மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 4.67
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.67.1
आहूयमानस्तु स तेन सङ्ख्ये महात्मना वै धृ ।
निवर्तितश्चापि गिराङ्कुशेन गजो मदोन्मत्त इवाङ्कुशेन ॥ ४.६७.१ ॥
போரில் அந்த மகாத்மாவால் சவால் விடுக்கப்பட்ட அவன், மதம் பிடித்த யானை அங்குசத்தால் தடுக்கப்படுவது போல, சொல்லாகிய அங்குசத்தால் திருப்பப்பட்டான்.
4.67.2
सोमृष्यमाणो वचसाऽभिमृष्टो महारथेनातिरथस्तरस्वी ।
ततः स पर्याववृते रथेन भोगी यथा पादतलाभिमृष्टः ॥ ४.६७.२ ॥
சொற்களால் தாக்கப்பட்டு பொறுக்க முடியாதவனாய், மகாரதனால் அடிக்கப்பட்ட அந்த அதிரதன், வேகமுள்ளவனாய், பின்னர் காலடியால் மிதிபட்ட பாம்பு போல தன் தேரோடு திரும்பினான்.
4.67.3
ततो दुर्योधनः क्रुद्धो विक्षिपन्धनुरुत्तमम् ।
धृतिं कृत्वा सुविपुलां प्रत्युवाच पऩञ्जयम् ॥ ४.६७.३ ॥
பின்னர் கோபமுற்ற துரியோதனன், சிறந்த வில்லை சுழற்றி, மிகுந்த உறுதியைக் கொண்டு, தனஞ்சயனுக்கு மறுமொழி கூறினான்.
4.67.4
सोहमिन्द्रादभिक्रुद्धान्न बिभेमीह भारत ।
भुक्त्वा सुविपुलं राज्यं वित्तानि च सुखानि च।
किमर्थं युद्धसमये पलापिष्ये नरोत्तम ॥ ४.६७.४ ॥
பாரதா, நான் இங்கே இந்திரனிடமிருந்தும், மிகக் கோபமுற்றவனிடமிருந்தும் அஞ்சமாட்டேன். மிகப் பெரிய அரசையும் செல்வத்தையும் இன்பங்களையும் அனுபவித்த பின், நரோத்தமனே, போர்க்காலத்தில் நான் ஏன் ஓடிவிடுவேன்?
4.67.5
एवमुक्त्वा महाराजः प्रत्ययुध्यत भारत ।
संन्यवर्तत शीघ्राश्वस्तोत्रार्दित इव द्विपः ॥ ४.६७.५ ॥
இவ்வாறு கூறி மகாராஜா, பாரதா, எதிர்த்துப் போரிட்டான். விரைவான குதிரைகளைக் கொண்டவன், அங்குசத்தால் துன்புறுத்தப்பட்ட யானை போல திரும்பினான்.
4.67.6
आक्रान्तभोगस्तेजस्वी धनुर्वक्र इवोरगः ।
रथं रथेन संगम्य योधयामास पाण्डवम् ॥ ४.६७.६ ॥
சுருள் நசுக்கப்பட்ட, ஒளிமிக்க பாம்பு போல, வில்லைப் போல வளைந்தவனாய், ஒரு தேரை மற்றொரு தேருடன் சேர்த்து பாண்டவனுடன் போரிட்டான்.
4.67.7
तं प्रेक्ष्य कर्णः परिवर्तमानं निवृत्य संस्तम्भितसर्वगात्रम् ।
दुर्योधनं दक्षिणतोऽन्वरक्षत्पार्थान्महाबाहुरधिज्यधन्वा ॥ ४.६७.७ ॥
சுழன்று கொண்டிருந்த அவனைக் கண்டு, உடல் முழுவதும் விறைத்துப் போயிருந்த துரியோதனனைத் திரும்பி, பெரும் தோள்களுடைய கர்ணன், வில்லின் நாண் ஏற்றியவனாக, பாண்டவர்களிடமிருந்து அவனின் வலப்புறத்தில் காத்தான்.
