മഹാഭാരതം · അധ്യായം 4.7
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.7.1
स राजधानीं संप्राप्य पार्थिवोऽर्जुनमब्रवीत् ।
इमानि पुरुषव्याघ्र आयुधानि परंतप।
कस्मिन्न्यासयितव्यानि गुप्तिश्चैषां कथं भवेत् ॥ ४.७.१ ॥
രാജധാനിയിലെത്തിയ രാജാവ് അർജുനനോട് പറഞ്ഞു: ഹേ പുരുഷവ്യാഘ്ര, ശത്രുക്കളെ തപിപ്പിക്കുന്നവനേ, ഈ ആയുധങ്ങൾ എവിടെ വയ്ക്കണം, ഇവയെ എങ്ങനെ സംരക്ഷിക്കണം?
4.7.2
सायुधा हि वयं तात प्रवेक्ष्यामः पुरं यदि ।
समुद्वेगं जनस्यास्य करिष्यामो न संशयः ॥ ४.७.२ ॥
പ്രിയനേ, ആയുധങ്ങളോടെ നാം നഗരത്തിൽ പ്രവേശിച്ചാൽ ഈ ജനങ്ങളിൽ ഭയം ഉണ്ടാക്കും, സംശയമില്ല.
4.7.3
गाण्डीवं हि नरव्याघ्र त्रिषु लोकेषु विश्रुतम् ।
कथं नाविष्कृताः स्यामो धार्तराष्ट्रस्य मारिष ॥ ४.७.३ ॥
ഹേ നരവ്യാഘ്ര, ഗാണ്ഡീവം മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും പ്രസിദ്ധമാണ്; ഹേ മാരിഷ, ധൃതരാഷ്ട്രപുത്രനിൽ നിന്ന് നാം എങ്ങനെ മറഞ്ഞിരിക്കും?
4.7.4
यदीद धनुरादाय चरेम सजने पुरे ।
क्षिप्र नः प्रतिजानीयुर्मनुष्या नात्र संशयः ॥ ४.७.४ ॥
ഈ വില്ലുമേന്തി ജനനിബിഡമായ നഗരത്തിൽ നാം സഞ്ചരിച്ചാൽ ജനങ്ങൾ വേഗം നമ്മെ തിരിച്ചറിയും, സംശയമില്ല.
4.7.5
एकस्मिन्नपि विज्ञाते समयं नो व्यतीत्य च ।
भूयो द्वादशवर्षाणि प्रविशेम वनं वयम् ॥ ४.७.५ ॥
നമ്മിൽ ഒരാൾ തിരിച്ചറിയപ്പെട്ടാലും, നിശ്ചിത കാലാവധി കഴിഞ്ഞശേഷവും വീണ്ടും പന്ത്രണ്ടു വർഷം വനത്തിൽ പ്രവേശിക്കും.
4.7.6
तस्मात्सर्वाणि शस्त्राणि प्रच्छाद्यान्यत्र यत्र वा ।
प्रविशेम पुरश्रेष्ठं तथा सम्यक्कृतं भवेत् ॥ ४.७.६ ॥
അതിനാൽ എല്ലാ ആയുധങ്ങളും മറ്റെവിടെയെങ്കിലും ഒളിപ്പിച്ച് ശ്രേഷ്ഠമായ നഗരത്തിൽ പ്രവേശിക്കാം; അങ്ങനെ കാര്യം നന്നായി നടക്കും.
4.7.7
अजातशत्रोर्वचनं श्रुत्वा चैव महायशाः ।
उवाच धर्मपुत्रं तमर्जुनः परवीरहा ॥ ४.७.७ ॥
അജാതശത്രുവിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട മഹായശസ്വിയും ശത്രുവീരന്മാരെ സംഹരിക്കുന്നവനുമായ അർജുനൻ ആ ധർമ്മപുത്രനോട് പറഞ്ഞു.
4.7.8
इयं वने मनुष्येन्द्र महती दृश्यते शमी ।
भीमशाखा दुरारोहा श्मशानस्य समीपतः ॥ ४.७.८ ॥
മനുഷ്യേന്ദ്രാ, കാട്ടിൽ ഈ വലിയ ശമീവൃക്ഷം കാണുന്നു; ഭയങ്കരമായ ശാഖകളുള്ളതും കയറാൻ പ്രയാസമുള്ളതും ശ്മശാനത്തിനടുത്തുള്ളതുമാണ് ഇത്.
4.7.9
उत्पथे चापि जातेयं मनुष्यैर्न निषेव्यते ।
विपुलाऽऽकीर्णशाखा च वायसैरुपसेविता ॥ ४.७.९ ॥
ഈ വൃക്ഷം വഴിയിൽനിന്ന് മാറി വളർന്നതാണ്; മനുഷ്യർ ഇതിനടുത്ത് പോകാറില്ല; അതിന്റെ വിശാലവും ഇടതൂർന്നതുമായ ശാഖകളിൽ കാക്കകൾ ചേരുന്നു.
