ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 4.7
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.7.1
स राजधानीं संप्राप्य पार्थिवोऽर्जुनमब्रवीत् ।
इमानि पुरुषव्याघ्र आयुधानि परंतप।
कस्मिन्न्यासयितव्यानि गुप्तिश्चैषां कथं भवेत् ॥ ४.७.१ ॥
ರಾಜಧಾನಿಯನ್ನು ತಲುಪಿ ರಾಜನು ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು: ಓ ಪುರುಷವ್ಯಾಘ್ರ, ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಸುಡುವವನೇ, ಈ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಎಲ್ಲಿ ಇಡಬೇಕು, ಇವುಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ರಕ್ಷಿಸಬೇಕು?
4.7.2
सायुधा हि वयं तात प्रवेक्ष्यामः पुरं यदि ।
समुद्वेगं जनस्यास्य करिष्यामो न संशयः ॥ ४.७.२ ॥
ಮಗನೇ, ಆಯುಧಸಹಿತರಾಗಿ ನಾವು ನಗರ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರೆ ಈ ಜನರಲ್ಲಿ ಭಯವುಂಟಾಗುವುದು, ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.
4.7.3
गाण्डीवं हि नरव्याघ्र त्रिषु लोकेषु विश्रुतम् ।
कथं नाविष्कृताः स्यामो धार्तराष्ट्रस्य मारिष ॥ ४.७.३ ॥
ಓ ನರವ್ಯಾಘ್ರ, ಗಾಂಡೀವವು ಮೂರು ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧ; ಓ ಮಾರಿಷ, ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನ ಮಗನಿಗೆ ನಾವು ಹೇಗೆ ಗೋಚರಿಸದೆ ಇರಬಲ್ಲೆವು?
4.7.4
यदीद धनुरादाय चरेम सजने पुरे ।
क्षिप्र नः प्रतिजानीयुर्मनुष्या नात्र संशयः ॥ ४.७.४ ॥
ಈ ಬಿಲ್ಲನ್ನು ಹಿಡಿದು ಜನನಿಬಿಡ ನಗರದಲ್ಲಿ ನಾವು ಸಂಚರಿಸಿದರೆ, ಜನರು ನಮ್ಮನ್ನು ಬೇಗನೆ ಗುರುತಿಸುವರು, ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.
4.7.5
एकस्मिन्नपि विज्ञाते समयं नो व्यतीत्य च ।
भूयो द्वादशवर्षाणि प्रविशेम वनं वयम् ॥ ४.७.५ ॥
ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನೂ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟರೂ, ನಿಗದಿತ ಅವಧಿ ಮುಗಿದ ಮೇಲೂ ಮತ್ತೆ ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷ ಕಾಡಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತೇವೆ.
4.7.6
तस्मात्सर्वाणि शस्त्राणि प्रच्छाद्यान्यत्र यत्र वा ।
प्रविशेम पुरश्रेष्ठं तथा सम्यक्कृतं भवेत् ॥ ४.७.६ ॥
ಆದ್ದರಿಂದ ಎಲ್ಲ ಶಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಬೇರೆಡೆ ಮರೆಮಾಡಿ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ನಗರವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸೋಣ; ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದರೆ ಕಾರ್ಯ ಸರಿಯಾಗಿ ಆಗುವುದು.
4.7.7
अजातशत्रोर्वचनं श्रुत्वा चैव महायशाः ।
उवाच धर्मपुत्रं तमर्जुनः परवीरहा ॥ ४.७.७ ॥
ಅಜಾತಶತ್ರುವಿನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಮಹಾಯಶಸ್ವಿಯೂ ಶತ್ರುವೀರರನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವವನೂ ಆದ ಅರ್ಜುನನು ಆ ಧರ್ಮಪುತ್ರನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು.
4.7.8
इयं वने मनुष्येन्द्र महती दृश्यते शमी ।
भीमशाखा दुरारोहा श्मशानस्य समीपतः ॥ ४.७.८ ॥
ಓ ಮನುಷ್ಯೇಂದ್ರನೇ, ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಈ ದೊಡ್ಡ ಶಮೀ ಮರ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ; ಇದರ ಭಯಾನಕ ಕೊಂಬೆಗಳು ಹತ್ತಲು ಕಷ್ಟ, ಸ್ಮಶಾನದ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ.
4.7.9
उत्पथे चापि जातेयं मनुष्यैर्न निषेव्यते ।
विपुलाऽऽकीर्णशाखा च वायसैरुपसेविता ॥ ४.७.९ ॥
ಈ ಮರ ದಾರಿಯಿಂದ ದೂರ ಬೆಳೆದಿದೆ; ಜನರು ಇದರ ಬಳಿ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ; ಇದರ ವಿಶಾಲ ದಟ್ಟ ಕೊಂಬೆಗಳ ಮೇಲೆ ಕಾಗೆಗಳು ವಾಸಿಸುತ್ತವೆ.
