Mahābhārata · Adhyāya 4.7
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.7.1
स राजधानीं संप्राप्य पार्थिवोऽर्जुनमब्रवीत् ।
इमानि पुरुषव्याघ्र आयुधानि परंतप।
कस्मिन्न्यासयितव्यानि गुप्तिश्चैषां कथं भवेत् ॥ ४.७.१ ॥
Al llegar a la capital real, el rey dijo a Arjuna: ¡Oh tigre entre los hombres, abrasador de enemigos! ¿Dónde deben depositarse estas armas y cómo se protegerán?
4.7.2
सायुधा हि वयं तात प्रवेक्ष्यामः पुरं यदि ।
समुद्वेगं जनस्यास्य करिष्यामो न संशयः ॥ ४.७.२ ॥
Querido, si entramos en la ciudad armados, sin duda sembraremos alarma entre esta gente.
4.7.3
गाण्डीवं हि नरव्याघ्र त्रिषु लोकेषु विश्रुतम् ।
कथं नाविष्कृताः स्यामो धार्तराष्ट्रस्य मारिष ॥ ४.७.३ ॥
¡Oh tigre entre los hombres! El Gāṇḍīva es famoso en los tres mundos; ¡oh señor! ¿Cómo podríamos permanecer ocultos al hijo de Dhṛtarāṣṭra?
4.7.4
यदीद धनुरादाय चरेम सजने पुरे ।
क्षिप्र नः प्रतिजानीयुर्मनुष्या नात्र संशयः ॥ ४.७.४ ॥
Si recorremos la ciudad abarrotada portando este arco, la gente nos reconocerá enseguida; no hay duda.
4.7.5
एकस्मिन्नपि विज्ञाते समयं नो व्यतीत्य च ।
भूयो द्वादशवर्षाणि प्रविशेम वनं वयम् ॥ ४.७.५ ॥
Aun si uno de nosotros es reconocido, cumplido el plazo acordado, volveremos a entrar en el bosque por doce años.
4.7.6
तस्मात्सर्वाणि शस्त्राणि प्रच्छाद्यान्यत्र यत्र वा ।
प्रविशेम पुरश्रेष्ठं तथा सम्यक्कृतं भवेत् ॥ ४.७.६ ॥
Por tanto, ocultando todas las armas en otro lugar, entremos en la excelente ciudad; así el asunto quedará bien hecho.
4.7.7
अजातशत्रोर्वचनं श्रुत्वा चैव महायशाः ।
उवाच धर्मपुत्रं तमर्जुनः परवीरहा ॥ ४.७.७ ॥
Habiendo oído las palabras de Ajātaśatru, el de gran fama Arjuna, matador de héroes enemigos, habló a aquel hijo de Dharma.
4.7.8
इयं वने मनुष्येन्द्र महती दृश्यते शमी ।
भीमशाखा दुरारोहा श्मशानस्य समीपतः ॥ ४.७.८ ॥
Oh señor de los hombres, en el bosque se ve este gran árbol shamī, de ramas terribles y difícil de trepar, cerca del campo de cremación.
4.7.9
उत्पथे चापि जातेयं मनुष्यैर्न निषेव्यते ।
विपुलाऽऽकीर्णशाखा च वायसैरुपसेविता ॥ ४.७.९ ॥
Este árbol ha crecido apartado del camino, y la gente no lo frecuenta; los cuervos se congregan en sus extensas y densas ramas.
4.7.10
स्नेहानुबद्धां पश्यामि दुरारोहामिमां शमीम् ॥ ४.७.१० ॥
Veo este árbol shamī, difícil de trepar, como si estuviera atado por el afecto.
4.7.11
समीपे च श्मशानस्य गृहं नास्य विशेषतः ।
समासज्यायुधान्यस्यां गच्छामो नगरं नृप ॥ ४.७.११ ॥
Puesto que está cerca del campo de cremación, y sobre todo porque no hay casa junto a él, oh rey, colguemos nuestras armas en él y vayamos a la ciudad.
4.7.12
न चास्यां चारयिष्यन्ति मनुष्याः पार्थ केचन ॥ ४.७.१२ ॥
Y, oh hijo de Pṛthā, ninguno de los hombres merodeará por allí.