4.7.10
स्नेहानुबद्धां पश्यामि दुरारोहामिमां शमीम् ॥ ४.७.१० ॥
കയറാൻ പ്രയാസമുള്ള ഈ ശമീവൃക്ഷത്തെ സ്നേഹത്താൽ ബന്ധിതമെന്നപോലെ ഞാൻ കാണുന്നു.
4.7.11
समीपे च श्मशानस्य गृहं नास्य विशेषतः ।
समासज्यायुधान्यस्यां गच्छामो नगरं नृप ॥ ४.७.११ ॥
ശ്മശാനത്തിനടുത്തായതിനാലും, പ്രത്യേകിച്ച് അതിനടുത്ത് വീടില്ലാത്തതിനാലും, രാജാവേ, ഇതിൽ ആയുധങ്ങൾ തൂക്കിയിട്ട് നമുക്ക് നഗരത്തിലേക്ക് പോകാം.
4.7.12
न चास्यां चारयिष्यन्ति मनुष्याः पार्थ केचन ॥ ४.७.१२ ॥
പാർത്ഥാ, മനുഷ്യരിൽ ആരും ഇതിനടുത്ത് സഞ്ചരിക്കുകയില്ല.
4.7.13
धनुर्भिः पुरुषं कृत्वा चर्मकेशास्थिसंवृतम् ।
उद्बन्धमिव कृत्वा च धनुर्ज्यापाशसंवृतम् ।
अस्यामायुधमासज्य गच्छाम नगरं वयम् ॥ ४.७.१३ ॥
വില്ലുകൾകൊണ്ട് തോൽ, മുടി, അസ്ഥി എന്നിവകൊണ്ടു മൂടിയ ഒരു മനുഷ്യരൂപം ഉണ്ടാക്കി, തൂങ്ങിമരിച്ചവനെപ്പോലെ വില്ലിന്റെ ചരടിന്റെ കുരുക്കിൽ ചുറ്റി, ഇതിൽ ആയുധങ്ങൾ തൂക്കിയിട്ട് നമുക്ക് നഗരത്തിലേക്ക് പോകാം.
4.7.14
एवं परिहरिष्यन्ति मनुष्या वनचारिणः ।
अत्रैवं नावबुध्यन्ते मनुष्याः केचिदायुधम् ॥ ४.७.१४ ॥
ഇങ്ങനെ വനത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന മനുഷ്യർ ഇതിൽനിന്ന് അകന്നുനിൽക്കും; ഇവിടെ ചിലർ ഈ ആയുധത്തെ തിരിച്ചറിയുകയില്ല.
4.7.15
एवमुक्त्वा स राजानं धर्मात्मानं धनञ्जयः ।
प्रचक्रमे निधानाय शश्त्राणां भरतर्षभ ॥ ४.७.१५ ॥
ധർമ്മാത്മാവായ രാജാവിനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞിട്ട് ധനഞ്ജയൻ ആയുധങ്ങൾ സൂക്ഷിക്കുന്ന ജോലി ആരംഭിച്ചു, ഭരതശ്രേഷ്ഠാ.
4.7.16
तानि सर्वाणि संनह्य पञ्च पञ्चाचलोपमाः ।
आयुधानि कलापांश्च निस्त्रिंशानतुलप्रभान् ॥ ४.७.१६ ॥
അവയെല്ലാം കെട്ടി, പർവതങ്ങൾപോലെയുള്ള അഞ്ചഞ്ചു ആയുധങ്ങളും, ആവനാഴികളും, അതുല്യതേജസ്സുള്ള വാളുകളും (കെട്ടി).
4.7.17
ततो युधिष्ठिरो राजा सहदेवमुवाच ह ।
आरुह्येमां शमीं वीर निधत्स्वेहायुधानि नः ॥ ४.७.१७ ॥
അപ്പോൾ രാജാവായ യുധിഷ്ഠിരൻ സഹദേവനോട് പറഞ്ഞു: 'വീരാ, ഈ ശമീവൃക്ഷത്തിൽ കയറി ഇവിടെ ഞങ്ങളുടെ ആയുധങ്ങൾ വെക്കുക.'
4.7.18
इति संदिश्य तं पार्थः पुनरेव धनञ्जयम् ।
अब्रवीदायुधानीह निधातुं भरतर्षभः ॥ ४.७.१८ ॥
ഇങ്ങനെ അവനോട് നിർദ്ദേശിച്ചശേഷം, പൃഥയുടെ പുത്രൻ (യുധിഷ്ഠിരൻ) വീണ്ടും ധനഞ്ജയനോട്, ഇവിടെ ആയുധങ്ങൾ വെക്കാൻ പറഞ്ഞു, ഭരതശ്രേഷ്ഠാ.
