஞ்சயனிடமிருந்து வேறு எவரையும் உறுதியாகக் கண்டறிய இயலவில்லை.
4.39.54
उत्तरं तु प्रधावन्तमनुद्रुत्य धनञ्जयः ।
गत्वा शतपदं तूर्णं केशपक्षे परामृशत् ॥ ४.३९.५४ ॥
ஓடிக்கொண்டிருந்த உத்தரனை தனஞ்சயன் பின்தொடர்ந்து, நூறு அடி விரைவாகச் சென்று, அவனுடைய முடிச்சுப் பகுதியைப் பற்றினான்.
4.39.55
मा मा गृहाण भद्रं ते दासोऽहं ते बृहन्नले ।
इति वादिनमेवाशु धावन्तं तरसाऽग्रहीत्।
विराटपुत्रं बीभत्सुर्बलवानरिमर्दनः ॥ ४.३९.५५ ॥
"என்னைப் பிடிக்காதே, உனக்கு நன்மை உண்டாகட்டும்; பிருகன்னளையே, நான் உன் அடிமை" என்று சொல்லிக்கொண்டே ஓடிய விராடனின் மகனை, எதிரிகளை அழிக்கும் வலிமையான பீபத்சு உடனே பலவந்தமாகப் பிடித்தான்.
4.39.56
सोऽर्जुनेन परामृष्टः पर्यदेवयदार्तवत् ।
बहुलं कृपणं चैव वित्तं प्रावेदयद्बहु ॥ ४.३९.५६ ॥
அர்ஜுனனால் பிடிக்கப்பட்டவன், துன்புற்றவனைப் போல மிகவும் பரிதாபமாகப் புலம்பி, ஏராளமான செல்வத்தைப் பற்றிச் சொல்லத் தொடங்கினான்.
4.39.57
सुवर्णमणिमुक्तानां यद्यदिच्छसि दद्मि ते ।
हस्तिनोश्वान्रथान्गावः स्त्रियश्च समलङ्कृताः ॥ ४.३९.५७ ॥
"பொன், மணி, முத்துகளில் உனக்கு எது எது வேண்டுமோ அதை நான் உனக்குத் தருவேன் — யானைகள், குதிரைகள், தேர்கள், பசுக்கள் மற்றும் நன்கு அலங்கரிக்கப்பட்ட பெண்களையும்."
4.39.58
शातकुम्भस्य शुद्धस्य श्रेष्ठस्य रजतस्य च ।
ददामि शतनिष्कं ते मुञ्च मां त्वं बृहन्नले ॥ ४.३९.५८ ॥
"சுத்தமும் சிறந்ததுமான சாதகும்ப (பொன்) மற்றும் வெள்ளியின் நூறு நிஷ்கங்களை நான் உனக்குத் தருவேன்; பிருகன்னளையே, என்னை விடுவித்துவிடு."
4.39.59
षष्टिं स्वलंकृताः कन्या ग्राममेकं ददामि ते ।
मुञ्च मां त्वं भृशं दीनं विह्वलं भयकम्पितम् ॥ ४.३९.५९ ॥
"நன்கு அலங்கரிக்கப்பட்ட அறுபது கன்னிகைகளையும் ஒரு கிராமத்தையும் நான் உனக்குத் தருவேன்; என்னை விடுவித்துவிடு — நான் மிகவும் தீனனாகவும், கலங்கியவனாகவும், பயத்தால் நடுங்குகிறவனாகவும் இருக்கிறேன்."
4.39.60
मणीनष्टौ च वैडूर्यान्हेमबद्धान्महाप्रभान् ।
हेमदण्डप्रतिच्छन्नं रथं युक्तं तु वाजिभिः ॥ ४.३९.६० ॥
எட்டு மணிகள், பொன்னில் பதிக்கப்பட்ட மிகுந்த ஒளிவீசும் வைடூர்யக் கற்கள், பொன் கம்பங்களால் மூடப்பட்ட, குதிரைகள் பூட்டிய தேர்.
4.39.61
मत्तांश्च दश मातङ्गान्मुञ्च मां त्वं बृहन्नले ।
गमिष्यामि पुरं षण्ड द्रष्टुं मातरमद्य ताम् ॥ ४.३९.६१ ॥
மதம் பிடித்த பத்து யானைகளையும் பெற்றுக்கொள். பிருஹன்னளையே, என்னை விடு. அலியே, இன்று நான் நகரத்துக்குப் போய் என் தாயைப் பார்ப்பேன்.
4.39.62
एकोऽहमेव मे मातुः कुमारः किं ब्रुवे ततः ।
विधिरेवंविधे काले त्वद्वशं कुरुते हि माम् ॥ ४.३९.६२ ॥
நான் என் தாயின் ஒரே மகன். வேறு என்ன சொல்வேன்? இத்தகைய காலத்தில் விதியே என்னை உன் வசப்படுத்துகிறது.
