Mahābhārata · Adhyāya 4.67
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.67.1
आहूयमानस्तु स तेन सङ्ख्ये महात्मना वै धृ ।
निवर्तितश्चापि गिराङ्कुशेन गजो मदोन्मत्त इवाङ्कुशेन ॥ ४.६७.१ ॥
Im Kampf von jenem Großherzigen herausgefordert, wurde er durch Worte zurückgewendet, wie ein brünstiger Elefant durch den Stachelstock.
4.67.2
सोमृष्यमाणो वचसाऽभिमृष्टो महारथेनातिरथस्तरस्वी ।
ततः स पर्याववृते रथेन भोगी यथा पादतलाभिमृष्टः ॥ ४.६७.२ ॥
Die Worte nicht ertragend, vom großen Wagenkämpfer getroffen, wendete der schnelle Atiratha seinen Wagen, wie eine unter der Fußsohle getretene Schlange.
4.67.3
ततो दुर्योधनः क्रुद्धो विक्षिपन्धनुरुत्तमम् ।
धृतिं कृत्वा सुविपुलां प्रत्युवाच पऩञ्जयम् ॥ ४.६७.३ ॥
Da antwortete Duryodhana, zornig, seinen vortrefflichen Bogen schwingend und große Standhaftigkeit fassend, dem Dhanañjaya.
4.67.4
सोहमिन्द्रादभिक्रुद्धान्न बिभेमीह भारत ।
भुक्त्वा सुविपुलं राज्यं वित्तानि च सुखानि च।
किमर्थं युद्धसमये पलापिष्ये नरोत्तम ॥ ४.६७.४ ॥
Bhārata, ich fürchte hier weder Indra noch einen, der heftig erzürnt ist. Nachdem ich ein weites Reich, Reichtum und Freuden genossen habe, warum sollte ich im Augenblick des Kampfes fliehen, o Bester der Menschen?
4.67.5
एवमुक्त्वा महाराजः प्रत्ययुध्यत भारत ।
संन्यवर्तत शीघ्राश्वस्तोत्रार्दित इव द्विपः ॥ ४.६७.५ ॥
So gesprochen, kämpfte der große König zurück, o Bhārata; er mit den schnellen Pferden wandte sich um, wie ein vom Stachelstock gestochener Elefant.
4.67.6
आक्रान्तभोगस्तेजस्वी धनुर्वक्र इवोरगः ।
रथं रथेन संगम्य योधयामास पाण्डवम् ॥ ४.६७.६ ॥
Wie eine feurige Schlange mit gepressten Windungen, zum Bogen gebeugt, Wagen gegen Wagen gestellt, kämpfte er gegen den Pāṇḍava.
4.67.7
तं प्रेक्ष्य कर्णः परिवर्तमानं निवृत्य संस्तम्भितसर्वगात्रम् ।
दुर्योधनं दक्षिणतोऽन्वरक्षत्पार्थान्महाबाहुरधिज्यधन्वा ॥ ४.६७.७ ॥
Als Karṇa ihn sich drehen sah, alle Glieder erstarrt, kehrte der starkarmige Karṇa mit gespannter Sehne um und schützte Duryodhana zur Rechten vor den Pārthas.
4.67.8
गान्धारराजः शकुनिर्निवृत्य द्रौणिश्च सर्वास्त्रविदां वरिष्ठः ।
ररक्षतुः कौरवमभ्युपेत्य पार्थान्नृवीरौ युधि सव्यतश्च ॥ ४.६७.८ ॥
Der König von Gandhāra, Śakuni, und Droṇas Sohn, der Erste unter allen Waffenkundigen, kehrten um, traten zum Kaurava und schützten ihn im Kampf auf der linken Seite vor den Pārthas, jene beiden Männerhelden.
4.67.9
भीष्मस्ततः शान्तनवो विवृत्य हिरण्यकक्ष्यांस्त्वरया तुरंगान् ।
दुर्योधनं पश्चिमतो ररक्ष पार्थान्महाबाहुरधिज्यधन्वा ॥ ४.६७.९ ॥
Dann wendete Bhīṣma, Śantanus Sohn, rasch seine Rosse mit goldenen Gurten, und der starkarmige mit gespannter Sehne schützte Duryodhana von hinten vor den Pārthas.