4.7.19
येन देवान्मनुष्यांश्च पिशाचोरगराक्षसान् ।
निवातकवचांश्चापि पौलोमांश्च परंतपः ।
कालकेयांश्च दुर्धाषान्सर्वांश्चैकरथोऽजयत् ॥ ४.७.१९ ॥
പരന്തപൻ ഏകരഥനായി ദേവന്മാരെയും മനുഷ്യരെയും പിശാചുക്കളെയും ഉരഗങ്ങളെയും രാക്ഷസന്മാരെയും നിവാതകവചന്മാരെയും പൗലോമന്മാരെയും ദുർദ്ധർഷരായ കാലകേയന്മാരെയും എല്ലാവരെയും ജയിച്ചു.
4.7.20
स्फीताञ्जनपदांश्चान्यानजयत्कुरुनन्दनः ।
तदुदग्रं महाघोरं सपत्नगणमूदनम्।
अपज्यमकरोत्पार्थो गाण्डीवं च भयंकरम् ॥ ४.७.२० ॥
കുരുനന്ദനൻ സമൃദ്ധമായ ജനപദങ്ങളെയും മറ്റുള്ളവയെയും ജയിച്ചു. ഉഗ്രവും അതിഭയങ്കരവും ശത്രുസംഘത്തെ നശിപ്പിക്കുന്നതുമായ ആ വില്ല് പാർത്ഥൻ ഞാണില്ലാത്തതാക്കി; ഭയങ്കരമായ ഗാണ്ഡീവവും.
4.7.21
येन वीरः कुरुक्षेत्रमभ्यरक्षत्परंतपः ।
जृम्भिते च धनुःश्रेष्ठे न्यासार्थं नृपसत्तमः ॥ ४.७.२१ ॥
ഏത് കൊണ്ട് വീരനും പരന്തപനുമായവൻ കുരുക്ഷേത്രത്തെ രക്ഷിച്ചുവോ; ശ്രേഷ്ഠമായ വില്ല് ഞാണേറ്റിയപ്പോൾ, നൃപശ്രേഷ്ഠൻ അത് ന്യാസത്തിനായി വെച്ചു.
4.7.22
धर्मपुत्रो महातेजाः सर्वलोकवशंकरम् ।
भुजङ्गभोगसदृशं मणिकाञ्चनभूषितम् ॥ ४.७.२२ ॥
മഹാതേജസ്വിയായ ധർമപുത്രൻ, സർവലോകങ്ങളെയും വശപ്പെടുത്തുന്നതും സർപ്പഭോഗത്തിന് തുല്യവും മണിയും സ്വർണവും അലങ്കരിച്ചതുമായ അതിനെ വെച്ചു.
4.7.23
वित्रासनं दानवानां राक्षसानां च नित्यशः ।
धनूरत्नं महातेजा जृम्भयामास पाण्डवः ॥ ४.७.२३ ॥
ദാനവന്മാർക്കും രാക്ഷസന്മാർക്കും നിത്യവും ഭീതി ജനിപ്പിക്കുന്ന ആ ധനുർരത്നം മഹാതേജസ്വിയായ പാണ്ഡവൻ ഞാണേറ്റി.
4.7.24
पाञ्चालान्येन संग्रामे भीमसेनोऽजयत्पुरा ।
प्रत्यषेधद्बहूनेकः सपत्नांश्चापि दिग्जये ॥ ४.७.२४ ॥
ഏത് കൊണ്ട് ഭീമസേനൻ മുൻപ് യുദ്ധത്തിൽ പാഞ്ചാലന്മാരെ ജയിച്ചുവോ; ദിഗ്വിജയത്തിൽ ഒറ്റയ്ക്കുതന്നെ പല ശത്രുക്കളെയും തടഞ്ഞു.
4.7.25
निशम्य यस्य विष्कारं विद्रवन्ति रणे परे ।
पर्वतस्येव दीर्णस्य विस्फोटमशनेरिव ॥ ४.७.२५ ॥
യുദ്ധത്തിൽ ആരുടെ വില്ലിന്റെ മുഴക്കം കേട്ട് ശത്രുക്കൾ ഓടുന്നുവോ, അത് പിളർന്ന പർവതത്തിന്റെയോ ഇടിമിന്നലിന്റെയോ സ്ഫോടനം പോലെയാണ്.