4.39.63
मात्स्यस्य पुत्रो बालोऽहं तेन चास्मि सुपोषितः ।
मातृपार्श्वशयानोऽहमस्पृष्टातपवायुमान् ॥ ४.३९.६३ ॥
நான் மத்ஸ்ய மன்னனின் சிறு மகன். அவனால் நான் நன்கு வளர்க்கப்பட்டேன். தாயின் அருகில் உறங்கி, வெயிலும் காற்றும் படாமல் இருந்தவன் நான்.
4.39.64
अदृष्टबालयुद्धोऽहं कुतस्ते कुरवः कुतः ।
मातृपार्श्वं गमिष्यामि मुञ्च मां त्वं बृहन्नले ॥ ४.३९.६४ ॥
நான் சிறுவர் போரைக் கண்டதே இல்லை. உன் குரு வீரர்கள் எங்கே, நான் எங்கே? என் தாயின் அருகுக்குப் போவேன். பிருஹன்னளையே, என்னை விடு.
4.39.65
प्रलयार्णवसंकाशं दृश्यते कौरवं बलम् ॥ ४.३९.६५ ॥
உலகப் பிரளய காலக் கடல் போல் கௌரவ சேனை தெரிகிறது.
4.39.66
स्त्रीणां मध्येऽहमज्ञानाद्वीर्यशौर्याङ्कितां गिरम् ।
उक्तो यौवनगर्वेण को जेतुं शक्नुयात्कुरून् ।
अमुक्त्वा मां यदि नयेर्मरिष्यामि तवाग्रतः ॥ ४.३९.६६ ॥
பெண்களுக்கு நடுவில் அறியாமையால் நான் வீரமும் துணிவும் கொண்ட சொற்களைச் சொன்னேன்; இளமைச் செருக்கால், குருக்களை வெல்ல யாரால் முடியும் என்றேன். என்னை விடாமல் கொண்டு சென்றால், உன் முன்னே நான் சாவேன்.
4.39.67
एवमादीनि वाक्यानि विलपन्तमचेतसम् ।
प्रसभं पुरुषव्याघ्रो रथस्यान्तिकमानयत् ॥ ४.३९.६७ ॥
இவ்வாறான சொற்களைப் புலம்பிக்கொண்டிருந்த, மனம் கலங்கிய அவனை, மனிதர்களில் புலியான அர்ஜுனன் பலவந்தமாகத் தேரின் அருகே கொண்டு வந்தான்.
4.39.68
अथैनमब्रवीत्पार्थो भयार्तं नष्टचेतसम् ॥ ४.३९.६८ ॥
பின்னர் பார்த்தன் (அர்ஜுனன்) அச்சத்தால் வருந்தி, மனம் குழம்பியிருந்த அவனிடம் கூறினான்.
4.39.69
अहं योत्स्यामि कौरव्यैर्हयान्संयच्छ मेति माम् ।
आददानः किमर्थं त्वं पलायनपरोऽभवः ॥ ४.३९.६९ ॥
"நான் கௌரவர்களுடன் போரிடுவேன்; எனக்காகக் குதிரைகளைக் கட்டுப்படுத்து." நீ என்னைப் பிடித்துக்கொண்டும், ஏன் ஓடுவதில் ஈடுபட்டவனாக ஆனாய்?
4.39.70
युध्यस्व कौरवैः सार्धं विजयस्ते भविष्यति ।
यस्य यन्तास्म्यहं युद्धे संयच्छामि हयोत्तमान्।
राज्ञो वा राजपुत्रस्य तस्य युद्धे जयो ध्रुवम् ॥ ४.३९.७० ॥
கௌரவர்களுடன் போரிடு; உனக்கு வெற்றி கிடைக்கும். போரில் நான் யாருக்குச் சாரதியாக இருக்கிறேனோ, யாருடைய சிறந்த குதிரைகளை நான் கட்டுப்படுத்துகிறேனோ, அந்த அரசனோ அரசகுமாரனோ போரில் நிச்சயம் வெற்றி பெறுவான்.
4.39.71
सर्वथोत्तर युध्यस्व यन्त्रा सह मया कुरून् ।
जित्वा महीं यशः प्राप्य भोक्ष्यसे सकलामिमाम् ॥ ४.३९.७१ ॥
உத்தரா, எல்லா வகையிலும் என் சாரதியுடன் இருந்து கௌரவர்களுடன் போரிடு. குருக்களை வென்று, புகழ் பெற்று, இந்த முழு பூமியையும் நீ அனுபவிப்பாய்.