4.67.10
द्रोणः कृपश्चैव विविंशतिश्च दुःशासनश्चैव निवृत्य शीघ्रम् ।
सर्वे पुरस्तात्प्रणिधाय बाणान्दुर्योधनार्थं त्वरिताऽभ्युपेयुः ॥ ४.६७.१० ॥
Droṇa, Kṛpa, Vivinśati und auch Duḥśāsana kehrten rasch um, alle schossen Pfeile nach vorn und eilten für Duryodhana herbei.
4.67.11
सर्वाण्यनीकानि निवर्तितानि संप्रेक्ष्य पूर्णौघनिभानि पार्थः ।
हंसो महामेघमिवापतन्तं धनञ्जयः प्रत्यपतत्तरस्वी ॥ ४.६७.११ ॥
Als Pārtha sah, dass alle Heere wie volle Fluten zurückgedrängt waren, stürzte sich der schnelle Dhanañjaya gegen sie, wie ein Schwan sich auf eine herabsinkende große Wolke stürzt.
4.67.12
ते सर्वतः संपरिवार्य पार्थमस्त्राणि दिव्यानि समाददानाः ।
ववर्षुरभ्येत्य शरैः समग्रैर्मेघा यथा भूधरमम्बुवेगैः ॥ ४.६७.१२ ॥
Sie umringten Pārtha von allen Seiten, ergriffen göttliche Waffen, traten heran und überschütteten ihn mit vollständigen Pfeilen, wie Wolken einen Berg mit der Wucht des Wassers überschütten.
4.67.13
ततोऽस्रमस्त्रेण निवार्य तेषां गाण्डीवधन्वा कुरुपुङ्गवानाम् ।
संमोहनं शत्रुसहोऽन्यदस्त्रं प्रादुश्चकारैन्द्रमवारणीयम् ॥ ४.६७.१३ ॥
Da wehrte der Bogenführer des Gāṇḍīva ihre Waffe mit einer Waffe ab und entfaltete eine andere, Indras unwiderstehliche Waffe, die Feinde zu bezwingen vermag.
4.67.14
ततो दिशश्चानुदिशो निवार्य शरैः सुघोरैर्निशितैः सुपुङ्खैः ।
गाण्डीवशब्देन मनांसि तेषां महाबलं प्रवथयांचकार ॥ ४.६७.१४ ॥
Dann bedeckte er die Himmelsrichtungen und Zwischenrichtungen mit furchtbaren, scharfen, wohlgefiederten Pfeilen und ließ durch den Klang des Gāṇḍīva ihre Gedanken und ihre große Kraft erzittern.
4.67.15
ततः पुनर्भीमरवं निगृह्य दोर्भ्यां महाशङ्खमुदारघोषम् ।
व्यनादयन्संप्रदिशो दिशः खं भुवं च पार्थो द्विषतां निहन्ता ॥ ४.६७.१५ ॥
Dann ergriff Pārtha, der Vernichter der Feinde, mit beiden Armen die große Muschel von schrecklichem Klang und edlem Dröhnen und ließ die Richtungen, den Himmel und die Erde widerhallen.
4.67.16
संमोहनास्त्रप्रभवैः शरौघैर्विनष्टदेहाश्च निपत्य योधाः ।
निःसत्ववेगाः कुरुराजसैन्याः कुडयोपमास्तस्थुरनीहमानाः ॥ ४.६७.१६ ॥
Die Krieger stürzten, die Körper von den Pfeilfluten des betörenden Geschosses zerstört, und die Heere des Kuru-Königs, ohne Geist und Schwung, standen reglos da wie Mauern.
4.67.17
ते शङ्खनादेन कुरुप्रवीराः संमोहिताः पार्थसमीरितेन ।
उत्सृज्य चापानि दुरासदानि सर्वे तदा मोहपरा बभूवुः ॥ ४.६७.१७ ॥
Vom Klang der Muschel, die Pārtha blies, betäubt, warfen die edelsten Helden der Kuru ihre unbezwingbaren Bogen weg und versanken in Verwirrung.