4.67.8
गान्धारराजः शकुनिर्निवृत्य द्रौणिश्च सर्वास्त्रविदां वरिष्ठः ।
ररक्षतुः कौरवमभ्युपेत्य पार्थान्नृवीरौ युधि सव्यतश्च ॥ ४.६७.८ ॥
காந்தார அரசன் சகுனியும், எல்லா அஸ்திரங்களையும் அறிந்தவர்களில் சிறந்த துரோணன் மகனும் திரும்பி வந்து, கௌரவனை அணுகி, போரில் பாண்டவர்களிடமிருந்து இடப்புறத்தில் இரு நரவீரர்களும் அவனைக் காத்தனர்.
4.67.9
भीष्मस्ततः शान्तनवो विवृत्य हिरण्यकक्ष्यांस्त्वरया तुरंगान् ।
दुर्योधनं पश्चिमतो ररक्ष पार्थान्महाबाहुरधिज्यधन्वा ॥ ४.६७.९ ॥
பின்னர் சந்தனுவின் மகன் பீஷ்மன், பொன் கவசமுள்ள குதிரைகளை விரைவாகத் திருப்பி, பெரும் தோள்களுடைய அவன், வில்லின் நாண் ஏற்றியவனாக, பாண்டவர்களிடமிருந்து பின்புறத்திலிருந்து துரியோதனனைக் காத்தான்.
4.67.10
द्रोणः कृपश्चैव विविंशतिश्च दुःशासनश्चैव निवृत्य शीघ्रम् ।
सर्वे पुरस्तात्प्रणिधाय बाणान्दुर्योधनार्थं त्वरिताऽभ्युपेयुः ॥ ४.६७.१० ॥
துரோணனும், கிருபனும், விவிம்சதியும், துச்சாசனனும் விரைவாகத் திரும்பி, எல்லோரும் முன்னிருந்து அம்புகளை ஏவி, துரியோதனனுக்காக விரைந்து அணுகினர்.
4.67.11
सर्वाण्यनीकानि निवर्तितानि संप्रेक्ष्य पूर्णौघनिभानि पार्थः ।
हंसो महामेघमिवापतन्तं धनञ्जयः प्रत्यपतत्तरस्वी ॥ ४.६७.११ ॥
நிரம்பிய வெள்ளம் போன்ற அனைத்துப் படைகளும் திருப்பப்பட்டதைக் கண்டு, பார்த்தன், பெரு மேகம் இறங்குவதைப் போல வந்த அவர்கள் மேல், அன்னப்பறவை பாய்வது போல, விரைவான தனஞ்சயன் பாய்ந்து எதிர்த்தான்.
4.67.12
ते सर्वतः संपरिवार्य पार्थमस्त्राणि दिव्यानि समाददानाः ।
ववर्षुरभ्येत्य शरैः समग्रैर्मेघा यथा भूधरमम्बुवेगैः ॥ ४.६७.१२ ॥
அவர்கள் பார்த்தனைச் சுற்றிவளைத்து, தெய்வீக அஸ்திரங்களை எடுத்து, அருகில் வந்து முழு அம்புகளால் மேகங்கள் நீர்வேகத்துடன் மலையின்மீது பொழிவதுபோல் பொழிந்தனர்.
4.67.13
ततोऽस्रमस्त्रेण निवार्य तेषां गाण्डीवधन्वा कुरुपुङ्गवानाम् ।
संमोहनं शत्रुसहोऽन्यदस्त्रं प्रादुश्चकारैन्द्रमवारणीयम् ॥ ४.६७.१३ ॥
பின்னர் காண்டீவ வில்லாளி அவர்களின் அஸ்திரத்தை அஸ்திரத்தால் தடுத்து, எதிரிகளைத் தாங்கும் இந்திரனின், தடுக்க முடியாத வேறொரு அஸ்திரத்தை வெளிப்படுத்தினான்.
4.67.14
ततो दिशश्चानुदिशो निवार्य शरैः सुघोरैर्निशितैः सुपुङ्खैः ।
गाण्डीवशब्देन मनांसि तेषां महाबलं प्रवथयांचकार ॥ ४.६७.१४ ॥
பின்னர் திசைகளையும் உபதிசைகளையும் மிகக் கொடிய, கூர்மையான, நன்கு இறகுள்ள அம்புகளால் மூடி, காண்டீவத்தின் ஒலியால் அவர்களின் மனங்களையும் பெரும் வலிமையையும் நடுங்கச் செய்தான்.
