மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 4.45
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.45.1
उत्तरं सांरथिं कृत्वा शमीं कृत्वा प्रदक्षिणम् ।
आयुधं सर्वमादाय ततः प्रायाद्धनञ्जयः ॥ ४.४५.१ ॥
உத்தரனை தேரோட்டியாக்கி, சமி மரத்தை வலம் வந்து, எல்லா ஆயுதங்களையும் எடுத்துக்கொண்டு பின்னர் தனஞ்சயன் புறப்பட்டான்.
4.45.2
ध्वजं च सिंहं मात्स्यस्य भ्रातॄणामायुधानि च ।
प्रणिधाय शमीमध्ये प्रयातुमुपचक्रमे ॥ ४.४५.२ ॥
மத்ஸ்ய மன்னனின் சிங்கக் கொடியையும் சகோதரர்களின் ஆயுதங்களையும் சமி மரத்தின் நடுவில் வைத்து அவன் புறப்படத் தொடங்கினான்.
4.45.3
ततः काञ्चनलाङ्गूलं ध्वजं वानरलक्षणम् ।
दिव्यं मायामयं युक्तं विहितं विश्वकर्मणा ।
मनसा चिन्तयामास प्रसादं पावकस्य च ॥ ४.४५.३ ॥
பின்னர் தங்கப் வால் கொண்ட, குரங்கு அடையாளம் கொண்ட, தெய்வீகமான மாயமான, விஸ்வகர்மனால் அமைக்கப்பட்ட கொடியையும், அக்னியின் அருளையும் அவன் மனதில் நினைத்தான்.
4.45.4
स च तच्चिन्तितं ज्ञात्वा ध्वजे भूतान्ययोजयत् ।
रथे वानरमुच्छ्रित्य गाण्डीवं व्याक्षिपद्धनुः ॥ ४.४५.४ ॥
அவன் அந்த சிந்தனையை அறிந்து கொடியில் உயிர்களைப் பொருத்தினான்; தேரில் குரங்கை உயர்த்தி காண்டீவ வில்லைச் சுழற்றினான்.
4.45.5
सपताकं विचित्राङ्गं सोपासङ्गं महाबलम् ।
खात्पपात रथे तूर्णं दिव्यरूपं मनोरमम् ॥ ४.४५.५ ॥
கொடிகளுடன், வண்ண உறுப்புகளுடன், அம்பறாத்தூணியுடன், மிகுந்த வலிமையுடன், தெய்வீக வடிவும் மனோகரமுமான அந்தத் தேர் வானிலிருந்து விரைந்து இறங்கி வந்தது.
4.45.6
रथमास्थाय बीभत्सुः कौन्तेयः श्वेतवाहनः ।
बद्धासिः सतलत्राणः प्रगृहीतशरासनः ।
ततः प्रायादुदीचीं स कपिप्रवरकेतनः ॥ ४.४५.६ ॥
தேரில் ஏறிய பீபத்சு, குந்தியின் மகன், வெண்குதிரை கொண்டவன், வாளைக் கட்டியவன், கவசக் காப்பு அணிந்தவன், வில்லைத் தயாராகப் பற்றியவன், பின்னர் சிறந்த குரங்கைக் கொடியாகக் கொண்டவன் வடக்கு நோக்கிச் சென்றான்.
4.45.7
सैन्याभ्याशं स संप्राप्य गृहीत्वा शङ्खमुत्तमम् ।
स्वनवन्तं महाशब्दं देवदत्तं धनञ्जयः ।
शशाङ्करूपं बीभत्सुः प्राध्मापयदरिंदमः ॥ ४.४५.७ ॥
அவன் படையின் அருகில் சென்று, சிறந்த சங்கை எடுத்து, முழங்கும் பெரும் ஒலியுடைய தேவதத்தத்தை, எதிரிகளை அடக்கும் தனஞ்ஜயன், நிலவு போன்ற பீபத்ஸு, ஊதினான்.
4.45.8
शशाङ्ककुन्दधवलं मुखे निक्षिप्य वासविः ।
उच्छ्वसद्गण्डयुगलं सिराल्याचितफालकम् ॥ ४.४५.८ ॥
சந்திரனும் குந்தமலரும் போல் வெண்மையான சங்கை வாயில் வைத்து, வாசவனின் மகன் - கன்னங்கள் உப்பி, நெற்றி நரம்புகளால் நிரம்பியவனாய்.
4.45.9
आरक्तनिम्ननयनं ह्रस्वस्थूलशिरोधरम् ।
अतिश्लिष्टोदरोरस्कं तिर्यगाननशोभितम् ॥ ४.४५.९ ॥
சிவந்து குழிந்த கண்கள், குட்டையான தடித்த கழுத்து, இறுகிய வயிறு, மார்பு உடையவனாய், பக்கவாட்டு முகத்தால் அழகுற்றவனாய்.