4.67.18
ततो विसंज्ञानि परेषु पार्थः संस्मृत्य संदेशमथोत्तरायाः ।
निर्याहि वाहादिति मात्स्यपुत्रमुवाच यावत्कुरवो विसंज्ञाः ॥ ४.६७.१८ ॥
Als er die Feinde betäubt sah, erinnerte sich Pārtha an Uttarās Botschaft und sprach zum Sohn des Matsya-Königs: »Steig vom Wagen«, solange die Kuru bewusstlos waren.
4.67.19
आचार्यशारद्वतयोः सुशुक्ले कर्णस्य पीतं रुचिरं च वस्त्रम् ।
द्रौणेश्च राज्ञश्च तथैव नीले वस्त्रे समादत्स्व नरप्रवीर ॥ ४.६७.१९ ॥
Die sehr weißen Gewänder des Lehrers und des Śāradvata, das schöne gelbe Gewand Karṇas und die blauen Gewänder des Sohnes Droṇas und des Königs — nimm sie, bester der Männer.
4.67.20
भीष्मस्य संज्ञां तु तथैव मन्ये जानाति मेऽस्त्रप्रतिघातमेषः ।
एतस्य वाहान्कुरु सव्यतस्त्वमेवं प्रयातव्यममूढसंज्ञैः ॥ ४.६७.२० ॥
Ich glaube, Bhīṣmas Zeichen ist ebenso, denn er kennt meine Gegenwaffe. Lenke seine Pferde nach links — so muss man vorwärtsgehen, mit ungetrübten Sinnen.
4.67.21
रश्मीन्समुत्सृज्य ततो महात्मा रथादवप्लुत्य विराटपुत्रः ।
वस्त्राण्युपादाय महारथानां नानाविधान्यद्भुतवर्णकानि ॥ ४.६७.२१ ॥
Da ließ der großherzige Sohn Virāṭas die Zügel los, sprang vom Wagen und nahm die Gewänder der großen Wagenkämpfer, vielerlei Art und wunderbarer Farben, an sich.
4.67.22
महान्ति चीनांशुदुकूलकानि पट्टांशुकानि विविधानि मनोज्ञकानि ।
हारांश्च राज्ञां मणिभूषणानि सुवर्णनिष्काभरणानि मारिष ॥ ४.६७.२२ ॥
Große Gewänder aus chinesischer Seide und feinem Leinen, mannigfache entzückende Seidentücher, Halsketten und mit Edelsteinen besetzter Schmuck der Könige, Goldmünzen und goldene Zierden, o Herr.
4.67.23
माणिक्यबाह्वङ्गदकङ्कणानि अन्यानि राज्ञां मणिभूषणानि ।
वस्त्राण्युपादाय महारथानां तूर्णं पुनः खं रथमारुरोह ॥ ४.६७.२३ ॥
Nachdem er Rubine, Armreifen, Oberarmbänder und Armspangen, andere Edelsteinzierden der Könige und die Gewänder der großen Wagenkämpfer genommen hatte, bestieg er rasch wieder seinen Wagen.
4.67.24
राज्ञश्च सर्वान्कृतसंनिकाशान्संमोहनास्त्रेण विसंज्ञकल्पान् ।
नासाग्रविन्यस्तकराङ्गुलीकः पार्थो जहास स्मयमानचेताः ॥ ४.६७.२४ ॥
Alle Könige, als stünden sie zur Schlacht aufgereiht, doch betäubt von der Waffe der Verwirrung, und Pārtha, die Fingerspitzen an der Nasenspitze, lachte mit lächelndem Sinn.
4.67.25
ततोऽन्वशात्तांश्चतुरः सदश्वान्पुत्रो विराटस्य हिरण्यकक्ष्यान् ।
ते तद्व्यतीयुर्द्विषतामनीकं श्वेता वहन्तोऽर्जुनमाजिमध्यात् ॥ ४.६७.२५ ॥
Dann trieb der Sohn Virāṭas die vier vortrefflichen Pferde mit goldenen Gurten an. Die weißen Rosse, Arjuna tragend, durchquerten das feindliche Heer aus der Mitte der Schlacht.
