ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 4.67
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.67.1
आहूयमानस्तु स तेन सङ्ख्ये महात्मना वै धृ ।
निवर्तितश्चापि गिराङ्कुशेन गजो मदोन्मत्त इवाङ्कुशेन ॥ ४.६७.१ ॥
ଯୁଦ୍ଧରେ ସେହି ମହାତ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆହ୍ୱାନିତ ହୋଇ ସେ, ମଦମତ୍ତ ହାତୀ ଅଙ୍କୁଶରେ ଯେପରି ଫେରେ, ସେପରି ବାକ୍ୟରୂପୀ ଅଙ୍କୁଶରେ ଫେରାଯାଇଥିଲେ।
4.67.2
सोमृष्यमाणो वचसाऽभिमृष्टो महारथेनातिरथस्तरस्वी ।
ततः स पर्याववृते रथेन भोगी यथा पादतलाभिमृष्टः ॥ ४.६७.२ ॥
ବାକ୍ୟରେ ଆହତ ହୋଇ ସହି ନ ପାରି, ମହାରଥୀ ଦ୍ୱାରା ସ୍ପର୍ଶିତ ସେ ଅତିରଥୀ ବେଗବାନ ହୋଇ, ପାଦତଳରେ ଦଳିତ ସାପ ପରି ରଥ ସହିତ ଫେରିଲେ।
4.67.3
ततो दुर्योधनः क्रुद्धो विक्षिपन्धनुरुत्तमम् ।
धृतिं कृत्वा सुविपुलां प्रत्युवाच पऩञ्जयम् ॥ ४.६७.३ ॥
ତା'ପରେ କ୍ରୋଧିତ ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ, ଉତ୍ତମ ଧନୁ ହଲାଇ, ଅତି ଦୃଢ଼ତା ଧାରଣ କରି ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
4.67.4
सोहमिन्द्रादभिक्रुद्धान्न बिभेमीह भारत ।
भुक्त्वा सुविपुलं राज्यं वित्तानि च सुखानि च।
किमर्थं युद्धसमये पलापिष्ये नरोत्तम ॥ ४.६७.४ ॥
ହେ ଭାରତ, ମୁଁ ଏଠାରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କଠାରୁ କିମ୍ବା ଅତି କ୍ରୁଦ୍ଧଙ୍କଠାରୁ ଭୟ କରେ ନାହିଁ। ବିପୁଳ ରାଜ୍ୟ, ଧନ ଓ ସୁଖ ଭୋଗ କରି, ହେ ନରୋତ୍ତମ, ଯୁଦ୍ଧ ସମୟରେ ମୁଁ କାହିଁକି ପଳାଇବି?
4.67.5
एवमुक्त्वा महाराजः प्रत्ययुध्यत भारत ।
संन्यवर्तत शीघ्राश्वस्तोत्रार्दित इव द्विपः ॥ ४.६७.५ ॥
ଏହିପରି କହି ମହାରାଜ, ହେ ଭାରତ, ପ୍ରତିଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ଦ୍ରୁତ ଘୋଡ଼ାଥିବା ସେ, ଅଙ୍କୁଶରେ ବିଦ୍ଧ ହାତୀ ପରି ଫେରିଲେ।
4.67.6
आक्रान्तभोगस्तेजस्वी धनुर्वक्र इवोरगः ।
रथं रथेन संगम्य योधयामास पाण्डवम् ॥ ४.६७.६ ॥
କୁଣ୍ଡଳୀ ଦବାଯାଇଥିବା ତେଜସ୍ୱୀ ସାପ ପରି, ଧନୁ ପରି ବଙ୍କା ହୋଇ, ରଥ ସହ ରଥ ମିଶାଇ ସେ ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।
4.67.7
तं प्रेक्ष्य कर्णः परिवर्तमानं निवृत्य संस्तम्भितसर्वगात्रम् ।
दुर्योधनं दक्षिणतोऽन्वरक्षत्पार्थान्महाबाहुरधिज्यधन्वा ॥ ४.६७.७ ॥