4.45.10
यावत्स्वशक्तिसामग्र्यं त्रैलोक्यं क्षोभयन्निव ।
मरुद्भिर्दशभिश्चैव प्राध्मापयदरिंदमः ॥ ४.४५.१० ॥
தன் முழு ஆற்றலுடன், மூவுலகையும் கலக்குபவனைப் போல், பத்து மருத்துக்களுடன் சேர்ந்து, எதிரிகளை அடக்குபவன் ஊதினான்.
4.45.11
शङ्खशब्दोस्य सोत्यर्थं श्रूयते कालमेघवत् ॥ ४.४५.११ ॥
அவனுடைய சங்கின் அந்த ஒலி மிகவும் கேட்டது, கரிய மேகம் போல்.
4.45.12
तस्य शङ्खस्य शब्देन धनुपो निस्वनेन च ।
वानरस्य निनादेन रथनेमिस्वनेन च।
जङ्गमस्य भयं घोरमकरोत्पाकशासनिः ॥ ४.४५.१२ ॥
அந்த சங்கின் ஒலியாலும், வில்லின் நாணொலியாலும், குரங்குக் கொடியின் முழக்கத்தாலும், தேர்ச்சக்கரத்தின் ஓசையாலும், இந்திரன் மகன் அசையும் உயிரினங்களுக்கு பயங்கரமான அச்சத்தை உண்டாக்கினான்.
4.45.13
शङ्खशब्देन पार्थस्य मुखेनाश्वाः पतन्क्षितौ ।
उत्तरश्चापि संत्रस्थो रथोपस्थ उपाविशत् ॥ ४.४५.१३ ॥
பார்த்தனின் சங்க ஒலியால் குதிரைகள் வாயோடு நிலத்தில் விழுந்தன; உத்தரனும் மிகவும் அஞ்சி தேர்த்தட்டில் அமர்ந்தான்.
4.45.14
अथाश्वान्रश्मिभिः पार्थः समुद्यम्य परंतपः ।
अभ्राजत रथोपस्थे भानुर्मेराविवोत्तरे ॥ ४.४५.१४ ॥
பின்னர் பகைவரை வாட்டும் பார்த்தன் கடிவாளங்களால் குதிரைகளைத் தூக்கி நிமிர்த்தினான்; வடக்கே மேருவில் உதிக்கும் சூரியனைப் போல் தேர்த்தட்டில் ஒளிர்ந்தான்.
4.45.15
शङ्खघोषेण वित्रस्तं ज्याघातेन च मूर्छितम् ।
उत्तरं संपरिष्वज्य समाश्वासयदर्जुनः ॥ ४.४५.१५ ॥
சங்க முழக்கத்தாலும் வில்நாணின் ஒலியாலும் அஞ்சி மயங்கிய உத்தரனை அர்ஜுனன் இறுக அணைத்து ஆறுதல் கூறினான்.
4.45.16
मा भैस्त्वं राजपुत्राग्र्य क्षत्रियोसि परन्तप ।
कथं पुरुषशार्दूल शत्रुमध्ये विषीदसि ॥ ४.४५.१६ ॥
'இளவரசர்களில் சிறந்தவனே, அஞ்சாதே; நீ க்ஷத்திரியன், பகைவரை வாட்டுபவன். ஆண்மக்களில் புலியே, பகைவர் நடுவில் ஏன் துவள்கிறாய்?'
4.45.17
श्रुतास्ते शङ्खशब्दाश्च भेरीशब्दाश्च सर्वशः ।
कुञ्जराणां च निनदा व्यूढानीकेषु नित्यशः ॥ ४.४५.१७ ॥
அணிவகுத்த படைகளின் நடுவே நீ எப்போதும் சங்கொலிகளும், பேரிகை ஓசைகளும், யானைகளின் முழக்கங்களும் கேட்டிருக்கிறாய்.
4.45.18
स त्वं कथमिवानेन शङ्खशब्देन भीषितः ।
विपण्णरूपो वित्रस्तः पुरुषः प्राकृतो यथा ॥ ४.४५.१८ ॥
சாதாரண மனிதனைப் போல, இந்தச் சங்கொலியால் நீ எப்படி அஞ்சி, முகம் வெளிறி, நடுங்கிப் போனாய்?
4.45.19
श्रुता मे शङ्खशब्दाश्च भेरीशब्दाश्च नित्यशः ।
कुञ्जराणां च निनदा व्यूढानीकेषु तिष्ठतः ॥ ४.४५.१९ ॥
நான் எப்போதும் சங்கொலிகளையும் பேரிகை ஒலிகளையும் கேட்டிருக்கிறேன்; அணிவகுத்து நிற்கும் படைகளில் யானைகளின் முழக்கங்களையும் கேட்டிருக்கிறேன்.