4.7.26
सैन्धवं येन राजानं जित्वा क्रुद्धः परामृशत् ।
येन क्रोधवशाञ्जघ्ने पर्वते गन्धमादने ॥ ४.७.२६ ॥
സിന്ധുരാജാവിനെ ജയിച്ച് കോപത്തോടെ അവനെ പിടികൂടിയവൻ; കോപവശത്താൽ ഗന്ധമാദന പർവതത്തിൽ അവനെ വധിച്ചവൻ.
4.7.27
दिव्यं सौगन्धिकं पुष्पं येनाजैषीत्स पाण्डवः। ॥ ४.७.२७ ॥
ദിവ്യമായ സൗഗന്ധിക പുഷ്പം നേടിയ ആ പാണ്ഡവൻ.
4.7.28
इन्द्राशनिसमस्पर्शं वज्रहाटकभूषितम् ।
ज्यापाशं धनुषस्तस्य भीमसेनोऽवतारयत् ॥ ४.७.२८ ॥
ഇന്ദ്രന്റെ വജ്രംപോലെ സ്പർശമുള്ളതും വജ്രവും സ്വർണ്ണവും കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ചതുമായ അവന്റെ വില്ലിന്റെ ഞാൺ ഭീമസേനൻ അഴിച്ചുമാറ്റി.
4.7.29
नकुलं पुनराहूय धर्मराजो युधिष्ठिरः ।
उवाच येन संग्रामे सर्वशत्रूञ्जिघांससि ॥ ४.७.२९ ॥
ധർമ്മരാജാവായ യുധിഷ്ഠിരൻ നകുലനെ വീണ്ടും വിളിച്ച് പറഞ്ഞു: "യുദ്ധത്തിൽ സർവ ശത്രുക്കളെയും വധിക്കാൻ നീ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവല്ലോ."
4.7.30
सुराष्ट्राञ्जितवान्येन शार्ङ्गगाण्डीवसन्निभम् ।
सुवर्णविकृतं सारमिन्द्रायुधनिभं वरम् ॥ ४.७.३० ॥
ശാർങ്ഗത്തിനും ഗാണ്ഡീവത്തിനും തുല്യമായ, സ്വർണ്ണത്താൽ രൂപപ്പെടുത്തിയ, ഇന്ദ്രധനുസ്സുപോലെ ശ്രേഷ്ഠമായ ആയുധംകൊണ്ട് സുരാഷ്ട്രത്തെ ജയിച്ചവൻ.
4.7.31
तवानुरूपं सुकृतं चापमेतदलङ्कृतम् ।
तद्व्यंसयित्वा ज्यापाशं निधातुं धनुराहर ॥ ४.७.३१ ॥
ഇത് നിനക്ക് യോജിച്ച, നന്നായി നിർമ്മിച്ച, അലങ്കരിച്ച വില്ലാണ്. അതിന്റെ ഞാൺകുരുക്ക് അഴിച്ച്, വില്ല് വെക്കാനായി കൊണ്ടുവരിക.
4.7.32
अजयत्पश्चिमामाशां धनुषा येन पाण्डवः ।
माद्रीपुत्रो महाबाहुस्ताम्रास्यो मितभाषिता ॥ ४.७.३२ ॥
ഏത് വില്ലുകൊണ്ടാണ് പാണ്ഡവൻ പശ്ചിമദിശ ജയിച്ചത്, അത് മാദ്രിയുടെ പുത്രനും മഹാബാഹുവും ചെമ്പുനിറമുഖനും മിതഭാഷിയുമായ (നകുലന്റേത്).
4.7.33
कुले नास्ति समो रूपे यस्येति नकुलः स्मृतः ॥ ४.७.३३ ॥
കുലത്തിലും രൂപത്തിലും ഇവന് തുല്യനായി ആരുമില്ല; അതിനാൽ ഇവൻ നകുലൻ എന്ന് അറിയപ്പെടുന്നു.
4.7.34
सहदेवं च संप्रेक्ष्य पुनर्धर्मसुतोऽब्रवीत् ।
कलिङ्गान्द्राक्षिणात्यांश्च मागधांश्चाजिशोभनः ॥ ४.७.३४ ॥
സഹദേവനെ നോക്കിയ ശേഷം ധർമ്മപുത്രൻ വീണ്ടും പറഞ്ഞു — യുദ്ധത്തിൽ തിളങ്ങുന്നവൻ കലിംഗരെയും ദക്ഷിണദേശക്കാരെയും മാഗധരെയും കുറിച്ച് പറഞ്ഞു.
4.7.35
येनैव शत्रून्समरे अधाक्षीररिमर्दन ।
तत्स्रंसयित्वा ज्यापाशं निधातुं धनुराहर ॥ ४.७.३५ ॥
ശത്രുമർദ്ദനാ, ഏത് വില്ലുകൊണ്ടാണ് നീ യുദ്ധത്തിൽ ശത്രുക്കളെ ദഹിപ്പിച്ചത്, അതിന്റെ ഞാൺകുരുക്ക് അഴിച്ച്, വില്ല് വെക്കാനായി കൊണ്ടുവരിക.