ଘୂରୁଥିବା ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ଜଡ଼ ହୋଇଯାଇଥିବା ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନଙ୍କୁ, ମହାବାହୁ କର୍ଣ୍ଣ ଧନୁରେ ଛୁଆ ଚଢ଼ାଇ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କଠାରୁ ଡାହାଣ ପାଶ୍ୱର୍ରୁ ରକ୍ଷା କଲେ।
4.67.8
गान्धारराजः शकुनिर्निवृत्य द्रौणिश्च सर्वास्त्रविदां वरिष्ठः ।
ररक्षतुः कौरवमभ्युपेत्य पार्थान्नृवीरौ युधि सव्यतश्च ॥ ४.६७.८ ॥
ଗାନ୍ଧାରରାଜ ଶକୁନି ଓ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରବିଦ୍ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ରୌଣି ଫେରି ଆସି, କୌରବଙ୍କ ନିକଟ ପହଞ୍ଚି, ଯୁଦ୍ଧରେ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କଠାରୁ ବାମ ପାଶ୍ୱର୍ରୁ ସେହି ଦୁଇ ନରବୀର ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କଲେ।
4.67.9
भीष्मस्ततः शान्तनवो विवृत्य हिरण्यकक्ष्यांस्त्वरया तुरंगान् ।
दुर्योधनं पश्चिमतो ररक्ष पार्थान्महाबाहुरधिज्यधन्वा ॥ ४.६७.९ ॥
ତା'ପରେ ଶାନ୍ତନୁ ପୁତ୍ର ଭୀଷ୍ମ, ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ କକ୍ଷ୍ୟାଯୁକ୍ତ ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ଫେରାଇ, ମହାବାହୁ ଧନୁରେ ଛୁଆ ଚଢ଼ାଇ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କଠାରୁ ପଛ ପାଶ୍ୱର୍ରୁ ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କଲେ।
4.67.10
द्रोणः कृपश्चैव विविंशतिश्च दुःशासनश्चैव निवृत्य शीघ्रम् ।
सर्वे पुरस्तात्प्रणिधाय बाणान्दुर्योधनार्थं त्वरिताऽभ्युपेयुः ॥ ४.६७.१० ॥
ଦ୍ରୋଣ, କୃପ, ବିବିଂଶତି ଓ ଦୁଃଶାସନ ମଧ୍ୟ ଶୀଘ୍ର ଫେରି, ସମସ୍ତେ ସମ୍ମୁଖରୁ ବାଣ ତାଗି, ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନଙ୍କ ପାଇଁ ଶୀଘ୍ର ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।
4.67.11
सर्वाण्यनीकानि निवर्तितानि संप्रेक्ष्य पूर्णौघनिभानि पार्थः ।
हंसो महामेघमिवापतन्तं धनञ्जयः प्रत्यपतत्तरस्वी ॥ ४.६७.११ ॥
ପୂର୍ଣ୍ଣ ବନ୍ୟା ପରି ସମସ୍ତ ସେନାକୁ ଫେରାଯାଇଥିବା ଦେଖି, ପାର୍ଥ, ହଂସ ଯେପରି ମହାମେଘ ଉପରେ ଝାସି ପଡ଼େ, ସେପରି ତେଜସ୍ୱୀ ଧନଞ୍ଜୟ ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ପ୍ରତିଆକ୍ରମଣ କଲେ।
4.67.12
ते सर्वतः संपरिवार्य पार्थमस्त्राणि दिव्यानि समाददानाः ।
ववर्षुरभ्येत्य शरैः समग्रैर्मेघा यथा भूधरमम्बुवेगैः ॥ ४.६७.१२ ॥
