Mahābhārata · Adhyāya 4.7
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.7.1
स राजधानीं संप्राप्य पार्थिवोऽर्जुनमब्रवीत् ।
इमानि पुरुषव्याघ्र आयुधानि परंतप।
कस्मिन्न्यासयितव्यानि गुप्तिश्चैषां कथं भवेत् ॥ ४.७.१ ॥
Als er die Königsstadt erreicht hatte, sprach der König zu Arjuna: O Tiger unter den Menschen, Verbrenner der Feinde, wo sollen diese Waffen niedergelegt werden, und wie können sie bewacht werden?
4.7.2
सायुधा हि वयं तात प्रवेक्ष्यामः पुरं यदि ।
समुद्वेगं जनस्यास्य करिष्यामो न संशयः ॥ ४.७.२ ॥
Lieber, wenn wir bewaffnet in die Stadt eintreten, werden wir diese Menschen ohne Zweifel in Aufruhr versetzen.
4.7.3
गाण्डीवं हि नरव्याघ्र त्रिषु लोकेषु विश्रुतम् ।
कथं नाविष्कृताः स्यामो धार्तराष्ट्रस्य मारिष ॥ ४.७.३ ॥
O Tiger unter den Menschen, der Gāṇḍīva ist in den drei Welten berühmt; o Herr, wie könnten wir vor Dhṛtarāṣṭras Sohn verborgen bleiben?
4.7.4
यदीद धनुरादाय चरेम सजने पुरे ।
क्षिप्र नः प्रतिजानीयुर्मनुष्या नात्र संशयः ॥ ४.७.४ ॥
Wenn wir mit diesem Bogen in der belebten Stadt umherziehen, werden die Menschen uns schnell erkennen; daran besteht kein Zweifel.
4.7.5
एकस्मिन्नपि विज्ञाते समयं नो व्यतीत्य च ।
भूयो द्वादशवर्षाणि प्रविशेम वनं वयम् ॥ ४.७.५ ॥
Selbst wenn einer von uns erkannt wird, werden wir nach Ablauf der vereinbarten Frist wieder für zwölf Jahre in den Wald gehen.
4.7.6
तस्मात्सर्वाणि शस्त्राणि प्रच्छाद्यान्यत्र यत्र वा ।
प्रविशेम पुरश्रेष्ठं तथा सम्यक्कृतं भवेत् ॥ ४.७.६ ॥
Daher wollen wir alle Waffen anderswo verbergen und dann in die vortreffliche Stadt eintreten; so wird die Sache gut gelingen.
4.7.7
अजातशत्रोर्वचनं श्रुत्वा चैव महायशाः ।
उवाच धर्मपुत्रं तमर्जुनः परवीरहा ॥ ४.७.७ ॥
Als Arjuna, der hochberühmte Töter feindlicher Helden, die Worte Ajātaśatrus gehört hatte, sprach er zu diesem Sohn des Dharma.
4.7.8
इयं वने मनुष्येन्द्र महती दृश्यते शमी ।
भीमशाखा दुरारोहा श्मशानस्य समीपतः ॥ ४.७.८ ॥
O Herr der Menschen, im Wald ist dieser große Śamī-Baum zu sehen, mit furchterregenden Ästen, schwer zu erklettern, nahe dem Leichenverbrennungsplatz.
4.7.9
उत्पथे चापि जातेयं मनुष्यैर्न निषेव्यते ।
विपुलाऽऽकीर्णशाखा च वायसैरुपसेविता ॥ ४.७.९ ॥
Dieser Baum ist abseits des Weges gewachsen, und Menschen suchen ihn nicht auf; Krähen versammeln sich in seinen weiten, dichten Ästen.
4.7.10
स्नेहानुबद्धां पश्यामि दुरारोहामिमां शमीम् ॥ ४.७.१० ॥
Ich sehe diesen Śamī-Baum, schwer zu erklimmen, wie von Zuneigung gebunden.
