Mahābhārata · Adhyāya 4.45
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.45.1
उत्तरं सांरथिं कृत्वा शमीं कृत्वा प्रदक्षिणम् ।
आयुधं सर्वमादाय ततः प्रायाद्धनञ्जयः ॥ ४.४५.१ ॥
Nachdem er Uttara zum Wagenlenker gemacht und den Śamī-Baum umkreist hatte, alle Waffen ergriffen, brach dann Dhanañjaya auf.
4.45.2
ध्वजं च सिंहं मात्स्यस्य भ्रातॄणामायुधानि च ।
प्रणिधाय शमीमध्ये प्रयातुमुपचक्रमे ॥ ४.४५.२ ॥
Nachdem er das Löwenbanner des Matsya-Königs und die Waffen der Brüder inmitten des Śamī-Baumes aufgestellt hatte, begann er aufzubrechen.
4.45.3
ततः काञ्चनलाङ्गूलं ध्वजं वानरलक्षणम् ।
दिव्यं मायामयं युक्तं विहितं विश्वकर्मणा ।
मनसा चिन्तयामास प्रसादं पावकस्य च ॥ ४.४५.३ ॥
Dann dachte er im Geiste an das Banner mit goldenem Schwanz, gezeichnet mit dem Zeichen des Affen, göttlich, aus Illusion gemacht, von Viśvakarman geschaffen, und an die Gunst des Feuergottes.
4.45.4
स च तच्चिन्तितं ज्ञात्वा ध्वजे भूतान्ययोजयत् ।
रथे वानरमुच्छ्रित्य गाण्डीवं व्याक्षिपद्धनुः ॥ ४.४५.४ ॥
Da er diesen Gedanken erkannte, verband er Wesen mit dem Banner; den Affen auf dem Wagen erhoben, schwang er den Bogen Gāṇḍīva.
4.45.5
सपताकं विचित्राङ्गं सोपासङ्गं महाबलम् ।
खात्पपात रथे तूर्णं दिव्यरूपं मनोरमम् ॥ ४.४५.५ ॥
Mit seinen Fahnen, in seinen Teilen vielfältig, mit seinem Köcher, sehr kräftig, göttlich in der Gestalt und entzückend, stieg jener Wagen rasch aus dem Himmel herab.
4.45.6
रथमास्थाय बीभत्सुः कौन्तेयः श्वेतवाहनः ।
बद्धासिः सतलत्राणः प्रगृहीतशरासनः ।
ततः प्रायादुदीचीं स कपिप्रवरकेतनः ॥ ४.४५.६ ॥
Auf den Wagen gestiegen, Bībhatsu, der Sohn der Kuntī, mit weißen Pferden, das Schwert umgegürtet, den Armschutz angelegt, den Bogen bereit haltend, brach er dann nach Norden auf, er, dessen Banner den besten der Affen trägt.
4.45.7
सैन्याभ्याशं स संप्राप्य गृहीत्वा शङ्खमुत्तमम् ।
स्वनवन्तं महाशब्दं देवदत्तं धनञ्जयः ।
शशाङ्करूपं बीभत्सुः प्राध्मापयदरिंदमः ॥ ४.४५.७ ॥
Als er nahe an das Heer gelangte, nahm Dhanañjaya, der Feindbezwinger, die vortreffliche Muschel und blies Devadatta, deren Klang groß und widerhallend war; Bībhatsu, mondgleich von Gestalt, ließ sie ertönen.
4.45.8
शशाङ्ककुन्दधवलं मुखे निक्षिप्य वासविः ।
उच्छ्वसद्गण्डयुगलं सिराल्याचितफालकम् ॥ ४.४५.८ ॥
Die Muschel, weiß wie der Mond und die Kunda-Blüte, an den Mund setzend, der Sohn Vāsavas, seine beiden Wangen aufgebläht und seine Stirn von Adern überzogen;
4.45.9
आरक्तनिम्ननयनं ह्रस्वस्थूलशिरोधरम् ।
अतिश्लिष्टोदरोरस्कं तिर्यगाननशोभितम् ॥ ४.४५.९ ॥
mit geröteten, eingesunkenen Augen, kurzem, dickem Hals, straffem Bauch und Brust, geschmückt durch ein seitlich gewandtes Gesicht;
4.45.10
यावत्स्वशक्तिसामग्र्यं त्रैलोक्यं क्षोभयन्निव ।
मरुद्भिर्दशभिश्चैव प्राध्मापयदरिंदमः ॥ ४.४५.१० ॥
Mit aller seiner Kraft, als erschüttere er die drei Welten, zusammen mit den zehn Marut, blies der Feindbezwinger es.