4.67.15
ततः पुनर्भीमरवं निगृह्य दोर्भ्यां महाशङ्खमुदारघोषम् ।
व्यनादयन्संप्रदिशो दिशः खं भुवं च पार्थो द्विषतां निहन्ता ॥ ४.६७.१५ ॥
பின்னர் மீண்டும் பார்த்தன், பகைவரைக் கொல்பவன், இரு கைகளாலும் பயங்கரமான ஒலியுடைய, உயர்ந்த முழக்கமுள்ள பெரிய சங்கை எடுத்து, திசைகளையும் வானத்தையும் பூமியையும் முழங்கச் செய்தான்.
4.67.16
संमोहनास्त्रप्रभवैः शरौघैर्विनष्टदेहाश्च निपत्य योधाः ।
निःसत्ववेगाः कुरुराजसैन्याः कुडयोपमास्तस्थुरनीहमानाः ॥ ४.६७.१६ ॥
மோகன அஸ்திரத்தால் எழுந்த அம்புப் பெருக்கால், உடல்கள் அழிந்து வீழ்ந்த வீரர்களும், வேகமும் துணிவும் இழந்த குரு அரசனின் படைகளும், சுவர்போல் அசையாது நின்றன.
4.67.17
ते शङ्खनादेन कुरुप्रवीराः संमोहिताः पार्थसमीरितेन ।
उत्सृज्य चापानि दुरासदानि सर्वे तदा मोहपरा बभूवुः ॥ ४.६७.१७ ॥
பார்த்தன் ஊதிய சங்கொலியால் குருவீரர்கள் அனைவரும் மயக்கமுற்றனர். அப்போது அவர்கள் தாங்கொணாத வில்களைக் கீழே போட்டு, முழுவதும் மயக்கத்தில் ஆழ்ந்தனர்.
4.67.18
ततो विसंज्ञानि परेषु पार्थः संस्मृत्य संदेशमथोत्तरायाः ।
निर्याहि वाहादिति मात्स्यपुत्रमुवाच यावत्कुरवो विसंज्ञाः ॥ ४.६७.१८ ॥
அப்போது எதிரிகள் மயங்கிக் கிடப்பதைக் கண்டு, பார்த்தன் உத்தரையின் செய்தியை நினைவுகூர்ந்து மத்ஸ்ய மன்னனின் மகனிடம், 'தேரிலிருந்து இறங்கு' என்றான் — குருக்கள் மயக்கத்தில் இருக்கும் வரை.
4.67.19
आचार्यशारद्वतयोः सुशुक्ले कर्णस्य पीतं रुचिरं च वस्त्रम् ।
द्रौणेश्च राज्ञश्च तथैव नीले वस्त्रे समादत्स्व नरप्रवीर ॥ ४.६७.१९ ॥
ஆசாரியர் (துரோணர்) மற்றும் சாரத்வதரின் (கிருபர்) மிக வெண்மையான ஆடைகள், கர்ணனின் அழகிய மஞ்சள் ஆடை, துரோணர் மகனுடையவும் அரசனுடையவும் நீல ஆடைகள் — ஓ நரசிறந்தவனே, இவற்றை எடுத்துக்கொள்.
4.67.20
भीष्मस्य संज्ञां तु तथैव मन्ये जानाति मेऽस्त्रप्रतिघातमेषः ।
एतस्य वाहान्कुरु सव्यतस्त्वमेवं प्रयातव्यममूढसंज्ञैः ॥ ४.६७.२० ॥
பீஷ்மரின் குறிப்பும் அப்படித்தான் என்று நான் நினைக்கிறேன்; அவர் என் அஸ்திர எதிர்ப்பை அறிவார். இவரது குதிரைகளை இடப்பக்கம் ஓட்டு — இவ்வாறு மயக்கமற்ற உணர்வுடன் செல்ல வேண்டும்.
4.67.21
रश्मीन्समुत्सृज्य ततो महात्मा रथादवप्लुत्य विराटपुत्रः ।
वस्त्राण्युपादाय महारथानां नानाविधान्यद्भुतवर्णकानि ॥ ४.६७.२१ ॥
அப்போது மகாத்மாவான விராடன் மகன் கடிவாளங்களை விட்டு, தேரிலிருந்து குதித்து, மகாரதர்களின் பலவிதமான, வியக்கத்தக்க நிறங்கள் கொண்ட ஆடைகளை எடுத்துக்கொண்டான்.