4.67.26
तथा प्रयान्तं पुरुषप्रवीरं भीष्मः शरैरभ्यहनत्तरस्वी ।
स चापि भीष्मस्य हयान्निहत्य विव्याध भीष्मं दशभिः पृषत्कैः ॥ ४.६७.२६ ॥
Als er so vorrückte, traf der schnelle Bhīṣma den Helden unter den Männern mit Pfeilen. Auch er tötete Bhīṣmas Pferde und durchbohrte Bhīṣma mit zehn Pṛṣatka-Pfeilen.
4.67.27
ततोऽर्जुनो भीष्ममपास्य युद्धे विद्ध्वाऽस्य यन्तारमरिष्टधन्वा ।
तस्थौ विमुक्तो रथवृन्दमध्याद्राहुं विदार्येव सहस्ररश्मिः ॥ ४.६७.२७ ॥
Da ließ Arjuna Bhīṣma im Kampf fahren, durchbohrte dessen Wagenlenker mit Pfeilen; aus der Mitte der Wagenschar befreit, stand der unfehlbare Bogenschütze da, wie die tausendstrahlige Sonne, die Rāhu spaltet und hervortritt.
4.67.28
लब्ध्वा तु संज्ञां पुरुषप्रवीरः पार्थं निरीक्ष्याथ महेन्द्रकल्पम् ।
रणात्प्रमुक्तं पुरुषप्रवीरं स धार्तराष्ट्रस्त्वरितो बभाषे ॥ ४.६७.२८ ॥
Wieder zu Bewusstsein gekommen, blickte der vorzügliche Mann auf Pārtha, Indra gleich, aus dem Kampf befreit; und als er den Helden freigekommen sah, sprach der Sohn Dhṛtarāṣṭras hastig.
4.67.29
अयं कथंचिद्भवतो विमुक्तस्तं वै प्रबध्नीत यथा न मुच्येत् ।
तमब्रवीच्छान्तनवः प्रहस्य क्व ते गता बुद्धिरभूत्क्क वीर्यम् ॥ ४.६७.२९ ॥
»Dieser hat sich irgendwie von dir befreit; fessle ihn so, dass er nicht mehr entkommt.« Da sprach der Sohn Śāntanus lachend zu ihm: »Wohin ist dein Entschluss gegangen, und wo ist deine Tapferkeit?«
4.67.30
शान्तिं परां प्राप्य यथा स्थितस्त्वमुत्सृज्य बाणांश्च धनुश्च चित्रम् ।
न त्वेव बीभत्सुरलं नृशंसं कर्तुं न पापेऽस्य मनो निविष्टम् ॥ ४.६७.३० ॥
Du stehst da, als hättest du höchsten Frieden erlangt, Pfeile und wunderbaren Bogen abgelegt—doch Bībhatsu (Arjuna) ist nicht fähig, eine grausame Tat zu begehen; sein Sinn ist nicht auf das Böse gerichtet.
4.67.31
जह्यान्न धर्मं त्रिदिवस्य हेतोः सर्वे तु तस्मान्न हता रणेऽस्मिन् ।
क्षिप्रं कुरून्याहि कुरुप्रवीर विजित्य गाश्च प्रतियातु पार्थः ॥ ४.६७.३१ ॥
Auch um des Himmels willen soll man das Dharma nicht aufgeben; deshalb wurden in dieser Schlacht nicht alle erschlagen. Bester der Kurus, geh schnell zu den Kurus; Pārtha soll, nachdem er die Rinder erobert hat, zurückkehren.
4.67.32
संमोहनास्त्रप्रतिमोहिताः स्थ यूयं न जानीथ धनापहारम् ।
पश्यामि वस्त्राभरणानि राजन्विराटपुत्रेण समाहृतानि ॥ ४.६७.३२ ॥
Ihr seid alle vollständig von der Waffe der Verwirrung betört und wisst nichts vom Raub der Schätze. O König, ich sehe Gewänder und Schmuck, die vom Sohn Virāṭas zusammengetragen wurden.