4.7.36
दक्षिणां दक्षिणाचारो दिशं येनाजयत्प्रभुः ।
अपज्यमकरोद्वीरः सहदेवस्तदायुधम् ॥ ४.७.३६ ॥
ദക്ഷിണദിശ ഏത് വില്ലുകൊണ്ടാണ് സദാചാരിയായ പ്രഭു ജയിച്ചത്, ആ ആയുധത്തിന്റെ ഞാൺ വീരനായ സഹദേവൻ അഴിച്ചു.
4.7.37
दीप्तान्खण्डांश्च सुदृढान्सुतीक्ष्णान्कनकत्सरून् ।
विविधान्क्षुरनाराचान्निस्त्रिंशांश्च शरानपि ।
आयुधानि कलापांश्च गदाश्च निदधुः सह ॥ ४.७.३७ ॥
തിളങ്ങുന്ന, അതിദൃഢമായ, അതിമൂർച്ചയുള്ള വാളുകൾ, സ്വർണ്ണപ്പിടിയുള്ള ആയുധങ്ങൾ, വിവിധതരം ക്ഷുര നാരാചങ്ങൾ, വാളുകൾ, അമ്പുകൾ, ആയുധങ്ങൾ, ആവനാഴികൾ, ഗദകൾ — എല്ലാം ഒന്നിച്ചു വെച്ചു.
4.7.38
अथाब्रवीद्धर्मराजः सहदेवं परन्तपः ।
आरुह्येमां शमीं वीर निधत्स्वेहायुधानि नः ॥ ४.७.३८ ॥
അപ്പോൾ ശത്രുനാശകനായ ധർമ്മരാജാവ് സഹദേവനോട് പറഞ്ഞു — വീരാ, ഈ ശമീവൃക്ഷത്തിൽ കയറി ഇവിടെ നമ്മുടെ ആയുധങ്ങൾ വെക്കുക.
4.7.39
इदं गोमृगमभ्याशे गतसत्वमचेतनम् ।
एतदुत्कृत्य वै वीर धनूंपि परिवेष्टय ॥ ४.७.३९ ॥
അടുത്ത് ഈ ഗോമൃഗത്തിന്റെ ജഡം കിടക്കുന്നു, ജീവനില്ലാത്തത്, ചേതനയില്ലാത്തത്. വീരാ, ഇതിനെ മുറിച്ചെടുത്ത് അതുകൊണ്ട് വില്ലുകൾ പൊതിയുക.
4.7.40
एवमुक्तो महाबाहुः सहदेवो यथोक्तवत् ।
शमीमारुह्य त्वरितो धनूंपि परिवेष्टयत् ॥ ४.७.४० ॥
ഇങ്ങനെ പറയപ്പെട്ട മഹാബാഹുവായ സഹദേവൻ, പറഞ്ഞതുപോലെ ശമീവൃക്ഷത്തിൽ വേഗം കയറി വില്ലുകൾ പൊതിഞ്ഞു.
4.7.41
शीतवातातपभयाद्वर्पत्राणाय दुर्जयः ।
तानि वीरो यथा जानन्निरावाधानि सर्वशः ।
पुनः पुनः सुसंवेष्ट्य कृत्वा सुकृतमावरम् ॥ ४.७.४१ ॥
തണുപ്പ്, കാറ്റ്, വെയിൽ എന്നിവയുടെ ഭയത്താൽ, മഴയിൽ നിന്ന് സംരക്ഷണത്തിനായി — ജയിക്കാനാവാത്ത വീരൻ അവയെ നന്നായി അറിഞ്ഞ്, എല്ലാവശത്തും കേടുപാടില്ലാതെ, വീണ്ടും വീണ്ടും നന്നായി പൊതിഞ്ഞ് നല്ലൊരു ആവരണമാക്കി.
4.7.42
यत्र चापश्यत स वै तिरोवर्पाणि वर्पति ।
तत्र तानि दृढैः पाशैः सुगाढं पर्यवन्धत ॥ ४.७.४२ ॥
മഴ മറഞ്ഞ് പെയ്യുന്ന സ്ഥലം അവൻ കണ്ടിടത്ത്, ബലമുള്ള കയറുകൾ കൊണ്ട് അവയെ ഏറെ മുറുക്കി ചുറ്റിക്കെട്ടി.
