Mahābhārata · Adhyāya 4.45
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.45.1
उत्तरं सांरथिं कृत्वा शमीं कृत्वा प्रदक्षिणम् ।
आयुधं सर्वमादाय ततः प्रायाद्धनञ्जयः ॥ ४.४५.१ ॥
Habiendo hecho de Uttara su auriga y circunvalado el árbol śamī, tomando todas las armas, entonces Dhanañjaya partió.
4.45.2
ध्वजं च सिंहं मात्स्यस्य भ्रातॄणामायुधानि च ।
प्रणिधाय शमीमध्ये प्रयातुमुपचक्रमे ॥ ४.४५.२ ॥
Habiendo colocado en medio del árbol śamī el estandarte del león del rey de Matsya y las armas de los hermanos, comenzó a partir.
4.45.3
ततः काञ्चनलाङ्गूलं ध्वजं वानरलक्षणम् ।
दिव्यं मायामयं युक्तं विहितं विश्वकर्मणा ।
मनसा चिन्तयामास प्रसादं पावकस्य च ॥ ४.४५.३ ॥
Entonces pensó en su mente en el estandarte de cola dorada, marcado con el signo de un mono, divino, hecho de ilusión, fabricado por Viśvakarman, y en el favor del dios del fuego.
4.45.4
स च तच्चिन्तितं ज्ञात्वा ध्वजे भूतान्ययोजयत् ।
रथे वानरमुच्छ्रित्य गाण्डीवं व्याक्षिपद्धनुः ॥ ४.४५.४ ॥
Conociendo ese pensamiento, unió seres al estandarte; alzando al mono sobre el carro, blandió el arco Gāṇḍīva.
4.45.5
सपताकं विचित्राङ्गं सोपासङ्गं महाबलम् ।
खात्पपात रथे तूर्णं दिव्यरूपं मनोरमम् ॥ ४.४५.५ ॥
Con sus estandartes, variado en sus partes, con su aljaba, muy poderoso, de forma divina y encantador, aquel carro descendió rápidamente desde el cielo.
4.45.6
रथमास्थाय बीभत्सुः कौन्तेयः श्वेतवाहनः ।
बद्धासिः सतलत्राणः प्रगृहीतशरासनः ।
ततः प्रायादुदीचीं स कपिप्रवरकेतनः ॥ ४.४५.६ ॥
Montado en el carro, Bībhatsu, hijo de Kuntī, de caballos blancos, con la espada ceñida, con el protector del brazo, sosteniendo listo el arco, entonces partió hacia el norte, él cuyo estandarte lleva al mejor de los monos.
4.45.7
सैन्याभ्याशं स संप्राप्य गृहीत्वा शङ्खमुत्तमम् ।
स्वनवन्तं महाशब्दं देवदत्तं धनञ्जयः ।
शशाङ्करूपं बीभत्सुः प्राध्मापयदरिंदमः ॥ ४.४५.७ ॥
Llegando cerca del ejército, Dhanañjaya, el domador de enemigos, tomó la excelente concha y sopló Devadatta, de sonido grande y resonante; Bībhatsu, de forma lunar, la hizo sonar.
4.45.8
शशाङ्ककुन्दधवलं मुखे निक्षिप्य वासविः ।
उच्छ्वसद्गण्डयुगलं सिराल्याचितफालकम् ॥ ४.४५.८ ॥
Colocando en la boca la concha, blanca como la luna y la flor kunda, el hijo de Vāsava, con las dos mejillas hinchadas y la frente cubierta de venas;
4.45.9
आरक्तनिम्ननयनं ह्रस्वस्थूलशिरोधरम् ।
अतिश्लिष्टोदरोरस्कं तिर्यगाननशोभितम् ॥ ४.४५.९ ॥
con ojos enrojecidos y hundidos, cuello corto y grueso, vientre y pecho tensos, adornado con el rostro de perfil;
4.45.10
यावत्स्वशक्तिसामग्र्यं त्रैलोक्यं क्षोभयन्निव ।
मरुद्भिर्दशभिश्चैव प्राध्मापयदरिंदमः ॥ ४.४५.१० ॥
Con toda su fuerza, como si sacudiera los tres mundos, junto con los diez Marutas, el domador de enemigos lo sopló.