4.67.22
महान्ति चीनांशुदुकूलकानि पट्टांशुकानि विविधानि मनोज्ञकानि ।
हारांश्च राज्ञां मणिभूषणानि सुवर्णनिष्काभरणानि मारिष ॥ ४.६७.२२ ॥
அரசர்களின் பெரிய சீனப் பட்டும் துகூல ஆடைகளும், பல்வேறு அழகிய பட்டாடைகளும், ஹாரங்களும், மணி அணிகலன்களும், பொற்காசு நிஷ்கங்களும் அணிகளும், ஓ மாரிஷ.
4.67.23
माणिक्यबाह्वङ्गदकङ्कणानि अन्यानि राज्ञां मणिभूषणानि ।
वस्त्राण्युपादाय महारथानां तूर्णं पुनः खं रथमारुरोह ॥ ४.६७.२३ ॥
மாணிக்கங்கள், தோள்வளைகள், அங்கதங்கள், கங்கணங்கள், அரசர்களின் பிற மணி அணிகலன்கள், மகாரதர்களின் ஆடைகள் ஆகியவற்றை எடுத்துக்கொண்டு விரைவாக மீண்டும் தேரில் ஏறினான்.
4.67.24
राज्ञश्च सर्वान्कृतसंनिकाशान्संमोहनास्त्रेण विसंज्ञकल्पान् ।
नासाग्रविन्यस्तकराङ्गुलीकः पार्थो जहास स्मयमानचेताः ॥ ४.६७.२४ ॥
அரசர்கள் அனைவரும் அணிவகுத்து நிற்பவர்கள் போல் இருந்தனர்; சம்மோஹன அஸ்திரத்தால் நினைவிழந்தவர்கள் போல் ஆனார்கள். மூக்கின் நுனியில் விரல்களை வைத்த பார்த்தன் மலர்ந்த மனத்துடன் சிரித்தான்.
4.67.25
ततोऽन्वशात्तांश्चतुरः सदश्वान्पुत्रो विराटस्य हिरण्यकक्ष्यान् ।
ते तद्व्यतीयुर्द्विषतामनीकं श्वेता वहन्तोऽर्जुनमाजिमध्यात् ॥ ४.६७.२५ ॥
பின்னர் விராடனின் மகன் பொன்னாலான கடிவாளக் கயிறுகள் கொண்ட அந்த நான்கு சிறந்த குதிரைகளைச் செலுத்தினான். வெண்ணிற அவை அர்ஜுனனைச் சுமந்து போர்க்களத்தின் நடுவிலிருந்து எதிரிகளின் படையைக் கடந்து சென்றன.
4.67.26
तथा प्रयान्तं पुरुषप्रवीरं भीष्मः शरैरभ्यहनत्तरस्वी ।
स चापि भीष्मस्य हयान्निहत्य विव्याध भीष्मं दशभिः पृषत्कैः ॥ ४.६७.२६ ॥
அவ்வாறு முன்னேறிச் சென்ற அந்த நரசிரேஷ்டனை வேகமிக்க பீஷ்மர் அம்புகளால் தாக்கினார். அவனும் பீஷ்மரின் குதிரைகளைக் கொன்று, பத்து பிருஷத்க அம்புகளால் பீஷ்மரைத் துளைத்தான்.
4.67.27
ततोऽर्जुनो भीष्ममपास्य युद्धे विद्ध्वाऽस्य यन्तारमरिष्टधन्वा ।
तस्थौ विमुक्तो रथवृन्दमध्याद्राहुं विदार्येव सहस्ररश्मिः ॥ ४.६७.२७ ॥
பின்னர் அர்ஜுனன் போரில் பீஷ்மரை விட்டு, அவரது தேரோட்டியை அம்புகளால் துளைத்தான்; தேர்ப்படையின் நடுவிலிருந்து விடுபட்டு அவன் நின்றான், ராகுவைப் பிளந்து வெளிவரும் ஆயிரம் கதிர்களுடைய சூரியனைப் போல.
4.67.28
लब्ध्वा तु संज्ञां पुरुषप्रवीरः पार्थं निरीक्ष्याथ महेन्द्रकल्पम् ।
रणात्प्रमुक्तं पुरुषप्रवीरं स धार्तराष्ट्रस्त्वरितो बभाषे ॥ ४.६७.२८ ॥
நினைவு திரும்பிய அந்த வீரர்களில் சிறந்தவன், இந்திரனைப் போன்ற பார்த்தனைப் பார்த்தான்; போரிலிருந்து விடுபட்ட அந்த வீரனைக் கண்டு, திருதராஷ்டிரன் மகன் விரைவாகப் பேசினான்.