ସେମାନେ ପାର୍ଥଙ୍କୁ ସବୁଦିଗରୁ ଘେରି, ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଧରି, ନିକଟକୁ ଆସି ସମଗ୍ର ଶରରେ ମେଘ ଜଳବେଗରେ ପର୍ବତ ଉପରେ ବର୍ଷା କରିବା ପରି ବର୍ଷା କଲେ।
4.67.13
ततोऽस्रमस्त्रेण निवार्य तेषां गाण्डीवधन्वा कुरुपुङ्गवानाम् ।
संमोहनं शत्रुसहोऽन्यदस्त्रं प्रादुश्चकारैन्द्रमवारणीयम् ॥ ४.६७.१३ ॥
ତା'ପରେ ଗାଣ୍ଡୀବଧାରୀ ସେମାନଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଅସ୍ତ୍ରରେ ନିବାରଣ କରି, ଶତ୍ରୁସହ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଅନିବାର୍ଯ୍ୟ ଅନ୍ୟ ଏକ ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରକଟ କଲେ।
4.67.14
ततो दिशश्चानुदिशो निवार्य शरैः सुघोरैर्निशितैः सुपुङ्खैः ।
गाण्डीवशब्देन मनांसि तेषां महाबलं प्रवथयांचकार ॥ ४.६७.१४ ॥
ତା'ପରେ ଦିଗ ଓ ଉପଦିଗକୁ ଅତି ଭୟଙ୍କର, ତୀକ୍ଷ୍ଣ, ସୁନ୍ଦର ପକ୍ଷଯୁକ୍ତ ଶରରେ ଢାଙ୍କି, ଗାଣ୍ଡୀବର ଶବ୍ଦରେ ସେମାନଙ୍କ ମନ ଓ ମହାବଳକୁ କମ୍ପାଇଦେଲେ।
4.67.15
ततः पुनर्भीमरवं निगृह्य दोर्भ्यां महाशङ्खमुदारघोषम् ।
व्यनादयन्संप्रदिशो दिशः खं भुवं च पार्थो द्विषतां निहन्ता ॥ ४.६७.१५ ॥
ତା'ପରେ ପୁଣି ପାର୍ଥ, ଶତ୍ରୁଘାତକ, ଦୁଇ ବାହୁରେ ଭୀଷଣ ଧ୍ୱନିର, ଉଦାର ଘୋଷର ମହାଶଙ୍ଖ ଧରି ଦିଗ, ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ପ୍ରତିଧ୍ୱନିତ କଲେ।
4.67.16
संमोहनास्त्रप्रभवैः शरौघैर्विनष्टदेहाश्च निपत्य योधाः ।
निःसत्ववेगाः कुरुराजसैन्याः कुडयोपमास्तस्थुरनीहमानाः ॥ ४.६७.१६ ॥
ସମ୍ମୋହନ ଅସ୍ତ୍ରରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଶରର ସ୍ରୋତରେ ଶରୀର ନଷ୍ଟ ହୋଇ ପଡ଼ିଥିବା ଯୋଦ୍ଧା ଓ ଶକ୍ତି ଓ ବେଗହୀନ କୁରୁରାଜଙ୍କ ସୈନ୍ୟମାନେ କାନ୍ଥ ପରି ନିଶ୍ଚଳ ରହିଲେ।
4.67.17
ते शङ्खनादेन कुरुप्रवीराः संमोहिताः पार्थसमीरितेन ।
उत्सृज्य चापानि दुरासदानि सर्वे तदा मोहपरा बभूवुः ॥ ४.६७.१७ ॥
ପାର୍ଥଙ୍କ ବଜାଯାଇଥିବା ଶଙ୍ଖନାଦରେ କୁରୁ ବୀରମାନେ ମୋହିତ ହେଲେ। ତା’ପରେ ସେମାନେ ଅଜେୟ ଧନୁ ତ୍ୟାଗ କରି ସମସ୍ତେ ମୋହରେ ଡୁବିଗଲେ।
4.67.18
ततो विसंज्ञानि परेषु पार्थः संस्मृत्य संदेशमथोत्तरायाः ।
निर्याहि वाहादिति मात्स्यपुत्रमुवाच यावत्कुरवो विसंज्ञाः ॥ ४.६७.१८ ॥
ତା’ପରେ ଶତ୍ରୁମାନେ ଅସଂଜ୍ଞ ଥିବାର ଦେଖି ପାର୍ଥ ଉତ୍ତରାଙ୍କ ସନ୍ଦେଶ ସ୍ମରଣ କରି ମତ୍ସ୍ୟରାଜପୁତ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ରଥରୁ ଓହ୍ଲାଅ' — କୌରବମାନେ ଅସଂଜ୍ଞ ଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ।