4.45.11
शङ्खशब्दोस्य सोत्यर्थं श्रूयते कालमेघवत् ॥ ४.४५.११ ॥
El sonido de su concha se oyó con gran fuerza, como una nube de tormenta negra.
4.45.12
तस्य शङ्खस्य शब्देन धनुपो निस्वनेन च ।
वानरस्य निनादेन रथनेमिस्वनेन च।
जङ्गमस्य भयं घोरमकरोत्पाकशासनिः ॥ ४.४५.१२ ॥
Con el sonido de aquella concha, el zumbido del arco, el rugido del mono (del estandarte) y el estruendo de la rueda del carro, el hijo de Indra infundió un terrible temor en los seres vivos.
4.45.13
शङ्खशब्देन पार्थस्य मुखेनाश्वाः पतन्क्षितौ ।
उत्तरश्चापि संत्रस्थो रथोपस्थ उपाविशत् ॥ ४.४५.१३ ॥
Al sonido de la concha de Pārtha, los caballos cayeron de bruces al suelo, y Uttara, aterrorizado, se sentó en el suelo del carro.
4.45.14
अथाश्वान्रश्मिभिः पार्थः समुद्यम्य परंतपः ।
अभ्राजत रथोपस्थे भानुर्मेराविवोत्तरे ॥ ४.४५.१४ ॥
Entonces Pārtha, abrasador de enemigos, levantó los caballos con las riendas, y brilló en el suelo del carro como el sol que nace sobre el Meru del norte.
4.45.15
शङ्खघोषेण वित्रस्तं ज्याघातेन च मूर्छितम् ।
उत्तरं संपरिष्वज्य समाश्वासयदर्जुनः ॥ ४.४५.१५ ॥
Arjuna abrazó estrechamente a Uttara, aterrorizado por el estruendo de la concha y aturdido por el chasquido de la cuerda del arco, y lo consoló.
4.45.16
मा भैस्त्वं राजपुत्राग्र्य क्षत्रियोसि परन्तप ।
कथं पुरुषशार्दूल शत्रुमध्ये विषीदसि ॥ ४.४५.१६ ॥
'No temas, el mejor de los príncipes; eres un kṣatriya, abrasador de enemigos. Tigre entre los hombres, ¿cómo te desalientas en medio de los enemigos?'
4.45.17
श्रुतास्ते शङ्खशब्दाश्च भेरीशब्दाश्च सर्वशः ।
कुञ्जराणां च निनदा व्यूढानीकेषु नित्यशः ॥ ४.४५.१७ ॥
Entre los ejércitos formados has oído siempre sonidos de conchas, sonidos de tambores y rugidos de elefantes.
4.45.18
स त्वं कथमिवानेन शङ्खशब्देन भीषितः ।
विपण्णरूपो वित्रस्तः पुरुषः प्राकृतो यथा ॥ ४.४५.१८ ॥
¿Cómo es que tú, aterrorizado por este sonido de la concha, pálido y tembloroso, te has vuelto como un hombre común?
4.45.19
श्रुता मे शङ्खशब्दाश्च भेरीशब्दाश्च नित्यशः ।
कुञ्जराणां च निनदा व्यूढानीकेषु तिष्ठतः ॥ ४.४५.१९ ॥
Siempre he oído los sonidos de las conchas y los sonidos de los tambores, y los bramidos de los elefantes entre los ejércitos formados en orden de batalla.