4.45.11
शङ्खशब्दोस्य सोत्यर्थं श्रूयते कालमेघवत् ॥ ४.४५.११ ॥
Der Klang seiner Muschel war sehr laut zu hören, wie eine schwarze Gewitterwolke.
4.45.12
तस्य शङ्खस्य शब्देन धनुपो निस्वनेन च ।
वानरस्य निनादेन रथनेमिस्वनेन च।
जङ्गमस्य भयं घोरमकरोत्पाकशासनिः ॥ ४.४५.१२ ॥
Durch den Klang jener Muschel, das Schwirren des Bogens, das Brüllen des Affen (auf dem Banner) und das Rollen des Wagenrades erregte der Sohn Indras furchtbares Entsetzen bei allen lebenden Wesen.
4.45.13
शङ्खशब्देन पार्थस्य मुखेनाश्वाः पतन्क्षितौ ।
उत्तरश्चापि संत्रस्थो रथोपस्थ उपाविशत् ॥ ४.४५.१३ ॥
Beim Klang der Muschel Pārthas stürzten die Pferde mit dem Maul zu Boden, und auch Uttara, zutiefst erschrocken, setzte sich auf den Wagenboden.
4.45.14
अथाश्वान्रश्मिभिः पार्थः समुद्यम्य परंतपः ।
अभ्राजत रथोपस्थे भानुर्मेराविवोत्तरे ॥ ४.४५.१४ ॥
Da richtete Pārtha, der Feindeverbrenner, die Pferde mit den Zügeln auf und erstrahlte auf dem Wagenboden wie die Sonne, die über dem nördlichen Meru aufgeht.
4.45.15
शङ्खघोषेण वित्रस्तं ज्याघातेन च मूर्छितम् ।
उत्तरं संपरिष्वज्य समाश्वासयदर्जुनः ॥ ४.४५.१५ ॥
Den vom Dröhnen der Muschel erschrockenen und vom Schnellen der Bogensehne betäubten Uttara umarmte Arjuna fest und tröstete ihn.
4.45.16
मा भैस्त्वं राजपुत्राग्र्य क्षत्रियोसि परन्तप ।
कथं पुरुषशार्दूल शत्रुमध्ये विषीदसि ॥ ४.४५.१६ ॥
„Fürchte dich nicht, bester der Prinzen; du bist ein Kṣatriya, Feindeverbrenner. Tiger unter den Männern, wie kannst du inmitten der Feinde verzagen?“
4.45.17
श्रुतास्ते शङ्खशब्दाश्च भेरीशब्दाश्च सर्वशः ।
कुञ्जराणां च निनदा व्यूढानीकेषु नित्यशः ॥ ४.४५.१७ ॥
Inmitten der aufgestellten Heere hast du stets den Klang der Muscheln, den Schall der Trommeln und das Brüllen der Elefanten vernommen.
4.45.18
स त्वं कथमिवानेन शङ्खशब्देन भीषितः ।
विपण्णरूपो वित्रस्तः पुरुषः प्राकृतो यथा ॥ ४.४५.१८ ॥
Wie kommt es, dass du, vom Klang dieser Muschel erschreckt, bleich und zitternd, wie ein gewöhnlicher Mensch geworden bist?
4.45.19
श्रुता मे शङ्खशब्दाश्च भेरीशब्दाश्च नित्यशः ।
कुञ्जराणां च निनदा व्यूढानीकेषु तिष्ठतः ॥ ४.४५.१९ ॥
Ich habe stets den Klang der Muschelhörner und den Klang der Trommeln gehört, dazu das Brüllen der Elefanten unter den in Schlachtordnung stehenden Heeren.