4.7.13
धनुर्भिः पुरुषं कृत्वा चर्मकेशास्थिसंवृतम् ।
उद्बन्धमिव कृत्वा च धनुर्ज्यापाशसंवृतम् ।
अस्यामायुधमासज्य गच्छाम नगरं वयम् ॥ ४.७.१३ ॥
Habiendo hecho con los arcos la figura de un hombre cubierto de piel, cabello y huesos, y, como si estuviera ahorcado, envuelto en la cuerda del arco a modo de soga, y habiendo colgado en ella nuestras armas, vayamos a la ciudad.
4.7.14
एवं परिहरिष्यन्ति मनुष्या वनचारिणः ।
अत्रैवं नावबुध्यन्ते मनुष्याः केचिदायुधम् ॥ ४.७.१४ ॥
Así, los hombres que recorren el bosque se mantendrán alejados de ello, y aquí algunos hombres no reconocerán el arma.
4.7.15
एवमुक्त्वा स राजानं धर्मात्मानं धनञ्जयः ।
प्रचक्रमे निधानाय शश्त्राणां भरतर्षभ ॥ ४.७.१५ ॥
Habiendo hablado así al rey de alma justa, Dhanañjaya comenzó a guardar las armas, oh toro de los Bharatas.
4.7.16
तानि सर्वाणि संनह्य पञ्च पञ्चाचलोपमाः ।
आयुधानि कलापांश्च निस्त्रिंशानतुलप्रभान् ॥ ४.७.१६ ॥
Habiéndolo todo atado—cinco armas cada una, como montañas—junto con carcajes y espadas de brillo incomparable.
4.7.17
ततो युधिष्ठिरो राजा सहदेवमुवाच ह ।
आरुह्येमां शमीं वीर निधत्स्वेहायुधानि नः ॥ ४.७.१७ ॥
Entonces el rey Yudhiṣṭhira habló a Sahadeva: 'Héroe, sube a este árbol śamī y coloca aquí nuestras armas.'
4.7.18
इति संदिश्य तं पार्थः पुनरेव धनञ्जयम् ।
अब्रवीदायुधानीह निधातुं भरतर्षभः ॥ ४.७.१८ ॥
Habiéndole dado esas instrucciones, el hijo de Pṛthā (Yudhiṣṭhira) habló de nuevo a Dhanañjaya, pidiéndole que colocara aquí las armas, oh toro de los Bharatas.
4.7.19
येन देवान्मनुष्यांश्च पिशाचोरगराक्षसान् ।
निवातकवचांश्चापि पौलोमांश्च परंतपः ।
कालकेयांश्च दुर्धाषान्सर्वांश्चैकरथोऽजयत् ॥ ४.७.१९ ॥
Con el cual el abrasador de enemigos, solo en un carro, venció a dioses, hombres, piśācas, serpientes, rākṣasas, a los Nivātakavacas, a los Pauloma y a los invencibles Kālakeyas, a todos ellos.
4.7.20
स्फीताञ्जनपदांश्चान्यानजयत्कुरुनन्दनः ।
तदुदग्रं महाघोरं सपत्नगणमूदनम्।
अपज्यमकरोत्पार्थो गाण्डीवं च भयंकरम् ॥ ४.७.२० ॥
El deleite de los Kuru conquistó reinos prósperos y otros. Aquel arco feroz, terrible en extremo, destructor de huestes enemigas, el Pārtha lo dejó sin cuerda; también el terrible Gāṇḍīva.
4.7.21
येन वीरः कुरुक्षेत्रमभ्यरक्षत्परंतपः ।
जृम्भिते च धनुःश्रेष्ठे न्यासार्थं नृपसत्तमः ॥ ४.७.२१ ॥
Con el cual el héroe, abrasador de enemigos, protegió Kurukṣetra; y al tensar el mejor arco, el mejor de los reyes lo depositó en custodia.
4.7.22
धर्मपुत्रो महातेजाः सर्वलोकवशंकरम् ।
भुजङ्गभोगसदृशं मणिकाञ्चनभूषितम् ॥ ४.७.२२ ॥
El hijo de Dharma, de gran esplendor, lo depositó: el arco que somete a todos los mundos, semejante al anillo de una serpiente, adornado de gemas y oro.