4.67.19
आचार्यशारद्वतयोः सुशुक्ले कर्णस्य पीतं रुचिरं च वस्त्रम् ।
द्रौणेश्च राज्ञश्च तथैव नीले वस्त्रे समादत्स्व नरप्रवीर ॥ ४.६७.१९ ॥
ଆଚାର୍ଯ (ଦ୍ରୋଣ) ଓ ଶାରଦ୍ୱତ (କୃପ)ଙ୍କ ଅତି ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର, କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ସୁନ୍ଦର ପୀତ ବସ୍ତ୍ର, ଦ୍ରୌଣି ଓ ରାଜାଙ୍କ ନୀଳ ବସ୍ତ୍ର — ହେ ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏଗୁଡ଼ିକ ନିଅ।
4.67.20
भीष्मस्य संज्ञां तु तथैव मन्ये जानाति मेऽस्त्रप्रतिघातमेषः ।
एतस्य वाहान्कुरु सव्यतस्त्वमेवं प्रयातव्यममूढसंज्ञैः ॥ ४.६७.२० ॥
ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ସଙ୍କେତ ମଧ୍ୟ ସେହିପରି ବୋଲି ମୁଁ ଭାବେ; ସେ ମୋର ଅସ୍ତ୍ର-ପ୍ରତିଘାତ ଜାଣନ୍ତି। ଏହାର ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କୁ ବାମକୁ ଚଳାଅ — ଏପରି ଅମୂଢ଼ ଚେତନାରେ ଆଗକୁ ଯିବା ଉଚିତ।
4.67.21
रश्मीन्समुत्सृज्य ततो महात्मा रथादवप्लुत्य विराटपुत्रः ।
वस्त्राण्युपादाय महारथानां नानाविधान्यद्भुतवर्णकानि ॥ ४.६७.२१ ॥
ତା’ପରେ ମହାତ୍ମା ବିରାଟପୁତ୍ର ଲଗାମ ଛାଡ଼ି, ରଥରୁ ଡେଇଁ ପଡ଼ି, ମହାରଥୀମାନଙ୍କର ନାନାପ୍ରକାରର, ଅଦ୍ଭୁତ ବର୍ଣ୍ଣର ବସ୍ତ୍ର ଉଠାଇ ନେଲେ।
4.67.22
महान्ति चीनांशुदुकूलकानि पट्टांशुकानि विविधानि मनोज्ञकानि ।
हारांश्च राज्ञां मणिभूषणानि सुवर्णनिष्काभरणानि मारिष ॥ ४.६७.२२ ॥
ରାଜାମାନଙ୍କର ବଡ଼ ଚୀନା ରେଶମ ଓ ଦୁକୂଳ ବସ୍ତ୍ର, ବିବିଧ ମନୋହର ପଟ୍ଟାଂଶୁକ, ହାର ଓ ମଣିଭୂଷଣ, ସୁନାର ନିଷ୍କ ଓ ଅଳଙ୍କାର, ହେ ମାରିଷ।
4.67.23
माणिक्यबाह्वङ्गदकङ्कणानि अन्यानि राज्ञां मणिभूषणानि ।
वस्त्राण्युपादाय महारथानां तूर्णं पुनः खं रथमारुरोह ॥ ४.६७.२३ ॥
ମାଣିକ୍ୟ, ବାହୁବଳୟ, ଅଙ୍ଗଦ ଓ କଙ୍କଣ, ରାଜାମାନଙ୍କର ଅନ୍ୟ ମଣିଭୂଷଣ ଓ ମହାରଥୀମାନଙ୍କର ବସ୍ତ୍ର ନେଇ ସେ ଶୀଘ୍ର ପୁଣି ରଥରେ ଆରୋହଣ କଲା।
4.67.24
राज्ञश्च सर्वान्कृतसंनिकाशान्संमोहनास्त्रेण विसंज्ञकल्पान् ।
नासाग्रविन्यस्तकराङ्गुलीकः पार्थो जहास स्मयमानचेताः ॥ ४.६७.२४ ॥
ସମସ୍ତ ରାଜା ବ୍ୟୂହରେ ଠିଆ ହୋଇଥିବା ପରି ଥିଲେ; ସମ୍ମୋହନ ଅସ୍ତ୍ରରେ ସେମାନେ ଅଚେତନ ପରି ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ନାକର ଅଗ୍ରଭାଗରେ ଆଙ୍ଗୁଳି ରଖିଥିବା ପାର୍ଥ ହସିଉଠିଲେ।