4.7.11
समीपे च श्मशानस्य गृहं नास्य विशेषतः ।
समासज्यायुधान्यस्यां गच्छामो नगरं नृप ॥ ४.७.११ ॥
Da er nahe dem Leichenverbrennungsplatz liegt und vor allem, weil kein Haus bei ihm steht, o König, lasst uns unsere Waffen an ihm aufhängen und in die Stadt gehen.
4.7.12
न चास्यां चारयिष्यन्ति मनुष्याः पार्थ केचन ॥ ४.७.१२ ॥
Und, o Sohn der Pṛthā, keiner der Menschen wird in seiner Nähe umherstreifen.
4.7.13
धनुर्भिः पुरुषं कृत्वा चर्मकेशास्थिसंवृतम् ।
उद्बन्धमिव कृत्वा च धनुर्ज्यापाशसंवृतम् ।
अस्यामायुधमासज्य गच्छाम नगरं वयम् ॥ ४.७.१३ ॥
Nachdem wir mit den Bögen eine Gestalt eines Mannes aus Haut, Haar und Knochen gemacht und sie wie einen Erhängten in die Bogensehne als Schlinge gewickelt haben, sollen wir, die Waffen daran aufgehängt, in die Stadt gehen.
4.7.14
एवं परिहरिष्यन्ति मनुष्या वनचारिणः ।
अत्रैवं नावबुध्यन्ते मनुष्याः केचिदायुधम् ॥ ४.७.१४ ॥
So werden die Männer, die im Wald umherstreifen, sich davon fernhalten, und hier werden gewisse Männer die Waffe nicht erkennen.
4.7.15
एवमुक्त्वा स राजानं धर्मात्मानं धनञ्जयः ।
प्रचक्रमे निधानाय शश्त्राणां भरतर्षभ ॥ ४.७.१५ ॥
Nachdem er so zum rechtschaffenen König gesprochen hatte, begann Dhanañjaya, die Waffen zu verwahren, o Stier der Bharatas.
4.7.16
तानि सर्वाणि संनह्य पञ्च पञ्चाचलोपमाः ।
आयुधानि कलापांश्च निस्त्रिंशानतुलप्रभान् ॥ ४.७.१६ ॥
Nachdem er alles gebündelt hatte—je fünf Waffen, wie Berge—dazu Köcher und Schwerter von unvergleichlichem Glanz.
4.7.17
ततो युधिष्ठिरो राजा सहदेवमुवाच ह ।
आरुह्येमां शमीं वीर निधत्स्वेहायुधानि नः ॥ ४.७.१७ ॥
Da sprach König Yudhiṣṭhira zu Sahadeva: 'Held, steige auf diesen Śamī-Baum und lege hier unsere Waffen ab.'
4.7.18
इति संदिश्य तं पार्थः पुनरेव धनञ्जयम् ।
अब्रवीदायुधानीह निधातुं भरतर्षभः ॥ ४.७.१८ ॥
Nachdem er ihn so angewiesen hatte, sprach der Sohn der Pṛthā (Yudhiṣṭhira) erneut zu Dhanañjaya und forderte ihn auf, hier die Waffen niederzulegen, o Stier der Bharatas.
4.7.19
येन देवान्मनुष्यांश्च पिशाचोरगराक्षसान् ।
निवातकवचांश्चापि पौलोमांश्च परंतपः ।
कालकेयांश्च दुर्धाषान्सर्वांश्चैकरथोऽजयत् ॥ ४.७.१९ ॥
Womit der Feindeversenger, allein auf einem Wagen, Götter, Menschen, Piśācas, Schlangen und Rākṣasas, die Nivātakavacas, die Pauloma und die unbezwingbaren Kālakeya, sie alle besiegte.