4.7.23
वित्रासनं दानवानां राक्षसानां च नित्यशः ।
धनूरत्नं महातेजा जृम्भयामास पाण्डवः ॥ ४.७.२३ ॥
El Pāṇḍava, de gran esplendor, tensó aquella joya de los arcos, que siempre infunde terror a los Dānava y a los rākṣasa.
4.7.24
पाञ्चालान्येन संग्रामे भीमसेनोऽजयत्पुरा ।
प्रत्यषेधद्बहूनेकः सपत्नांश्चापि दिग्जये ॥ ४.७.२४ ॥
Con el cual Bhīmasena conquistó antaño a los Pāñcāla en batalla, y en la conquista de las direcciones él solo rechazó a muchos enemigos.
4.7.25
निशम्य यस्य विष्कारं विद्रवन्ति रणे परे ।
पर्वतस्येव दीर्णस्य विस्फोटमशनेरिव ॥ ४.७.२५ ॥
Al oír el estruendo del arco de aquel en la batalla, los enemigos huyen, como el estallido de una montaña partida o de un rayo.
4.7.26
सैन्धवं येन राजानं जित्वा क्रुद्धः परामृशत् ।
येन क्रोधवशाञ्जघ्ने पर्वते गन्धमादने ॥ ४.७.२६ ॥
Aquel que, habiendo vencido al rey de los Sindhus, lo agarró con furia, y bajo el poder de su ira lo abatió en el monte Gandhamādana.
4.7.27
दिव्यं सौगन्धिकं पुष्पं येनाजैषीत्स पाण्डवः। ॥ ४.७.२७ ॥
Aquel Pāṇḍava que conquistó la divina flor saugandhika.
4.7.28
इन्द्राशनिसमस्पर्शं वज्रहाटकभूषितम् ।
ज्यापाशं धनुषस्तस्य भीमसेनोऽवतारयत् ॥ ४.७.२८ ॥
Bhīmasena desencordó el arco de aquel, cuyo tacto era como el rayo de Indra y que estaba adornado con diamante y oro.
4.7.29
नकुलं पुनराहूय धर्मराजो युधिष्ठिरः ।
उवाच येन संग्रामे सर्वशत्रूञ्जिघांससि ॥ ४.७.२९ ॥
El rey Yudhiṣṭhira, señor del dharma, llamó de nuevo a Nakula y dijo: "Deseas dar muerte a todos los enemigos en la batalla."
4.7.30
सुराष्ट्राञ्जितवान्येन शार्ङ्गगाण्डीवसन्निभम् ।
सुवर्णविकृतं सारमिन्द्रायुधनिभं वरम् ॥ ४.७.३० ॥
Aquel que conquistó Surāṣṭra con un arma suprema semejante a Śārṅga y Gāṇḍīva, labrada en oro, excelente como el arco de Indra.
4.7.31
तवानुरूपं सुकृतं चापमेतदलङ्कृतम् ।
तद्व्यंसयित्वा ज्यापाशं निधातुं धनुराहर ॥ ४.७.३१ ॥
Este arco, bien hecho y adornado, te corresponde. Afloja el lazo de su cuerda y trae el arco para guardarlo.
4.7.32
अजयत्पश्चिमामाशां धनुषा येन पाण्डवः ।
माद्रीपुत्रो महाबाहुस्ताम्रास्यो मितभाषिता ॥ ४.७.३२ ॥
El arco con el que el Pāṇḍava conquistó la región occidental era el del hijo de Mādrī, el de brazos poderosos, de rostro cobrizo y palabra mesurada.
4.7.33
कुले नास्ति समो रूपे यस्येति नकुलः स्मृतः ॥ ४.७.३३ ॥
Como nadie en linaje ni en belleza le iguala, es recordado como Nakula.
4.7.34
सहदेवं च संप्रेक्ष्य पुनर्धर्मसुतोऽब्रवीत् ।
कलिङ्गान्द्राक्षिणात्यांश्च मागधांश्चाजिशोभनः ॥ ४.७.३४ ॥
Mirando de nuevo a Sahadeva, el hijo de Dharma habló, el resplandeciente en la batalla, acerca de los Kaliṅgas, los del sur y los Māgadhas.
4.7.35
येनैव शत्रून्समरे अधाक्षीररिमर्दन ।
तत्स्रंसयित्वा ज्यापाशं निधातुं धनुराहर ॥ ४.७.३५ ॥
Oh domador de enemigos, trae el arco con el que quemaste a tus enemigos en la batalla; afloja el lazo de su cuerda y tráelo para guardarlo.