4.7.43
ततः परमदूरस्थमुञ्छवृत्तिकलेवरम् ।
प्रायोपवेशनाच्छुष्कं स्नायुचर्मास्थिसंयुतम् ॥ ४.७.४३ ॥
പിന്നെ വളരെ ദൂരെ കിടന്നിരുന്ന ആ ശരീരം — ഉഞ്ഛവൃത്തികൊണ്ട് ജീവിച്ചതും, പ്രായോപവേശനത്താൽ ഉണങ്ങിയതും, ഞരമ്പും തോലും എല്ലും മാത്രം ശേഷിച്ചതുമായിരുന്നു.
4.7.44
तच्चानीय धनुर्मध्ये निबबन्धु पाण्डवाः ।
उपायकुशलाः सर्वे प्रणदन्तः समब्रुवन् ॥ ४.७.४४ ॥
അതു കൊണ്ടുവന്ന് പാണ്ഡവർ വില്ലിന്റെ നടുവിൽ കെട്ടി. ഉപായങ്ങളിൽ നിപുണരായ അവരെല്ലാം ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
4.7.45
अस्य बद्धस्य दौर्गन्ध्यान्मनुष्या वनचारिणः ।
दूरात्परिहरिष्यन्ति सशवेयं शमी इति ॥ ४.७.४५ ॥
ഈ ബന്ധിതമായ ശവത്തിന്റെ ദുർഗന്ധം കാരണം വനവാസികൾ ഈ ശമീവൃക്ഷത്തെ ദൂരെ നിന്നേ ഒഴിവാക്കും.
4.7.46
अथाब्रवीन्महाराजो धर्मात्मा स युधिष्ठिरः ।
रञ्जुभिः सुकृतं प्राज्ञ विनिर्वध्नीहि पाण्डव ॥ ४.७.४६ ॥
അപ്പോൾ ധർമ്മാത്മാവായ മഹാരാജാവ് യുധിഷ്ഠിരൻ പറഞ്ഞു — ജ്ഞാനിയേ, പാണ്ഡവാ, കയറുകൊണ്ട് ഇത് നന്നായി കെട്ടുക.
4.7.47
यानि चात्र विशालानि रूढमूलानि मन्यसे ।
तेपामुपरि बध्नीहि इदं विप्रकलवरम् ॥ ४.७.४७ ॥
ഇവിടെ വലിയതും വേരുറച്ചതുമായ വൃക്ഷങ്ങൾ ഏതെന്ന് നീ കരുതുന്നുവോ, അവയുടെ മേൽ ഈ ബ്രാഹ്മണശവം കെട്ടുക.
4.7.48
तच्छ्रुत्वा सहदेवस्तु पर्यबध्नत तच्छवम् ॥ ४.७.४८ ॥
അത് കേട്ടപ്പോൾ സഹദേവൻ ആ ശവം ചുറ്റും കെട്ടി.
4.7.49
युधिष्ठिरः शुचिर्भूत्वा मनसाऽभिप्रणम्य च ।
ब्रह्माणामिन्द्रं वरदं कुबेरं वरुणानिलौ ॥ ४.७.४९ ॥
യുധിഷ്ഠിരൻ ശുചിയായി മനസ്സാ നമസ്കരിച്ച് ബ്രഹ്മാവിനെയും വരദനായ ഇന്ദ്രനെയും കുബേരനെയും വരുണനെയും വായുവിനെയും (നമസ്കരിച്ചു).
4.7.50
रुद्रं यमं च विष्णुं च सोमार्कौ धर्ममेव च ।
पृथिवीमन्तरिक्षं च दिशश्चोपदिशस्तथा ।
वसूश्चं मरुतश्चैव ज्वलनं चातितेजसम् ॥ ४.७.५० ॥
രുദ്രൻ, യമൻ, വിഷ്ണു, സോമൻ, സൂര്യൻ, ധർമ്മം, ഭൂമി, ആകാശം, ദിക്കുകളും ഉപദിക്കുകളും, വസുക്കൾ, മരുത്തുക്കൾ, അതിതേജസ്വിയായ അഗ്നി (എന്നിവരെയും നമസ്കരിച്ചു).
4.7.51
दिवाचरा रात्रिचराणि वाऽपि यानीह भूतान्यनुकीर्तितानि ।
तेभ्यो नमस्कृत्य च सुव्रतेभ्यः प्रणम्य तेपां शरणं गतोऽहम् ॥ ४.७.५१ ॥
ഇവിടെ പറയപ്പെട്ട പകൽ സഞ്ചരിക്കുന്നവർക്കും രാത്രി സഞ്ചരിക്കുന്നവർക്കും നമസ്കരിച്ച്, വ്രതനിഷ്ഠരായ അവർക്ക് പ്രണമിച്ച് ഞാൻ അവരുടെ ശരണം പ്രാപിച്ചു.