4.7.20
स्फीताञ्जनपदांश्चान्यानजयत्कुरुनन्दनः ।
तदुदग्रं महाघोरं सपत्नगणमूदनम्।
अपज्यमकरोत्पार्थो गाण्डीवं च भयंकरम् ॥ ४.७.२० ॥
Die Freude der Kuru eroberte blühende Reiche und andere. Jenen wilden, überaus furchtbaren Bogen, der feindliche Heere vernichtet, machte Pārtha ungespannt, und auch den schrecklichen Gāṇḍīva.
4.7.21
येन वीरः कुरुक्षेत्रमभ्यरक्षत्परंतपः ।
जृम्भिते च धनुःश्रेष्ठे न्यासार्थं नृपसत्तमः ॥ ४.७.२१ ॥
Womit der Held, der Feindeversenger, Kurukṣetra schützte; und als der beste Bogen gespannt war, legte ihn der beste der Könige zur Verwahrung nieder.
4.7.22
धर्मपुत्रो महातेजाः सर्वलोकवशंकरम् ।
भुजङ्गभोगसदृशं मणिकाञ्चनभूषितम् ॥ ४.७.२२ ॥
Der Sohn des Dharma, von großem Glanz, legte ihn nieder: den Bogen, der alle Welten bezwingt, gleich der Windung einer Schlange, mit Edelsteinen und Gold geschmückt.
4.7.23
वित्रासनं दानवानां राक्षसानां च नित्यशः ।
धनूरत्नं महातेजा जृम्भयामास पाण्डवः ॥ ४.७.२३ ॥
Der Pāṇḍava von großem Glanz spannte jenes Juwel der Bögen, das den Dānava und Rākṣasas stets Schrecken einflößt.
4.7.24
पाञ्चालान्येन संग्रामे भीमसेनोऽजयत्पुरा ।
प्रत्यषेधद्बहूनेकः सपत्नांश्चापि दिग्जये ॥ ४.७.२४ ॥
Womit Bhīmasena einst die Pāñcāla in der Schlacht besiegte und bei der Eroberung der Himmelsrichtungen allein viele Feinde zurückschlug.
4.7.25
निशम्य यस्य विष्कारं विद्रवन्ति रणे परे ।
पर्वतस्येव दीर्णस्य विस्फोटमशनेरिव ॥ ४.७.२५ ॥
Wenn sie im Kampf das Dröhnen seines Bogens hören, fliehen die Feinde, wie das Bersten eines zerbrochenen Berges oder eines Blitzes.
4.7.26
सैन्धवं येन राजानं जित्वा क्रुद्धः परामृशत् ।
येन क्रोधवशाञ्जघ्ने पर्वते गन्धमादने ॥ ४.७.२६ ॥
Er, der den König der Sindhu besiegte, ihn im Zorn ergriff und in der Gewalt seines Zornes auf dem Berg Gandhamādana erschlug.
4.7.27
दिव्यं सौगन्धिकं पुष्पं येनाजैषीत्स पाण्डवः। ॥ ४.७.२७ ॥
Jener Pāṇḍava, der die göttliche Saugandhika-Blume gewann.
4.7.28
इन्द्राशनिसमस्पर्शं वज्रहाटकभूषितम् ।
ज्यापाशं धनुषस्तस्य भीमसेनोऽवतारयत् ॥ ४.७.२८ ॥
Bhīmasena spannte die Sehne seines Bogens ab, dessen Berührung dem Donnerkeil Indras glich und der mit Diamant und Gold geschmückt war.
4.7.29
नकुलं पुनराहूय धर्मराजो युधिष्ठिरः ।
उवाच येन संग्रामे सर्वशत्रूञ्जिघांससि ॥ ४.७.२९ ॥
König Yudhiṣṭhira, der Herr des Dharma, rief Nakula erneut und sprach: "Du willst alle Feinde im Kampf erschlagen."
4.7.30
सुराष्ट्राञ्जितवान्येन शार्ङ्गगाण्डीवसन्निभम् ।
सुवर्णविकृतं सारमिन्द्रायुधनिभं वरम् ॥ ४.७.३० ॥
Er, der Surāṣṭra mit einer höchsten Waffe besiegte, Śārṅga und Gāṇḍīva gleich, aus Gold gefertigt, vortrefflich wie Indras Bogen.