4.7.36
दक्षिणां दक्षिणाचारो दिशं येनाजयत्प्रभुः ।
अपज्यमकरोद्वीरः सहदेवस्तदायुधम् ॥ ४.७.३६ ॥
Con el arco con el que el señor de conducta recta conquistó la región del sur, el héroe Sahadeva desarmó aquel arma quitándole la cuerda.
4.7.37
दीप्तान्खण्डांश्च सुदृढान्सुतीक्ष्णान्कनकत्सरून् ।
विविधान्क्षुरनाराचान्निस्त्रिंशांश्च शरानपि ।
आयुधानि कलापांश्च गदाश्च निदधुः सह ॥ ४.७.३७ ॥
Colocaron juntos las espadas relucientes, muy firmes y muy afiladas, las armas de astas doradas, las diversas flechas de cabeza de navaja y de hierro, las espadas curvas y las flechas, las armas, los carcajes y las mazas.
4.7.38
अथाब्रवीद्धर्मराजः सहदेवं परन्तपः ।
आरुह्येमां शमीं वीर निधत्स्वेहायुधानि नः ॥ ४.७.३८ ॥
Entonces Dharmarāja, atormentador de enemigos, dijo a Sahadeva: "Héroe, sube a este árbol śamī y coloca aquí nuestras armas."
4.7.39
इदं गोमृगमभ्याशे गतसत्वमचेतनम् ।
एतदुत्कृत्य वै वीर धनूंपि परिवेष्टय ॥ ४.७.३९ ॥
Cerca yace esta carroña de vaca-ciervo, sin vida e inerte. Héroe, córtala y envuelve con ella los arcos.
4.7.40
एवमुक्तो महाबाहुः सहदेवो यथोक्तवत् ।
शमीमारुह्य त्वरितो धनूंपि परिवेष्टयत् ॥ ४.७.४० ॥
Así instruido, el de grandes brazos Sahadeva hizo lo que se le había dicho: subió rápidamente al árbol śamī y envolvió los arcos.
4.7.41
शीतवातातपभयाद्वर्पत्राणाय दुर्जयः ।
तानि वीरो यथा जानन्निरावाधानि सर्वशः ।
पुनः पुनः सुसंवेष्ट्य कृत्वा सुकृतमावरम् ॥ ४.७.४१ ॥
Por temor al frío, al viento y al sol, y para protegerlos de la lluvia, el héroe invencible, conociéndolos bien, los envolvió una y otra vez, haciendo una buena cubierta para que quedaran intactos por todas partes.
4.7.42
यत्र चापश्यत स वै तिरोवर्पाणि वर्पति ।
तत्र तानि दृढैः पाशैः सुगाढं पर्यवन्धत ॥ ४.७.४२ ॥
Donde vio que la lluvia caía oculta, allí los ató por todas partes muy fuertemente con cuerdas firmes.
4.7.43
ततः परमदूरस्थमुञ्छवृत्तिकलेवरम् ।
प्रायोपवेशनाच्छुष्कं स्नायुचर्मास्थिसंयुतम् ॥ ४.७.४३ ॥
Entonces el cuerpo, lejos allí, que vivía de la recolección, reseco por el ayuno hasta la muerte, unido sólo a tendones, piel y huesos.
4.7.44
तच्चानीय धनुर्मध्ये निबबन्धु पाण्डवाः ।
उपायकुशलाः सर्वे प्रणदन्तः समब्रुवन् ॥ ४.७.४४ ॥
Habiéndolo traído, los Pāṇḍavas lo ataron al centro del arco; todos ellos, diestros en artificios, riendo, hablaron a una.
4.7.45
अस्य बद्धस्य दौर्गन्ध्यान्मनुष्या वनचारिणः ।
दूरात्परिहरिष्यन्ति सशवेयं शमी इति ॥ ४.७.४५ ॥
Por el hedor de este cadáver atado, los habitantes del bosque evitarán este árbol śamī desde lejos.
4.7.46
अथाब्रवीन्महाराजो धर्मात्मा स युधिष्ठिरः ।
रञ्जुभिः सुकृतं प्राज्ञ विनिर्वध्नीहि पाण्डव ॥ ४.७.४६ ॥
Entonces el gran rey Yudhiṣṭhira, de alma recta, dijo: «Oh sabio, Pāṇḍava, átalo bien con cuerdas.»