4.39.72
हतो वा प्राप्ससे स्वर्गं न श्रेयस्ते पलायनम् ॥ ४.३९.७२ ॥
ஒன்று கொல்லப்பட்டு சொர்க்கத்தை அடைவாய்; உனக்கு ஓடிப்போவது நன்மை அல்ல.
4.39.73
अद्य सर्वान्कुरूञ्जित्वा यथा जयमवाप्स्यसि ।
तथाऽहं प्रयतिष्येऽत्र सहायोऽत्र मतो ह्यहम् ॥ ४.३९.७३ ॥
இன்று எல்லாக் குருக்களையும் வென்று நீ வெற்றி பெறுவது போல, நானும் இங்கே முயல்வேன்; இங்கு நான் உதவியாளனாகக் கருதப்படுகிறேன்.
4.39.74
यदि नोत्सहसे योद्धुं शत्रुभिः शत्रुकर्शन ।
एहि मे त्वं हयान्यच्छ युध्यमानस्य शत्रुभिः ॥ ४.३९.७४ ॥
பகைவரை அடக்குபவனே, பகைவருடன் போரிட உனக்குத் துணிவு இல்லையென்றால், வா, நான் பகைவருடன் போரிடும்போது என் குதிரைகளைக் கடிவாளம் பிடித்து ஓட்டு.
4.39.75
प्रयाह्येतद्रथानीकं मद्बाहुपरिरक्षितः ।
अप्रधृष्यतमं घोरं गुप्तं घोरैर्महारथैः ।
मा भैस्त्वं राजपुत्राग्र्य क्षत्रियोसि परंतप ॥ ४.३९.७५ ॥
என் கரங்களால் காக்கப்பட்டு இந்த ரதப்படையில் முன்னேறு; அது மிகவும் வெல்ல முடியாதது, பயங்கரமானது, பயங்கர மகாரதர்களால் காக்கப்பட்டது. அஞ்சாதே, இளவரசனே, சிறந்தவனே; நீ க்ஷத்திரியன், பகைவரைச் சுடுபவனே.
4.39.76
अहं तैः कुरुभिर्योत्स्ये प्रत्यानेष्यामि ते पशून् ।
प्रविशैतद्रथानीकमप्रधृष्यं दुरासदम् ॥ ४.३९.७६ ॥
நான் அந்தக் குருக்களுடன் போரிடுவேன்; உன் பசுக்களை திரும்பக் கொண்டு வருவேன். இந்த ரதப்படையில் நுழை; அது வெல்ல முடியாததும் அணுக முடியாததுமாகும்.
4.39.77
यन्ता भव नरश्रेष्ठ योत्स्येऽहं कुरुभिः सह ।
शूरान्समरचण्डांश्च नयिष्ये यमसादनम् ॥ ४.३९.७७ ॥
நரசிறந்தவனே, சாரதியாக இரு; நான் குருக்களுடன் போரிடுவேன்; போரில் கொடியவர்களான வீரர்களை யமலோகத்துக்கு அனுப்புவேன்.
4.39.78
एवं ब्रुवाणो वैराटिं बीभत्सुरपराजितः ।
समाश्वास्य भयार्तं तमुत्तरं भरतर्षभः ॥ ४.३९.७८ ॥
இவ்வாறு பேசிய தோல்வியறியாத பீபத்சு (அர்ஜுனன்), பயத்தால் துன்புற்ற விராடனின் மகன் உத்தரனுக்கு ஆறுதல் கூறினான்; பரதர்களில் காளையான அவன் அவ்வாறு செய்தான்.
4.39.79
इतस्ततो विवेष्टन्तमकामं भयपीडितम् ।
रथमारोपमायास पार्थः परपुरंजयः ॥ ४.३९.७९ ॥
இங்குமங்குமாகத் துடித்துக்கொண்டிருந்த, விருப்பமின்றி பயத்தால் துன்புற்ற அவனை, பகைநகர்களை வெல்லும் பார்த்தன் தேரில் ஏற்றினான்.
4.39.80
तमारोप्य रथोपस्थे विलपन्तं धनञ्जयः ।
गाण्डीवं धनुरादातुमुपायात्तां शमीं प्रति। ॥ ४.३९.८० ॥
அவனைத் தேர்த்தட்டில் ஏற்றி, புலம்பிக்கொண்டிருந்த அவனுடன், தனஞ்சயன் காண்டீவ வில்லை எடுப்பதற்காக அந்த சமீ மரத்தை நோக்கிச் சென்றான்.
4.39.81
उत्तरं तं समाश्वास्य कृत्वा यन्तारमर्जुनः ॥ ४.३९.८१ ॥
உத்தரனுக்கு ஆறுதல் கூறி, அர்ஜுனன் அவனைத் தேரோட்டியாக்கினான்.