4.7.31
तवानुरूपं सुकृतं चापमेतदलङ्कृतम् ।
तद्व्यंसयित्वा ज्यापाशं निधातुं धनुराहर ॥ ४.७.३१ ॥
Dieser Bogen, gut gefertigt und geschmückt, passt zu dir. Löse die Schlinge seiner Sehne und bringe den Bogen, um ihn zu verwahren.
4.7.32
अजयत्पश्चिमामाशां धनुषा येन पाण्डवः ।
माद्रीपुत्रो महाबाहुस्ताम्रास्यो मितभाषिता ॥ ४.७.३२ ॥
Der Bogen, mit dem der Pāṇḍava die westliche Richtung eroberte, gehörte dem Sohn der Mādrī, dem Starkarmigen, dem Kupfergesichtigen, dem Maßvollen im Reden.
4.7.33
कुले नास्ति समो रूपे यस्येति नकुलः स्मृतः ॥ ४.७.३३ ॥
Da niemand ihm in Abstammung und Schönheit gleichkommt, wird er Nakula genannt.
4.7.34
सहदेवं च संप्रेक्ष्य पुनर्धर्मसुतोऽब्रवीत् ।
कलिङ्गान्द्राक्षिणात्यांश्च मागधांश्चाजिशोभनः ॥ ४.७.३४ ॥
Erneut Sahadeva ansehend sprach der Sohn des Dharma, der im Kampf Strahlende, über die Kaliṅgas, die Südländer und die Māgadhas.
4.7.35
येनैव शत्रून्समरे अधाक्षीररिमर्दन ।
तत्स्रंसयित्वा ज्यापाशं निधातुं धनुराहर ॥ ४.७.३५ ॥
O Vernichter der Feinde, bringe den Bogen, mit dem du deine Feinde im Kampf verbranntest; löse die Schlinge seiner Sehne und bringe ihn zum Verwahren.
4.7.36
दक्षिणां दक्षिणाचारो दिशं येनाजयत्प्रभुः ।
अपज्यमकरोद्वीरः सहदेवस्तदायुधम् ॥ ४.७.३६ ॥
Mit dem Bogen, mit dem der Herr von rechtschaffenem Wandel die südliche Richtung eroberte, nahm der Held Sahadeva die Sehne von dieser Waffe ab.
4.7.37
दीप्तान्खण्डांश्च सुदृढान्सुतीक्ष्णान्कनकत्सरून् ।
विविधान्क्षुरनाराचान्निस्त्रिंशांश्च शरानपि ।
आयुधानि कलापांश्च गदाश्च निदधुः सह ॥ ४.७.३७ ॥
Sie legten zusammen die glänzenden, sehr festen, sehr scharfen Schwerter, die Waffen mit goldenen Schäften, die verschiedenen Rasierpfeile und Eisenpfeile, die krummen Schwerter und Pfeile, die Waffen, Köcher und Keulen nieder.
4.7.38
अथाब्रवीद्धर्मराजः सहदेवं परन्तपः ।
आरुह्येमां शमीं वीर निधत्स्वेहायुधानि नः ॥ ४.७.३८ ॥
Da sprach Dharmarāja, der Peiniger der Feinde, zu Sahadeva: "Held, steig auf diesen Śamī-Baum und lege hier unsere Waffen ab."
4.7.39
इदं गोमृगमभ्याशे गतसत्वमचेतनम् ।
एतदुत्कृत्य वै वीर धनूंपि परिवेष्टय ॥ ४.७.३९ ॥
In der Nähe liegt dieser Kadaver eines Kuh-Hirsches, leblos und empfindungslos. Held, schneide ihn auf und wickle die Bogen darin ein.