4.45.20
नैवंविधाः शङ्खशब्दाः पुरा जातु मया श्रुताः ।
ध्वजस्य चापि रूपं मे दृष्टपूर्वं नहीदृशम् ।
धनुषश्चापि घोषश्च श्रुतपूर्वो न मे क्वचित् ॥ ४.४५.२० ॥
Nunca antes oí sonidos de conchas como estos; nunca antes vi una forma de estandarte como esta; y jamás oí antes un estruendo de arco como este.
4.45.21
अस्य शङ्खस्य शब्देन धनुषो निस्वनेन च ।
अमानुषाणां शब्देन भूतानां निस्वसेन च।
रथनेमिप्रणादेन मनो कमे मुह्यते भृशम् ॥ ४.४५.२१ ॥
Por el sonido de esta concha, por el zumbido del arco, por las voces de seres no humanos, por el resuello de las criaturas y por el fragor de las ruedas de los carros, mi mente se confunde en gran medida.
4.45.22
व्याकुलाश्च दिशः सर्वा हृदयं व्यथतीव च ।
ध्वजेन पिहिताः सर्वा दिशो न प्रतिभान्ति मे।
गाण्डीवस्य च शब्देन कर्णौ मे बधिरीकृतौ ॥ ४.४५.२२ ॥
Todas las direcciones están confusas y mi corazón parece dolerse. Cubiertas por el estandarte, todas las direcciones no se me aparecen; y por el sonido del Gāṇḍīva mis oídos han quedado sordos.
4.45.23
पुनर्ध्वजं पुनः शङ्खं धनुश्चैव पुनः पुनः ।
स मूढचेता वैराटिरर्जुनं समुदैक्षत ॥ ४.४५.२३ ॥
Mirando una y otra vez el estandarte, de nuevo la concha y una y otra vez el arco, el hijo de Virāṭa, de mente confundida, fijó la mirada en Arjuna.
4.45.24
स मुहूर्तं प्रयातं तु पार्थो वैराटिमब्रवीत् ॥ ४.४५.२४ ॥
Durante un momento permaneció en silencio; luego Pārtha (Arjuna) habló al hijo de Virāṭa.
4.45.25
स्थिरो भव महाबाहो संज्ञां चात्मानमानय ।
एकान्ते रथमास्थाय पद्भ्यां त्वमवपीड्य च।
दृढं च रश्मीन्संयच्छ शङ्खं ध्मास्याम्यहं पुनः ॥ ४.४५.२५ ॥
Sé firme, oh de poderosos brazos, y recupera el sentido. En un lugar apartado sube al carro, presiona con los pies y sujeta firmemente las riendas; yo volveré a soplar el caracol.
4.45.26
एवमुक्त्वा महाबाहुः सव्यसाची परन्तपः ।
ततः शङ्खमुपाध्मासीद्दारयन्निव पर्वतान्।
गुहा गिरीणां च तदा दिशः शैलांस्तथैव च ॥ ४.४५.२६ ॥
Habiendo hablado así, el de poderosos brazos, Savyasācin, Arjuna, abrasador de enemigos, sopló entonces el caracol como si partiera las montañas. Las cuevas de las montañas, las direcciones y las rocas igualmente (temblaron).
4.45.27
ज्याघोषं तलघोषं च कृत्वा भूतान्यमोहयत् ।
उत्तरश्चापि संलीनो रथोपस्थ उपाविशत्।
तं समाश्वासयामास पुनरेव धनञ्जयः । ॥ ४.४५.२७ ॥
Produciendo el zumbido de la cuerda del arco y el sonido de la palmada, confundió a todos los seres. También Uttara se sentó escondido en el suelo del carro. Dhanañjaya volvió a tranquilizarlo.
4.45.28
तस्य शङ्खस्य शब्देन रथनेमिस्वनेन च ।
गाण्डीवस्य च शब्देन पृथिवी समकम्पत ॥ ४.४५.२८ ॥
Con el sonido de aquel caracol, con el estruendo de los aros de las ruedas del carro y con el zumbido del arco Gāṇḍīva, la tierra entera tembló.