4.45.20
नैवंविधाः शङ्खशब्दाः पुरा जातु मया श्रुताः ।
ध्वजस्य चापि रूपं मे दृष्टपूर्वं नहीदृशम् ।
धनुषश्चापि घोषश्च श्रुतपूर्वो न मे क्वचित् ॥ ४.४५.२० ॥
Solche Klänge von Muschelhörnern habe ich früher nie gehört; eine solche Gestalt der Fahne habe ich früher nie gesehen; und einen solchen Ton des Bogens habe ich nie irgendwo gehört.
4.45.21
अस्य शङ्खस्य शब्देन धनुषो निस्वनेन च ।
अमानुषाणां शब्देन भूतानां निस्वसेन च।
रथनेमिप्रणादेन मनो कमे मुह्यते भृशम् ॥ ४.४५.२१ ॥
Durch den Klang dieser Muschel, durch das Schwirren des Bogens, durch die Stimmen nichtmenschlicher Wesen, durch das Atmen der Geschöpfe und durch das Dröhnen der Wagenräder wird mein Geist sehr verwirrt.
4.45.22
व्याकुलाश्च दिशः सर्वा हृदयं व्यथतीव च ।
ध्वजेन पिहिताः सर्वा दिशो न प्रतिभान्ति मे।
गाण्डीवस्य च शब्देन कर्णौ मे बधिरीकृतौ ॥ ४.४५.२२ ॥
Alle Richtungen sind verwirrt, und mein Herz scheint zu schmerzen. Von der Fahne bedeckt, erscheinen mir alle Richtungen nicht; und durch den Klang des Gāṇḍīva sind meine Ohren taub geworden.
4.45.23
पुनर्ध्वजं पुनः शङ्खं धनुश्चैव पुनः पुनः ।
स मूढचेता वैराटिरर्जुनं समुदैक्षत ॥ ४.४५.२३ ॥
Immer wieder die Fahne betrachtend, wieder die Muschel und immer wieder den Bogen, blickte der verwirrte Sohn Virāṭas aufmerksam auf Arjuna.
4.45.24
स मुहूर्तं प्रयातं तु पार्थो वैराटिमब्रवीत् ॥ ४.४५.२४ ॥
Einen Augenblick schwieg er; dann sprach Pārtha (Arjuna) zum Sohn Virāṭas.
4.45.25
स्थिरो भव महाबाहो संज्ञां चात्मानमानय ।
एकान्ते रथमास्थाय पद्भ्यां त्वमवपीड्य च।
दृढं च रश्मीन्संयच्छ शङ्खं ध्मास्याम्यहं पुनः ॥ ४.४५.२५ ॥
Sei standhaft, o Starkarmiger, und komm wieder zu dir. Steige an einem abgelegenen Ort auf den Wagen, drücke mit den Füßen und halte die Zügel fest; ich werde erneut in die Muschel blasen.
4.45.26
एवमुक्त्वा महाबाहुः सव्यसाची परन्तपः ।
ततः शङ्खमुपाध्मासीद्दारयन्निव पर्वतान्।
गुहा गिरीणां च तदा दिशः शैलांस्तथैव च ॥ ४.४५.२६ ॥
So gesprochen, blies der starkarmige Savyasācin Arjuna, der Verbrenner der Feinde, da die Muschel, als wolle er die Berge spalten. Die Höhlen der Berge, die Himmelsrichtungen und die Felsen ebenso (erzitterten).
4.45.27
ज्याघोषं तलघोषं च कृत्वा भूतान्यमोहयत् ।
उत्तरश्चापि संलीनो रथोपस्थ उपाविशत्।
तं समाश्वासयामास पुनरेव धनञ्जयः । ॥ ४.४५.२७ ॥
Indem er das Schnellen der Bogensehne und den Klang des Händeschlags erzeugte, verwirrte er alle Wesen. Auch Uttara setzte sich, sich verbergend, auf den Boden des Wagens. Dhanañjaya beruhigte ihn erneut.
4.45.28
तस्य शङ्खस्य शब्देन रथनेमिस्वनेन च ।
गाण्डीवस्य च शब्देन पृथिवी समकम्पत ॥ ४.४५.२८ ॥
Durch den Klang jener Muschel, das Dröhnen der Radkränze des Wagens und das Schnellen des Gāṇḍīva-Bogens bebte die ganze Erde.