4.7.52
सर्वायुधानीह महाबलानि न्यासं महादेवसमीपतो वै ।
न्यस्याम्यहं वायुसमीपतश्च वनस्पतीनां च सपर्वतानाम् ॥ ४.७.५२ ॥
ഇവിടെയുള്ള മഹാബലമുള്ള സകല ആയുധങ്ങളും മഹാദേവന്റെ സമീപത്തും വായുവിന്റെ സമീപത്തും വൃക്ഷങ്ങളുടെയും പർവ്വതങ്ങളുടെയും സമീപത്തും ഞാൻ ന്യാസമായി വെക്കും.
4.7.53
एष न्यासो मया दत्तः सोममूर्यानिलान्तिके ।
मम पार्थस्य वा देयं पूर्णे वर्षे त्रयोदशे ॥ ४.७.५३ ॥
ഈ ന്യാസം ഞാൻ സോമന്റെയും സൂര്യന്റെയും വായുവിന്റെയും സമീപത്ത് നൽകിയിരിക്കുന്നു. പതിമൂന്നാം വർഷം പൂർത്തിയാകുമ്പോൾ ഇത് എനിക്കോ പാർത്ഥനോ നൽകേണ്ടതാണ്.
4.7.54
नेदं भीमे प्रदातव्यमयं क्रुद्धो वृकोदरः ।
आमर्षान्नित्यसंक्रुद्धो धृतराष्ट्रसुतान्प्रति।
अपूर्णकाले प्रहरेत्क्रोधसंजातमत्सरः ॥ ४.७.५४ ॥
ഇത് ഭീമന് നൽകരുത്; ഈ വൃകോദരൻ കോപിച്ചിരിക്കുന്നു. അമർഷത്താൽ എപ്പോഴും കോപാകുലനായ അവൻ, കാലം പൂർണ്ണമാകും മുമ്പേ ക്രോധത്തിലും അസൂയയിലും ധൃതരാഷ്ട്രപുത്രന്മാരെ പ്രഹരിച്ചേക്കാം.
4.7.55
पुनः प्रवेशो नः स्यात्तु वनवासाय सर्वदा ।
समये परिपूर्णे तु धार्तराष्ट्रान्निहन्महे ॥ ४.७.५५ ॥
വനവാസത്തിനായി ഞങ്ങൾ വീണ്ടും പോകേണ്ടിവരും; എന്നാൽ കാലം പൂർണ്ണമാകുമ്പോൾ ധൃതരാഷ്ട്രപുത്രന്മാരെ ഞങ്ങൾ വധിക്കും.
4.7.56
एष चार्थश्च धर्मश्च कामः कीर्तिरलं यशः ।
मदायत्तमिदं सर्वं जीवितं च न संशयः ॥ ४.७.५६ ॥
ഈ അർത്ഥവും ധർമ്മവും കാമവും കീർത്തിയും യശസ്സും—എല്ലാം എന്നെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു, ജീവിതവും; ഇതിൽ സംശയമില്ല.
4.7.57
वैशंपायन उवाच ।
दैवतेभ्यो नमस्कृत्य शमीं कृत्वा प्रदक्षिणम्।
नगरं गन्तुमायाताः सर्वे ते भ्रातरः सह ॥ ४.७.५७ ॥
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു: ദേവതകളെ വണങ്ങി, ശമീവൃക്ഷത്തെ പ്രദക്ഷിണം ചെയ്ത്, ആ സഹോദരന്മാരെല്ലാം ഒന്നിച്ച് നഗരത്തിലേക്ക് പോകാൻ എത്തി.
4.7.58
आगोपालाविपालेभ्यः कर्षकेभ्यः परंतप ।
आजग्मुर्नगराभ्याशं दर्शयन्तः पुनः पुनः ॥ ४.७.५८ ॥
പരന്തപാ, ഗോപാലന്മാർക്കും ആട്ടിടയന്മാർക്കും കർഷകർക്കും വീണ്ടും വീണ്ടും ദർശനം നൽകിക്കൊണ്ട് അവർ നഗരത്തിനടുത്തെത്തി.
4.7.59
अशीतिशतवर्पेयं माताऽस्माकमिहान्तिके ।
बहुकालपरीणामा मृत्योस्तु वशमेयुपी ।
न चाग्निसंस्कारमियं प्रापिता कुलधर्मतः ॥ ४.७.५९ ॥
നമ്മുടെ മാതാവ് ഇവിടെ അടുത്തുണ്ട്; നൂറ്റി എൺപതു വയസ്സുള്ളവൾ, ദീർഘകാലത്താൽ ക്ഷീണിച്ച് മൃത്യുവിന്റെ വശത്തായവൾ; എന്നാൽ കുലധർമ്മപ്രകാരം അവൾക്ക് അഗ്നിസംസ്കാരം നടത്തിയിട്ടില്ല.