4.7.10
स्नेहानुबद्धां पश्यामि दुरारोहामिमां शमीम् ॥ ४.७.१० ॥
ಏರಲು ಕಷ್ಟವಾದ ಈ ಶಮೀ ಮರವನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಬಂಧಿತವಾಗಿರುವಂತೆ ನಾನು ಕಾಣುತ್ತೇನೆ.
4.7.11
समीपे च श्मशानस्य गृहं नास्य विशेषतः ।
समासज्यायुधान्यस्यां गच्छामो नगरं नृप ॥ ४.७.११ ॥
ಸ್ಮಶಾನದ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿರುವುದರಿಂದ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಅದರ ಬಳಿ ಮನೆ ಇಲ್ಲದ ಕಾರಣ, ಓ ರಾಜನೇ, ಇದರ ಮೇಲೆ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ತೂಗಿಸಿ ನಾವು ನಗರಕ್ಕೆ ಹೋಗೋಣ.
4.7.12
न चास्यां चारयिष्यन्ति मनुष्याः पार्थ केचन ॥ ४.७.१२ ॥
ಓ ಪಾರ್ಥ, ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಇದರ ಬಳಿ ಓಡಾಡುವುದಿಲ್ಲ.
4.7.13
धनुर्भिः पुरुषं कृत्वा चर्मकेशास्थिसंवृतम् ।
उद्बन्धमिव कृत्वा च धनुर्ज्यापाशसंवृतम् ।
अस्यामायुधमासज्य गच्छाम नगरं वयम् ॥ ४.७.१३ ॥
ಬಿಲ್ಲುಗಳಿಂದ ಚರ್ಮ, ಕೂದಲು, ಮೂಳೆಗಳಿಂದ ಮುಚ್ಚಿದ ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಮಾಡಿ, ನೇಣು ಹಾಕಿಕೊಂಡವನಂತೆ ಬಿಲ್ಲಿನ ಹಗ್ಗದ ಕುಣಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಿ, ಇದರ ಮೇಲೆ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ನೇತುಹಾಕಿ ನಾವು ನಗರಕ್ಕೆ ಹೋಗೋಣ.
4.7.14
एवं परिहरिष्यन्ति मनुष्या वनचारिणः ।
अत्रैवं नावबुध्यन्ते मनुष्याः केचिदायुधम् ॥ ४.७.१४ ॥
ಹೀಗೆ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುವ ಮನುಷ್ಯರು ಇದರಿಂದ ದೂರ ಉಳಿಯುವರು; ಇಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಮನುಷ್ಯರು ಈ ಆಯುಧವನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದಿಲ್ಲ.
4.7.15
एवमुक्त्वा स राजानं धर्मात्मानं धनञ्जयः ।
प्रचक्रमे निधानाय शश्त्राणां भरतर्षभ ॥ ४.७.१५ ॥
ಧರ್ಮಾತ್ಮನಾದ ರಾಜನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಧನಂಜಯನು ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಇಡುವ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದನು, ಭರತಶ್ರೇಷ್ಠನೇ.
4.7.16
तानि सर्वाणि संनह्य पञ्च पञ्चाचलोपमाः ।
आयुधानि कलापांश्च निस्त्रिंशानतुलप्रभान् ॥ ४.७.१६ ॥
ಅವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಟ್ಟಿ, ಪರ್ವತಗಳಂತಿರುವ ಐದೈದು ಆಯುಧಗಳನ್ನು, ಬತ್ತಳಿಕೆಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಅತುಲ ಕಾಂತಿಯುಳ್ಳ ಖಡ್ಗಗಳನ್ನು (ಕಟ್ಟಿದನು).
4.7.17
ततो युधिष्ठिरो राजा सहदेवमुवाच ह ।
आरुह्येमां शमीं वीर निधत्स्वेहायुधानि नः ॥ ४.७.१७ ॥
ಆಗ ರಾಜ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಸಹದೇವನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು: 'ವೀರನೇ, ಈ ಶಮೀ ವೃಕ್ಷವನ್ನು ಏರಿ ಇಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಇಡು.'
4.7.18
इति संदिश्य तं पार्थः पुनरेव धनञ्जयम् ।
अब्रवीदायुधानीह निधातुं भरतर्षभः ॥ ४.७.१८ ॥
ಹೀಗೆ ಅವನಿಗೆ ನಿರ್ದೇಶನ ನೀಡಿ, ಪೃಥೆಯ ಮಗ (ಯುಧಿಷ್ಠಿರ) ಮತ್ತೆ ಧನಂಜಯನಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಇಡಲು ಹೇಳಿದನು, ಭರತಶ್ರೇಷ್ಠನೇ.