4.67.29
अयं कथंचिद्भवतो विमुक्तस्तं वै प्रबध्नीत यथा न मुच्येत् ।
तमब्रवीच्छान्तनवः प्रहस्य क्व ते गता बुद्धिरभूत्क्क वीर्यम् ॥ ४.६७.२९ ॥
"இவன் ஏதோ விதத்தில் உன்னிடமிருந்து தப்பிவிட்டான்; இவனை மீண்டும் தப்பாதபடி கட்டு." அப்போது சாந்தனுவின் மகன் சிரித்துக்கொண்டு அவனிடம் சொன்னார்: "உன் அறிவு எங்கே போயிற்று, உன் வீரியம் எங்கே?"
4.67.30
शान्तिं परां प्राप्य यथा स्थितस्त्वमुत्सृज्य बाणांश्च धनुश्च चित्रम् ।
न त्वेव बीभत्सुरलं नृशंसं कर्तुं न पापेऽस्य मनो निविष्टम् ॥ ४.६७.३० ॥
உயர்ந்த அமைதியை அடைந்தவனைப் போல, அம்புகளையும் அழகிய வில்லையும் விட்டுவிட்டு நீ நிற்கிறாய்; ஆனால் பீபத்சு (அர்ஜுனன்) கொடிய செயலைச் செய்ய வல்லவன் அல்ல; அவன் மனம் பாவத்தில் நிலைக்கவில்லை.
4.67.31
जह्यान्न धर्मं त्रिदिवस्य हेतोः सर्वे तु तस्मान्न हता रणेऽस्मिन् ।
क्षिप्रं कुरून्याहि कुरुप्रवीर विजित्य गाश्च प्रतियातु पार्थः ॥ ४.६७.३१ ॥
சொர்க்கத்தை அடைவதற்காகவும் தர்மத்தைக் கைவிடக்கூடாது; ஆகவே இந்தப் போரில் அவர்கள் அனைவரும் கொல்லப்படவில்லை. குருக்களின் சிறந்தவனே, விரைவில் குருக்களிடம் செல்; பார்த்தன் பசுக்களை வென்று திரும்பட்டும்.
4.67.32
संमोहनास्त्रप्रतिमोहिताः स्थ यूयं न जानीथ धनापहारम् ।
पश्यामि वस्त्राभरणानि राजन्विराटपुत्रेण समाहृतानि ॥ ४.६७.३२ ॥
மயக்கும் அஸ்திரத்தால் நீங்கள் முற்றிலும் மயக்கப்பட்டுள்ளீர்கள்; செல்வம் கவர்ந்து செல்லப்பட்டதை நீங்கள் அறியவில்லை. அரசே, விராடனின் மகனால் ஆடைகளும் ஆபரணங்களும் சேகரிக்கப்பட்டிருப்பதை நான் காண்கிறேன்.
4.67.33
नृपेषु सर्वेषु च मोहितेषु हन्तुं यदीच्छेत्स हनिष्यतीति ।
तदा तु धर्मात्मतया नृवीरो न चाहनद्वो बलभित्तनूजः ॥ ४.६७.३३ ॥
அனைத்து அரசர்களும் மயக்கமுற்றிருந்த நிலையில், அவன் விரும்பியிருந்தால் அவர்களைக் கொன்றிருக்கலாம் — என்று நினைத்து. ஆனால் தர்மாத்மாவாக இருந்ததால், அந்த மனிதர்களில் வீரனான, பலனை அழித்தவனின் மகன் கொல்லவில்லை.
4.67.34
भाग्येन युष्मानवधीन्न पार्थः संधिं कुरूणामनुमन्यमानः ।
तद्यात यूयं सहसैनिकैस्तैर्हतावशिष्टैर्गजसाह्वयं पुरुम् ॥ ४.६७.३४ ॥
நல்வினையால் பார்த்தன் உங்களைக் கொல்லவில்லை; குருக்களுடன் சமாதானத்தை ஏற்றுக்கொண்டான். எனவே நீங்கள் உங்கள் படைவீரர்களுடனும் எஞ்சியவர்களுடனும் கஜசாஹ்வய நகரத்திற்குச் செல்லுங்கள்.