4.67.25
ततोऽन्वशात्तांश्चतुरः सदश्वान्पुत्रो विराटस्य हिरण्यकक्ष्यान् ।
ते तद्व्यतीयुर्द्विषतामनीकं श्वेता वहन्तोऽर्जुनमाजिमध्यात् ॥ ४.६७.२५ ॥
ତା'ପରେ ବିରାଟପୁତ୍ର ସୁନାର ଲଗାମ ଥିବା ସେହି ଚାରି ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ାକୁ ଚଳାଇଲେ। ଧଳା ସେ ଘୋଡ଼ା ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ବହି ଯୁଦ୍ଧର ମଧ୍ୟରୁ ଶତ୍ରୁ ସେନା ପାର ହୋଇଗଲେ।
4.67.26
तथा प्रयान्तं पुरुषप्रवीरं भीष्मः शरैरभ्यहनत्तरस्वी ।
स चापि भीष्मस्य हयान्निहत्य विव्याध भीष्मं दशभिः पृषत्कैः ॥ ४.६७.२६ ॥
ଏହିପରି ଆଗକୁ ଯାଉଥିବା ସେହି ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ତେଜସ୍ୱୀ ଭୀଷ୍ମ ବାଣରେ ଆଘାତ କଲେ। ସେ ମଧ୍ୟ ଭୀଷ୍ମଙ୍କର ଘୋଡ଼ା ମାରି ଦଶଟି ପୃଷତ୍କ ବାଣରେ ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ବିଦ୍ଧ କଲା।
4.67.27
ततोऽर्जुनो भीष्ममपास्य युद्धे विद्ध्वाऽस्य यन्तारमरिष्टधन्वा ।
तस्थौ विमुक्तो रथवृन्दमध्याद्राहुं विदार्येव सहस्ररश्मिः ॥ ४.६७.२७ ॥
ତା'ପରେ ଅର୍ଜୁନ ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ତାଙ୍କ ସାରଥିକୁ ବାଣରେ ବିଦ୍ଧ କଲେ; ରଥସମୂହ ମଧ୍ୟରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ସେ ଠିଆ ହେଲେ, ରାହୁକୁ ଚିରି ବାହାରି ଆସୁଥିବା ସହସ୍ରରଶ୍ମି ପରି।
4.67.28
लब्ध्वा तु संज्ञां पुरुषप्रवीरः पार्थं निरीक्ष्याथ महेन्द्रकल्पम् ।
रणात्प्रमुक्तं पुरुषप्रवीरं स धार्तराष्ट्रस्त्वरितो बभाषे ॥ ४.६७.२८ ॥
ଚେତନା ଫେରି ପାଇ ସେ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ ଇନ୍ଦ୍ରତୁଲ୍ୟ ପାର୍ଥଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ; ଯୁଦ୍ଧରୁ ମୁକ୍ତ ସେ ବୀରଙ୍କୁ ଦେଖି ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ର ଶୀଘ୍ର କହିଲେ।
4.67.29
अयं कथंचिद्भवतो विमुक्तस्तं वै प्रबध्नीत यथा न मुच्येत् ।
तमब्रवीच्छान्तनवः प्रहस्य क्व ते गता बुद्धिरभूत्क्क वीर्यम् ॥ ४.६७.२९ ॥
"ଏ କୌଣସି ପ୍ରକାରେ ତୁମଠାରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଛି; ଏହାକୁ ଏପରି ବାନ୍ଧ ଯେ ଆଉ ମୁକ୍ତ ନ ହେଉ।" ତେବେ ଶାନ୍ତନୁପୁତ୍ର ହସି ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ତୁମ ବୁଦ୍ଧି କେଉଁଠି ଗଲା, ଆଉ ତୁମ ବୀର୍ଯ୍ୟ କେଉଁଠି?"