4.7.19
येन देवान्मनुष्यांश्च पिशाचोरगराक्षसान् ।
निवातकवचांश्चापि पौलोमांश्च परंतपः ।
कालकेयांश्च दुर्धाषान्सर्वांश्चैकरथोऽजयत् ॥ ४.७.१९ ॥
ಯಾವುದರಿಂದ ಪರಂತಪನು ಏಕರಥದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ದೇವತೆಗಳು, ಮನುಷ್ಯರು, ಪಿಶಾಚರು, ಉರಗರು, ರಾಕ್ಷಸರು, ನಿವಾತಕವಚರು, ಪೌಲೋಮರು ಮತ್ತು ದುರ್ಧರ್ಷ ಕಾಲಕೇಯರನ್ನು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಜಯಿಸಿದನು.
4.7.20
स्फीताञ्जनपदांश्चान्यानजयत्कुरुनन्दनः ।
तदुदग्रं महाघोरं सपत्नगणमूदनम्।
अपज्यमकरोत्पार्थो गाण्डीवं च भयंकरम् ॥ ४.७.२० ॥
ಕುರುನಂದನನು ಸಮೃದ್ಧ ಜನಪದಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಇತರ ದೇಶಗಳನ್ನು ಗೆದ್ದನು. ಆ ಉಗ್ರ, ಅತಿ ಭಯಂಕರ, ಶತ್ರುಗಣವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವ ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಪಾರ್ಥನು ಹೆದೆಯಿಲ್ಲದಂತೆ ಮಾಡಿದನು; ಭಯಂಕರ ಗಾಂಡೀವವನ್ನೂ.
4.7.21
येन वीरः कुरुक्षेत्रमभ्यरक्षत्परंतपः ।
जृम्भिते च धनुःश्रेष्ठे न्यासार्थं नृपसत्तमः ॥ ४.७.२१ ॥
ಯಾವುದರಿಂದ ವೀರ ಪರಂತಪನು ಕುರುಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದನೋ; ಶ್ರೇಷ್ಠ ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಹೆದೆ ಏರಿಸಿದಾಗ, ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠನು ಅದನ್ನು ನ್ಯಾಸಕ್ಕಾಗಿ ಇಟ್ಟನು.
4.7.22
धर्मपुत्रो महातेजाः सर्वलोकवशंकरम् ।
भुजङ्गभोगसदृशं मणिकाञ्चनभूषितम् ॥ ४.७.२२ ॥
ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿಯಾದ ಧರ್ಮಪುತ್ರನು, ಸಮಸ್ತ ಲೋಕಗಳನ್ನು ವಶಪಡಿಸುವದು, ಸರ್ಪದ ಸುರುಳಿಯಂತಿರುವುದು, ಮಣಿ ಮತ್ತು ಚಿನ್ನದಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾದುದನ್ನು ಇಟ್ಟನು.
4.7.23
वित्रासनं दानवानां राक्षसानां च नित्यशः ।
धनूरत्नं महातेजा जृम्भयामास पाण्डवः ॥ ४.७.२३ ॥
ದಾನವರಿಗೂ ರಾಕ್ಷಸರಿಗೂ ನಿತ್ಯವೂ ಭಯವನ್ನುಂಟುಮಾಡುವ ಆ ಧನುರ್ರತ್ನವನ್ನು ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿ ಪಾಂಡವನು ಹೆದೆ ಏರಿಸಿದನು.
4.7.24
पाञ्चालान्येन संग्रामे भीमसेनोऽजयत्पुरा ।
प्रत्यषेधद्बहूनेकः सपत्नांश्चापि दिग्जये ॥ ४.७.२४ ॥
ಯಾವುದರಿಂದ ಭೀಮಸೇನನು ಹಿಂದೆ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಪಾಂಚಾಲರನ್ನು ಗೆದ್ದನೋ; ದಿಗ್ವಿಜಯದಲ್ಲಿ ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿ ಅನೇಕ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ತಡೆದನು.
4.7.25
निशम्य यस्य विष्कारं विद्रवन्ति रणे परे ।
पर्वतस्येव दीर्णस्य विस्फोटमशनेरिव ॥ ४.७.२५ ॥
ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಯಾರ ಧನುಸ್ಟಂಕಾರವನ್ನು ಕೇಳಿ ಶತ್ರುಗಳು ಓಡುತ್ತಾರೋ, ಅದು ಸೀಳಿದ ಪರ್ವತ ಅಥವಾ ಸಿಡಿಲಿನ ಸ್ಫೋಟದಂತಿದೆ.
4.7.26
सैन्धवं येन राजानं जित्वा क्रुद्धः परामृशत् ।
येन क्रोधवशाञ्जघ्ने पर्वते गन्धमादने ॥ ४.७.२६ ॥
ಸಿಂಧು ರಾಜನನ್ನು ಗೆದ್ದು ಕೋಪದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಹಿಡಿದವನು; ಕ್ರೋಧವಶದಿಂದ ಗಂಧಮಾದನ ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ಕೊಂದವನು.
4.7.27
दिव्यं सौगन्धिकं पुष्पं येनाजैषीत्स पाण्डवः। ॥ ४.७.२७ ॥
ದಿವ್ಯ ಸೌಗಂಧಿಕ ಪುಷ್ಪವನ್ನು ಗೆದ್ದ ಆ ಪಾಂಡವ.