4.7.60
यः समासाद्यते कश्चित्तस्मिन्देशे यदृच्छया ।
तमेवमृचुर्धर्मज्ञाः कुलधर्मो न ईदृशः ॥ ४.७.६० ॥
ആ ദേശത്ത് യാദൃച്ഛികമായി ആരെങ്കിലും എതിരെ വന്നാൽ, ധർമ്മജ്ഞർ അവനോട് ഇങ്ങനെ പറയും: ഞങ്ങളുടെ കുലധർമ്മം ഇങ്ങനെയല്ല.
4.7.61
विश्रावयन्तस्ते हृष्टा दिशः सर्वा व्यनादयन् ।
स्वर्गतेयमिहास्माकं जननी शोकविह्वला ॥ ४.७.६१ ॥
അവർ സന്തോഷത്തോടെ ഉറക്കെ വിളിച്ചുപറഞ്ഞ് എല്ലാ ദിക്കുകളും മുഴക്കി: ദുഃഖം കൊണ്ട് വിവശയായ ഞങ്ങളുടെ അമ്മ ഇവിടെ സ്വർഗ്ഗം പ്രാപിച്ചു.
4.7.62
वने विचरमाणानां लुब्धानां वनचारिणाम् ।
कुलधर्मोऽयमस्माकं पूर्वैराचरितः पुरा ॥ ४.७.६२ ॥
കാട്ടിൽ അലഞ്ഞുനടക്കുന്ന, വേട്ടയാടുന്ന വനവാസികളായ ഞങ്ങളുടെ ഈ കുലധർമ്മം പണ്ടുമുതലേ പൂർവ്വികർ ആചരിച്ചതാണ്.
4.7.63
एवं ते सुकृतं कृत्वा समन्तादवघुष्य च ।
भीमसेनोऽर्जुनश्चैव माद्रीपुत्रावुभावपि ॥ ४.७.६३ ॥
ഇങ്ങനെ ശുഭകർമ്മം ചെയ്ത് ചുറ്റും പ്രഖ്യാപിച്ച ശേഷം, ഭീമസേനനും അർജ്ജുനനും മാദ്രിയുടെ ഇരുപുത്രന്മാരും (അവിടെനിന്ന് പോയി).
4.7.64
युधिष्ठिरश्च कृष्णा च राजपत्नी सुमध्यमा ।
ततो यथासमाज्ञप्तं नगरं प्राविशंस्तदा ॥ ४.७.६४ ॥
യുധിഷ്ഠിരനും കൃഷ്ണയും മെലിഞ്ഞ അരക്കെട്ടുള്ള രാജപത്നിയും അപ്പോൾ മുമ്പ് നിശ്ചയിച്ചതുപോലെ നഗരത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു.
4.7.65
मत्स्यराज्ञो विराटस्य समीपं वस्तुमञ्जसा ।
अज्ञातचर्यां चरितुं वर्षं राष्ट्रे त्रयोदशम् ॥ ४.७.६५ ॥
മത്സ്യരാജാവായ വിരാടന്റെ സമീപത്ത് നേരിട്ട് വസിക്കുന്നതിനും, രാജ്യത്ത് പതിമൂന്നാം വർഷം അജ്ഞാതവാസം നയിക്കുന്നതിനും.
4.7.66
अतश्छन्नानि नामानि चकारैषां युधिष्ठिरः ।
जयो जयेशो विजयो जयत्सेनो जयद्बलः। ॥ ४.७.६६ ॥
അതുകൊണ്ട് യുധിഷ്ഠിരൻ ഇവർക്ക് മറഞ്ഞ നാമങ്ങൾ നൽകി: ജയൻ, ജയേശൻ, വിജയൻ, ജയത്സേനൻ, ജയദ്ബലൻ.
4.7.67
आपत्सु नामभिस्त्वेतैः समाह्वामः परस्परम् ।
ततो यथाप्रतिज्ञाभिः प्राविशन्नगरं महत्। ॥ ४.७.६७ ॥
ആപത്തുകാലത്ത് ഈ പേരുകൾ കൊണ്ടുതന്നെ നമുക്ക് പരസ്പരം വിളിക്കാം. പിന്നെ പ്രതിജ്ഞയ്ക്കനുസരിച്ച് അവർ ആ മഹാനഗരത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു.
4.7.68
अज्ञातचर्यां वत्स्यन्तो राष्ट्रे वर्षं त्रयोदशम् ॥ ४.७.६८ ॥
രാജ്യത്ത് പതിമൂന്നാം വർഷം അജ്ഞാതമായി വസിക്കുന്നവർ.