4.67.35
दुर्योधनस्तस्य निशम्य वाक्यं पितामहस्यात्महितं प्रशस्य ।
अतीतकामो युधि सोऽत्यमर्षी राजा विनिश्वस्य बभूव तूष्णीम् ॥ ४.६७.३५ ॥
துர்யோதனன் பிதாமகரின் அவனுக்கு நன்மை பயக்கும் அந்த வார்த்தையைக் கேட்டு, அதைப் புகழ்ந்து — போரில் தன் விருப்பம் நிறைவேறாததால் மிகுந்த கோபமடைந்த அந்த அரசன் பெருமூச்சு விட்டு மௌனமானான்.
4.67.36
तद्भीष्मवाक्यं हि निशम्य सर्वे धनञ्जयाग्निं च विवर्धमानम् ।
निवर्तनायैव मतिं निदध्युर्दुर्योधनं तं परिरक्षमाणाः ॥ ४.६७.३६ ॥
பீஷ்மரின் அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டு, தனஞ்சயனின் பெருகும் நெருப்புப் போன்ற வீரியத்தைக் கண்டு, அனைவரும் துரியோதனனைப் பாதுகாத்தபடி திரும்பிச் செல்லவே எண்ணம் கொண்டனர்.
4.67.37
तान्प्रस्थितान्प्रीतमनाः समर्थो धनञ्जयः सर्वकुरुप्रवीरः ।
आमन्त्र्य वीरोऽनुययौ मुहूर्तं गाण्डीवघोषेण विनद्य लोकम् ॥ ४.६७.३७ ॥
அவர்கள் புறப்படுவதைக் கண்டு மகிழ்ந்த மனத்துடன், குருக்களில் சிறந்த வீரனான வலிமை மிக்க தனஞ்சயன் அவர்களை அழைத்து, சிறிது நேரம் பின்தொடர்ந்தான்; காண்டீவத்தின் ஒலியால் உலகையே முழங்கச் செய்தான்.
4.67.38
तेषामनीकानि निरीक्ष्य पार्थो विकीर्णयानध्वजकार्मुकाणि ।
गाण्डीवधन्वा प्रहसन्कुरूणां शङ्ख प्रदध्मौ बलवान्बलेन ॥ ४.६७.३८ ॥
அவர்களுடைய படைகள் தேர்களும் கொடிகளும் வில்லும் சிதறிக் கிடப்பதைக் கண்டு, காண்டீவ வில்லை ஏந்திய பார்த்தன் சிரித்தபடி, வலிமை மிக்கவனாய் தன் சங்கை வலிமையுடன் முழக்கினான்.
4.67.39
ते शङ्खशब्दं तुमुलं निशम्य ध्वजस्य शब्दं च ततोऽन्तरिक्षे ।
गाण्डीवशब्देन मुहुर्मुहुस्ते भीता ययुः सर्वधनं विहाय ॥ ४.६७.३९ ॥
அவர்கள் சங்கின் பேரொலியையும், பின் வானில் கொடிகளின் ஒலியையும், காண்டீவத்தின் ஒலியையும் மீண்டும் மீண்டும் கேட்டு அஞ்சி, தங்கள் செல்வங்கள் அனைத்தையும் விட்டுவிட்டு ஓடினர்.
4.67.40
तानर्जुनो दूरतरं विभज्य धनं च सर्वं निखिलं निवर्त्य ।
आपृच्छ्य तान्दूरमनुप्रयात्वा धनञ्जयस्तत्र कुरून्महात्मा।
गुरूंश्च सर्वानभिवाद्य बाणैर्न्यवर्ततोदग्रमनाः शरैः सह ॥ ४.६७.४० ॥
அர்ஜுனன் அவர்களை வெகு தொலைவு விரட்டி, அனைத்து செல்வத்தையும் முழுமையாகத் திருப்பி, அவர்களிடம் விடைபெற்று தொலைவுவரை பின்தொடர்ந்தான்; பின்னர் அங்கே மகாத்மா தனஞ்சயன் குருக்களையும் அனைத்துப் பெரியோர்களையும் அம்புகளால் வணங்கி, உயர்ந்த மனத்துடன் அம்புகளுடன் திரும்பினான்.