4.7.47
यानि चात्र विशालानि रूढमूलानि मन्यसे ।
तेपामुपरि बध्नीहि इदं विप्रकलवरम् ॥ ४.७.४७ ॥
Sobre cualesquiera de los grandes árboles bien enraizados que consideres aquí, ata este cadáver del brahmán.
4.7.48
तच्छ्रुत्वा सहदेवस्तु पर्यबध्नत तच्छवम् ॥ ४.७.४८ ॥
Al oír aquello, Sahadeva ató aquel cadáver por todos lados.
4.7.49
युधिष्ठिरः शुचिर्भूत्वा मनसाऽभिप्रणम्य च ।
ब्रह्माणामिन्द्रं वरदं कुबेरं वरुणानिलौ ॥ ४.७.४९ ॥
Yudhiṣṭhira, tras purificarse, se inclinó en su mente ante Brahmā, Indra el otorgador de dones, Kubera, Varuṇa y el dios del viento.
4.7.50
रुद्रं यमं च विष्णुं च सोमार्कौ धर्ममेव च ।
पृथिवीमन्तरिक्षं च दिशश्चोपदिशस्तथा ।
वसूश्चं मरुतश्चैव ज्वलनं चातितेजसम् ॥ ४.७.५० ॥
Rudra, Yama, Viṣṇu, Soma y el sol, el propio Dharma, la tierra, el cielo, las direcciones y las direcciones intermedias, los Vasus, los Maruts y el fuego de gran resplandor.
4.7.51
दिवाचरा रात्रिचराणि वाऽपि यानीह भूतान्यनुकीर्तितानि ।
तेभ्यो नमस्कृत्य च सुव्रतेभ्यः प्रणम्य तेपां शरणं गतोऽहम् ॥ ४.७.५१ ॥
Habiendo saludado a los seres que vagan de día y a los que vagan de noche, aquí nombrados, y habiéndome inclinado ante aquellos firmes en sus votos, me he acogido a su refugio.
4.7.52
सर्वायुधानीह महाबलानि न्यासं महादेवसमीपतो वै ।
न्यस्याम्यहं वायुसमीपतश्च वनस्पतीनां च सपर्वतानाम् ॥ ४.७.५२ ॥
Todas las armas poderosas que hay aquí las depositaré junto a Mahādeva, junto al dios del viento, y junto a los árboles y las montañas.
4.7.53
एष न्यासो मया दत्तः सोममूर्यानिलान्तिके ।
मम पार्थस्य वा देयं पूर्णे वर्षे त्रयोदशे ॥ ४.७.५३ ॥
Este depósito lo he entregado en presencia de Soma, el sol y el dios del viento; cuando se cumpla el decimotercer año, debe ser devuelto a mí o a Pārtha.
4.7.54
नेदं भीमे प्रदातव्यमयं क्रुद्धो वृकोदरः ।
आमर्षान्नित्यसंक्रुद्धो धृतराष्ट्रसुतान्प्रति।
अपूर्णकाले प्रहरेत्क्रोधसंजातमत्सरः ॥ ४.७.५४ ॥
Esto no debe entregarse a Bhīma, pues Vṛkodara está airado. Por indignación está siempre enfurecido, y con envidia nacida de la ira podría atacar a los hijos de Dhṛtarāṣṭra antes de que se cumpla el plazo.
4.7.55
पुनः प्रवेशो नः स्यात्तु वनवासाय सर्वदा ।
समये परिपूर्णे तु धार्तराष्ट्रान्निहन्महे ॥ ४.७.५५ ॥
Nuestro regreso al exilio en el bosque será siempre; pero cuando el tiempo esté plenamente cumplido, mataremos a los hijos de Dhṛtarāṣṭra.
4.7.56
एष चार्थश्च धर्मश्च कामः कीर्तिरलं यशः ।
मदायत्तमिदं सर्वं जीवितं च न संशयः ॥ ४.७.५६ ॥
Riqueza, deber, deseo, fama y gloria: todo esto depende de mí, y también la vida; no hay duda.