4.7.40
एवमुक्तो महाबाहुः सहदेवो यथोक्तवत् ।
शमीमारुह्य त्वरितो धनूंपि परिवेष्टयत् ॥ ४.७.४० ॥
So angesprochen tat der starkarmige Sahadeva, wie ihm gesagt worden war: Er stieg rasch auf den Śamī-Baum und wickelte die Bogen ein.
4.7.41
शीतवातातपभयाद्वर्पत्राणाय दुर्जयः ।
तानि वीरो यथा जानन्निरावाधानि सर्वशः ।
पुनः पुनः सुसंवेष्ट्य कृत्वा सुकृतमावरम् ॥ ४.७.४१ ॥
Aus Furcht vor Kälte, Wind und Sonne und zum Schutz vor Regen wickelte der unbesiegbare Held, der sie gut kannte, sie immer wieder ein und machte eine gute Hülle, damit sie überall unversehrt blieben.
4.7.42
यत्र चापश्यत स वै तिरोवर्पाणि वर्पति ।
तत्र तानि दृढैः पाशैः सुगाढं पर्यवन्धत ॥ ४.७.४२ ॥
Wo er sah, dass der Regen verborgen fiel, dort band er sie rundherum sehr fest mit starken Stricken.
4.7.43
ततः परमदूरस्थमुञ्छवृत्तिकलेवरम् ।
प्रायोपवेशनाच्छुष्कं स्नायुचर्मास्थिसंयुतम् ॥ ४.७.४३ ॥
Dann der Leib, weit entfernt, der vom Ährenlesen lebte, vom Fasten bis zum Tod ausgetrocknet, nur noch aus Sehnen, Haut und Knochen bestehend.
4.7.44
तच्चानीय धनुर्मध्ये निबबन्धु पाण्डवाः ।
उपायकुशलाः सर्वे प्रणदन्तः समब्रुवन् ॥ ४.७.४४ ॥
Nachdem sie es herbeigebracht hatten, banden die Pāṇḍavas es in die Mitte des Bogens; alle, im Ersinnen von Listen geschickt, sprachen lachend zusammen.
4.7.45
अस्य बद्धस्य दौर्गन्ध्यान्मनुष्या वनचारिणः ।
दूरात्परिहरिष्यन्ति सशवेयं शमी इति ॥ ४.७.४५ ॥
Wegen des Gestanks dieses gefesselten Leichnams werden die Waldbewohner diesen Śamī-Baum von fern meiden.
4.7.46
अथाब्रवीन्महाराजो धर्मात्मा स युधिष्ठिरः ।
रञ्जुभिः सुकृतं प्राज्ञ विनिर्वध्नीहि पाण्डव ॥ ४.७.४६ ॥
Da sprach der große König Yudhiṣṭhira, rechtschaffenen Geistes: „O Weiser, Pāṇḍava, bind dies gut mit Stricken.“
4.7.47
यानि चात्र विशालानि रूढमूलानि मन्यसे ।
तेपामुपरि बध्नीहि इदं विप्रकलवरम् ॥ ४.७.४७ ॥
Auf die großen, fest verwurzelten Bäume hier, die dir geeignet scheinen, binde diesen Leichnam des Brahmanen.
4.7.48
तच्छ्रुत्वा सहदेवस्तु पर्यबध्नत तच्छवम् ॥ ४.७.४८ ॥
Als Sahadeva dies gehört hatte, band er den Leichnam rundherum fest.
4.7.49
युधिष्ठिरः शुचिर्भूत्वा मनसाऽभिप्रणम्य च ।
ब्रह्माणामिन्द्रं वरदं कुबेरं वरुणानिलौ ॥ ४.७.४९ ॥
Yudhiṣṭhira verneigte sich, nachdem er sich gereinigt hatte, im Geiste vor Brahmā, Indra dem Gewährer von Gaben, Kubera, Varuṇa und dem Windgott.