4.7.28
इन्द्राशनिसमस्पर्शं वज्रहाटकभूषितम् ।
ज्यापाशं धनुषस्तस्य भीमसेनोऽवतारयत् ॥ ४.७.२८ ॥
ಇಂದ್ರನ ವಜ್ರದಂತೆ ಸ್ಪರ್ಶವಿದ್ದು, ವಜ್ರ ಮತ್ತು ಚಿನ್ನದಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾದ ಅವನ ಧನುಸ್ಸಿನ ಹೆದೆಯನ್ನು ಭೀಮಸೇನನು ಇಳಿಸಿದನು.
4.7.29
नकुलं पुनराहूय धर्मराजो युधिष्ठिरः ।
उवाच येन संग्रामे सर्वशत्रूञ्जिघांससि ॥ ४.७.२९ ॥
ಧರ್ಮರಾಜ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ನಕುಲನನ್ನು ಮತ್ತೆ ಕರೆದು ಹೇಳಿದನು: "ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸಲು ನೀನು ಬಯಸುತ್ತಿರುವೆ."
4.7.30
सुराष्ट्राञ्जितवान्येन शार्ङ्गगाण्डीवसन्निभम् ।
सुवर्णविकृतं सारमिन्द्रायुधनिभं वरम् ॥ ४.७.३० ॥
ಶಾರ್ಙ್ಗ ಮತ್ತು ಗಾಂಡೀವಕ್ಕೆ ಸಮಾನವಾದ, ಚಿನ್ನದಿಂದ ರೂಪಿತವಾದ, ಇಂದ್ರಧನುಸ್ಸಿನಂತೆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಆಯುಧದಿಂದ ಸುರಾಷ್ಟ್ರವನ್ನು ಗೆದ್ದವನು.
4.7.31
तवानुरूपं सुकृतं चापमेतदलङ्कृतम् ।
तद्व्यंसयित्वा ज्यापाशं निधातुं धनुराहर ॥ ४.७.३१ ॥
ಇದು ನಿನಗೆ ಸರಿಹೊಂದುವ, ಚೆನ್ನಾಗಿ ರಚಿಸಲಾದ, ಅಲಂಕೃತವಾದ ಬಿಲ್ಲು. ಅದರ ಹಗ್ಗದ ಕುಣಿಕೆಯನ್ನು ಸಡಿಲಿಸಿ, ಬಿಲ್ಲನ್ನು ಇಡಲು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಬಾ.
4.7.32
अजयत्पश्चिमामाशां धनुषा येन पाण्डवः ।
माद्रीपुत्रो महाबाहुस्ताम्रास्यो मितभाषिता ॥ ४.७.३२ ॥
ಯಾವ ಬಿಲ್ಲಿನಿಂದ ಪಾಂಡವನು ಪಶ್ಚಿಮ ದಿಕ್ಕನ್ನು ಗೆದ್ದನೋ, ಆ ಬಿಲ್ಲು ಮಾದ್ರಿಯ ಮಗ, ಮಹಾಬಾಹು, ತಾಮ್ರಮುಖ, ಮಿತಭಾಷಿ (ನಕುಲನದು).
4.7.33
कुले नास्ति समो रूपे यस्येति नकुलः स्मृतः ॥ ४.७.३३ ॥
ಕುಲದಲ್ಲಿಯೂ ರೂಪದಲ್ಲಿಯೂ ಇವನಿಗೆ ಸಮಾನರು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ ಇವನು ನಕುಲನೆಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ.
4.7.34
सहदेवं च संप्रेक्ष्य पुनर्धर्मसुतोऽब्रवीत् ।
कलिङ्गान्द्राक्षिणात्यांश्च मागधांश्चाजिशोभनः ॥ ४.७.३४ ॥
ಸಹದೇವನನ್ನು ನೋಡಿ ಧರ್ಮಪುತ್ರನು ಮತ್ತೆ ನುಡಿದನು — ರಣದಲ್ಲಿ ಶೋಭಿಸುವ ಅವನು ಕಳಿಂಗರು, ದಕ್ಷಿಣದವರು ಮತ್ತು ಮಾಗಧರ ಕುರಿತು ಹೇಳಿದನು.
4.7.35
येनैव शत्रून्समरे अधाक्षीररिमर्दन ।
तत्स्रंसयित्वा ज्यापाशं निधातुं धनुराहर ॥ ४.७.३५ ॥
ಶತ್ರುಮರ್ದನನೇ, ಯಾವ ಬಿಲ್ಲಿನಿಂದ ನೀನು ರಣದಲ್ಲಿ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಸುಟ್ಟೆಯೋ, ಅದರ ಹಗ್ಗದ ಕುಣಿಕೆಯನ್ನು ಸಡಿಲಿಸಿ, ಬಿಲ್ಲನ್ನು ಇಡಲು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಬಾ.