4.67.30
शान्तिं परां प्राप्य यथा स्थितस्त्वमुत्सृज्य बाणांश्च धनुश्च चित्रम् ।
न त्वेव बीभत्सुरलं नृशंसं कर्तुं न पापेऽस्य मनो निविष्टम् ॥ ४.६७.३० ॥
ପରମ ଶାନ୍ତି ପାଇଥିବା ପରି, ବାଣ ଓ ବିଚିତ୍ର ଧନୁ ଛାଡ଼ି ତୁମେ ଠିଆ ହୋଇଛ—କିନ୍ତୁ ବୀଭତ୍ସୁ (ଅର୍ଜୁନ) କ୍ରୂର କର୍ମ କରିବାକୁ ସମର୍ଥ ନୁହେଁ; ତାଙ୍କ ମନ ପାପରେ ଲାଗିନାହିଁ।
4.67.31
जह्यान्न धर्मं त्रिदिवस्य हेतोः सर्वे तु तस्मान्न हता रणेऽस्मिन् ।
क्षिप्रं कुरून्याहि कुरुप्रवीर विजित्य गाश्च प्रतियातु पार्थः ॥ ४.६७.३१ ॥
ସ୍ୱର୍ଗ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଧର୍ମ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଏଥିପାଇଁ ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ହତ ହୋଇନଥିଲେ। ହେ କୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶୀଘ୍ର କୁରୁମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଅ; ପାର୍ଥ ଗାଈମାନଙ୍କୁ ଜିତି ଫେରିଯାଉ।
4.67.32
संमोहनास्त्रप्रतिमोहिताः स्थ यूयं न जानीथ धनापहारम् ।
पश्यामि वस्त्राभरणानि राजन्विराटपुत्रेण समाहृतानि ॥ ४.६७.३२ ॥
ସମ୍ମୋହନ ଅସ୍ତ୍ରରେ ତୁମେ ସମସ୍ତେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମୋହିତ ହୋଇଛ; ଧନ ଅପହରଣ ତୁମେ ଜାଣୁନାହଁ। ହେ ରାଜନ୍, ମୁଁ ଦେଖୁଛି ବିରାଟ ପୁତ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବସ୍ତ୍ର ଓ ଅଳଙ୍କାର ସଂଗୃହୀତ ହୋଇଛି।
4.67.33
नृपेषु सर्वेषु च मोहितेषु हन्तुं यदीच्छेत्स हनिष्यतीति ।
तदा तु धर्मात्मतया नृवीरो न चाहनद्वो बलभित्तनूजः ॥ ४.६७.३३ ॥
ସମସ୍ତ ରାଜା ମୋହିତ ହେଲେ, ସେ ଇଚ୍ଛା କଲେ ସେମାନଙ୍କୁ ମାରିପାରିବେ — ଏହା ଭାବି। କିନ୍ତୁ ଧର୍ମାତ୍ମା ହେତୁ ସେହି ନରବୀର, ବଳଭିତ୍ପୁତ୍ର ପ୍ରହାର କଲେନି।
4.67.34
भाग्येन युष्मानवधीन्न पार्थः संधिं कुरूणामनुमन्यमानः ।
तद्यात यूयं सहसैनिकैस्तैर्हतावशिष्टैर्गजसाह्वयं पुरुम् ॥ ४.६७.३४ ॥
ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ପାର୍ଥ ତୁମମାନଙ୍କୁ ମାରିନଥିଲେ; କୁରୁମାନଙ୍କ ସହିତ ସନ୍ଧି ମାନି ନେଇ। ତେଣୁ ତୁମେ ସୈନିକ ଓ ଅବଶିଷ୍ଟମାନଙ୍କ ସହ ଗଜସାହ୍ୱୟ ନଗରକୁ ଯାଅ।
4.67.35
दुर्योधनस्तस्य निशम्य वाक्यं पितामहस्यात्महितं प्रशस्य ।
अतीतकामो युधि सोऽत्यमर्षी राजा विनिश्वस्य बभूव तूष्णीम् ॥ ४.६७.३५ ॥
ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ ପିତାମହଙ୍କର ସେହି ବାକ୍ୟ ଶୁଣି, ତାହା ନିଜ ହିତକର ବୋଲି ପ୍ରଶଂସା କରି — ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ବିଫଳ ହେବାରୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୋଧିତ ସେହି ରାଜା ଦୀର୍ଘ ନିଃଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ି ନୀରବ ହେଲେ।