4.7.57
वैशंपायन उवाच ।
दैवतेभ्यो नमस्कृत्य शमीं कृत्वा प्रदक्षिणम्।
नगरं गन्तुमायाताः सर्वे ते भ्रातरः सह ॥ ४.७.५७ ॥
Vaiśampāyana dijo: Tras inclinarse ante los dioses y dar la vuelta al árbol śamī, todos aquellos hermanos partieron juntos hacia la ciudad.
4.7.58
आगोपालाविपालेभ्यः कर्षकेभ्यः परंतप ।
आजग्मुर्नगराभ्याशं दर्शयन्तः पुनः पुनः ॥ ४.७.५८ ॥
¡Oh abrasador de enemigos!, mostrándose una y otra vez a pastores de vacas, de ovejas y a labradores, llegaron a las cercanías de la ciudad.
4.7.59
अशीतिशतवर्पेयं माताऽस्माकमिहान्तिके ।
बहुकालपरीणामा मृत्योस्तु वशमेयुपी ।
न चाग्निसंस्कारमियं प्रापिता कुलधर्मतः ॥ ४.७.५९ ॥
Nuestra madre está aquí cerca, de ciento ochenta años, desgastada por el largo tiempo y entregada a la muerte; pero no se le ha dado el rito de fuego según la costumbre familiar.
4.7.60
यः समासाद्यते कश्चित्तस्मिन्देशे यदृच्छया ।
तमेवमृचुर्धर्मज्ञाः कुलधर्मो न ईदृशः ॥ ४.७.६० ॥
Si alguien se encontraba con ellos por azar en aquel lugar, los conocedores del dharma le decían: Nuestra costumbre familiar no es esta.
4.7.61
विश्रावयन्तस्ते हृष्टा दिशः सर्वा व्यनादयन् ।
स्वर्गतेयमिहास्माकं जननी शोकविह्वला ॥ ४.७.६१ ॥
Alegres, lo proclamaron en voz alta y hicieron resonar todas las direcciones: Nuestra madre, abrumada por el dolor, ha ido al cielo aquí.
4.7.62
वने विचरमाणानां लुब्धानां वनचारिणाम् ।
कुलधर्मोऽयमस्माकं पूर्वैराचरितः पुरा ॥ ४.७.६२ ॥
Este es el deber familiar de nosotros, cazadores que vagamos por el bosque, practicado por nuestros antepasados en tiempos antiguos.
4.7.63
एवं ते सुकृतं कृत्वा समन्तादवघुष्य च ।
भीमसेनोऽर्जुनश्चैव माद्रीपुत्रावुभावपि ॥ ४.७.६३ ॥
Así, habiendo realizado la buena acción y proclamado por todas partes, Bhīmasena, Arjuna y también ambos hijos de Mādrī (partieron de allí).
4.7.64
युधिष्ठिरश्च कृष्णा च राजपत्नी सुमध्यमा ।
ततो यथासमाज्ञप्तं नगरं प्राविशंस्तदा ॥ ४.७.६४ ॥
Yudhiṣṭhira y Kṛṣṇā, la esposa del rey de cintura esbelta, entonces entraron en la ciudad, según se había dispuesto.
4.7.65
मत्स्यराज्ञो विराटस्य समीपं वस्तुमञ्जसा ।
अज्ञातचर्यां चरितुं वर्षं राष्ट्रे त्रयोदशम् ॥ ४.७.६५ ॥
Para residir directamente junto al rey Virāṭa de los Matsya, y vivir en secreto en el reino durante el decimotercer año.
4.7.66
अतश्छन्नानि नामानि चकारैषां युधिष्ठिरः ।
जयो जयेशो विजयो जयत्सेनो जयद्बलः। ॥ ४.७.६६ ॥
Por eso Yudhiṣṭhira les dio nombres ocultos: Jaya, Jayeśa, Vijaya, Jayatsena y Jayadbala.
4.7.67
आपत्सु नामभिस्त्वेतैः समाह्वामः परस्परम् ।
ततो यथाप्रतिज्ञाभिः प्राविशन्नगरं महत्। ॥ ४.७.६७ ॥
En la adversidad nos llamaremos entre nosotros con estos mismos nombres. Luego, según sus votos, entraron en la gran ciudad.
4.7.68
अज्ञातचर्यां वत्स्यन्तो राष्ट्रे वर्षं त्रयोदशम् ॥ ४.७.६८ ॥
Habitando en el reino sin ser reconocidos durante el decimotercer año.