4.7.36
दक्षिणां दक्षिणाचारो दिशं येनाजयत्प्रभुः ।
अपज्यमकरोद्वीरः सहदेवस्तदायुधम् ॥ ४.७.३६ ॥
ದಕ್ಷಿಣ ದಿಕ್ಕನ್ನು ಯಾವ ಬಿಲ್ಲಿನಿಂದ ಸದಾಚಾರಿ ಪ್ರಭು ಗೆದ್ದನೋ, ಆ ಆಯುಧದ ಹಗ್ಗವನ್ನು ವೀರ ಸಹದೇವನು ಬಿಚ್ಚಿದನು.
4.7.37
दीप्तान्खण्डांश्च सुदृढान्सुतीक्ष्णान्कनकत्सरून् ।
विविधान्क्षुरनाराचान्निस्त्रिंशांश्च शरानपि ।
आयुधानि कलापांश्च गदाश्च निदधुः सह ॥ ४.७.३७ ॥
ಹೊಳೆಯುವ, ಅತಿ ದೃಢವಾದ, ಬಹಳ ಹರಿತವಾದ ಖಡ್ಗಗಳು, ಚಿನ್ನದ ಹಿಡಿಯ ಆಯುಧಗಳು, ವಿವಿಧ ಕ್ಷುರ ನಾರಾಚ ಬಾಣಗಳು, ಕತ್ತಿಗಳು, ಬಾಣಗಳು, ಆಯುಧಗಳು, ಬತ್ತಳಿಕೆಗಳು ಮತ್ತು ಗದೆಗಳು — ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಇಟ್ಟರು.
4.7.38
अथाब्रवीद्धर्मराजः सहदेवं परन्तपः ।
आरुह्येमां शमीं वीर निधत्स्वेहायुधानि नः ॥ ४.७.३८ ॥
ಆಗ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಬಾಧಿಸುವ ಧರ್ಮರಾಜನು ಸಹದೇವನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು — ವೀರನೇ, ಈ ಶಮೀ ವೃಕ್ಷವನ್ನು ಏರಿ ನಮ್ಮ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಇಡು.
4.7.39
इदं गोमृगमभ्याशे गतसत्वमचेतनम् ।
एतदुत्कृत्य वै वीर धनूंपि परिवेष्टय ॥ ४.७.३९ ॥
ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ಈ ಗೋಮೃಗದ ಶವವಿದೆ, ಪ್ರಾಣವಿಲ್ಲದ, ಚೇತನವಿಲ್ಲದ. ವೀರನೇ, ಇದನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿ ತೆಗೆದು ಅದರ ಚರ್ಮದಿಂದ ಬಿಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಸುತ್ತು.
4.7.40
एवमुक्तो महाबाहुः सहदेवो यथोक्तवत् ।
शमीमारुह्य त्वरितो धनूंपि परिवेष्टयत् ॥ ४.७.४० ॥
ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟ ಮಹಾಬಾಹು ಸಹದೇವನು, ಹೇಳಿದಂತೆಯೇ ಶಮೀ ವೃಕ್ಷವನ್ನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಏರಿ ಬಿಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಸುತ್ತಿದನು.
4.7.41
शीतवातातपभयाद्वर्पत्राणाय दुर्जयः ।
तानि वीरो यथा जानन्निरावाधानि सर्वशः ।
पुनः पुनः सुसंवेष्ट्य कृत्वा सुकृतमावरम् ॥ ४.७.४१ ॥
ಚಳಿ, ಗಾಳಿ, ಬಿಸಿಲಿನ ಭಯದಿಂದ, ಮಳೆಯಿಂದ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ — ಅಜೇಯ ವೀರನು ಅವುಗಳನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ತಿಳಿದು, ಸರ್ವತಃ ಹಾನಿಯಿಲ್ಲದಂತೆ, ಪದೇ ಪದೇ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಸುತ್ತಿ ಉತ್ತಮ ಹೊದಿಕೆ ಮಾಡಿದನು.
4.7.42
यत्र चापश्यत स वै तिरोवर्पाणि वर्पति ।
तत्र तानि दृढैः पाशैः सुगाढं पर्यवन्धत ॥ ४.७.४२ ॥
ಮಳೆ ಅಡಗಿ ಬೀಳುವ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಅವನು ಕಂಡಲ್ಲಿ, ಅಲ್ಲಿ ದೃಢವಾದ ಪಾಶಗಳಿಂದ ಅವುಗಳನ್ನು ಬಹಳ ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಕಟ್ಟಿದನು.
4.7.43
ततः परमदूरस्थमुञ्छवृत्तिकलेवरम् ।
प्रायोपवेशनाच्छुष्कं स्नायुचर्मास्थिसंयुतम् ॥ ४.७.४३ ॥
ನಂತರ ದೂರದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಆ ದೇಹ — ಉಂಛವೃತ್ತಿಯಿಂದ ಬದುಕಿದ್ದ, ಪ್ರಾಯೋಪವೇಶದಿಂದ ಒಣಗಿದ್ದ, ನರ, ಚರ್ಮ, ಮೂಳೆಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದ.