4.7.50
रुद्रं यमं च विष्णुं च सोमार्कौ धर्ममेव च ।
पृथिवीमन्तरिक्षं च दिशश्चोपदिशस्तथा ।
वसूश्चं मरुतश्चैव ज्वलनं चातितेजसम् ॥ ४.७.५० ॥
Rudra, Yama, Viṣṇu, Soma und die Sonne, Dharma selbst, die Erde, der Himmel, die Richtungen und die Zwischenrichtungen, die Vasus, die Maruts und das überaus strahlende Feuer.
4.7.51
दिवाचरा रात्रिचराणि वाऽपि यानीह भूतान्यनुकीर्तितानि ।
तेभ्यो नमस्कृत्य च सुव्रतेभ्यः प्रणम्य तेपां शरणं गतोऽहम् ॥ ४.७.५१ ॥
Nachdem ich den Wesen, die bei Tag und jene, die bei Nacht umherziehen, hier genannt, Ehrerbietung erwiesen und mich vor jenen, die ihre Gelübde halten, tief verneigt habe, bin ich zu ihrer Zuflucht gegangen.
4.7.52
सर्वायुधानीह महाबलानि न्यासं महादेवसमीपतो वै ।
न्यस्याम्यहं वायुसमीपतश्च वनस्पतीनां च सपर्वतानाम् ॥ ४.७.५२ ॥
Alle mächtigen Waffen hier werde ich in Verwahrung geben, nahe bei Mahādeva, nahe beim Windgott, sowie nahe bei den Bäumen und den Bergen.
4.7.53
एष न्यासो मया दत्तः सोममूर्यानिलान्तिके ।
मम पार्थस्य वा देयं पूर्णे वर्षे त्रयोदशे ॥ ४.७.५३ ॥
Diese Verwahrung habe ich in Gegenwart von Soma, der Sonne und dem Windgott übergeben; wenn das dreizehnte Jahr vollendet ist, soll sie mir oder Pārtha zurückgegeben werden.
4.7.54
नेदं भीमे प्रदातव्यमयं क्रुद्धो वृकोदरः ।
आमर्षान्नित्यसंक्रुद्धो धृतराष्ट्रसुतान्प्रति।
अपूर्णकाले प्रहरेत्क्रोधसंजातमत्सरः ॥ ४.७.५४ ॥
Dies darf nicht an Bhīma gegeben werden, denn Vṛkodara ist zornig. Aus Empörung ist er ständig erzürnt und könnte, von Neid aus Zorn geboren, die Söhne Dhṛtarāṣṭras angreifen, bevor die Zeit erfüllt ist.
4.7.55
पुनः प्रवेशो नः स्यात्तु वनवासाय सर्वदा ।
समये परिपूर्णे तु धार्तराष्ट्रान्निहन्महे ॥ ४.७.५५ ॥
Unsere Rückkehr in das Waldexil wird immer kommen; doch wenn die Zeit vollständig erfüllt ist, werden wir die Söhne Dhṛtarāṣṭras erschlagen.
4.7.56
एष चार्थश्च धर्मश्च कामः कीर्तिरलं यशः ।
मदायत्तमिदं सर्वं जीवितं च न संशयः ॥ ४.७.५६ ॥
Reichtum, Pflicht, Begierde, Ruhm und Ehre — all dies hängt von mir ab, und auch das Leben; daran besteht kein Zweifel.
4.7.57
वैशंपायन उवाच ।
दैवतेभ्यो नमस्कृत्य शमीं कृत्वा प्रदक्षिणम्।
नगरं गन्तुमायाताः सर्वे ते भ्रातरः सह ॥ ४.७.५७ ॥
Vaiśampāyana sprach: Nachdem sie den Göttern ihre Verehrung erwiesen und den śamī-Baum umschritten hatten, brachen all diese Brüder gemeinsam auf, um in die Stadt zu gehen.
4.7.58
आगोपालाविपालेभ्यः कर्षकेभ्यः परंतप ।
आजग्मुर्नगराभ्याशं दर्शयन्तः पुनः पुनः ॥ ४.७.५८ ॥
O Vernichter der Feinde, die sich immer wieder den Kuhhirten, Schafhirten und Bauern zeigten, kamen sie nahe an die Stadt heran.