4.67.33
नृपेषु सर्वेषु च मोहितेषु हन्तुं यदीच्छेत्स हनिष्यतीति ।
तदा तु धर्मात्मतया नृवीरो न चाहनद्वो बलभित्तनूजः ॥ ४.६७.३३ ॥
Obwohl alle Könige verwirrt waren und er sie hätte töten können, wenn er gewollt hätte, schlug der Held unter den Menschen, der Sohn des Bala-Bezwingers, aus seiner Rechtschaffenheit heraus nicht zu.
4.67.34
भाग्येन युष्मानवधीन्न पार्थः संधिं कुरूणामनुमन्यमानः ।
तद्यात यूयं सहसैनिकैस्तैर्हतावशिष्टैर्गजसाह्वयं पुरुम् ॥ ४.६७.३४ ॥
Durch Glück hat Pārtha euch nicht getötet, da er einen Waffenstillstand mit den Kurus annahm. Geht also, ihr mit euren Soldaten und den Überlebenden, in die Stadt namens Gajasāhvaya.
4.67.35
दुर्योधनस्तस्य निशम्य वाक्यं पितामहस्यात्महितं प्रशस्य ।
अतीतकामो युधि सोऽत्यमर्षी राजा विनिश्वस्य बभूव तूष्णीम् ॥ ४.६७.३५ ॥
Duryodhana hörte die Worte des Großvaters, pries sie als seinem eigenen Nutzen dienlich, doch da sein Kampfwunsch vereitelt und er sehr zornig war, seufzte der König tief und verstummte.
4.67.36
तद्भीष्मवाक्यं हि निशम्य सर्वे धनञ्जयाग्निं च विवर्धमानम् ।
निवर्तनायैव मतिं निदध्युर्दुर्योधनं तं परिरक्षमाणाः ॥ ४.६७.३६ ॥
Als sie Bhīṣmas Worte gehört und Dhanañjayas wachsendes Feuer gesehen hatten, beschlossen alle nur umzukehren und Duryodhana zu beschützen.
4.67.37
तान्प्रस्थितान्प्रीतमनाः समर्थो धनञ्जयः सर्वकुरुप्रवीरः ।
आमन्त्र्य वीरोऽनुययौ मुहूर्तं गाण्डीवघोषेण विनद्य लोकम् ॥ ४.६७.३७ ॥
Als er sie abziehen sah, rief Dhanañjaya, froh gestimmt, fähig und der vorzüglichste Held aller Kurus, ihnen zu und folgte ihnen eine Weile, während er mit dem Dröhnen des Gāṇḍīva-Bogens die Welt erfüllte.
4.67.38
तेषामनीकानि निरीक्ष्य पार्थो विकीर्णयानध्वजकार्मुकाणि ।
गाण्डीवधन्वा प्रहसन्कुरूणां शङ्ख प्रदध्मौ बलवान्बलेन ॥ ४.६७.३८ ॥
Als er ihre Heere betrachtete, deren Wagen, Banner und Bogen verstreut waren, blies Pārtha, der Träger des Gāṇḍīva, lachend, mächtig in seiner Kraft, mit Gewalt seine Muschel gegen die Kurus.
4.67.39
ते शङ्खशब्दं तुमुलं निशम्य ध्वजस्य शब्दं च ततोऽन्तरिक्षे ।
गाण्डीवशब्देन मुहुर्मुहुस्ते भीता ययुः सर्वधनं विहाय ॥ ४.६७.३९ ॥
Als sie den tosenden Klang der Muschel hörten, dann immer wieder den Klang des Banners am Himmel und das Dröhnen des Gāṇḍīva, gerieten sie in Furcht, flohen und ließen all ihren Reichtum zurück.
4.67.40
तानर्जुनो दूरतरं विभज्य धनं च सर्वं निखिलं निवर्त्य ।
आपृच्छ्य तान्दूरमनुप्रयात्वा धनञ्जयस्तत्र कुरून्महात्मा।
गुरूंश्च सर्वानभिवाद्य बाणैर्न्यवर्ततोदग्रमनाः शरैः सह ॥ ४.६७.४० ॥
Arjuna verjagte sie weit, brachte das gesamte Vieh vollständig zurück, verabschiedete sich von ihnen und folgte ihnen eine gute Strecke; dann grüßte der großmütige Dhanañjaya dort die Kurus und alle Ältesten mit seinen Pfeilen und kehrte mit erhobenem Sinn zurück, zusammen mit seinen Pfeilen.