4.7.44
तच्चानीय धनुर्मध्ये निबबन्धु पाण्डवाः ।
उपायकुशलाः सर्वे प्रणदन्तः समब्रुवन् ॥ ४.७.४४ ॥
ಅದನ್ನು ತಂದು ಪಾಂಡವರು ಬಿಲ್ಲಿನ ಮಧ್ಯೆ ಕಟ್ಟಿದರು. ಉಪಾಯ ಕುಶಲರಾದ ಅವರೆಲ್ಲರೂ ನಗುತ್ತಾ ಮಾತನಾಡಿದರು.
4.7.45
अस्य बद्धस्य दौर्गन्ध्यान्मनुष्या वनचारिणः ।
दूरात्परिहरिष्यन्ति सशवेयं शमी इति ॥ ४.७.४५ ॥
ಕಟ್ಟಲ್ಪಟ್ಟ ಈ ಶವದ ದುರ್ಗಂಧದಿಂದ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುವ ಜನರು ಈ ಶಮೀ ಮರವನ್ನು ದೂರದಿಂದಲೇ ತ್ಯಜಿಸುವರು.
4.7.46
अथाब्रवीन्महाराजो धर्मात्मा स युधिष्ठिरः ।
रञ्जुभिः सुकृतं प्राज्ञ विनिर्वध्नीहि पाण्डव ॥ ४.७.४६ ॥
ಆಗ ಧರ್ಮಾತ್ಮರಾದ ಮಹಾರಾಜ ಯುಧಿಷ್ಠಿರರು ಹೇಳಿದರು — ಓ ಪ್ರಾಜ್ಞ, ಓ ಪಾಂಡವ, ಹಗ್ಗಗಳಿಂದ ಇದನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕಟ್ಟು.
4.7.47
यानि चात्र विशालानि रूढमूलानि मन्यसे ।
तेपामुपरि बध्नीहि इदं विप्रकलवरम् ॥ ४.७.४७ ॥
ಇಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡವಾಗಿ ಬೇರೂರಿರುವ ಮರಗಳು ಯಾವುವೋ ಅವುಗಳ ಮೇಲೆ ಈ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಶವವನ್ನು ಕಟ್ಟು.
4.7.48
तच्छ्रुत्वा सहदेवस्तु पर्यबध्नत तच्छवम् ॥ ४.७.४८ ॥
ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ ಸಹದೇವನು ಆ ಶವವನ್ನು ಸುತ್ತಲೂ ಕಟ್ಟಿದನು.
4.7.49
युधिष्ठिरः शुचिर्भूत्वा मनसाऽभिप्रणम्य च ।
ब्रह्माणामिन्द्रं वरदं कुबेरं वरुणानिलौ ॥ ४.७.४९ ॥
ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಶುಚಿಯಾಗಿ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಬ್ರಹ್ಮ, ವರದನಾದ ಇಂದ್ರ, ಕುಬೇರ, ವರುಣ ಮತ್ತು ವಾಯುವನ್ನು (ನಮಸ್ಕರಿಸಿದನು).
4.7.50
रुद्रं यमं च विष्णुं च सोमार्कौ धर्ममेव च ।
पृथिवीमन्तरिक्षं च दिशश्चोपदिशस्तथा ।
वसूश्चं मरुतश्चैव ज्वलनं चातितेजसम् ॥ ४.७.५० ॥
ರುದ್ರ, ಯಮ, ವಿಷ್ಣು, ಸೋಮ ಮತ್ತು ಸೂರ್ಯ, ಧರ್ಮ, ಭೂಮಿ, ಆಕಾಶ, ದಿಕ್ಕುಗಳು ಮತ್ತು ಉಪದಿಕ್ಕುಗಳು, ವಸುಗಳು, ಮರುತ್ತುಗಳು ಮತ್ತು ಅತ್ಯಂತ ತೇಜಸ್ವಿಯಾದ ಅಗ್ನಿ (ಇವರನ್ನು ನಮಸ್ಕರಿಸಿದನು).
4.7.51
दिवाचरा रात्रिचराणि वाऽपि यानीह भूतान्यनुकीर्तितानि ।
तेभ्यो नमस्कृत्य च सुव्रतेभ्यः प्रणम्य तेपां शरणं गतोऽहम् ॥ ४.७.५१ ॥
ಇಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾದ ಹಗಲು ಸಂಚರಿಸುವ ಮತ್ತು ರಾತ್ರಿ ಸಂಚರಿಸುವ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ವ್ರತನಿಷ್ಠರಾದ ಅವರಿಗೆ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿ, ನಾನು ಅವರ ಶರಣು ಹೊಕ್ಕಿದ್ದೇನೆ.