4.45.20
नैवंविधाः शङ्खशब्दाः पुरा जातु मया श्रुताः ।
ध्वजस्य चापि रूपं मे दृष्टपूर्वं नहीदृशम् ।
धनुषश्चापि घोषश्च श्रुतपूर्वो न मे क्वचित् ॥ ४.४५.२० ॥
இவ்வாறான சங்கொலிகளை நான் முன்பு ஒருபோதும் கேட்டதில்லை; இவ்வாறான கொடியின் உருவத்தையும் முன்பு பார்த்ததில்லை; இவ்வாறான வில்லின் ஒலியையும் நான் எப்போதும் கேட்டதில்லை.
4.45.21
अस्य शङ्खस्य शब्देन धनुषो निस्वनेन च ।
अमानुषाणां शब्देन भूतानां निस्वसेन च।
रथनेमिप्रणादेन मनो कमे मुह्यते भृशम् ॥ ४.४५.२१ ॥
இந்தச் சங்கின் ஒலியாலும், வில்லின் நாண் ஒலியாலும், மனிதரல்லாதவர்களின் ஒலியாலும், உயிரினங்களின் மூச்சொலியாலும், தேர்ச்சக்கரங்களின் முழக்கத்தாலும் என் மனம் மிகவும் குழம்புகிறது.
4.45.22
व्याकुलाश्च दिशः सर्वा हृदयं व्यथतीव च ।
ध्वजेन पिहिताः सर्वा दिशो न प्रतिभान्ति मे।
गाण्डीवस्य च शब्देन कर्णौ मे बधिरीकृतौ ॥ ४.४५.२२ ॥
எல்லாத் திசைகளும் குழம்பியுள்ளன; என் இதயம் வலிப்பது போல் இருக்கிறது. கொடியால் மறைக்கப்பட்டு எல்லாத் திசைகளும் எனக்குத் தெரியவில்லை; காண்டீவத்தின் ஒலியால் என் காதுகள் செவிடாகிவிட்டன.
4.45.23
पुनर्ध्वजं पुनः शङ्खं धनुश्चैव पुनः पुनः ।
स मूढचेता वैराटिरर्जुनं समुदैक्षत ॥ ४.४५.२३ ॥
மீண்டும் மீண்டும் கொடியையும், மீண்டும் சங்கையும், மீண்டும் வில்லையும் பார்த்துவிட்டு, குழம்பிய மனத்தவனான வைராடி அர்ஜுனனை உற்றுப் பார்த்தான்.
4.45.24
स मुहूर्तं प्रयातं तु पार्थो वैराटिमब्रवीत् ॥ ४.४५.२४ ॥
அவன் ஒரு கணம் அமைதியாக இருந்தான்; பின்னர் பார்த்தன் (அர்ஜுனன்) வைராடியிடம் பேசினான்.
4.45.25
स्थिरो भव महाबाहो संज्ञां चात्मानमानय ।
एकान्ते रथमास्थाय पद्भ्यां त्वमवपीड्य च।
दृढं च रश्मीन्संयच्छ शङ्खं ध्मास्याम्यहं पुनः ॥ ४.४५.२५ ॥
மகாபாகுவே, நிலைத்திரு; உணர்வை மீட்டுக்கொள். தனிமையில் தேரில் ஏறி, கால்களால் அழுத்தி, கடிவாளங்களை உறுதியாகப் பிடி; நான் மீண்டும் சங்கை ஊதுவேன்.
4.45.26
एवमुक्त्वा महाबाहुः सव्यसाची परन्तपः ।
ततः शङ्खमुपाध्मासीद्दारयन्निव पर्वतान्।
गुहा गिरीणां च तदा दिशः शैलांस्तथैव च ॥ ४.४५.२६ ॥
இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, மகாபாகுவும் சவ்யசாசியும் எதிரிகளை எரிப்பவனுமான அர்ஜுனன் அப்போது மலைகளைப் பிளப்பது போல் சங்கை ஊதினான். மலைக் குகைகளும், திசைகளும், பாறைகளும் (அதிர்ந்தன).
4.45.27
ज्याघोषं तलघोषं च कृत्वा भूतान्यमोहयत् ।
उत्तरश्चापि संलीनो रथोपस्थ उपाविशत्।
तं समाश्वासयामास पुनरेव धनञ्जयः । ॥ ४.४५.२७ ॥
நாண் ஒலியும் கைதட்டொலியும் எழுப்பி அவன் உயிரினங்களை மயக்கினான். உத்தரனும் தேரின் தளத்தில் ஒளிந்து அமர்ந்தான். தனஞ்சயன் அவனை மீண்டும் தேற்றினான்.
4.45.28
तस्य शङ्खस्य शब्देन रथनेमिस्वनेन च ।
गाण्डीवस्य च शब्देन पृथिवी समकम्पत ॥ ४.४५.२८ ॥
அந்தச் சங்கின் ஒலியாலும், தேர்ச்சக்கரங்களின் முழக்கத்தாலும், காண்டீவத்தின் ஒலியாலும் பூமி முழுவதும் நடுங்கியது.