4.67.41
पितामहं शान्तनवं महात्मा द्वाभ्यां शराभ्यामभिवाद्य वीरः ।
द्रोणं कृपं चैव कुरूंश्च मान्याञ्शरैश्च सर्वानभिवाद्य सङ्ख्ये।
दुर्योधनस्योत्तमरत्नचित्रं चिच्छेद पार्थो मकुटं शरौघैः ॥ ४.६७.४१ ॥
Der großmütige und heldenhafte Pārtha grüßte den Großvater Bhīṣma, den Sohn Śantanus, mit zwei Pfeilen; Droṇa, Kṛpa und die verehrten Kurus grüßte er ebenfalls mit Pfeilen, und nachdem er alle im Kampf gegrüßt hatte, schnitt er mit einem Pfeilhagel das vortrefflich mit Juwelen verzierte Diadem Duryodhanas ab.
4.67.42
अराजवंशस्य किमर्थमेतन्नित्यं न धार्यं मकुटं त्वयेति ।
संपातितं भूमितले सरत्नं प्रीतस्तुतो मात्स्यसुतो बभूव ॥ ४.६७.४२ ॥
»Warum solltest du, aus einem königslosen Geschlecht, diese Krone nicht immer tragen?« So sprechend warf der Sohn des Matsya die Krone samt den Juwelen zu Boden; und erfreut wurde er gepriesen.
4.67.43
धनञ्जयं नागमिव प्रभिन्नं विजित्य शत्रून्परिवर्तमानम् ।
गास्ता विजित्याभिमुखं प्रयान्तं न शक्नुवन्तः कुरवः प्रयाताः ॥ ४.६७.४३ ॥
Dhanañjaya, der seine Feinde besiegt hatte und wie ein brünstiger Elefant umherschritt, kam ihnen entgegen, nachdem er auch die Rinder gewonnen hatte; die Kurus konnten ihn nicht aufhalten und zogen davon.
4.67.44
धनञ्जयं सिंहमिवात्तशस्त्रं गा वै विजित्याभिमुखं प्रयान्तम् ।
उदीक्षितुं पार्थिवास्ते न शेकुर्यथैव मध्याह्नगतं हि सूर्यम् ॥ ४.६७.४४ ॥
Als sie Dhanañjaya, einem Löwen mit erhobener Waffe gleich, nach dem Sieg über die Rinder vorwärtsschreiten sahen, konnten die Könige ihn nicht ansehen, wie man die Sonne am Mittag nicht anblicken kann.
4.67.45
रक्तानि वासांसि च तानि गृह्य रणोत्कटो नाग इव प्रभिन्नः ।
जित्वा च वैराटिमुवाच पार्थः प्रहृष्टरूपो रथिनां वरिष्ठः ॥ ४.६७.४५ ॥
Jene roten Gewänder an sich nehmend, im Kampf wild wie ein brünstiger Elefant, sprach Pārtha, nach dem Sieg, zu Uttara, dem Sohn Virāṭas, freudigen Antlitzes, der Vorderste unter den Wagenkämpfern.
4.67.46
आवर्तयाश्वान्पशवो जितास्ते याताः परे प्रैहि पुरं प्रहृष्टः ।
उद्धुष्यतां ते विजयोऽद्य शीघ्रं गात्रं तु ते सेवतु माल्यगन्धः ।
माता तु ते नन्दतु बान्धवाश्च त्वामद्य दृष्ट्वा समुदीर्णहर्षम् ॥ ४.६७.४६ ॥
Wende deine Pferde zurück; dein Vieh ist erobert, die Feinde sind fortgegangen. Zieh freudig in die Stadt. Möge dein Sieg heute schnell verkündet werden; möge man Girlanden und Wohlgerüche an deinen Körper legen. Mögen deine Mutter und deine Verwandten sich freuen, wenn sie dich heute voller Freude sehen.