4.7.52
सर्वायुधानीह महाबलानि न्यासं महादेवसमीपतो वै ।
न्यस्याम्यहं वायुसमीपतश्च वनस्पतीनां च सपर्वतानाम् ॥ ४.७.५२ ॥
ಇಲ್ಲಿರುವ ಮಹಾಬಲಶಾಲಿ ಎಲ್ಲ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಮಹಾದೇವನ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ, ವಾಯುವಿನ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ, ಮರಗಳು ಮತ್ತು ಪರ್ವತಗಳ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ನಾನು ಠೇವಣಿಯಾಗಿ ಇಡುತ್ತೇನೆ.
4.7.53
एष न्यासो मया दत्तः सोममूर्यानिलान्तिके ।
मम पार्थस्य वा देयं पूर्णे वर्षे त्रयोदशे ॥ ४.७.५३ ॥
ಈ ಠೇವಣಿಯನ್ನು ನಾನು ಸೋಮ, ಸೂರ್ಯ, ವಾಯು ಇವರ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ. ಹದಿಮೂರನೆಯ ವರ್ಷ ಪೂರ್ಣಗೊಂಡಾಗ ಇದನ್ನು ನನಗೆ ಅಥವಾ ಪಾರ್ಥನಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿಸಬೇಕು.
4.7.54
नेदं भीमे प्रदातव्यमयं क्रुद्धो वृकोदरः ।
आमर्षान्नित्यसंक्रुद्धो धृतराष्ट्रसुतान्प्रति।
अपूर्णकाले प्रहरेत्क्रोधसंजातमत्सरः ॥ ४.७.५४ ॥
ಇದನ್ನು ಭೀಮನಿಗೆ ಕೊಡಬಾರದು; ಈ ವೃಕೋದರನು ಕೋಪಗೊಂಡಿದ್ದಾನೆ. ಅಮರ್ಷದಿಂದ ಅವನು ಸದಾ ಸಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿದ್ದು, ಕಾಲ ಪೂರ್ಣವಾಗುವ ಮೊದಲೇ ಕ್ರೋಧ-ಮತ್ಸರದಿಂದ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನ ಪುತ್ರರ ಮೇಲೆ ಪ್ರಹರಿಸಬಹುದು.
4.7.55
पुनः प्रवेशो नः स्यात्तु वनवासाय सर्वदा ।
समये परिपूर्णे तु धार्तराष्ट्रान्निहन्महे ॥ ४.७.५५ ॥
ವನವಾಸಕ್ಕಾಗಿ ನಾವು ಮತ್ತೆ ಹೋಗಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಕಾಲ ಪೂರ್ಣವಾದಾಗ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನ ಪುತ್ರರನ್ನು ನಾವು ಸಂಹರಿಸುತ್ತೇವೆ.
4.7.56
एष चार्थश्च धर्मश्च कामः कीर्तिरलं यशः ।
मदायत्तमिदं सर्वं जीवितं च न संशयः ॥ ४.७.५६ ॥
ಈ ಅರ್ಥ, ಧರ್ಮ, ಕಾಮ, ಕೀರ್ತಿ, ಯಶಸ್ಸು—ಎಲ್ಲವೂ ನನ್ನನ್ನೇ ಅವಲಂಬಿಸಿವೆ, ಜೀವನವೂ ಸಹ; ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.
4.7.57
वैशंपायन उवाच ।
दैवतेभ्यो नमस्कृत्य शमीं कृत्वा प्रदक्षिणम्।
नगरं गन्तुमायाताः सर्वे ते भ्रातरः सह ॥ ४.७.५७ ॥
ವೈಶಂಪಾಯನ ಹೇಳಿದನು: ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಶಮೀ ವೃಕ್ಷಕ್ಕೆ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಿ, ಆ ಸಹೋದರರೆಲ್ಲರೂ ಒಟ್ಟಾಗಿ ನಗರಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ಬಂದರು.
4.7.58
आगोपालाविपालेभ्यः कर्षकेभ्यः परंतप ।
आजग्मुर्नगराभ्याशं दर्शयन्तः पुनः पुनः ॥ ४.७.५८ ॥
ಪರಂತಪ, ಗೋಪಾಲಕರಿಗೆ, ಕುರಿಗಾಹಿಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು ರೈತರಿಗೆ ಪದೇ ಪದೇ ದರ್ಶನ ನೀಡುತ್ತಾ ಅವರು ನಗರದ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಬಂದರು.
4.7.59
अशीतिशतवर्पेयं माताऽस्माकमिहान्तिके ।
बहुकालपरीणामा मृत्योस्तु वशमेयुपी ।
न चाग्निसंस्कारमियं प्रापिता कुलधर्मतः ॥ ४.७.५९ ॥
ನಮ್ಮ ತಾಯಿ ಇಲ್ಲಿ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿದ್ದಾಳೆ; ನೂರ ಎಂಬತ್ತು ವರ್ಷದವಳು, ಬಹುಕಾಲದಿಂದ ಕ್ಷೀಣಿಸಿ ಮೃತ್ಯುವಿನ ವಶವಾದವಳು; ಆದರೆ ಕುಲಧರ್ಮದಂತೆ ಅವಳಿಗೆ ಅಗ್ನಿಸಂಸ್ಕಾರ ನಡೆಸಲಾಗಿಲ್ಲ.