4.67.36
तद्भीष्मवाक्यं हि निशम्य सर्वे धनञ्जयाग्निं च विवर्धमानम् ।
निवर्तनायैव मतिं निदध्युर्दुर्योधनं तं परिरक्षमाणाः ॥ ४.६७.३६ ॥
ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ସେହି ବାକ୍ୟ ଶୁଣି ଏବଂ ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କର ବଢ଼ୁଥିବା ଅଗ୍ନିସଦୃଶ ତେଜ ଦେଖି, ସମସ୍ତେ ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରି ଫେରିବାକୁ ହିଁ ସଂକଳ୍ପ କଲେ।
4.67.37
तान्प्रस्थितान्प्रीतमनाः समर्थो धनञ्जयः सर्वकुरुप्रवीरः ।
आमन्त्र्य वीरोऽनुययौ मुहूर्तं गाण्डीवघोषेण विनद्य लोकम् ॥ ४.६७.३७ ॥
ସେମାନଙ୍କୁ ଯିବାର ଦେଖି ପ୍ରସନ୍ନ ମନ ଥିବା, ସମର୍ଥ, ସମସ୍ତ କୁରୁବୀରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନଞ୍ଜୟ ସେମାନଙ୍କୁ ଡାକି କିଛି ସମୟ ପଛେ ପଛେ ଗଲେ; ଗାଣ୍ଡୀବର ଘୋଷରେ ଲୋକକୁ ଗୁଞ୍ଜରିତ କଲେ।
4.67.38
तेषामनीकानि निरीक्ष्य पार्थो विकीर्णयानध्वजकार्मुकाणि ।
गाण्डीवधन्वा प्रहसन्कुरूणां शङ्ख प्रदध्मौ बलवान्बलेन ॥ ४.६७.३८ ॥
ସେମାନଙ୍କ ସେନା ରଥ, ଧ୍ୱଜ ଓ ଧନୁ ଛିନ୍ନଭିନ୍ନ ହୋଇ ପଡ଼ିଥିବା ଦେଖି, ଗାଣ୍ଡୀବଧାରୀ ପାର୍ଥ ହସି ହସି, ବଳବାନ ହୋଇ ବଳପୂର୍ବକ ଶଙ୍ଖ ବଜାଇଲେ।
4.67.39
ते शङ्खशब्दं तुमुलं निशम्य ध्वजस्य शब्दं च ततोऽन्तरिक्षे ।
गाण्डीवशब्देन मुहुर्मुहुस्ते भीता ययुः सर्वधनं विहाय ॥ ४.६७.३९ ॥
ସେମାନେ ଶଙ୍ଖର ଭୀଷଣ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ତା'ପରେ ଆକାଶରେ ଧ୍ୱଜର ଶବ୍ଦ ଓ ଗାଣ୍ଡୀବର ଟଙ୍କାର ବାରମ୍ବାର ଶୁଣି ଭୀତ ହୋଇ ସମସ୍ତ ଧନ ଛାଡ଼ି ପଳାଇଗଲେ।
4.67.40
तानर्जुनो दूरतरं विभज्य धनं च सर्वं निखिलं निवर्त्य ।
आपृच्छ्य तान्दूरमनुप्रयात्वा धनञ्जयस्तत्र कुरून्महात्मा।
गुरूंश्च सर्वानभिवाद्य बाणैर्न्यवर्ततोदग्रमनाः शरैः सह ॥ ४.६७.४० ॥
ଅର୍ଜୁନ ସେମାନଙ୍କୁ ବହୁଦୂର ତଡ଼ି, ସମସ୍ତ ଧନ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଫେରାଇ, ସେମାନଙ୍କଠାରୁ ବିଦାୟ ନେଇ ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପଛେ ଗଲେ; ତା'ପରେ ମହାତ୍ମା ଧନଞ୍ଜୟ ସେଠାରେ କୁରୁମାନଙ୍କୁ ଓ ସମସ୍ତ ଗୁରୁଜନଙ୍କୁ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଅଭିବାଦନ କରି, ଉନ୍ନତ ମନରେ ବାଣ ସହିତ ଫେରିଲେ।
4.67.41
पितामहं शान्तनवं महात्मा द्वाभ्यां शराभ्यामभिवाद्य वीरः ।
द्रोणं कृपं चैव कुरूंश्च मान्याञ्शरैश्च सर्वानभिवाद्य सङ्ख्ये।
दुर्योधनस्योत्तमरत्नचित्रं चिच्छेद पार्थो मकुटं शरौघैः ॥ ४.६७.४१ ॥