4.7.59
अशीतिशतवर्पेयं माताऽस्माकमिहान्तिके ।
बहुकालपरीणामा मृत्योस्तु वशमेयुपी ।
न चाग्निसंस्कारमियं प्रापिता कुलधर्मतः ॥ ४.७.५९ ॥
Unsere Mutter ist hier ganz in der Nähe, hundertachtzig Jahre alt, von langer Zeit verzehrt und dem Tod anheimgefallen; doch ihr wurde nicht der Feuerritus nach der Familiensitte zuteil.
4.7.60
यः समासाद्यते कश्चित्तस्मिन्देशे यदृच्छया ।
तमेवमृचुर्धर्मज्ञाः कुलधर्मो न ईदृशः ॥ ४.७.६० ॥
Wer ihnen an jenem Ort zufällig begegnete, dem sagten die Kenner des Dharma: Unser Familienbrauch ist nicht so.
4.7.61
विश्रावयन्तस्ते हृष्टा दिशः सर्वा व्यनादयन् ।
स्वर्गतेयमिहास्माकं जननी शोकविह्वला ॥ ४.७.६१ ॥
Froh verkündeten sie es laut und ließen alle Richtungen widerhallen: Unsere Mutter, von Kummer überwältigt, ist hier in den Himmel gegangen.
4.7.62
वने विचरमाणानां लुब्धानां वनचारिणाम् ।
कुलधर्मोऽयमस्माकं पूर्वैराचरितः पुरा ॥ ४.७.६२ ॥
Dies ist unser Familienbrauch, wir Waldwanderer und Jäger, den unsere Vorfahren in früheren Zeiten ausübten.
4.7.63
एवं ते सुकृतं कृत्वा समन्तादवघुष्य च ।
भीमसेनोऽर्जुनश्चैव माद्रीपुत्रावुभावपि ॥ ४.७.६३ ॥
Nachdem sie so die gute Tat getan und nach allen Seiten verkündet hatten, zogen Bhīmasena und Arjuna sowie auch die beiden Söhne Mādrīs (von dort fort).
4.7.64
युधिष्ठिरश्च कृष्णा च राजपत्नी सुमध्यमा ।
ततो यथासमाज्ञप्तं नगरं प्राविशंस्तदा ॥ ४.७.६४ ॥
Yudhiṣṭhira und Kṛṣṇā, die schlanktaillige Königsgattin, betraten dann die Stadt, wie es vereinbart worden war.
4.7.65
मत्स्यराज्ञो विराटस्य समीपं वस्तुमञ्जसा ।
अज्ञातचर्यां चरितुं वर्षं राष्ट्रे त्रयोदशम् ॥ ४.७.६५ ॥
Um unmittelbar bei König Virāṭa der Matsyas zu wohnen und im Reich im dreizehnten Jahr verborgen zu leben.
4.7.66
अतश्छन्नानि नामानि चकारैषां युधिष्ठिरः ।
जयो जयेशो विजयो जयत्सेनो जयद्बलः। ॥ ४.७.६६ ॥
Deshalb gab Yudhiṣṭhira ihnen verborgene Namen: Jaya, Jayeśa, Vijaya, Jayatsena und Jayadbala.
4.7.67
आपत्सु नामभिस्त्वेतैः समाह्वामः परस्परम् ।
ततो यथाप्रतिज्ञाभिः प्राविशन्नगरं महत्। ॥ ४.७.६७ ॥
In der Not wollen wir einander mit genau diesen Namen rufen. Dann betraten sie, gemäß ihren Gelübden, die große Stadt.
4.7.68
अज्ञातचर्यां वत्स्यन्तो राष्ट्रे वर्षं त्रयोदशम् ॥ ४.७.६८ ॥
Im Reich im dreizehnten Jahr unerkannt lebend.