4.7.60
यः समासाद्यते कश्चित्तस्मिन्देशे यदृच्छया ।
तमेवमृचुर्धर्मज्ञाः कुलधर्मो न ईदृशः ॥ ४.७.६० ॥
ಆ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಯಾದೃಚ್ಛೆಯಾಗಿ ಯಾರಾದರೂ ಎದುರಾದರೆ, ಧರ್ಮಜ್ಞರು ಅವನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು: ನಮ್ಮ ಕುಲಧರ್ಮ ಇಂಥದಲ್ಲ.
4.7.61
विश्रावयन्तस्ते हृष्टा दिशः सर्वा व्यनादयन् ।
स्वर्गतेयमिहास्माकं जननी शोकविह्वला ॥ ४.७.६१ ॥
ಅವರು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಜೋರಾಗಿ ಘೋಷಿಸುತ್ತಾ ಎಲ್ಲಾ ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸಿದರು: ಶೋಕದಿಂದ ವಿಹ್ವಲಳಾದ ನಮ್ಮ ತಾಯಿ ಇಲ್ಲಿ ಸ್ವರ್ಗಗತಳಾದಳು.
4.7.62
वने विचरमाणानां लुब्धानां वनचारिणाम् ।
कुलधर्मोऽयमस्माकं पूर्वैराचरितः पुरा ॥ ४.७.६२ ॥
ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಅಲೆದಾಡುವ, ಬೇಟೆಯಾಡುವ ವನವಾಸಿಗಳಾದ ನಮ್ಮ ಕುಲಧರ್ಮ ಇದು; ಹಿಂದಿನ ಪೂರ್ವಜರು ಇದನ್ನು ಆಚರಿಸಿದ್ದರು.
4.7.63
एवं ते सुकृतं कृत्वा समन्तादवघुष्य च ।
भीमसेनोऽर्जुनश्चैव माद्रीपुत्रावुभावपि ॥ ४.७.६३ ॥
ಹೀಗೆ ಶುಭಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮಾಡಿ, ಸುತ್ತಲೂ ಘೋಷಿಸಿ, ಭೀಮಸೇನ ಮತ್ತು ಅರ್ಜುನ ಹಾಗೂ ಮಾದ್ರಿಯ ಇಬ್ಬರು ಪುತ್ರರೂ ಸಹ (ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟರು).
4.7.64
युधिष्ठिरश्च कृष्णा च राजपत्नी सुमध्यमा ।
ततो यथासमाज्ञप्तं नगरं प्राविशंस्तदा ॥ ४.७.६४ ॥
ಯುಧಿಷ್ಠಿರ, ಕೃಷ್ಣೆ ಮತ್ತು ಸುಂದರ ನಡುವಿನ ರಾಜಪತ್ನಿ (ದ್ರೌಪದಿ) ಸಹ ನಂತರ ನಿರ್ಧರಿಸಿದಂತೆ ನಗರವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು.
4.7.65
मत्स्यराज्ञो विराटस्य समीपं वस्तुमञ्जसा ।
अज्ञातचर्यां चरितुं वर्षं राष्ट्रे त्रयोदशम् ॥ ४.७.६५ ॥
ಮತ್ಸ್ಯರಾಜ ವಿರಾಟನ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ನೇರವಾಗಿ ವಾಸಿಸಲು, ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಹದಿಮೂರನೆಯ ವರ್ಷ ಅಜ್ಞಾತವಾಗಿ ಕಳೆಯಲು.
4.7.66
अतश्छन्नानि नामानि चकारैषां युधिष्ठिरः ।
जयो जयेशो विजयो जयत्सेनो जयद्बलः। ॥ ४.७.६६ ॥
ಆದ್ದರಿಂದ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಇವರಿಗೆ ಗುಪ್ತ ನಾಮಗಳನ್ನಿಟ್ಟನು: ಜಯ, ಜಯೇಶ, ವಿಜಯ, ಜಯತ್ಸೇನ, ಜಯದ್ಬಲ.
4.7.67
आपत्सु नामभिस्त्वेतैः समाह्वामः परस्परम् ।
ततो यथाप्रतिज्ञाभिः प्राविशन्नगरं महत्। ॥ ४.७.६७ ॥
ಆಪತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಈ ಹೆಸರುಗಳಿಂದಲೇ ನಾವು ಪರಸ್ಪರ ಕರೆಯೋಣ. ನಂತರ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆಯಂತೆ ಅವರು ಆ ಮಹಾನಗರವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು.
4.7.68
अज्ञातचर्यां वत्स्यन्तो राष्ट्रे वर्षं त्रयोदशम् ॥ ४.७.६८ ॥
ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಹದಿಮೂರನೆಯ ವರ್ಷ ಅಜ್ಞಾತವಾಗಿ ವಾಸಿಸುವವರು.