ମହାତ୍ମା ଏବଂ ବୀର ପାର୍ଥ ପିତାମହ ଶାନ୍ତନୁପୁତ୍ର ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ଦୁଇ ବାଣରେ ଅଭିବାଦନ କଲେ, ଦ୍ରୋଣ, କୃପ ଏବଂ ମାନ୍ୟ କୁରୁମାନଙ୍କୁ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଅଭିବାଦନ କରି, ଯୁଦ୍ଧରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ବାଣର ବର୍ଷଣରେ ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନଙ୍କ ଉତ୍ତମ ରତ୍ନଖଚିତ ମୁକୁଟ କାଟିଦେଲେ।
4.67.42
अराजवंशस्य किमर्थमेतन्नित्यं न धार्यं मकुटं त्वयेति ।
संपातितं भूमितले सरत्नं प्रीतस्तुतो मात्स्यसुतो बभूव ॥ ४.६७.४२ ॥
"ରାଜାହୀନ ବଂଶର ତୁମେ, ଏ ମୁକୁଟ କାହିଁକି ସର୍ବଦା ପିନ୍ଧିବ ନାହିଁ?" ଏହା କହି ମତ୍ସ୍ୟପୁତ୍ର ରତ୍ନସହିତ ମୁକୁଟକୁ ଭୂମିରେ ପକାଇଲେ; ସେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ପ୍ରଶଂସିତ ହେଲେ।
4.67.43
धनञ्जयं नागमिव प्रभिन्नं विजित्य शत्रून्परिवर्तमानम् ।
गास्ता विजित्याभिमुखं प्रयान्तं न शक्नुवन्तः कुरवः प्रयाताः ॥ ४.६७.४३ ॥
ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଜିଣି, ମଦମତ୍ତ ହସ୍ତୀ ପରି ଘୂରୁଥିବା ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କୁ, ଗାଈମାନଙ୍କୁ ଜିଣି ସମ୍ମୁଖକୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ନିବାରଣ କରିବାକୁ ଅସମର୍ଥ କୁରୁମାନେ ଚାଲିଗଲେ।
4.67.44
धनञ्जयं सिंहमिवात्तशस्त्रं गा वै विजित्याभिमुखं प्रयान्तम् ।
उदीक्षितुं पार्थिवास्ते न शेकुर्यथैव मध्याह्नगतं हि सूर्यम् ॥ ४.६७.४४ ॥
ଅସ୍ତ୍ର ଧରିଥିବା ସିଂହ ପରି ଧନଞ୍ଜୟ ଗାଈମାନଙ୍କୁ ଜିତି ସମ୍ମୁଖକୁ ଯାଉଥିବା ଦେଖି ସେ ରାଜାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଯେପରି ମଧ୍ୟାହ୍ନର ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଖିହୁଏ ନାହିଁ।
4.67.45
रक्तानि वासांसि च तानि गृह्य रणोत्कटो नाग इव प्रभिन्नः ।
जित्वा च वैराटिमुवाच पार्थः प्रहृष्टरूपो रथिनां वरिष्ठः ॥ ४.६७.४५ ॥
ସେହି ଲାଲ ବସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ନେଇ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଉଗ୍ର ଓ ମଦମତ୍ତ ହାତୀ ପରି, ଜିତି ପାର୍ଥ (ଅର୍ଜୁନ) ବୈରାଟୀ (ଉତ୍ତର)ଙ୍କୁ କହିଲେ—ପ୍ରସନ୍ନ ରୂପର, ରଥୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
4.67.46
आवर्तयाश्वान्पशवो जितास्ते याताः परे प्रैहि पुरं प्रहृष्टः ।
उद्धुष्यतां ते विजयोऽद्य शीघ्रं गात्रं तु ते सेवतु माल्यगन्धः ।
माता तु ते नन्दतु बान्धवाश्च त्वामद्य दृष्ट्वा समुदीर्णहर्षम् ॥ ४.६७.४६ ॥
ତୁମ ଘୋଡାମାନଙ୍କୁ ଫେରାଅ; ତୁମର ଗାଈମାନେ ଜିତିଗଲେ, ଶତ୍ରୁମାନେ ଚାଲିଗଲେ। ଆନନ୍ଦରେ ନଗରକୁ ଯାଅ। ଆଜି ହିଁ ତୁମର ବିଜୟ ଶୀଘ୍ର ଘୋଷଣା ହେଉ; ତୁମ ଶରୀରରେ ମାଳା ଓ ସୁଗନ୍ଧ ଲଗାଯାଉ। ଆଜି ଆନନ୍ଦରେ ଭରପୂର ତୁମକୁ ଦେଖି ତୁମ ମାତା ଓ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଉନ୍ତୁ।