4.67.41
पितामहं शान्तनवं महात्मा द्वाभ्यां शराभ्यामभिवाद्य वीरः ।
द्रोणं कृपं चैव कुरूंश्च मान्याञ्शरैश्च सर्वानभिवाद्य सङ्ख्ये।
दुर्योधनस्योत्तमरत्नचित्रं चिच्छेद पार्थो मकुटं शरौघैः ॥ ४.६७.४१ ॥
மகாத்மாவும் வீரனுமான பார்த்தன், பாட்டனான சாந்தனுவின் மகன் பீஷ்மரை இரண்டு அம்புகளால் வணங்கி, துரோணரையும் கிருபரையும் மதிப்பிற்குரிய குருக்களையும் அம்புகளால் வணங்கி, போரில் அனைவரையும் வணங்கி, துரியோதனனின் சிறந்த ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட கிரீடத்தை அம்புமழையால் அறுத்தான்.
4.67.42
अराजवंशस्य किमर्थमेतन्नित्यं न धार्यं मकुटं त्वयेति ।
संपातितं भूमितले सरत्नं प्रीतस्तुतो मात्स्यसुतो बभूव ॥ ४.६७.४२ ॥
"அரசன் இல்லாத குலத்தவனே, இந்த கிரீடத்தை நீ ஏன் எப்போதும் அணியக்கூடாது?" என்று சொல்லி, மத்ஸ்யனின் மகன் ரத்தினங்களுடன் கிரீடத்தை தரையில் வீசினான்; அவன் மகிழ்ச்சியடைந்து புகழப்பட்டான்.
4.67.43
धनञ्जयं नागमिव प्रभिन्नं विजित्य शत्रून्परिवर्तमानम् ।
गास्ता विजित्याभिमुखं प्रयान्तं न शक्नुवन्तः कुरवः प्रयाताः ॥ ४.६७.४३ ॥
மதம் பிடித்த யானையைப் போல சுற்றித் திரியும் தனஞ்சயனை, பகைவர்களை வென்று, பசுக்களையும் வென்று, எதிரே வரும் நிலையில் காண்கையில் தடுக்க இயலாத குருக்கள் புறப்பட்டுச் சென்றனர்.
4.67.44
धनञ्जयं सिंहमिवात्तशस्त्रं गा वै विजित्याभिमुखं प्रयान्तम् ।
उदीक्षितुं पार्थिवास्ते न शेकुर्यथैव मध्याह्नगतं हि सूर्यम् ॥ ४.६७.४४ ॥
ஆயுதம் ஏந்திய சிங்கம் போன்ற தனஞ்ஜயன், பசுக்களை வென்று முன்னோக்கிச் செல்வதைக் கண்டபோது, நண்பகலில் உச்சத்தில் உள்ள சூரியனைப் பார்க்க முடியாதவர்கள் போல அந்த அரசர்கள் அவனைப் பார்க்க முடியவில்லை.
4.67.45
रक्तानि वासांसि च तानि गृह्य रणोत्कटो नाग इव प्रभिन्नः ।
जित्वा च वैराटिमुवाच पार्थः प्रहृष्टरूपो रथिनां वरिष्ठः ॥ ४.६७.४५ ॥
அந்த சிவப்பு ஆடைகளை எடுத்துக்கொண்டு, போரில் வெறிகொண்ட மதங்கொண்ட யானை போல, வெற்றி பெற்ற பார்த்தன் விராடன் மகன் உத்தரனிடம் பேசினான்—மகிழ்ந்த முகத்துடன், தேர்வீரர்களில் சிறந்தவன்.
4.67.46
आवर्तयाश्वान्पशवो जितास्ते याताः परे प्रैहि पुरं प्रहृष्टः ।
उद्धुष्यतां ते विजयोऽद्य शीघ्रं गात्रं तु ते सेवतु माल्यगन्धः ।
माता तु ते नन्दतु बान्धवाश्च त्वामद्य दृष्ट्वा समुदीर्णहर्षम् ॥ ४.६७.४६ ॥
உன் குதிரைகளைத் திருப்பு; உன் பசுக்கள் வெல்லப்பட்டன, எதிரிகள் சென்றுவிட்டனர். மகிழ்ச்சியுடன் நகரத்திற்குச் செல். இன்றே உன் வெற்றி விரைவில் அறிவிக்கப்படட்டும்; உன் உடலுக்கு மாலையும் நறுமணமும் பூசப்படட்டும். இன்று மகிழ்ச்சி பொங்க உன்னைக் கண்டு உன் தாயும் உறவினர்களும் மகிழட்டும்.